အခန်း ၅၀

အခန်း (၅၀) - လူကယ်ရန် အလျင်အမြန် သွားခြင်း

“မိုအော့တောင် တောင်ခြေက မြို့ ၉ မြို့…

ပေရှိုးမြို့... လူဦးရေ ၁၀၀,၀၀၀ ကျော်ရှိတဲ့ စခန်းကြီးတွေ...

ရေခဲချောက်နက်... ရှေးဟောင်းချောက်နက်ခေတ်...

လှည့်ဖြားမိစ္ဆာ ၅ မျိုး… လက်မှုပညာရှင် လှည့်ဖြားမိစ္ဆာ... အဝတ်ဖြတ်မိစ္ဆာ...

ယန်နင်... လီဟူ... လော်မင်...”

ရှီချင်း၏ ရှင်းပြချက်မှာ အလွန်ရှည်လျားလှသည်။ လူ ၃ ဦး တာဝါတောင်အောက်သို့ ဆင်းရောက်ပြီးသည့်တိုင် သူ ပြော၍ မပြီးသေးပေ။

သူ ပြောပြခဲ့သည့် အကြောင်းအရာများသည် ရှဟုန်၏ အမြင်ကို များစွာ ကျယ်ပြန့်စေခဲ့သည်။

ရှဟုန်သည် ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိလာသည်မှာ ၄ လကျော် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် ယနေ့အချိန်ထိ သူ သိရှိထားသမျှမှာ မိမိတို့၏ စခန်းဝန်းကျင် နယ်မြေသေးသေးလေးသာ ဖြစ်ပြီး ပြင်ပလောကအကြောင်းကို လုံးဝ မသိသေးပေ။

လက်ရှိ မည်သည့်နှစ်၊ မည်သည့်အချိန်ကာလ ဖြစ်နေသည်ကိုပင် သူ မသိခဲ့ပေ။

ဟုတ်ပါသည်... လူသားများသည် ယခုအခြေအနေအထိ ဆုတ်ယုတ်သွားပြီဖြစ်သဖြင့် စနစ်တကျ ပြက္ခဒိန်တစ်ခု ရှိနိုင်ဖို့လည်း မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

ယနေ့တွင်သာ ရှီချင်း၏ ပါးစပ်မှ ထိုအကြောင်းအရာများကို သူ ကြားသိခဲ့ရသည်။

လူဦးရေ ၁၀၀,၀၀၀ ကျော်ရှိသော စခန်းကြီးများ...

ပေရှိုးမြို့နှင့် ကျန်မြို့ ၈ မြို့...

ထို့အပြင် ပေရှိုးမြို့မှ ယန်နှင့် လီတို့ ပြောဆိုခဲ့သည့် အရှင်အရှင် ယန်ကျွင်း...

ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် မည်မျှ အားကောင်းသည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေမည်နည်း...

ထိုအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရှဟုန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် မျှော်လင့်တမ်းတမှု အရိပ်အယောင်တစ်စ ပေါ်လာသည်။

သို့သော် အရေးကြီးဆုံး ကိစ္စကိုတော့ သူ မမေ့သေးပေ။

ရှီချင်းသည် ထိုညက အယောင်ဆောင်ထားသော ရှတင်းနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ယန်နင်၊ လီဟူနှင့် လော်မင်တို့၏ ကယ်တင်မှုကြောင့် လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီး အဝတ်ဖြတ်မိစ္ဆာ၏ ကိုယ်အစစ်ကိုလည်း မြင်တွေ့ခဲ့ရကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ရှဟုန်က အလျင်အမြန် မေးလိုက်လေသည်။

“အဲဒီ အဝတ်ဖြတ်မိစ္ဆာရဲ့ ပုံစံက ဘယ်လိုလဲ..."

ရှီချင်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် အမုန်းတရားတစ်စ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောသည်။

“အဘိုးအိုတစ်ယောက်ရဲ့ ရုပ်သွင်... မျက်လုံးအိမ်က သွေးနီရောင်ဖြစ်ပြီး လူသားရဲ့ စိတ်ခံစားချက် လုံးဝ မရှိဘူး... ဘယ်လက်မှာ ဓားငယ်တစ်လက် ကိုင်ထားပြီး ညာလက်မှာ ကြည်လင်တဲ့ ချည်မျှင်တစ်စု ကိုင်ထားတယ်... အဲဒီ ၂ ခုလုံးက သူ့ရဲ့ လက်နက်တွေ..."

ရှဟုန်သည် ထိုအချက်များကို စိတ်ထဲတွင် သေချာ မှတ်သားလိုက်ပြီး ရှေ့ဘက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

လူ ၂၀၀ နီးပါး ပါဝင်သော အဖွဲ့ကြီးနှင့် ညအချိန် ခရီးသွားရခြင်းကြောင့် ဆူညံသံ မထွက်စေရန် အားလုံး သတိထားနေကြသဖြင့် သွားနှုန်းမှာ အမြဲ နှေးကွေးနေလေသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ တာဝါတောင်နှင့် မဟာရှစခန်းရှိ တောင်ကုန်းကြား အကွာအဝေးမှာ ၁ ကီလိုမီတာတောင် မရှိသဖြင့် ယခုနှုန်းထားအတိုင်း သွားလျှင်ပင် အချိန်ကြာမည် မဟုတ်ဘဲ ၁၅ မိနစ်ခန့်အတွင်း ရောက်နိုင်မည်ဟု ခန့်မှန်းရပေသည်။

ရှချွမ်နှင့် ယွမ်ချန်တို့သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာ စောင့်ကြည့်နေကြပြီး ရှဟုန်ကတော့ ရှီချင်းနှင့် သူ၏ သားတို့နှင့်အတူ လူအုပ်၏ နောက်ဆုံးတွင် လိုက်ပါလာလေသည်။

ရှီချင်း ပြောပြခဲ့သည့် မဟာရှနယ်မြေ၌ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်စဉ်းစားရင်း ရှဟုန်သည် မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ကာ ဆက်မေးလိုက်သည်။

“ခင်ဗျား အခု ပြောတာအရ... ဝမ်မင် အပါအဝင် အဲဒီညမှာ စုစုပေါင်း ၈ ယောက် သေခဲ့တယ်ဆိုတော့... ဒါဆို ခင်ဗျားတို့ ၅ ယောက် ကျန်ရမှာ မဟုတ်လား... ဘာလို့ ခင်ဗျားနဲ့ ရှီတုန်း ၂ ယောက်ပဲ ပြန်လာတာလဲ... ပြီးတော့ ရှီတုန်းက အဝတ်ဖြတ်မိစ္ဆာရဲ့ အစားထိုးတာကို ဘယ်အချိန်မှာ ခံလိုက်ရတာလဲ..."

ထို့နောက် ရှီချင်းသည် လော်မင်က လူအားလုံးကို စုစည်းကာ ယန်နင်၊ လီဟူတို့နှင့် ပူးပေါင်းပြီး အဝတ်ဖြတ်မိစ္ဆာကို ကိုင်တွယ်ခဲ့သည့် အကြောင်းအရာ၊ စခန်းအသီးသီးမှ လူများကိုပင် မြှားစာအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်များကို ဆက်လက် ပြောပြလေသည်။

အဝတ်ဖြတ်မိစ္ဆာကို မြှူထုတ်ရန် အသုံးပြုခဲ့သော မြှားစာအစီအစဉ်သည် ၄ ကြိမ်တိုင်တိုင် ကျရှုံးခဲ့ကြောင်း ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရှဟုန်၏ မျက်နှာမှာ လေးနက်သွားခဲ့ရသည်။

ထို့နောက် ရှီတုန်းသည် မြှားစာအစီအစဉ်အတွင်း အစားထိုးခံလိုက်ရပြီး ရှီချင်းနှင့်အတူ ရိုဂယ်စခန်းအထိပင် ဝင်ရောက်ခဲ့ကြောင်း ကြားလိုက်ရသည့် အခိုက်တွင် ရှဟုန်၏ မျက်နှာအမူအရာ ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

ရှဟုန်တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ရှီချင်းသည်လည်း တစ်စုံတစ်ရာကို သဘောပေါက်သွားသကဲ့သို့ မျက်နှာအရောင် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး မြောက်ဘက်သို့ ကြောက်ရွံ့မှုအပြည့်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

“ခင်ဗျား ဆိုလိုတာက... အဲဒီ အဝတ်ဖြတ်မိစ္ဆာက ရှီတုန်းကို အသုံးချပြီး ရိုဂယ်စခန်းထဲ ဝင်ရောက်ခဲ့ရုံတင် မကဘူး... ခင်ဗျားတို့ သူ့ကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်မလဲဆိုတာကို အစအဆုံး ဘေးကနေ စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာလား...”

“ပြီးပြီ... ရိုဂယ်စခန်းမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်နေပြီ... တစ်ခုခု ဖြစ်နေပြီ......"

ရှီချင်းလည်း ရှဟုန် မေးလိုက်သော စကားကိုပင် မကြားတော့သကဲ့သို့ မြောက်ဘက်ရှိ ရိုဂယ်စခန်းဘက်သို့သာ စိုက်ကြည့်နေပြီး “တစ်ခုခု ဖြစ်သွားပြီ... တစ်ခုခု ဖြစ်သွားပြီ...” ဟုသာ တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေလေသည်။

ရှဟုန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း အလျင်လိုမှု ပေါ်လာကာ အသံမြှင့်၍ မေးလိုက်သည်။

“ရိုဂယ်စခန်းမှာ လူဘယ်နှယောက် ရှိလဲ..."

ရှီချင်းလည်း သတိပြန်ဝင်လာသလို ဖြစ်သွားပြီး အမြန် ပြန်ဖြေလေသည်။

“အတိအကျတော့ မသိဘူး... ၁,၀၀၀ ကျော်တော့ ရှိတယ်...”

၁,၀၀၀ ကျော်...

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ရှဟုန်၏ ဦးရေပြားပင် ထုံကျင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အနည်းငယ် တွေဝေမှု အရိပ်အယောင် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ရသည်။

ရှီချင်း ပြောခဲ့သလို နောက်ဆုံးအကြိမ် အဝတ်ဖြတ်မိစ္ဆာကို မြှူထုတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့စဉ် ယန်နင်နှင့် လီဟူတို့သည် စခန်းအသီးသီးမှ အင်အားအကောင်းဆုံး လူများ၏ ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းနီးပါးကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့လေသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ လက်ရှိ ရိုဂယ်စခန်းတွင် ကျန်နေသူများသည် သာမန်လူများသာ ဖြစ်ကြသည်။

အဝတ်ဖြတ်မိစ္ဆာသည် လူသတ်လေလေ အင်အားကြီးထွားလေလေ ဖြစ်ပေသည်။

ထို့အပြင် ရှဟုန်၏ လေ့လာချက်အရ ထိုမိစ္ဆာ၏ ရုပ်သေးရုပ်များကို ထိန်းချုပ်နိုင်သော အရေအတွက်ရော အရည်အသွေးပါ အလွန်လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာနေခဲ့သည်။

“တစ်စခန်းလုံး အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ခံနေရနိုင်တယ်...”

“မဖြစ်ဘူး... လူတွေကို သွားကယ်ရမယ်..."

ထိုအတွေး ပေါ်လာသည်နှင့် ရှဟုန်၏ တွေဝေနေသော အမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် ဆုံးဖြတ်ချက်ခိုင်မာမှုဖြင့် အစားထိုးသွားခဲ့လေသည်။

တစ်ဖက်တွင် လူအားလုံး အသတ်ခံလိုက်ရသည် ဖြစ်စေ၊ မဖြစ်စေ၊ သူတို့ အမြန်ဆုံး သွားရပေမည်။

အဝတ်ဖြတ်မိစ္ဆာသည် မဟာရှစခန်းနှင့် ရန်ငြိုး ရှိနေပြီးသား ဖြစ်သည်။ ထိုမိစ္ဆာကို ဒီအတိုင်း အင်အားကြီးထွားလာစေပါက မဟာရှစခန်းအတွက်လည်း နောက်ဆုံးတွင် လမ်းဆုံးသာ ရှိတော့ပေမည်။

သို့သော်လည်း မဆင်မခြင် လုပ်ဆောင်၍တော့ မရပေ။

ရှဟုန်သည် အတွေးများကို သေချာ စုစည်းလိုက်ပြီး ရှီချင်းကို ပြန်မေးသည်။

“ခင်ဗျား အခု ပြောတာအရ... ယန်နင်နဲ့ လီဟူတို့က အရမ်းအားကောင်းတယ်... အဝတ်ဖြတ်မိစ္ဆာကို ရင်ဆိုင်နိုင်တယ် မဟုတ်လား..."

ရှီချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ရှဟုန်၏ အမူအရာကို ကြည့်ပြီး ရိုဂယ်စခန်းသို့ သွားရန် ဆုံးဖြတ်ထားကြောင်း သဘောပေါက်သွားသဖြင့် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်လေသည်။

“မဖြစ်ဘူး... ခေါင်းဆောင်… ယန်နင်နဲ့ လီဟူတို့က အားကောင်းပေမဲ့ အဝတ်ဖြတ်မိစ္ဆာက သူတို့လက်ကနေ ၄ ကြိမ်တောင် လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီး ရိုဂယ်စခန်းထဲတောင် ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့တာ... ဒါက သူ အားကောင်းရုံတင် မဟုတ်ဘူး... အလွန်ကောက်ကျစ်ပြီး လှည့်စားတတ်တယ်ဆိုတာ ပြနေတာဘဲ... ကျွန်တော်တို့ ရိုဂယ်စခန်းကို သွားလို့ မဖြစ်...”

“ဒါဆို ရိုဂယ်စခန်းက လူတွေ အားလုံး အသတ်ခံရတာကို ထိုင်ကြည့်နေရမှာလား..."

ရှဟုန်လည်း ရှီချင်း၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူထုတ်ကာ လေးနက်စွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။

“ဘယ်နှယောက် ကယ်နိုင်မလဲဆိုတာ အရေးမကြီးဘူး... ဒီမိစ္ဆာကို လူတွေကို စိတ်တိုင်းကျ သတ်ဖြတ်ခွင့် မပေးနိုင်ဘူး... လှည့်ဖြားမိစ္ဆာသာ အလယ်အလတ်အဆင့်ကို တက်သွားရင် ရက်ဝုဒ်တောင်ကြောတစ်ဝိုက်က လူသားတွေမှာ အနာဂတ်ဆိုတာ မရှိတော့ဘူးလို့... ယန်နင်နဲ့ လီဟူတို့ ကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား..."

“ဒါပေမဲ့... အဲဒီ လှည့်ဖြားမိစ္ဆာရဲ့ အင်အားက...”

“စိတ်ချပါ... ကျွန်တော့်မှာ သူ့ကို ကိုင်တွယ်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်း ရှိတယ်..."

ထိုစကား ပြောပြီးနောက် ရှဟုန်သည် ရှီချင်းနှင့် ဆက်မပြောတော့ဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စောင့်ကြည့်နေသော လူ ၉ ဦးကို ခေါ်လိုက်လေသည်။

သူတို့၏ နားမလည်သည့် အမူအရာကို လျစ်လျူရှုထားပြီး တိုက်ရိုက် အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။

“ရှုအန်း၊ လျိုယွမ်၊ လီယွမ်ခွန်း... မင်းတို့ ၃ ယောက် လူတွေကို ဦးဆောင်ပြီး စခန်းကို ချက်ချင်း ပြန်လိုက်... စခန်း ရောက်တော့မယ်ဆိုတော့ ဒီအကွာအဝေးလောက်နဲ့ ပြဿနာ မဖြစ်နိုင်ဘူး...”

“စခန်းပြန်ရောက်တာနဲ့ အရင်အတိုင်း ဝင်ပေါက်ကို ပိတ်ထားလိုက်... လျှို့ဝှက်စကား မပြောနိုင်တဲ့သူ ဘယ်သူ့ကိုမှ မယုံနဲ့၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မဖော်ပြနဲ့..."

ရှုအန်း၊ လျိုယွမ်နှင့် လီယွမ်ခွန်းတို့သည် သစ်ခုတ်သမားအဆင့်သို့ ရောက်ခါစသာ ရှိသေးပြီး အင်အား မတည်ငြိမ်သေးသဖြင့် စခန်းသို့ ပြန်ခိုင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့... ခေါင်းဆောင်..."

သူတို့သည် အလွန် သိချင်နေကြသော်လည်း ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်ကာ အမိန့်ကို လက်ခံလိုက်ကြလေသည်။

“ကျန်တဲ့ ၆ ယောက်… ငါနဲ့အတူ ရိုဂယ်စခန်းကို လိုက်ခဲ့... အဲဒီ အဝတ်ဖြတ်မိစ္ဆာ တကယ် ရှိနေတယ်ဆိုရင် အခုချိန်မှာ သောင်းကျန်းနေလောက်ပြီ..."

“ဟုတ်ကဲ့... ခေါင်းဆောင်..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရှချွမ်၊ ယွမ်ချန်နှင့် ကျန်သူများသည် တွန့်ဆုတ်ခြင်း လုံးဝ မရှိဘဲ ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်ကြသည်။

မဟုတ်သေး...

သူတို့တွင် တွန့်ဆုတ်မှု မရှိသည်သာ မက…

အနည်းငယ်ပင်... စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသလိုပင်။

ရှီဖင်း၏ ကျောပေါ်တွင် ရှိနေသော ရှီချင်းသည် ထိုလူငယ်များကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေလေသည်။

သူ မျက်စိမှားနေသလားဟု ထင်လိုက်သော်လည်း ထပ်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ရှချွမ်တို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့မှု မရှိဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားမှုသာ ရှိနေကြောင်း အတည်ပြုလိုက်ရသည်။

ထိုအခိုက်တွင် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ အတွေးတစ်ခုသာ ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ဒီလူငယ်တွေက အန္တရာယ်ကို မသိကြတာလား...

ဒါမှမဟုတ် သူတို့မှာ တကယ် အားကိုးစရာ တစ်ခုခု ရှိနေတာလား...

“ခေါင်းဆောင်ရှီ... ရိုဂယ်စခန်းရဲ့ တည်နေရာ အတိအကျကို ပြောပြပေးပါ..."

ရှီချင်းလည်း ရှဟုန်ကို မတားနိုင်တော့မှန်း သိသွားသဖြင့် ထိုအဖွဲ့အပေါ် မျှော်လင့်ချက်တစ်စ ပြန်ပေါ်လာကာ ရိုဂယ်စခန်း၏ တည်နေရာ အတိအကျကို ချက်ချင်း ပြောပြလိုက်လေသည်။

သူ ပြောပြီးသည့်နောက် ရှဟုန်တို့ ထွက်ခွာတော့မည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သားဖြစ်သူကို အမြန် လက်ဖြင့် တို့ကာ သိမ်းဆည်းထားသော ကျောပိုးအိတ်ကို ထုတ်ခိုင်းလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ လေး အကွေး ၂ လက်နှင့် မြှားအိတ် ၂ အိတ်ကို အမြန် ထုတ်ယူကာ ရှဟုန်ကို တားလိုက်သည်။

“ခေါင်းဆောင်… ဒီလေးနဲ့ မြှားတွေက ကျွန်တော့်ဆီမှာ ရှိနေလည်း အသုံးမဝင်တော့ဘူး... ယူသွားလိုက်ပါ... အသုံးဝင်မယ်ထင်ရင် သုံးလိုက်ပါ..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရှဟုန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာမှု ပေါ်လာပြီး လေးများကို ချက်ချင်း လက်ခံလိုက်ခဲ့ပြီး ပြန်ပြောလေသည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ခေါင်းဆောင်ရှီ..."

ထို့နောက် သူသည် စကားထပ်မပြောတော့ဘဲ ရှချွမ်နှင့် ကျန် ၆ ဦးကို ဦးဆောင်ကာ ရက်ဝုဒ်တောင်ကြောကို ဖြတ်သန်းပြီး မြောက်ဘက်သို့ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ပြေးထွက်သွားတော့လေသည်။