အခန်း (၃၅)

35

အချိန် နောက်သို့ ပြန်ဆုတ်သွားသည်။

နွားလှည်းပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ဘီးရာအကျယ်များကို လိုက်ရှာနေသော ကျစ်ရှုသည် သူ့ဆီသို့လျှောက်လာနေသည့် ဝံပုလွေပေါက်လေးနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့သည်။ ဖူပေါင်၏ပါးစပ်ထဲတွင် အဝတ်စတစ်ခုကို ကိုက်ထားပြီး ထိုအဝတ်စပေါ်၌ မီးဖိုပြာဖြင့် "ကျွန်မ ဘေးကင်းပါတယ်၊ စိတ်မပူနဲ့ အိမ်မှာပဲ စောင့်နေပါ" ဟူ၍ ရေးသားထားသည်။

ပိုင်ရှောင်ရှု "ငါ့ အစ်မ ဘယ်လိုနေလဲ၊ ငါ့ အစ်မ"

ကျစ်ရှု "မင်း မင်းရဲ့အစ်မကို ယုံကြည်လား၊ သူမက ငါတို့ကို အိမ်ပြန်ပြီး စောင့်နေဖို့ ပြောထားတယ်"

ကျစ်ရှုသည် အဝတ်စကို ပိုင်ရှောင်ရှုထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

စာလုံးကြီးတစ်ခြမ်းစာကိုပင် မမှတ်မိသော ပိုင်ရှောင်ရှုသည် နှုတ်ခမ်းဆူကာ ငိုလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ပိုင်ရှောင်ရှု "ငါ့အစ်မက ဘဝကြမ်းတမ်းတယ်၊ ငါ ငါ ငါ ငါ သူမကို ရှာမှဖြစ်မယ်၊ ခင်ဗျား ပြန်ချင်ရင် ကိုယ့်ဘာသာ ကိုယ် ပြန်၊ ဝံပုလွေပေါက်လေးကို ငါ့ဆီမှာ ထားခဲ့"

သို့သော် ဖူပေါင်က ငြင်းဆန်ကာ ကျစ်ရှု၏အင်္ကျီလက်ကို ကိုက်ဆွဲထားသည်။

ကျစ်ရှု "စစ်သူကြီးဖေးလု သူမ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ သိတယ်မလား"

ဝံပုလွေပေါက်လေးသည် သူ့ ရင်ဘတ်ကို တစ်ချက်ပွတ်သပ်လိုက်ပြီးနောက် နွားလှည်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ တုန်းလီတောင်ပေါ်စံအိမ်ဆီသို့ တစ်လျှောက်လုံး လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားသည်။

လရောင်အောက်တွင် ကျစ်ရှုသည် တောင်ပေါ်စံအိမ်၏ဂိတ်တံခါးကို စောင့်ကြပ်နေသော ဖုံးကွယ်ထားသည့် ပုံစံများပါရှိသည့် ဝတ်ရုံမည်းနှင့် လူရိပ်နှစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။

'သူတို့က တကယ်ကို မကျွတ်မလွတ်တဲ့ တစ္ဆေတွေလိုပဲ'

နွားလှည်းမှာ ရပ်တန့်သွားပြီး ဆက်လက် ချဉ်းကပ်ခြင်းမရှိတော့ချေ။ ပိုင်ရှောင်ရှု ဆင်း၍စုံစမ်းချင်သော်လည်း ကျစ်ရှု သူ့အား တားဆီးလိုက်သည်။

ပိုင်ရှောင်ရှု "ယောက်ဖ၊ ငါ သွားမေးကြည့်လိုက်မယ်၊ သူတို့က အကျိုးအကြောင်းသင့် နားလည်ပေးပြီး ငါ့အစ်မနဲ့ ပေးတွေ့မှာပါ ဟုတ်တယ်မလား"

ကျစ်ရှု "သူတို့သာ အကျိုးအကြောင်းသင့် နားလည်ပေးတတ်ရင် မင်း အစ်မကို စကားတစ်ခွန်းမှမပြောဘဲ ခေါ်သွားပါ့မလား၊ တောင်ပေါ်စံအိမ်ကို စောင့်ကြပ်ထားတယ်ဆိုကတည်းက သူတို့က အပြင်လူတွေ အနှောင့်အယှက်ပေးတာကို မလိုချင်ဘူးဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ"

ကျစ်ရှု သူ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို တည်ငြိမ်စွာ ဖော်ပြလိုက်သည်။

ကျစ်ရှု "ဒါ့အပြင် စစ်သူကြီးဖေးလုလည်း မင်း အစ်မရဲ့အထဲက အခြေအနေမှန်ကို အပြည့်အဝ သိချင်မှ သိမှာ၊ မင်းပါ အဖမ်းခံရရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ အဲ့ဒီကျရင် မင်း အစ်မကို ဘယ်သူကကယ်မှာလဲ"

ပိုင်ရှောင်ရှုသည် သူ့ နှာခေါင်းကိုသူ လက်ညိုးထိုးလိုက်ပြီးနောက် ကျစ်ရှု နှာခေါင်းကို လက်ညိုးထိုးကာ စဉ်းစားလိုက်သည်။

'သေချာပေါက် ခင်ဗျားပေါ့ ယောက်ဖရဲ့'

သို့သော် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

ကျစ်ရှုသည် ဝံပုလွေပေါက်လေး၏အမွေးများကို ပွတ်သပ်လိုက်ရာ ရှားပါးလှသော ကြင်နာယုယသည့် အခိုက်အတန့်လေး ဖြစ်ပေါ်သွားပြီးနောက် လှည်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။

ကျစ်ရှု "မင်း လှည်းကို အိမ်ပြန်မောင်းသွားလိုက်၊ စစ်သူကြီးဖေးလုကိုပါ ခေါ်သွား၊ မင်း အမေကို စိတ်မပူပါစေနဲ့၊ နောက်ဆုံးထားပြီး နောက်သုံးရက်နေရင် မင်း အစ်မကို အိမ်ပြန်ခေါ်လာခဲ့မယ်"

ပိုင်ရှောင်ရှု "ငါ"

ပိုင်ရှောင်ရှုသည် ခဏတာမျှ ကျစ်ရှုအား အလွန်အမင်း ယုံကြည်သွားသည်။ သူသည် ရှဲ့မိသားစု၏အိမ်ဟောင်းကို မီးရှို့ရန် အမိန့်ပေးခံခဲ့ရပြီး အန္တရာယ်ကင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာနိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်သောကြောင့် သူသည် ကျန်ရစ်နေခဲ့ပြီး အံ့ဖွယ်အရာတစ်ခုကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ကြုံချင်နေသည်။

ပိုင်ရှောင်ရှု "ငါ ခင်ဗျားကို ကူညီမယ်"

ကျစ်ရှု "မင်းက အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ရုံပဲ ရှိမှာ"

ကျစ်ရှု၏တိုက်ခိုက်မှုမှာ ရုတ်တရက်ဆိုသလို အားနာစရာမကောင်းအောင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ နှစ်ချက် ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။

ကျစ်ရှု "လူနာကို စကားအများကြီး မပြောခိုင်းနဲ့၊ စိတ်မလှုပ်ရှားစေနဲ့"

နောက်ဆုံးတွင် ပိုင်ရှောင်ရှုသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် လှည်းမောင်းထွက်သွားလေသည်။

ကျစ်ရှုသည် တောင်ပေါ်စံအိမ်၏နံရံကို တိုင်းတာရင်း သက်သောင့်သက်သာ ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်သွားခဲ့သည်။ ညအချိန်မှာ အလွန်တိတ်ဆိတ် နေသည်။ သူ နံရံပေါ်တွင် လက်ကိုတင်ကာ ချီစွမ်းအင်ကို စုစည်းပြီး ခွန်အားသုံးကာ သိုင်းဝတ္ထုထဲမှ သူရဲကောင်းတစ်ဦးကဲ့သို့ နှစ်မီတာမြင့်သော နံရံကို ကျော်တက်သွားခဲ့သည်။

ယခင်ကဆိုလျှင် ဤသည်မှာ ဘာမှမဟုတ်သော်လည်း ယခုအခါတွင် ၎င်းက သူ၏ခွန်အားအားလုံးနီးပါးကို ကုန်ဆုံးသွားစေခဲ့သည်။

ကျစ်ရှု ကံကြမ္မာမှာ ဆိုးရွားလှသည်။ သူ ကျပန်း နံရံကို ကျော်တက်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှစ၍ ၎င်းသည် ဒိုမီနိုတုံးတစ်ခုကို လှဲချလိုက်သကဲ့သို့ လိပ်ပြာအကျိုးသက်ရောက်မှုများ ဆက်တိုက်ဖြစ်ပေါ်သွားစေခဲ့သည်။

အနက်ရောင်အဝတ်အစားနှင့် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် အပေါ့အပါးသွားနေစဉ် နံရံတွင်မှီ၍ အနားယူနေသော ကျစ်ရှုနှင့် တိုက်ဆိုင်စွာ ဆုံတွေ့သွားသည်။ သူသည် ဘောင်းဘီကိုဆွဲတင်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ လေအဟုန်များပါဝင်နေသော လက်ဝါးရိုက်ချက်တစ်ခုဖြင့် ကျစ်ရှုထံသို့ဝင်ရောက်လာသည်။

ကျစ်ရှုသည် ပြတ်သားစွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ပိုပြင်းထန်စွာ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ သူ ရှောင်တိမ်းလိုက်ကာ သူ့ လက်ချောင်းများမှာ ခြေသည်းတစ်ခုအသွင် ပြောင်းလဲသွားပြီး အနက်ရောင်အဝတ်အစားနှင့် အမျိုးသား၏လည်ချောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ညှစ်ချက်တစ်ချက်တည်းဖြင့် သူ့ အသက်ကိုနှုတ်ယူလိုက်သည်။

သူ့တွင် ရွေးချယ်စရာမရှိပေ။ ဤတိုက်ခိုက်မှုက သူ၏ ခွန်အားအားလုံးနီးပါးကို အလွန်အမင်းကုန်ခမ်းသွားစေခဲ့သည်။ သူ အလောင်း၏ဘေးတွင် ထိုင်ကာ အသက်ကိုပြင်းပြင်းရှူရင်း ခဏတာ အနားယူလိုက်ပြီးနောက် ထိုအမျိုးသား၏အဝတ်အစားများကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။

နောက်တစ်ဆင့်မှာ ရှာဖွေခြင်းဖြစ်သည်။ ကျစ်ရှုသည် ညစောင့်အဖွဲ့ အများအပြားနှင့် အနက်ရောင်အဝတ်အစားနှင့်အမျိုးသားများကို ရှောင်ကွင်း သွားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း သူ ပုန်းအောင်းနေသည့် ကျောက်တောင်တု၏အနောက်ဘက်တွင် သူ ကံဆိုးစွာဖြင့် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ချစ်သူစုံတွဲတစ်တွဲနှင့် တိုးသွားခဲ့သည်။ အမျိုးသမီးဖြစ်သူမှာ သူမ အဝတ်အစားများကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အမျိုးသား "မင်းက ဘယ်သူလဲ၊ အရင် မင်းကို မမြင်ဖူးပါဘူး"

လုံးဝအဝတ်အစားမရှိသော အမျိုးသားက အာရုံရှုပ်ထွေးစေရန်အတွက်သာ ထိုမေးခွန်းကိုမေးလိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး သူ့ ရည်ရွယ်ချက်အစစ်အမှန်မှာ ကျစ်ရှု၏ အသက်ကိုယူရန်ဖြစ်သည်။ ကျစ်ရှု လုံးဝပေါ်လွင်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ကျစ်ရှု "ငါ လူသတ်ဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ မရည်ရွယ်ခဲ့ဘူး"

ကျစ်ရှု မျက်လုံးများမှ အေးစက်သော အလင်းရောင်တစ်ခုထွက်ပေါ်လာသည်။ လောက၏နည်းလမ်းများတွင် အမြန်နှုန်းသာလျှင် ယှဉ်ပြိုင်၍မရနိုင်သော အရာဖြစ်သည်။

သူသည် သူ့ရှေ့မှ တိုက်ပွဲကို မျက်တောင်တစ်ခတ်စာ အချိန်အတွင်းမှာပင် အလျင်အမြန်ဖြေရှင်းလိုက်သည်။ ပူနွေးပြီး သွေးနံ့ပြင်းပြင်းများက သူ့ တစ်ကိုယ်လုံးသို့ စင်ထွက်လာခဲ့သည်။

ယခုအခါ လွတ်မြောက်ရန် လမ်းကြောင်းတစ်ခုတည်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

တောင်ပေါ်စံအိမ်သည် လုံးဝ သတိပေးခြင်း ခံလိုက်ရပြီဖြစ်သည်၊ လူများသည် အလွန်ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ဓားပြကို လိုက်လံရှာဖွေနေကြသည်။

ထို့နောက် ကံကြမ္မာ အလှည့်အပြောင်းဖြစ်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ကျစ်ရှုသည် ဟုန်ချွီ၏ရနံ့ကို ရရှိလိုက်သည်။ ၎င်းက ပိုင်ချောင်ရှီများ ဖြစ်နေနိုင်မလား။ သတိမလစ်မီတွင် သူ လုထို့ဝမ်၏တံခါးအား ခေါက်လိုက်မိခြင်းသာ။