အခန်း (၃၂)

32

"ရှေ့နောက်ဖတ်လို့ရတဲ့ ကဗျာ" ဆိုသည်မှာ ရှေ့မှနောက်သို့ ဖတ်သည်ဖြစ်စေ နောက်မှရှေ့သို့ ဖတ်သည်ဖြစ်စေ ကဗျာအဖြစ် ဖြစ်တည်နေပြီး ဖတ်ရှုသည့် အခါတိုင်းတွင် မတူညီသော အနုပညာအယူအဆများကို ပေးစွမ်းနိုင်သော ကဗျာမျိုးဖြစ်သည်။

"လက်နီရေခဲပန်းကန် ကြာစွယ်" ဆိုသော စာသားကို ပြောင်းပြန်ဖတ်လျှင် "ကြာစွယ်ပန်းကန် ရေခဲလက်နီ" ဟု ဖြစ်လာသည်။

ယင်းကျစ်ဖုန်းသည်လည်း ဤသေးငယ်သော ဉာဏ်ပညာရှိမှုလေးကို သဘောကျကာ ပြုံးလိုက်သည်။

နောက်တွင်တော့ ပူပူနွေးနွေး ဟင်းလျာများရောက်ရှိလာသည်။ အစေခံနှစ်ဦးသည် စားပွဲတင်ဗန်းများကို တစ်ပြိုင်နက် ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။

ဟွမ်ယမ် "ချန်ကျန်းမြစ်သည် မြို့ကို ဝန်းရံထားကာ ငါး၏အရသာကို သိရှိ၏၊ ဝါးနုများသည် တောင်တန်းများကို ချိတ်ဆက်ထားကာ ဝါးမျှစ်၏မွှေးရနံ့ကို ခံစားရ၏၊ ကျေးဇူးပြုပြီး တရုတ်နတ်ဆေးမြစ်နဲ့ ငါးရှဒ်ဟင်းချို၊ ဖူးလင်းမှိုမွှေး ဝက်ပေါင်ခြောက်နဲ့ ဝါးမျှစ်စွပ်ပြုတ်တို့ကို အရသာခံပေးကြပါဦး"

ငါးရှဒ်သည် သဘာဝအတိုင်း အရသာရှိပြီး တရုတ်နတ်ဆေးမြစ်နှင့် ဒေသထွက် ပါဝင်ပစ္စည်းများနှင့် တွဲဖက်လိုက်သောအခါ ဆေးဖက်ဝင် အမွှေးအကြိုင်များ ရရှိလာသည်။ ဝါးမျှစ်များသည် နုနယ်ပြီး ဝက်ပေါင်ခြောက်၊ ဖူးလင်းမှိုတို့နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ အသားနှင့် ဆေးဖက်ဝင်အပင်တို့၏အရသာမှာ ဝါးမျှစ်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားကာ အရောင်အဆင်း၊ အနံ့အရသာတို့နှင့် ပြည့်စုံနေတော့သည်။

ယင်းကျစ်ဖုန်း တူကို ကိုင်ထားသော်လည်း ဆက်မစားနိုင်တော့ဘဲ ဖြစ်နေသည်။

ယင်းကျစ်ဖုန်း "အခုတော့ ဒီအသားတစ်စကို ကောက်ယူလိုက်ရုံနဲ့တင် သူ့ရဲ့အလှတရားကို ဖျက်ဆီးလိုက်သလို ခံစားရတယ်"

ယွမ်ရှန်းသည် သူ၏ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သွားသည်။ ဟင်းလျာနှစ်မျိုး၏တင်ဆက်မှုမှာ ထူးခြားလှသည်။ စားလိုက်သည်နှင့် ပန်းကန်ပြင်ဆင်မှု၏ ဟန်ချက်ညီသော အလှတရားမှာ ပျောက်ဆုံးသွားလိမ့်မည်။

ဟွမ်ယမ်သည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

ဟွမ်ယမ် "မိန်ူကလေးပိုင် ပြောတာတော့ ဟင်းသီးဟင်းရွက် တစ်မျိုးချင်းစီနဲ့ အစားအစာတိုင်းက တောင်တန်း၊ မြေပြင်နဲ့ သဘာဝရဲ့လက်ဆောင်တွေကနေ ဖြစ်တည်လာတာပါတဲ့၊ ကောင်းမွန်တဲ့ အစားအစာအတွက် အကြီးမားဆုံးချီးကျူးစကားက တစ်စက်ကလေးမှ မကျန်ရစ်အောင် အကုန်အစင် စားသုံးခြင်း ဖြစ်ပါတယ်တဲ့"

ကောင်းလိုက်သည့် စကား!

ယွမ်ရှန်း လက်ခုပ်တီးမိတော့သည်။ သူမသည် တကယ်ကို အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော သူတစ်ယောက်ပါတကား!

ပွဲတော်မှာ ဆက်လက် တည်ခင်းသည်။

"ခရုခွံတစ်ဝက်တွင် အချွဲများ ပြည့်နှက်နေကာ ဝိုင်သောက်ရန် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်၊ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော ကဏန်းလက်မ နှစ်ဖက်က အစားပိုစားရန် လှုံ့ဆော်ပေးသည်"

ဤသည်မှာ ရေကူးကဏန်းဖြစ်သည်။ ကဏန်းသည် သဘာဝအားဖြင့် အေးမြသဖြင့် ငါးညှီနံ့ကိုဖယ်ရှားရန်နှင့် အအေးဓာတ်ကို ထိန်းညှိရန် ဂျင်းကို ထည့်သွင်းထားသည်။

"ဇုံဇီ၏မွှေးရနံ့သည် ဝါးပြွန်နုများထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသည်၊ ကင်ထားသော ငန်းငယ်မှာ ကြွပ်ရွပြီး လတ်ဆတ်သည်"

"ငါး၏ မွှေးရနံ့မှာ ကြွယ်ဝပြီး မီးပေါ်တွင် လှန်လှောထားသည်၊ ဆန်မှာ နူးညံ့ပြီး ဇွန်းထဲမှ စီးကျလာသည်"

တုန်းကျန်းငန်းကင်၊ ထျန်းမာ၊ ဂိုဂျီဘယ်ရီနှင့် ရွှေအိုရောင် ပန်းပွင့်ဖက်များဖြင့် ပြင်ဆင်ထားသည့် နံရိုး၊ အနီရောင် တုန်းပိုဝက်သား... အားလုံးကို တည်ခင်းထားသည်။ ကဗျာတစ်ပုဒ်၊ ဟင်းတစ်ခွက်၊ ဆေးတစ်မျိုး… လှပသော ကဗျာနှင့် အရသာရှိသော အစားအစာတို့မှာ အပြန်အလှန် ပြီးပြည့်စုံစွာ ဖြည့်စွက်ပေးထားသည်။

စားသုံးသူ နှစ်ဦးသည် စားဖိုမှူးလေး မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း အားလုံးကိုလျင်မြန်စွာ စားသုံးလိုက်ကြသည်။

နောက်ဆုံး အစေခံသည် ဝါးပြွန်ဆန်ဟင်း နှစ်ပွဲအား ယူဆောင်လာသည်။

ယွမ်ရှန်း "လူငယ်လေး ယင်း၊ ခင်ဗျား ထပ်စားနိုင်သေးလား"

သူ ဗိုက်ပြည့်နေမှန်း သိသော်လည်း ဝါးပြွန်ဆန်ဟင်းမှာ အလွန်အရသာရှိပုံရသည်။ သူ အတွင်းစိတ်ထဲတွင် ရယ်မောလိုက်သည်။ သူမက ဝါးပြွန်ထဲတွင် ဆန်ထည့်ကျွေးဖို့ ဘယ်လိုများ စဉ်းစားမိပါလိမ့်? ဤစားဖိုမှူးမှာ ထက်မြက်ပြီး ဉာဏ်ကောင်းသော စိတ်ရှိသူများ ဖြစ်နေမလား?

သူ အတည်ပြုချက် ရလိုက်သည်။

ယင်းကျစ်ဖုန်း "အင်း၊ နောက်ထပ် ဇလုံကြီး တစ်လုံးလောက်တောင် စားနိုင်သေးတယ်"

ဤညစာစားပွဲတွင် ရူးသွပ်သော မင်းသားဖုန်းနှင့် ပညာရှိကုန်သည် ယွမ်ရှန်းတို့မှာ စစ်မှန်သော အစားအသောက် ဝါသနာရှင်များ ဖြစ်သွားကြသည်။

ဟွမ်ယမ်သည် ၎င်းတို့ စားသောက်နေသည်ကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းကို ည့်ကာ တံတွေးမြိုချလိုက်သည်။ သူမ ညစာ မစားရသေးသဖြင့် သူမ ဗိုက်မှာ ဆန္ဒပြနေပုံရသည်။

ဝိုင်သောက်ပြီး အစားအစာ စားပြီးနောက် ယင်းကျစ်ဖုန်း လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ ဆုလာဘ်ပေးအပ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူ စောင်းတီးနေသော အမျိုးသမီး သီဆိုသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

သီချင်းသံ "ကျွန်မသည် လောကထဲသို့ အဓိကအားဖြင့် ကျွန်မ၏ ပါးစပ်အတွက် ရောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ကျွန်မ ဘဝမှာ သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်နေခြင်းကို ရယ်မောမိသည်၊ တစ်သက်လုံး ကျွန်မသည် အရာများကို မပိုင်ဆိုင်ဘဲ ခံစားနေမိသည်၊ ဝိုင်သောက်ပြီး အသားစားရခြင်းမှာ နတ်သားတစ်ပါးကဲ့သို့ ခံစားရသည်"

ကန်ဘေးတွင် ရပ်နေသော အစေခံများနှင့် စားဖိုမှူးများသည်လည်း သီချင်းကို တစ်ဖန်ပြန်ဆိုကြသည်။

ယွမ်ရှန်း ထရပ်ကာ လက်ပြလိုက်ပြီး သူ၏ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်နှာမှာ ကြည်လင်လာသည်။ သူ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။

ယင်းကျစ်ဖုန်းသည်လည်း ထရပ်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ ဟွမ်ယမ်သည် စစ်မြေပြင်အား ရှင်းလင်းရန် အစေခံများကို ခေါ်လိုက်ပြီး ပိုင်ချောင်ချီ၏အခန်းသို့ သွားကာ အောင်မြင်ကြောင်း သတင်းစကား ပေးပို့လိုက်သည်။

ဈေးကွက်မှာ လူသူကင်းမဲ့နေပြီး လမ်းဘေးတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ဟင်းသီးဟင်းရွက်အကြွင်းအကျန်များကို အိုမင်းသော နွားတစ်ကောင်က စားသောက်ရန် ရှာဖွေနေသည်။ ကျစ်ရှုသည် ဈေးတစ်ဖက်မှ အခြားတစ်ဖက်သို့ လမ်းလျှောက်သွားသည်။

ပိုင်ရှောင်ရှုသည် ပိုင်ချောင်ချီ၏ပုံတူကို ကိုင်ထားပြီး လမ်းသွားလမ်းလာ အနည်းငယ်ကို မေးမြန်းသည်။ သူရရှိသော အဖြေများမှာ သူမကို မမြင်ဖူးကြောင်း သို့မဟုတ် အလွန်ကြောက်လန့်နေသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ခြင်းသာ။

ပိုင်ရှောင်ရှု "ယောက်ဖ၊ ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ၊ ဘာအရိပ်အယောင်မှ မတွေ့ဘူး"

သူ ဒေါသတကြီး ခြေထောက်ဖြင့် မြေကြီးကို စောင့်လိုက်သည်။

ကျစ်ရှု "သူတို့ ဒုက္ခရောက်မှာ ကြောက်လို့ ဒါ သူတို့အလုပ်မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောနေကြတာ"

သူလက်ရှိ ရပ်နေသည့်နေရာမှာ ချန်းကွမ်လျန်က ကျန်းကျစ်ရို့အား ရိုက်ခဲ့သည့် နေရာအတိအကျဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ သူသည် အနီးနားတွင် အတွင်းအား သုံးစွဲထားသည့် အရိပ်အယောင်များကို တွေ့ရှိခဲ့သောကြောင့်ပင်။

ကျစ်ရှု "ငါတို့ ဒီနေရာကနေ စပြီး ရှာကြမယ်၊ လမ်းတစ်လျှောက်မှာရှိတဲ့ လှည်းဘီးရာတွေကို ဂရုစိုက်၊ ငါတို့ နွားလှည်းထက် ပိုကျယ်တဲ့ လမ်းကြောင်းကို ရှာရမယ်"

ပိုင်ရှောင်ရှု "မှောင်မိုက်နေတဲ့ ညမှာ လှည်းဘီးရာကို ဘယ်လိုရှာရမလဲ? ကျွန်တော် မီးအိမ်သွားဝယ်လိုက်မယ်"

ကျစ်ရှုသည် ကောင်းကင်ပေါ်ရှိ တောက်ပသော လမင်းကြီးကိုမော့ကြည့်လိုက်သည်။ ဤမျှ တောက်ပနေသည့် အလင်းရောင်အောက်တွင် မီးအိမ်က ဘာအတွက် လိုအပ်မည်နည်း?

မကြာမီ သူနှင့် ပိုင်ရှောင်ရှုတို့ ခရီးဆက်ကြသည်။ ၎င်းတို့ အဝေးကြီးမရောက်သေးမီ ရှောင်ဖူပေါင် သူတို့ဆီ လာနေသည်အား တွေ့လိုက်ရသည်။