အခန်း ၄၉

အခန်း (၄၉) - တာရှီစခန်း ပျက်သုဉ်းခြင်း

“အား...

ငါ့ခြေထောက်... ငါ့ခြေထောက်...”

“ဟင့်... ဟင့်...

ငါ့လည်ပင်း ကျိုးသွားပြီ... အရမ်းနာတယ်...”

“အမေ... မသေပါနဲ့... မသေပါနဲ့...”

“ငါ့သားရဲ့ ခေါင်း... ငါ့သားရဲ့ ခေါင်း ဘယ်ရောက်သွားလဲ... တွေ့တဲ့သူ ရှိလား...”

……

လှည့်ဖြားမိစ္ဆာ လဲကျသွားသော်လည်း ရှဟုန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာမှု အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်မျှပင် မရှိပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ နားထဲတွင် ကြားနေရသည်မှာ တာရှီစခန်းမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ၏ နာကျင်စွာ ငိုကြွေးညည်းတွားသံများသာ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ငိုကြွေးသံများ မြေတစ်ခွင် ပြည့်လျှံနေသည် ဟူသော စကားသည် ယခုအချိန်တွင် သူ၏ မျက်စိရှေ့၌ အမှန်တကယ် အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ပင်။

သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ရင်း...

ရှဟုန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သွေးသံရဲရဲ မြင်ကွင်းကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းရှည်တစ်ချက်သာ ချနိုင်တော့သည်။

“ချွန်းယွီ... ချွန်းယွီ...”

ရှီချင်းလည်း တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေကာ အလောင်းတစ်လောင်းထံသို့ ယိုင်တိယိုင်တိုင် လျှောက်သွားခဲ့သည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အဖြူရောင်ချည်မျှင်များကို ဖယ်ရှားပေးထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း ချည်မျှင်များ ထိုးဖောက်ထားခဲ့သည့် ဒဏ်ရာများကတော့ ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ပခုံးရိုး၊ နှုတ်ခမ်းနှင့် လက်ခြေများ၊ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးထွက်နေသော အပေါက်များစွာ ရှိနေလေသည်။

ထိုအလောင်းမှာ လှည့်ဖြားမိစ္ဆာ၏ ခါးဖြတ်သတ်ဖြတ်မှုကြောင့် ကိုယ်တစ်ပိုင်းသာ ကျန်ရှိတော့ပေသည်။

ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံနှင့် ရှီချင်း ခေါ်လိုက်သော အမည်အရ ထိုသူမှာ သူ၏ ဇနီးဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

အလောင်း၏ ဘေးတွင် အသက် ၁၅ နှစ်၊ ၁၆ နှစ်ခန့်သာ ရှိသေးသော မောင်နှမ ၂ ဦးသည် နာကျင်စွာ ငိုကြွေးနေခဲ့ကြသည်။

“အမေ…”

“အဖေ... အမေ့ကို ကယ်ပါဦး...”

“သမီးတို့ အမေ မရှိဘဲ မနေနိုင်ဘူး...”

ထိုမိန်းကလေးမှာ စိတ်လွတ်လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ပြီး ရှီချင်း လျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်ရည်များ ပြည့်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် မော့ကြည့်ကာ အဖေကို တောင်းပန်နေလေသည်။

ထိုငိုကြွေးသံသည် ရင်ကို ဆုတ်နစ်စေလောက်အောင် ဝမ်းနည်းဖွယ်ကောင်းလှသဖြင့် ရှချွမ်၊ ယွမ်ချန်နှင့် ရောက်လာသူများ၏ မျက်လုံးများပင် နီရဲလာကြသည်။

ရှီချင်းသည် တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် ဇနီး၏ ကိုယ်တစ်ပိုင်းကို အရင် ဖက်ထားလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းပြတ်နေသော ညီဖြစ်သူ ရှီတုန်း၏ အလောင်းကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူသည် ပါးစပ်ဟကာ တစ်စုံတစ်ရာ ပြောလိုသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် စကားတစ်ခွန်းမျှ မထွက်လာတော့ပေ။ နာကျင်မှုနှင့် နောင်တတို့ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် မျက်လုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မှိတ်လိုက်တော့သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရှဟုန်လည်း ရင်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

သူ့နောက်မှ ရှချွမ်၊ ယွမ်ချန်နှင့် ကျန်လူ ၉ ဦးသည်လည်း ဆက်မကြည့်ရက်တော့ဘဲ ခေါင်းလွှဲလိုက်ကြသည်။

သူတို့အားလုံး ရှီချင်း၏ ခံစားချက်ကို နားလည်ကြပေသည်။

အကြောင်းရင်းမှာ ယခင်ကလည်း လှည့်ဖြားမိစ္ဆာသည် ရှတင်းကို ထိန်းချုပ်ကာ မဟာရှစခန်းမှ လူများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသောကြောင့်ပင်။

လှည့်ဖြားမိစ္ဆာသည် လူများစွာကို သတ်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ အများစုအတွက် ရင်းနှီးသော မျက်နှာကို ဆောင်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သေခြင်းတရားသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော်လည်း မိမိနှင့် ရင်းနှီးသူတစ်ဦး၏ လက်ဖြင့် သတ်ဖြတ်ခံရခြင်းက ပို၍ပင် ထိတ်လန့်စရာကောင်းပြီး ရင်နင့်စရာ ကောင်းလှသည်။ အထူးသဖြင့် သတ်သူရော၊ အသတ်ခံရသူရော မိမိတို့၏ လူများဖြစ်နေသောအခါ ဖြစ်သည်။

“ခေါင်းဆောင်ရှီ... စိတ်ကို ထိန်းထားပါ...”

ရှဟုန်သည် ရှေ့တိုးလာကာ ရှီချင်း၏ ပခုံးကို အသာပုတ်ပြီး နှစ်သိမ့်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း နှစ်သိမ့်စကားများသာ ထွက်လာခဲ့သည်။

ရှီချင်းသည် အသိစိတ်မကပ်သေးဘဲ ဝမ်းနည်းမှုထဲတွင် နစ်မြုပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရှဟုန်သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဆက်ပြောလေသည်။

“ခေါင်းဆောင်ရှီ... အချိန်က အရမ်းအရေးကြီးတယ်... အဲဒီ လှည့်ဖြားမိစ္ဆာက ဘယ်အချိန် ပြန်လာမလဲ မသိဘူး... ခင်ဗျားတို့စခန်းမှာ အသက်ရှင်နေသေးတဲ့ လူတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်... ခင်ဗျားသာ အမြန် စိတ်ပြန်တည်ငြိမ်အောင် မလုပ်နိုင်ရင် ဒီလို အဖြစ်ဆိုးမျိုး ထပ်ဖြစ်လာနိုင်တယ်..."

ရှဟုန်၏ စကားများကြောင့် သတိပြန်ဝင်လာသကဲ့သို့ ရှီချင်းလည်း ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလာပြီး ရှဟုန်ကို ကျေးဇူးတင်သည့် အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ မိမိ၏ သားသမီးများဘက်သို့ လှည့်လိုက်လေသည်။

“ဖင်း... သေတဲ့သူ ဘယ်လောက်ရှိပြီး အသက်ရှင်တဲ့သူ ဘယ်လောက်ကျန်လဲဆိုတာ သွားရေတွက်လိုက်... ဂူထဲက ထောင့်တိုင်းကို ရှာကြည့်... အောက်ဘက်မှာ ပုန်းနေတဲ့သူတွေ ရှိနေနိုင်တယ်... သူတို့ကို အမြန် ခေါ်ထုတ်လာခဲ့..."

“လု... လူတိုင်းကို အမြန် ပစ္စည်းတွေ သိမ်းခိုင်းထားလိုက်... အဆင်သင့်ဖြစ်ရင် ဂူဝင်ပေါက်မှာ စုခိုင်းကြ... ငါတို့ ချက်ချင်း စခန်းပြောင်းမယ်..."

“ဟုတ်ကဲ့... အဖေ...”

ဝမ်းနည်းမှု မပျောက်သေးသော်လည်း အခြေအနေ၏ အရေးတကြီးကို သိထားကြသဖြင့် လူငယ် ၂ ဦးသည် ချက်ချင်း ထရပ်ကာ အမိန့်များကို သွားရောက် အကောင်အထည်ဖော်ကြလေသည်။

ထို ၂ ဦးကို ညွှန်ကြားပြီးနောက် ရှီချင်းသည် သူ၏ အကြည့်ကို ရှဟုန်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်ကာ ပြောလေသည်။

“ခေါင်းဆောင်ရှ...”

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့်ပင် ရှီချင်း ဘာကို ဆိုလိုချင်နေသည်ကို ရှဟုန် နားလည်သွားခဲ့သည်။

အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ သူ၏ မျက်လုံးထဲရှိ တောင်းပန်အကူအညီတောင်းခံသည့် အရိပ်အယောင်က ဖုံးကွယ်မရအောင် ထင်ရှားလွန်းသောကြောင့်ပင်။

ရှီချင်း၏ ပခုံးရိုး၊ လက်ခြေများနှင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသည် လှည့်ဖြားမိစ္ဆာ၏ အဖြူရောင်ချည်မျှင်များ ထိုးဖောက်ထားခဲ့သည့် ဒဏ်ရာများကြောင့် သွေးများစိုရွှဲနေပြီး လှုပ်ရှားရခက်ခဲနေသည်။

လက်ရှိအခြေအနေတွင် လူတစ်ယောက်၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကို ဆုံးရှုံးသွားပြီဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

ကျန်ရစ်သည့် စခန်းသားများကို ဦးဆောင်ကာ နေရာသစ်တစ်ခု ရှာဖွေပြောင်းရွှေ့ပေးရန်ဆိုသည်မှာ ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

သူကိုယ်တိုင်ပင် အခြားသူများ၏ အကူအညီဖြင့် ပြောင်းရွှေ့မှုကို အောင်မြင်စွာ ပြီးမြောက်နိုင်မလားဆိုသည်မှာပင် မသေချာတော့ပေ။

ထို့အပြင် သစ်ခုတ်သမားအဆင့် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းရှိသော နောက်ဆုံးတစ်ဦးကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရပြီး၊ ထိုသူက စခန်း၏ အဓိကကျောရိုးဖြစ်သည့် ရှီချင်း ကိုယ်တိုင်ဖြစ်နေသောကြောင့် တာရှီစခန်းသည် ယခုအချိန်တွင် နာမည်သာ ကျန်တော့လေသည်။

ရှီချင်း၏ မျက်လုံးထဲမှ တောင်းပန်သည့် အရိပ်အယောင်သည် ပြောင်းရွှေ့ရာတွင် အကူအညီတောင်းနေခြင်းထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသည့် အဓိပ္ပာယ်ကို ဖော်ပြနေလေသည်။

သူသည် တာရှီစခန်းမှ ကျန်ရစ်သူများအားလုံးကို ရှဟုန်ထံ အပ်နှံလိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှီချင်းလည်း ရှဟုန် ငြင်းပယ်နိုင်ရန် လမ်းဖွင့်ပေးထားခြင်းကြောင့် ထိုစကားကို တိုက်ရိုက် မပြောခဲ့ပေ။

လူ ၁၀၀ ကျော်ကို ရုတ်တရက် လက်ခံခေါ်ယူရခြင်းသည် မလွယ်ကူကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိထားလေသည်။

မကြာသေးမီက ရှဟုန်သည် လှည့်ဖြားမိစ္ဆာကို အနိုင်ယူခဲ့ပြီးနောက် မဟာရှစခန်း၏ အခြေအနေမှာ တိုးတက်လာခဲ့သော်လည်း ရှဟုန်က လူအများအပြားကို လွယ်လွယ်ကူကူ လက်ခံပေးမည်ဟု ရှီချင်း မမျှော်လင့်ထားပေ။

ထို့ထက် ယခု တာရှီစခန်းတွင် ကျန်ရှိနေသူများအားလုံးမှာ သာမန်လူများသာ ဖြစ်သည်။

သစ်ခုတ်သမားအဆင့် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းရှိသော တစ်ဦးတည်းသော သူကိုယ်တိုင်ပင် မသန်စွမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။

ရှဟုန်က တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရှီချင်း၏ မျက်လုံးထဲမှ မျှော်လင့်ချက်သည် တဖြည်းဖြည်း မှိန်ဖျော့သွားပြီး စိတ်ပျက်အားငယ်မှုဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရလေသည်။

“ငါတို့နဲ့အတူ မဟာရှစခန်းကို လိုက်ခဲ့ပါ... နောက်ကိစ္စတွေကို ရောက်မှ ဆက်ဆွေးနွေးကြမယ်..."

ရှဟုန်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရှီချင်း၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်ခါသွားပြီး ရှဟုန်ကို ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ရှဟုန်က သဘောတူလိုက်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်ပြီးနောက် ရှီချင်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်တော့ဘဲ ကျေးဇူးတင်မှုအပြည့်ဖြင့်သာ စိုက်ကြည့်ရင်း လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

“အဖေ... စခန်းမှာ ၁၃၂ ယောက် သေသွားတယ်... အသက်ရှင်ကျန်တာ ၁၈၇ ယောက် ရှိသေးတယ်... ညီမလည်း လူတိုင်းကို ပစ္စည်းသိမ်းခိုင်းပြီးပြီ... မကြာခင် အဆင်သင့် ဖြစ်တော့မယ်..."

ထိုအချိန်တွင် ရှီဖင်း ရောက်လာပြီး၊ နောက်မှ ရှီလုနှင့် ပစ္စည်းများ သိမ်းပြီးသော စခန်းသားများလည်း တဖြည်းဖြည်း စုဝေးလာကြသည်။

“ရှချွမ်... မင်းတို့ လူတွေကို စီစဉ်လိုက်... ဂူဝင်ပေါက်မှာ လူတချို့ထားပြီး ကူညီခိုင်း... ကလေးတွေကို အရင် ဆွဲတင်ပြီး တောင်အောက်ကို အရင် ခေါ်ဆင်း... အသက်ကြီးတဲ့သူတွေကိုတော့ သူတို့ဘာသာ တက်ခိုင်းလိုက်... ဒီလိုဆို ပိုမြန်လိမ့်မယ်..."

“ဟုတ်ကဲ့... ခေါင်းဆောင်..."

ရှချွမ်လည်း လူ ၉ ဦးကို ဦးဆောင်ကာ လူတိုင်းကို စနစ်တကျ ထွက်ခွာနိုင်ရန် စီစဉ်ပေးလိုက်လေသည်။

မဟာရှစခန်း ယခင် ပြောင်းရွှေ့စဉ်က ခေါင်းဆောင်မှာ ရှဟုန် ဖြစ်သော်လည်း ရှချွမ်က ဘေးမှ အမြဲ ကူညီခဲ့သောကြောင့် အတွေ့အကြုံအချို့ ရရှိထားပြီး ဖြစ်လေသည်။ ယခု နောက်ထပ် ၈ ဦးပါ ကူညီလာသောကြောင့် အရှိန်အဟုန်မှာ များစွာ မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။

မကြာမီ ကလေးများကို ရှေ့ဆုံးတွင် စီစဉ်ထားပြီး ယွမ်ချန်က လူများကို ဦးဆောင်ကာ ကြိုးများဖြင့် တစ်ယောက်ချင်း ဆွဲတင်ပေးလေသည်။

ထို့နောက် ပစ္စည်းများကို သယ်ဆောင်ထားသည့် လူကြီးများက ဆက်တိုက် လိုက်တက်လာကြသည်။

စခန်းသားများ အားလုံး စနစ်တကျ ထွက်ခွာနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရှီချင်း၏ စိတ်သည် များစွာ သက်သာရာ ရသွားခဲ့သည်။

“ခေါင်းဆောင်ရှီ... လာပါ... ခင်ဗျားရဲ့ ဒဏ်ရာက ပြင်းတယ်... ကျွန်တော် ကျောပိုးပေးမယ်..."

ရှဟုန်က သူ့ကို ကျောပိုးရန် ပြင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရှီချင်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့ဩမှု အရိပ်အယောင်တစ်ချက် လက်သွားပြီးနောက် စိတ်ထိခိုက်သွားသည့် အမူအရာဖြင့် ခါးသီးစွာ ပြုံးကာ လက်ကို အထပ်ထပ် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

“ခေါင်းဆောင်... ကျွန်တော့်ကို မနောက်နေပါနဲ့တော့... ကျွန်တော်က အခု လူပျက်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပါပြီ... ခေါင်းဆောင်ကို ဒုက္ခမပေးချင်ပါဘူး... ရှီဖင်းပဲ ကျွန်တော့်ကို ပိုးပါစေတော့..."

ရှီချင်းက မိမိကို ခေါင်းဆောင် ဟု ခေါ်လိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရှဟုန်၏ မျက်ခုံး အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားလေသည်။

ရှီချင်း၏ စိတ်ထဲရှိ အတွေးများကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်ခဲ့ရသည်။

တာရှီစခန်းမှ လူ ၂၀၀ နီးပါးကို သူ ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ပေးမည် မဟုတ်ဟု စိုးရိမ်နေသဖြင့် ယခုကတည်းက ခေါင်းဆောင်အဖြစ် သတ်မှတ်နေခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် အစကတည်းက ထိုလူများကို စွန့်ပစ်ရန် မစဉ်းစားခဲ့သော်လည်း ရှီချင်းက ဂရုတစိုက် စမ်းသပ်နေသည့် အပြုအမူကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရင်ထဲတွင် လေးလံသွားလေသည်။

ရှီချင်း၏ တုံ့ပြန်မှုက စခန်းငယ်များ၏ ဘဝသည် မည်မျှ ခက်ခဲကြောင်း ပြသနေခဲ့သည်။

အရင်းအမြစ် အကန့်အသတ်များကြောင့် စခန်းများ ပေါင်းစည်းရန် မလွယ်ကူပေ။

ပိုမိုအားကောင်းသည့် စခန်းတစ်ခုထဲ ဝင်ရောက်လိုလျှင် မိမိတို့တွင် တန်ဖိုးရှိကြောင်း သက်သေပြရသလို၊ တစ်ဖက်စခန်းတွင်လည်း လုံလောက်သော အရင်းအမြစ်များ ရှိကြောင်း သေချာမှသာ လက်ခံပေးနိုင်လိမ့်ပေမည်။

ထိုအချက်များ မပြည့်စုံပါက လက်ခံ ပေးနိုင်ရန် အလွန်ခက်ခဲလှသည်။

အမှန်တကယ် ပြောရလျှင် လက်ရှိ မဟာရှစခန်း၏ အင်အားဖြင့် လူ ၂၀၀ နီးပါးကို လက်ခံနိုင်လောက်အောင် မလုံလောက်သေးပေ။

သို့သော် ထိုလူများကို လှည့်ဖြားမိစ္ဆာနှင့် ရေခဲသားရဲများ၏ အစာအဖြစ် ထားခဲ့ရန်ကိုလည်း ရှဟုန် မလုပ်နိုင်ပေ။

ထို့အပြင် ရှီချင်း၏ စိတ်ပျက်အားငယ်သော်လည်း မျှော်လင့်ချက်မပျက်သေးသည့် အကြည့်ကြောင့်လည်း သူ လက်ခံလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့... ခေါင်းဆောင်ရှီ... ကျွန်တော် သူတို့ကို စွန့်ပစ်မှာ မဟုတ်ဘူး... အရင်ဆုံး မဟာရှစခန်းကို ပြန်ကြတာပေါ့..."

ရှဟုန်၏ အာမခံစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရှီချင်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ တင်းမာမှုသည် နောက်ဆုံးတွင် ပြေလျော့သွားပြီး ရှဟုန်ကို ဒူးထောက်ကန်တော့ရန်ပင် အတင်း ကြိုးစားလိုက်လေသည်။

သို့သော် ရှဟုန်က ထိုသို့ မလုပ်စေဘဲ လက်လှမ်းကာ အမြန် ထိန်းလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှီဖင်း ရောက်လာသဖြင့် ရှဟုန်သည် ရှီချင်းကို သူ၏ ကျောပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်ပြီး လူ ၂ ဦးကို ဦးဆောင်ကာ ဂူဝင်ပေါက်ဘက်သို့ လျှောက်သွားရင်း မေးလိုက်လေသည်။

“ခေါင်းဆောင်ရှီ... အရင်တုန်းက မဟာရှနယ်မြေမှာ လှည့်ဖြားမိစ္ဆာနဲ့ တွေ့တုန်းက ဘယ်လို လွတ်မြောက်ခဲ့တာလဲ...

ဝမ်မင်တို့ ၄ ယောက်ပဲ အသက်ရှင်ခဲ့တာလား...

ကျန်တဲ့သူတွေ အားလုံး သေကုန်တာလား...

ပြီးတော့ ရှီတုန်း ဘယ်လို အစားထိုးခံလိုက်ရတာလဲ... ခင်ဗျားတို့ မသတိထားမိကြဘူးလား...

နောက်ပြီး... အဲဒီ လှည့်ဖြားမိစ္ဆာရဲ့ ကိုယ်အစစ်ကို ခင်ဗျား ကိုယ်တိုင် မြင်ဖူးလား..."

ရှဟုန်လည်း မေးခွန်းများစွာ ဆက်တိုက် မေးလိုက်ပြီး၊ နောက်ဆုံးမေးခွန်းမှာ အထူးအရေးကြီးဆုံးပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် ထိုလှည့်ဖြားမိစ္ဆာအကြောင်းကို ပိုမိုသိရှိလိုနေသည်။

သားဖြစ်သူ၏ ကျောပေါ်တွင် ရှိနေသော ရှီချင်းသည် ထိုမေးခွန်းများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ မျက်လုံးထဲတွင် နာကျင်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း မကြာမီ စိတ်ကို ပြန်ထိန်းကာ ရှဟုန်၏ မေးခွန်းများကို စတင် ဖြေကြားတော့လေသည်။