အခန်း ၄၇

အခန်း (၄၇) - စိတ်ပျက်အားငယ်မှု

ဝမ်မင်နှင့် အခြား ၃ ဦး၏ အလောင်းများ၊ ထို့အပြင် မယူသွားရသေးသော ဓားတစ်လက်က တာရှီစခန်းသည် ယခင်က လှည့်ဖြားမိစ္ဆာနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးကြောင်း သက်သေအဖြစ် ထင်ထင်ရှားရှား ပြသနေလေသည်။

တာရှီစခန်းတွင် အလောင်း ၄ လောင်းသာ တွေ့ရသည်ဆိုခြင်းက သေဆုံးသူ ၄ ဦးသာ ရှိသည်ဟု မဆိုလိုပေ။

လှည့်ဖြားမိစ္ဆာနှင့် ကြုံတွေ့ပြီး အကြီးအကျယ် ဆုံးရှုံးမှုကြုံခဲ့ရပြီးနောက် ရှီချင်းသည် မြောက်ဘက်သို့ သွားကာ ဟွမ်ကျောက်စခန်း၊ တာချွမ်စခန်း သို့မဟုတ် ရိုဂယ်စခန်းထံအထိ အကူအညီတောင်းခံခဲ့သည်မှာ သေချာပေသည်။

ထို့ကြောင့်လည်း ရက်ဝုဒ်တောင်ကြော၏ ဤဘက်ခြမ်းတွင် တာရှီစခန်းမှ လူများကို အချိန်အတော်ကြာ မတွေ့ရတော့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် အကူအညီတောင်းခံခြင်းမှာ ချောချောမွေ့မွေ့ မဖြစ်ခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားနေပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရှီချင်းနှင့် နောက်တစ်ဦးသာ ရေခဲသလင်းသီးအိတ်တစ်အိတ်ကို သယ်ဆောင်လျက် ပြန်လာနိုင်ခဲ့လေသည်။

လှည့်ဖြားမိစ္ဆာသည် တိုက်ရိုက်ပေါ်ထွက်လာခဲပြီး အလွန်ကောက်ကျစ်သည့် သဘောရှိသောကြောင့် မဟာရှစခန်း၏ သစ်ခုတ်အဖွဲ့ဝင်များ၏ အလောင်းများကို ထိန်းချုပ်ကာ ရှီချင်းတို့ကို တိုက်ခိုက်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ခြေမှာ အလွန်မြင့်မားပေသည်။

ထိုသို့သာ ဖြစ်ရပေမည်....

သို့မှသာ အခုလေးတင် သူတို့ ဝိုင်းထားလိုက်သည့်အချိန်တွင် ရှီချင်း၏ မျက်နှာပေါ် ပေါ်လာခဲ့သည့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို ရှင်းပြနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သူသည် အယောင်ဆောင်ထားသော ရှတင်းကို မြင်လိုက်ပြီး မဟာရှစခန်းသည် ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီဟု ထင်မှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။

ထို့နောက် ရှဟုန်နှင့် သစ်ခုတ်သမားအဆင့် လူငယ် ၁၁ ဦးကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရှီချင်းက သူတို့အားလုံးကို လှည့်ဖြားမိစ္ဆာများဟု ထင်မှတ်ခဲ့သဖြင့် ထိုမျှ စိတ်ပျက်အားငယ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

သို့သော် ရှီတုန်းက မိမိ၏ အမှန်တကယ် ကိုယ်ပိုင်အထောက်အထားကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး သူတို့မှာ လှည့်ဖြားမိစ္ဆာများ မဟုတ်ကြောင်း သိရှိသွားသည့်အခါ ရှီချင်း၏ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုသည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ ဝမ်းမြောက်မှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။

ထို့အပြင် လှည့်ဖြားမိစ္ဆာသည် အခြားသူတစ်ဦးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းနိုင်ကြောင်းကိုလည်း သူက ကောင်းစွာ သိရှိနေခဲ့လေသည်။

ထိုအချက်က ရှီချင်းသည် လှည့်ဖြားမိစ္ဆာနှင့် အမှန်တကယ် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ဖူးကြောင်း ပိုမို သက်သေပြနေခဲ့သည်။

ရှီချင်း၏ အပြုအမူများသည် အစမှအဆုံးအထိ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် ရှဟုန်တို့ကို မသိသောကြောင့် လှည့်ဖြားမိစ္ဆာများဟု မှားယွင်းထင်မြင်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရှီတုန်းကတော့ သူတို့ကို မည်သို့ မှတ်မိနေခဲ့သနည်း...

ရှချွမ်၏ စကားကြောင့် ရှဟုန်လည်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။

ရှီတုန်း၏ အပြုအမူသည် အစမှအဆုံးအထိ အလွန်ပုံမှန်လွန်းနေခဲ့ပြီး၊ မျက်နှာအမူအရာ အကြိမ်ကြိမ် ပြောင်းလဲခဲ့သည့် ရှီချင်းနှင့် လုံးဝကွာခြားနေခဲ့သည်။ ထိုအချက်ကပင် အထူးဆန်းဆုံးသော အရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ထို့ထက် အရေးကြီးသည်မှာ သူက မိမိ၏ အထောက်အထားကို ကိုယ်တိုင် ဖော်ထုတ်ခဲ့ခြင်းပင်။ ထိုသို့ ပြုလုပ်ရခြင်းမှာ သူတို့နှင့် ထိပ်တိုက်ပဋိပက္ခ ဖြစ်ပွားကာ ရှီချင်းကို စခန်းသို့ ပြန်ပို့ရန် နှောင့်နှေးသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။

“တကယ့် ရှီတုန်းက သေဆုံးသွားလောက်ပြီ... ရှီချင်း စခန်းကို ပြန်ခေါ်လာတဲ့သူက အတု ဖြစ်နိုင်တယ်..."

ရှီချင်းတို့ ထွက်ခွာသွားသည့် ဦးတည်ရာအတိုင်း အလျင်အမြန် လိုက်လံရင်း ရှဟုန်သည် မိမိ၏ ယူဆချက်အပေါ် ပို၍ပင် ယုံကြည်လာခဲ့သည်။

ကံဆိုးသည်မှာ ရှီချင်းတို့ ထွက်သွားသည်မှာ အချိန်အတော်ကြာနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရှဟုန်သည် လူအုပ်ကို ဦးဆောင်ကာ အသက်ကုန် ပြေးလိုက်သော်လည်း မီမလာနိုင်ခဲ့ပေ။ တာရှီစခန်း တည်ရှိရာ တာဝါတောင်ကို မနည်းမြင်ရတော့မည့် နေရာသို့ ရောက်သည့်တိုင် သူတို့၏ နောက်ကျောအရိပ်ကိုပင် မတွေ့ရသေးပေ။

ရှဟုန်လည်း အရှိန်ကို ဆက်တိုက် မြှင့်တင်နေပြီး မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း ပို၍ လေးနက်လာသည်။

“တာရှီစခန်း... ကယ်တင်ဖို့ မမီတော့မှာကို စိုးရိမ်ရတယ်...”

………

တာဝါတောင်ခြေသို့ ရောက်သောအခါ ရှီချင်းနှင့် နောက်တစ်ဦးသည် အရှေ့ဘက်သို့ လှည့်သွားကာ နွယ်ပင်တစ်ပင်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ရှာတွေ့ပြီး ထိုနွယ်ပင်ကို အားပြု၍ တောင်ထိပ်သို့ လျင်မြန်စွာ တက်သွားခဲ့လေသည်။

တောင်ထိပ်သည် သူတို့ ထွက်ခွာစဉ်ကကဲ့သို့ပင် နှင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ရှီချင်းသည် အလယ်ဗဟိုသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားကာ အပေါ်ယံနှင်းများကို ဖယ်ရှားလိုက်လေသည်။

နှင်းအောက်တွင် အကျယ် ၅ မီတာရှိသော စတုရန်းသစ်သားပြားကြီးတစ်ချပ် ပေါ်လာခဲ့သည်။

သစ်သားပြား၏ အောက်ဘက်တွင် တာရှီစခန်း၏ အခြေစိုက်စခန်း ရှိနေပေသည်။

သစ်သားပြားပေါ်တွင် မည်သည့် ခြေရာလက်ရာမျှ မတွေ့ရဘဲ၊ လက်ဖြင့် ထိလိုက်သောအခါ နွေးထွေးမှုကို ခံစားရသဖြင့် စခန်းတွင် ထူးခြားမှု တစ်စုံတစ်ရာ မဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ရှီချင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ပြီး ချက်ချင်း စိတ်အေးသွားခဲ့ရသည်။

သို့သော် သစ်သားပြား ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ့နောက်တွင် ရပ်နေသော ရှီတုန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာသည့် အေးစက်ယုတ်မာသော အပြုံးကိုတော့ လုံးဝ သတိမပြုမိခဲ့ပေ။

ရှီချင်းလည်း သစ်သားပြားကို တိုက်ရိုက် ဖွင့်လိုက်ပြီး အကျယ် ၃ မီတာရှိသော အပေါက်မှတစ်ဆင့် ခုန်ဆင်းသွားပြီး ရှီတုန်းကလည်း နောက်မှ လိုက်ဆင်းကာ ဆင်းနေစဉ် သစ်သားပြားကို ပြန်ပိတ်လိုက်လေသည်။

အောက်သို့ ဆင်းရောက်သည်နှင့် လူအချို့သည် ဝမ်းသာအားရ မျက်နှာထားများဖြင့် ကြိုဆိုလာကြသည်။

“ခေါင်းဆောင်… နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာပြီ..."

“စခန်းမှာ ရေခဲသလင်းသီးတွေ ကုန်သွားပါပြီ... ခင်ဗျား မပြန်လာရင် ဒီညမှာပဲ လူစုဖွဲ့ပြီး အပြင်ထွက်ဖို့ စီစဉ်ထားခဲ့တာပါ..."

“ဘာလို့ ၂ ယောက်တည်း ပြန်လာတာလဲ..."

“ကျန်တဲ့ ၃ ယောက်ကရော..."

လူတိုင်း၏ မေးမြန်းသံများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရှီချင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နာကျင်မှုအပြည့်ဖြင့် အမူအရာတစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာခဲ့သည်။

ရှီချင်းလည်း ရိုဂယ်စခန်း၌ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အကြောင်းအရာကို လူတိုင်းအား ပြောပြရန် ပြင်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင်....

ဝှစ်……

သူ့နောက်တွင် ရပ်နေသော ရှီတုန်းသည် လက်ကို ရုတ်တရက် မြှောက်လိုက်ပြီး မျက်စိဖြင့်ပင် မမြင်နိုင်လောက်အောင် ပါးလွှာသည့် အဖြူရောင်ချည်မျှင်များကို သူ့ထံသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်လေသည်။

ထိုအဖြူရောင်ချည်မျှင်များသည် အပ်ပါးတစ်ချောင်းကဲ့သို့ သူ၏ ပခုံးရိုးကို တိုက်ရိုက် ဖောက်ဝင်သွားပြီး အသက်ရှိသကဲ့သို့ တစ်ကိုယ်လုံးအနှံ့ ယက်ဖြာပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ရှီချင်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို အဖြူရောင်ချည်မျှင်များက တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်ချုပ်နှောင်ထားလိုက်လေသည်။

ထိုရုတ်တရက် ပြောင်းလဲမှုကြောင့် ရှီချင်းလည်း စကားတစ်ခွန်းပင် မဆိုနိုင်တော့ဘဲ တစ်ကိုယ်လုံး လှုပ်ရှားမရတော့ကာ ဘေးသို့ ယိုင်လဲကျသွားသည်။

“ခေါင်းဆောင်၊ ဘာဖြစ်တာလဲ..."

“ရှီတုန်း၊ မင်း ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ..."

အခုမှ ရောက်လာသော လူအနည်းငယ်မှာ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ကြဘဲ၊ အချို့က ရှီချင်းကို မြေပြင်မှ ထူပေးရန် ပြေးလာကြပြီး၊ အချို့ကတော့ ရှီတုန်းကို ဖြစ်ပျက်သမျှ မေးမြန်းနေခဲ့ကြသည်။

“ဟီး…ဟီး...ဟား...ဟား...”

ရှီတုန်းသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ ခေါင်းကို ငုံ့ချလိုက်ပြီး သစ်သားစများ အချင်းချင်း ပွတ်တိုက်သံကဲ့သို့ နားမချမ်းသာစေသည့် ရှတတ ရယ်သံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်လေသည်။ ထိုရယ်သံထဲတွင် ယုတ်မာအေးစက်သည့် ပျော်ရွှင်မှုက အပြည့်အဝ စိမ့်ဝင်နေခဲ့သည်။

ထိုရယ်သံသည် ထူးဆန်းကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းရုံသာမက ကြားလိုက်သူတိုင်း ကြက်သီးမွေးညင်းထစေလောက်အောင် ကျောချမ်းဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

ရင်းနှီးသော်လည်း ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းလှသည့် ထိုရယ်သံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် မြေပြင်ပေါ်၌ လဲကျနေဆဲ ရှီချင်း၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှီတုန်းဘက်သို့ အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

“မင်း ငါ့ကို ဒီနေရာထိ ခေါ်လာပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်.... မဟုတ်ရင် ဒီလောက်များတဲ့ လူတွေကို ဘယ်မှာ သွားရှာရမှာလဲ...”

“ဟီး…ဟီး…ဟီး…ဟား…ဟား... ဟား...”

ရှီချင်းလည်း ချက်ချင်းပင် ထိုရှီတုန်းမှာ အတုဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

၄ ကြိမ်မြောက်...

ဝမ်ရွေ့နှင့် ဆွန်ရှင်းကျူးတို့ ရှီတုန်းကို လိုက်ဖမ်းခဲ့သည့် အချိန်ကတည်းက...

ဟုတ်တယ်...

အားလုံးက ဝမ်ရွေ့နှင့် ဆွန်ရှင်းကျူးသာ အစားထိုးခံလိုက်ရသည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် ရှီတုန်းပင်လျှင် အစားထိုးခံထားခဲ့ရပြီး ဖြစ်နေသည်။

ထိုလှည့်ဖြားမိစ္ဆာသည် ခါးသီးသည့် ဇာတ်ကွက်တစ်ခုကို တမင်ဖန်တီးခဲ့ကာ ဝမ်ရွေ့နှင့် ဆွန်ရှင်းကျူးတို့ ရှီတုန်းကို လိုက်ဖမ်းနေသည့် မြင်ကွင်းကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဖန်တီးပြီးနောက် ရှီတုန်းကို ထိန်းချုပ်ကာ သူတို့အဖွဲ့ထဲသို့ သဘာဝကျကျ ရောနှောဝင်ရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ရိုဂယ်စခန်း၏ ခန်းမထဲတွင် သူတို့က ထိုမိစ္ဆာကို မည်သို့ မြှူထုတ်ပြီး ဝိုင်းဖမ်းမည်ကို ဆွေးနွေးနေစဉ်ကတည်းက သူသည် အားလုံးကို အစအဆုံး နားလည်သိရှိထားပြီး ဖြစ်သည် မဟုတ်ပေလော....

သနားစရာကောင်းသည်မှာ လော်မင်နှင့် အခြားသူများသည် ယခုအချိန်ထိ ယန်နင်နှင့် လီဟူတို့၏ နောက်ကို လိုက်ရင်း အဝတ်ဖြတ်မိစ္ဆာကို ထပ်မံ မြှူထုတ်ရန် ကြိုးစားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ရန်သူက သူတို့အဖွဲ့ထဲသို့ ကာလကြာမြင့်စွာကတည်းက စိမ့်ဝင်နေခဲ့ပြီး ဖြစ်လေသည်။

ပြီးသွားပြီ...

အားလုံး ပြီးသွားပြီ...

“ပြေး…”

“အားလုံး ပြေးကြ... အမြန် ပြေးကြတော့......”

ရှီချင်းလည်း ရုတ်တရက် လှည့်ကာ စခန်းအတွင်းရှိ လူများဘက်သို့ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲလာသည်အထိ အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

အဝတ်ဖြတ်မိစ္ဆာက ရှီတုန်းကို မည်သို့ ထိန်းချုပ်ထားသည်ကို သူ မသိပေ။

သို့သော် သေချာသည့်အချက်မှာ သူသည် ယခုအချိန်တွင် လုံးဝ လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း မရှိတော့ခြင်းပင်။

စခန်းထဲတွင် လူပေါင်း ၃၀၀ ကျော် ရှိနေသည်။ မမျှော်လင့်ထားသည့် အဖြစ်အပျက်တစ်ခုခုသာ မဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လျှင် လူတိုင်း အားလုံးနီးပါး သေရေးရှင်ရေး ရင်ဆိုင်ရတော့ပေမည်။

ပြေးကြ...

အားလုံး အတူတူ ပြေးကြ...

ထိုသို့ဆိုလျှင် အသက်ရှင်နိုင်မည့် မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ်လောက်တော့ ရှိကောင်းရှိနိုင်ပေမည်။

ထိုအတွေးဖြင့် ရှီချင်းလည်း လူတိုင်းကို အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးရန် ဆက်လက် သတိပေးလိုသော်လည်း ပါးစပ်ဟလိုက်သည်နှင့် သူ့ကို ရစ်ပတ်ထားသော အဖြူရောင်ချည်မျှင်များက နှုတ်ခမ်းကို ထိုးဖောက်ချုပ်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းနှစ်ဖက်ကို တင်းတင်းစေ့သွားစေခဲ့သည်။

“အွန်း... အွန်း... အွန်း...”

လည်ချောင်းထဲမှ အသံတိုးတိုးသာ ထွက်လာနိုင်သည့် ရှီချင်းသည် စခန်းထဲမှ လူများက ဖြစ်ပျက်နေသည့် အခြေအနေကို နားမလည်သေးဘဲ ကြောင်အမ်းနေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်နှာတစ်ခုလုံး သွေးဆောင်တက်လာပြီး မျက်လုံးများမှာ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် သွေးကြောများ ဖောင်းထွက်လာလေသည်။

သို့သော် ရှီတုန်း ကတော့ စတင်လှုပ်ရှားနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် ရုတ်တရက် ခုန်ဝင်သွားကာ အနီးဆုံးလူ၏ ခေါင်းကို လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ထိုးချလိုက်လေသည်။

ထိုလူသည် စကားတစ်ခွန်းပင် မဆိုလိုက်ရဘဲ ဖရဲသီးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသကဲ့သို့ ခေါင်းတစ်ခုလုံး ကြေမွသွားပြီး အဝါရောင်နှင့် အဖြူရောင် အရည်များ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားကာ မြင်မကောင်းလောက်အောင် သွေးသံရဲရဲ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

သို့သော် ထိုမျှနှင့် မပြီးသေးပေ။

ရှီတုန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ယုတ်မာအေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေသည့် လူ ၂ ဦး၏ လည်ပင်းကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်လေသည်။

လက်ချောင်းများသည် ရုတ်ချည်း အားပြင်းလာကာ လည်ပင်းကိုပင် ထိုးဖောက်ဝင်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ထို ၂ ဦးသည်လည်း စကားတစ်ခွန်းပင် မဆိုနိုင်လိုက်ဘဲ မျက်လုံး၊ နှာခေါင်း၊ နား၊ ပါးစပ်တို့မှ သွေးများ စီးကျလာကာ ချက်ချင်း အသက်ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရသည်။

“ဟီး…ဟီး…ဟီး…ဟား… ဟား… ဟား...”

သွေးချောင်းစီး သတ်ဖြတ်မှု စတင်ပျံ့နှံ့လာသည်နှင့်အမျှ ရှီတုန်း ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ ပို၍ပင် ရူးသွပ်ယုတ်မာလာခဲ့သည်။ အသက်များကို သတ်ဖြတ်နေရခြင်းသည် သူ့အတွက် အကောင်းဆုံး ဖျော်ဖြေမှုတစ်ခု ဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်စာ အချိန်အတွင်းမှာပင် အသက် ၃ ချောင်း ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရသည်။

မီးပုံအနီးရှိ လူများသည် အစပိုင်းတွင် ကြောင်အမ်းနေကြသော်လည်း ယခုတော့ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ လူသည် ရှီတုန်း မဟုတ်တော့ဘဲ မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားကြလေသည်။

“အား......”

“ရှီတုန်း... ရူးသွားပြီ...”

“ပြေး... အမြန် ပြေးကြ...”

“ခေါင်းဆောင်... ကျွန်တော်တို့ကို ကယ်ပါဦး......"

……

လူအုပ်၏ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုသည် လှည့်ဖြားမိစ္ဆာအတွက် စိတ်ကြွဆေးတစ်မျိုး ဖြစ်နေသကဲ့သို့၊ သူသည် လူအုပ်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ရက်စက်ယုတ်မာသည့် နည်းလမ်းများဖြင့် အသက်များကို ဆက်တိုက် ရိတ်သိမ်းနေလေသည်။

လက်သီးဖြင့်သာ သတ်ရသည်မှာ နှေးလွန်းသည်ဟု ထင်လာသဖြင့် အနီးရှိ ကျောက်ပုဆိန်တစ်လက်ကိုပင် ကောက်ယူလိုက်တော့သည်။

မိသားစုများ... မိတ်ဆွေများ... ဇနီးများ... သားသမီးများ...

စခန်းထဲရှိ လူတိုင်းကို စိတ်တိုင်းကျ သတ်ဖြတ်ခံနေရသည်ကို မြေပြင်ပေါ်မှ ကြည့်နေရသော ရှီချင်းလည်း ဒေါသအထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားပြီး မျက်လုံးများပင် ကျွတ်ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူသည် စကားတောင် မပြောနိုင်တော့ဘဲ၊ လှုပ်ရှားဖို့ဆိုသည်မှာ ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

သူ ဘာမှ မလုပ်နိုင်တော့ဘဲ လူအုပ်ကြားထဲတွင် မိမိ၏ ဇနီး သွေးသံရဲရဲဖြင့် သေဆုံးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရှီချင်းလည်း မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာခဲ့ရသည်။

ကြီးမားလှသော နာကျင်မှုသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် အဆုံးမဲ့ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့လေသည်။