အခန်း (၃၃)

33

ဟွမ်ယမ် ထံမှအဆင်ပြေပြေ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီဆိုသည့် သတင်းကို ပိုင်ချောင်ရှီ ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူမ သက်ပြင်းချနိုင်သွားခဲ့သည်။

မူလဇာတ်လမ်းထဲတွင် မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်နှင့် မင်းသားဖုန်းတို့၏ပတ်သက်မှုသည် ဈေးထဲတွင် ဒေသထွက်ကုန်များ ရောင်းချနေစဉ် မင်းသားဖုန်း၏ လူများမြင်သွားပြီးနောက် ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားခြင်းမှ စတင်ခဲ့သည်ကို သူမ ရေးတေးတေး မှတ်မိနေသည်။

မင်းသားဖုန်းကမူ သူမအား တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် တူသည်ဟု ထင်ကာ သူ၏လျှို့ဝှက်အလှလေးအဖြစ် သိမ်းဆည်းထားရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ မူလ ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်သည် ကျစ်ရှုအပေါ်၌သာ သစ္စာရှိသူဖြစ်သောကြောင့် သဘာဝကျကျပင် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။

ပြတ်သားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် အာဏာရှင်ဆန်သည့် အမျိုးသားတစ်ဦးတို့၏ ဆုံတွေ့မှုက အဆုံးတွင် သူမ၏အသက်ကို စတေးလိုက်ရသည်။

နောင်တွင် ကျစ်ရှုသည် ယန်မြို့တော်သို့ပြန်လာပြီး တော်ဝင်နန်းတွင်း၌ မင်းသားဖုန်းအား အနိုင်ယူခဲ့သည်။ သူ မင်းသားဖုန်းအား မင်းသားအဖြစ်မှ ရုပ်သိမ်းကာ ကျစ်ရှု သေဆုံးချိန်အထိ အကျဉ်းချထားခဲ့ပြီး၊ ကျစ်ရှု သေဆုံးချိန်တွင် မင်းသားဖုန်းကိုပါ တစ်ပါတည်းကွပ်မျက်ခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ယနေ့ဧည့်ခံပွဲတွင် သူမသည် တစ်လျှောက်လုံး နောက်ကွယ်တွင်သာနေခဲ့ပြီး တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ ရုပ်လုံးထွက်မပြခဲ့ပေ။ ဤလုပ်ရပ်က သူမကိုယ် သူမ တကယ်ပဲ ကာကွယ်နိုင်ခဲ့သလား သို့မဟုတ် မင်းသားဖုန်း၏သိချင်စိတ်ကို ပိုမိုလှုံ့ဆော်ပေးလိုက်သလိုဖြစ်သွားမလား ဆိုတာကိုတော့ သူမ မသိပေ။

သူမက သူမ၏ အလိုလိုသိစိတ်ကိုသာ လိုက်နာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ခေါ်ယူခြင်း သို့မဟုတ် ဆုချီးမြှင့်ခြင်း တစ်စုံတစ်ရာ မရရှိခြင်းမှာ ပိုင်ချောင်ရှီအတွက်တော့ နက်ရှိုင်းသော သက်သာရာရမှုတစ်ခုပင်။ ယနေ့မှာ ရှည်လျားပြီး တကယ်ကို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စရာကောင်းလှသည်။ သူမ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း သူမ စိတ်နှလုံးက ပိုမိုပင်ပန်းနေသေးသည်။

သို့သော် သူမ အိပ်လို့မရသေးပေ။ သူမတွင် ပိုမိုအရေးကြီးသော အလုပ်တစ်ခု ရှိနေသေးသည်။ သူမ တုတ်ကောက်တစ်ချောင်း ပြုလုပ်ရန် လိုအပ်နေသည်။

သူမသည် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အထူးခြားဆုံး ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော သစ်သားတုံးတစ်တုံးကိုရှာတွေ့ခဲ့ပြီး ဓားဖြင့် စတင်လှီးဖြတ်ကာ ချောမွေ့အောင်ပြုလုပ်ပြီး အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် ပန်းပွင့်များ ထွင်းထုရန်လိုအပ်နေသည်။

တရုတ်ရိုးရာ ဆေးပညာရှင်များ၊ အထူးသဖြင့် ရှေးဟောင်းဆေးပညာ အဖွဲ့အစည်း အသီးသီးမှ ပညာရှင်များအားလုံးတွင် ၎င်းတို့၏ကိုယ်ပိုင် သီးသန့် ဆေးလှီးဓားများရှိကြသည်။ ပိုင်ချောင်ရှီသည် ထိုအရာများကို Bencao China မှတ်တမ်းရုပ်ရှင်တွင်မြင်ဖူးပြီး ၎င်းတို့မှာ အတော်လေး ချစ်စရာကောင်း ကြသည်။

သို့သော် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို မည်သို့ဖြတ်တောက်ရမည်ကို သိခြင်းက ဓားရေးကျွမ်းကျင်မှု ရှိခြင်းနှင့် မတူညီပေ။ ပိုင်ချောင်ရှီ၏ ခွန်အားနှင့် နည်းစနစ်မှာ လှပသော တုတ်ကောက်တစ်ချောင်း ဖန်တီးရန်မလုံလောက်ပေ။ သူမတွင် ရှိသည်မှာ ဇွဲလုံ့လသာ ဖြစ်သည်။

သူမ ဒဏ်ရာဟောင်းများမှာ ယခုမှစတင် သက်သာလာရုံသာ ရှိသေးပြီး ယခုအခါ ပိုင်ချောင်ရှီ၏လက်များမှာ ထပ်မံပျက်စီးသွားပြန်သည်။ လက်များတွင် သွေးကြည်ဖုများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး နာကျင်လွန်းသဖြင့် တရှူးရှူး တရှားရှားဖြင့် တိတ်တဆိတ် ညည်းညူနေရသည်။

သူမ အဝတ်စများဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ပတ်စီးလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးအချောသတ်မှုများကို အပြီးသတ်လိုက်သည်။

အချိန်မှာ ဟိုင်အချိန် (ည ၉ နာရီမှ ၁၁ နာရီ) ၏တစ်ဝက်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ၊ အကယ်၍ သူမ အမြန်သွားမပေးလျှင် လက်ခံမည့်သူမှာ အိပ်ပျော်သွား ပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ သူမ နောက်တစ်နေ့အထိ စောင့်လိုက်လျှင် ရိုးသားမှု စေတနာမှာ တစ်ဝက်ခန့်လျော့ကျသွားမည် ဖြစ်သည်။

သူမ၏ သီးသန့်မီးဖိုပေါ်တွင် ဟုန်ချွီတုန်းပိုဝက်သား တစ်ပန်းကန်နွှေးထားသည်။ သူမ ဝက်သားကို ယူ၊ တုတ်ကောက်ကို ကျောဘက်တွင် ဖွက်ထားကာ လုထို့ဝမ်၏ ခြံဝင်းလေးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ဆေးဘုရင်တောင်ကြား၏ဂုဏ်သတင်းကို ထောက်ထားသောကြောင့် ဖြစ်ဟန်တူသည်။ လုထို့ဝမ်အား မီးဖိုချောင်၏ အနောက်ဘက်တွင်ရှိသော ကိုယ်ပိုင် ခြံဝင်းတစ်ခု သတ်မှတ်ပေးထားသည်။ သူမသည် ဧည့်ခံပွဲကို ပြင်ဆင်နေစဉ်ကတည်းက ထိုနေရာကို စိတ်ထဲတွင် မှတ်သားထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ တံခါးခေါက်လိုက်ပြီး လုထို့ဝမ် စောစောစီးစီး အိပ်မပျော်သွားစေရန် ဆုတောင်းကာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် တံခါးပွင့်လာခဲ့သည်။

လုထို့ဝမ်သည် လက်ဆွဲမီးအိမ်တစ်လုံးကို ကိုင်ကာ ဝင်ပေါက်တွင် တောင့်တောင့်ကြီးရပ်နေပြီး သူမကို အေးစက်စက်မျက်နှာထားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ အိပ်မက်လှလှလေးများကို အနှောင့်အယှက်ပေးခံရသည့်အတွက် မကျေနပ်မှုအားဖော်ပြနေခြင်း ဖြစ်သည့်အလား။

ပိုင်ချောင်ရှီ အပြစ်ကင်းစင်ပြီး အန္တရာယ်ကင်းသည့် အပြုံးမျိုးကိုတပ်ဆင်လိုက်ကာ သူမ မျက်လုံးများမှာ လခြမ်းကွေးလေးများသဖွယ်ဖြစ်သွားရသည်။

"ဦးလေးလု၊ ကျွန်မကို ဝင်ခွင့်ပြုပါဦး၊ ကျွန်မ ဦးလေးလုအတွက် ဟုန်ချွီတုန်းပိုဝက်သား လာပို့ပေးတာပါ"

တုန်းပိုဝက်သားသည် ၎င်း၏တောက်ပသော အနီရောင်၊ ချိုမြိန်သော အရသာ၊ ပျစ်နှစ်သော ဟင်းအနှစ်နှင့် ဝိုင်ရနံ့တို့ကြောင့် နာမည်ကြီးပြီး ဖြစ်သည်။ ပိုင်ချောင်ရှီ အရောင်တင်ရန်အတွက် ဟုန်ချွီဝိုင်ကို အသုံးပြုထားသောကြောင့် သာမန်တုန်းပိုဝက်သားထက် အရောင်၊ ရနံ့နှင့် အရသာကို ပိုမိုကောင်းမွန် စေသည်။

လုထို့ဝမ်မှာ လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်။

"ကောင်မလေး၊ မင်း ဆေးဖက်ဝင်ဟင်းလျာတွေအကြောင်း နည်းနည်းပါးပါး နားလည်တယ်ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်၊ 'ရာသီဥတုနဲ့ အချိန်အခါမဟုတ်ဘဲ မစားရဘူး' ဆိုတဲ့ မူကြမ်းကို မင်း သိထားသင့်တယ်"

၎င်းမှာ တရုတ်လူမျိုးများ လိုက်နာကြသည့် ရှေးဟောင်း ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှု မူဝါဒတစ်ခုဖြစ်သည်။ လူတစ်ယောက်သည် ရာသီဥတုနှင့် အချိန် အခါအရ စားသုံးရမည်ဖြစ်ပြီး သတ်မှတ်ထားသော အချိန်များတွင် သတ်မှတ်ထားသော အစားအစာများကိုသာ စားသုံးရမည်ဖြစ်သည်။

ရှေးလူကြီးများသည် ပီကူး (အစာရှောင်ခြင်း) ကို ကျင့်သုံးကြပြီး မွန်းလွဲပိုင်းတွင် အစာမစားကြချေ၊ ၎င်းမှာ "ရာသီဥတုနှင့် အချိန်အခါမဟုတ်ဘဲ မစားရ" ဟူသော အခြားပုံစံတစ်မျိုးဖြစ်သည်။

ပိုင်ချောင်ရှီမှာ စိတ်ပျက်အားငယ်မသွားဘဲ သူမ၏ရွှင်လန်းသော အပြုံးကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားသည်။

"ဦးလေးလုရယ်၊ လူဆိုတာ ပျော်ရွှင်ကျေနပ်ရတဲ့အချိန်မှာ ဘဝကို အပြည့်အဝ ခံစားသင့်တယ်လေ၊ လမင်းကြီးကို အဖော်ပြုပြီး အနီရောင်ဝက်သားကို အလဟဿ မဖြစ်စေရဘူးပေါ့၊ ခံတွင်းတွေ့စေမယ့် အရသာကိုမှ မရှာဖွေဘူးဆိုရင် လူဖြစ်ရတဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ဘာရှိတော့မှာလဲ၊ ဒါ့ပြင်၊ ဒီနေ့ ဂုဏ်သရေ ရှိပုဂ္ဂိုလ်ကို ကျေနပ်အောင် ကျွန်မ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့တာက ဦးလေးလုရဲ့ဆေးဖက်ဝင်အပင် ကျွမ်းကျင်မှုတွေကြောင့်ချည်းပါပဲ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျွန်မရဲ့ ကျေးဇူးတင်မှုနဲ့ စေတနာကိုတော့ ဖော်ပြပေးရမှာပေါ့"

လုထို့ဝမ်ကမူ ဘာမှမပြောပေ။ သူ သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်အစစ်အမှန်အား အကဲခတ်နေသည်။

ပိုင်ချောင်ရှီ "ကျွန်မ ဟင်းချက်နေတုန်းက ဦးလေးလု ဒီတုန်းပိုဝက်သားကို ခဏခဏလှမ်းကြည့်နေတာ သတိထားမိလို့ ဦးလေးလုအတွက် သီးသန့် တစ်ပန်းကန် ဖယ်ထားပေးခဲ့တာပါ၊ တကယ်လို့ ဦးလေးလု တကယ်မစားဘူးဆိုရင်တော့ ကျွန်မဘာသာ ကျွန်မပဲ စားပြီး ဝအောင် လုပ်လိုက်တော့မယ်"

လုထို့ဝမ် ချက်ချင်းဆိုသလို တုန်းပိုဝက်သားပန်းကန်အား ဆွဲယူလိုက်ပြီး အလွန်မောက်မာဝင့်ကြွားသော ဟန်ပန်ဖြင့် ပိုက်ကာ ခြံဝင်းထဲသို့ လျှောက်သွားလေသည်။

"မင်းကို တစ်ခုပြောပြမယ်၊ ငါ့မျိုးရိုးနာမည်က ဟွာကွ၊ လု မဟုတ်ဘူး"

သူ လှေကားထစ်ပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ့ လက်များဖြင့်ပင် တိုက်ရိုက် စတင်စားသောက်တော့သည်။ သူ၏ ယခင်က ခပ်တန်း တန်းနေတတ်သော အမူအရာများမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို မည်သည့်အရိပ်အယောင်မှ မကျန်ရှိတော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားပုံရသည်။

ပိုင်ချောင်ရှီသည် သူ့ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သူ့အား ရွှင်လန်းစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။

"ဟွာဆိုတဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က အရမ်းကောင်းတာပဲ! နတ်ဆေးသမားတော်ကြီး တစ်ယောက်ရဲ့နာမည်နဲ့ ကွက်တိပဲ"