အခန်း (၃၈)

38

ဖြစ်လာမည့်အရာသည် အဆုံးတွင် ဖြစ်လာမည်သာ။

ပိုင်ချောင်ရှီသည် ကျစ်ရှုကို အကြည့်တစ်ချက်ပေးကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

ပိုင်ချောင်ရှီ "ကောင်းကောင်းအနားယူပါ၊ အားတဲ့အခါ ရှင့်ဆီ လာခဲ့မယ် "

ကျစ်ရှု အကြည့်များမှာ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့လွင့်မျောသွားသည်။ သူသည် သူ့ မေးစေ့ကို အနည်းငယ်မော့လိုက်သည်။

ကျစ်ရှု "ထပ်လာဖို့ မလိုတော့ဘူး၊ မင်း ဘေးကင်းပြီဆိုတော့ ဒီည ကျွန်တော် ထွက်သွားတော့မယ် "

သူ စကားပြောနေစဉ် ပါးစပ်ကိုအုပ်ကာ ခပ်ဖွဖွချောင်းဆိုးလိုက်ရာ သူ့ မျက်လုံးထောင့်များမှာ အနည်းငယ် နီရဲသွားခဲ့သည်။

ဇာတ်လိုက်မင်းသားမှာ တကယ့်ကိုဟန်ဆောင်ကောင်းသူဖြစ်ကြောင်း ပိုင်ချောင်ရှီ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်မှာ သိသာထင်ရှားသော်လည်း အေးစက်စွာ စကားပြောရန်သာ အတင်းလုပ်နေခဲ့သည်။ စိတ်ဝေဒနာရှင်တစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံသောအခါ မည်သို့လုပ်ရမည်နည်း။ သူ့ကို အလိုလိုက်ထားလိုက်ရန်ပင်။

ပိုင်ချောင်ရှီ "စီနီယာလုထုံဝမ်က ရှင် သွားလို့ရပြီလို့ပြောရင်၊ ရှင် သွားလို့ရပါပြီ၊ စီနီယာ ရှင် ဘယ်လိုပြောမလဲ "

လုထုံဝမ် "အဲဒါက ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ "

လုထုံဝမ်သည် လှည့်ထွက်သွားပြီး ဂရုမစိုက်သောကျောပြင်ကိုသာ ချန်ထားရစ်ကာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

လုထုံဝမ် "ငါတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက တုန်းပိုဝက်သား တစ်နပ်နဲ့ ဖူလင်ကိတ်တစ်ပွဲပဲ ရှိတာလေ၊ မင်းက ငါနဲ့ အရမ်းရင်းနှီးနေတဲ့ပုံစံမျိုး ပြောနေတာပဲ "

ပိုင်ချောင်ရှီ "..."

သူမ မျက်ခုံးတစ်ဖက်ပင့်လိုက်ပြီး အခြားစကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုတော့ဘဲ လုထုံဝမ်၏ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

သူမ ပုံရိပ်မှာ မြင်ကွင်းမှပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်တပြိုင်နက် ကျစ်ရှုသည် ကုတင်ပေါ်မှဆင်းကာ ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ရပ်လျက် အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်နေခဲ့သည်။ အစောပိုင်းကိတ်မုန့်မှာ အရသာရှိပြီး ဆန်ပြုတ်မှာလည်း အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။ သူ့ အစာအိမ်မှာ အလိုလိုက်ခံထားရသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် သက်တော်စောင့်နှစ်ဦးသည် ပိုင်ချောင်ရှီအား လာရောက် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

သက်တော်စောင့် "မိန်းကလေးပိုင်၊ ကျွန်တော့်သခင်က မိန်းကလေးကို လာတွေ့ဖို့ တောင်းဆိုနေပါတယ် "

စကားပြောနေသောအသံမှာ အလွန်အေးစက်နေခဲ့သည်။

ပိုင်ချောင်ရှီ အနည်းငယ်အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး ၎င်းတို့ကို လမ်းပြရန် တောင်းဆိုလိုက်သည်။

တုန်းလီတောင်ပေါ်စံအိမ်သည် အလွန်ကျယ်ဝန်းသော ဧရိယာကို လွှမ်းခြုံထားသည်။ ၎င်းမှာ မနေ့က သူမ ပထမဆုံးရောက်ရှိလာချိန်တွင် ပိုင်ချောင်ရှီ ခံစားမိခဲ့သောအရာဖြစ်သည်။ ဆိုရိုးစကားအတိုင်းပင် ၎င်းမှာ သီးခြားကမ္ဘာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ပုန်းကွယ်နေသော နိဗ္ဗာန်တစ်ခုဖြစ်သည်။ မင်းသားဖုန်းဖြစ်သော ယင်းကျစ်ဖုန်းသည် အလွန်တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော ဖန်ယွဲ့ခြံဝင်းတွင် နေရာချထားခြင်းခံရသည်။ 'ဖန်' သည် သက္ကတဘာသာစကားမှ ဆင်းသက်လာပြီး အတွင်းစိတ်ငြိမ်းချမ်းမှုဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ၎င်းက တောင်ပေါ်စံအိမ်ပိုင်ရှင်၏မြင့်မြတ်သော ရည်မှန်းချက်များကို ပြသနေသည်။

ခြံဝင်းငယ်၏အဝင်ဝတွင် စိမ်းစိုသော ဝါးပင်တစ်တန်းကိုစိုက်ပျိုးထားသည်။ လေပြေတိုက်ခတ်လာသောအခါ ဝါးရိပ်များ ယိမ်းနွဲ့သွားကြသည်။ ၎င်းမှာ စူးထုံဖော၏အရေးအသားများဖြစ်သော 'ဝါးပင်မရှိဘဲ နေထိုင်ရခြင်းထက် အသားမပါဘဲ စားရသည်က ပိုကောင်းသည်' ဟူသည့်အချက်နှင့် အလားတူ လှပမှုကို မျှဝေခံစားနေရသည်။

ဆင်ခြေလျှောဖြစ်နေသော ခေါင်မိုးတစ်ခုသည် ရှည်လျားသော စင်္ကြန်တစ်ခုဆီသို့ သွယ်တန်းသွားပြီး လူဆယ်ဦးကျော်ခန့်သည် ၎င်းအောက်တွင် ရပ်နေကာ အာရုံကြောများတင်းမာပြီး စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပုံရသည်။ ပိုင်ချောင်ရှီသည် လူအုပ်ကြီးကိုအကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ ကျင်းရှန်ဆေးခန်း၏ မန်နေဂျာဖြစ်သော ရွှယ်လင်မှာ နောက်ဆုံးတွင်ရပ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဒါကြောင့် သူ ဒီမှာ စောင့်နေခဲ့တာပဲ။

သူမ ခန့်မှန်းချက်မှန်ကန်ခဲ့သည်။ ယင်းကျစ်ဖုန်းသည် ဆေးကုသမှုခံယူရန် အမှန်တကယ်ပင် ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သက်တော်စောင့် "ကျေးဇူးပြုပြီး ဝင်ပါ မိန်းကလေး "

ပိုင်ချောင်ရှီ အခန်းထဲသို့ဝင်လိုက်သည်နှင့်တပြိုင်နက် စိတ်ငြိမ်နံ့သာပေါင်း၏ ပြင်းထန်သောအနံ့ကို ချက်ချင်းရှူရှိုက်မိသွားခဲ့သည်။

နံ့သာပေါင်း၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ မူလက အာရုံကြောများကို ငြိမ်သက်စေရန်ဖြစ်သော်လည်း ဆေးပမာဏမှာ များပြားလွန်းသဖြင့် ဆန့်ကျင်ဘက် အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ကုတင်ဘေးတွင် အဖြူရောင်ပိတ်ပါးကုလားကာများ တွဲကျနေပြီး အတွင်းတွင် မှီထိုင်နေသော လူတစ်ဦးကို မပီမသ မြင်တွေ့နေရသည်။

ချန်ကွမ်းလျန်သည် အိပ်ရာဘေးတွင် ဖြောင့်တန်းသော လှံတစ်ချောင်းကဲ့သို့ ရပ်နေခဲ့သည်။

ချန်ကွမ်းလျန် "မိန်းကလေး၊ ကျွန်တော့် သခင်က နေမကောင်းဖြစ်နေပါတယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို စစ်ဆေးကုသပေးပါ "

ပိတ်ပါးကုလားကာဖြင့် ခြားထားသောကြောင့် သူမ သေချာမမြင်ရဘဲ အကဲခတ်လေ့လာရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ပိုင်ချောင်ရှီသည်လည်း မင်းသားဖုန်းနှင့် တိုက်ရိုက် ရင်မဆိုင်ရခြင်းကိုပိုနှစ်သက်သည်။ နားထောင်ခြင်း၊ အနံ့ခံခြင်းတို့နှင့် ပတ်သက်၍မူ သူမ သိရှိနိုင်သမျှမှာ စိတ်ငြိမ်နံ့သာပေါင်း၏အနံ့သာ ဖြစ်သည်။ ပိုင်ချောင်ရှီ ထိုင်ခုံတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီးမေးလိုက်သည်။

ပိုင်ချောင်ရှီ "လူနာရဲ့ရောဂါလက္ခဏာတွေက ဘာတွေလဲဆိုတာ မေးလို့ရမလား "

ခေတ္တမျှတိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အတွင်းမှ အသံတစ်သံထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ယင်းကျစ်ဖုန်း "ညဘက် အိပ်မပျော်ဘူး၊ ပြီးတော့ အစားအသောက်တွေမှာလည်း ဘာအရသာမှ မတွေ့ဘူး၊ သမားတော်တွေ အများကြီးနဲ့ ပြပြီးပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူကမှ အသုံးမဝင်ခဲ့ဘူး "

လေသံထဲတွင် စိတ်တိုလွယ်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခုကိန်းအောင်းနေသည်။

ပိုင်ချောင်ရှီသည် သူမ မျက်လွှာချကာ ဆက်မေးခဲ့သည်။

ပိုင်ချောင်ရှီ "ခန္ဓာကိုယ်မှာ နာကျင်တာ ဒါမှမဟုတ် ယားယံတာတွေ ရှိလား "

ယင်းကျစ်ဖုန်း "မနာဘူး၊ မယားဘူး "

အဖြေမှာလည်း ထပ်တူညီစွာပင် ဂရုမစိုက်ဟန်ရှိနေသည်။

ပိုင်ချောင်ရှီ "နေ့စဉ် ဝမ်းသွားတာနဲ့ ဆီးသွားတာကရော ဘယ်လိုလဲ "

ပိုင်ချောင်ရှီသည် မိမိကိုယ်ကို ဆေးပညာရှင်တစ်ဦးအဖြစ် သဘောထားကာ မေးခွန်းကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းမေးလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း အတွင်းမှ ပြင်းထန်စွာ လေရှူသွင်းလိုက်သံကို သူမ ကြားလိုက်ရပြီး ဤသည်မှာ အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးတို့က စည်းကမ်းကို တင်းကျပ်စွာလိုက်နာသော ရှေးခေတ်ကာလဖြစ်ကြောင်း သူမ သတိပြုမိသွားသည်။ တစ်ဖက်လူက သူမအား ဓလေ့ထုံးတမ်းနှင့်မညီဟု ထင်မြင်ကောင်း ထင်မြင်သွားနိုင်သည်။

ယင်းကျစ်ဖုန်း၏လေသံမှာ သုံးဒီဂရီခန့် မြင့်တက်သွားပြီး သူ့ အဖြေမှာ ပြတ်သားကာ အားပါလှသည်။

ယင်းကျစ်ဖုန်း "အဆင်ပြေတယ် "

အကြီး သို့မဟုတ် အသေးကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်စေကာမူ သူမသာ ထပ်မေးလိုက်ပါက တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိဘဲ အပြင်သို့ပစ်ချခံရမည်ဟု ပိုင်ချောင်ရှီ ခံစားလိုက်ရသည်။

ပိုင်ချောင်ရှီ "ကျေးဇူးပြုပြီး ရှင့်လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပါ၊ သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်ပြီးမှပဲ ကျွန်မ ကောက်ချက်ချနိုင်မယ် "

ယင်းကျစ်ဖုန်းသည် သူ့ ညာဘက်လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

ကျစ်ရှု၏ရှည်လျားပြီး ဖြူဖျော့သော လက်များနှင့်မတူဘဲ ယင်းကျစ်ဖုန်းတွင် အနည်းငယ် ကြေးညိုရောင်သန်းသော အသားအရေရှိပြီး သူ့ လက်ချောင်း ထိပ်များတွင် အသားမာအနည်းငယ်ရှိနေသည်။ ပိုင်ချောင်ရှီသည် သူ့ သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်လိုက်သည်။

ယင်းကျစ်ဖုန်းသည် သူမ လက်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာကို သတိပြုမိသွားသည်။

ယင်းကျစ်ဖုန်း "မနေ့က ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ လှီးရင်းနဲ့ ပြတ်သွားတာလား "

ပိုင်ချောင်ရှီ "..."

မင်းသားဖုန်းက ထိုကဲ့သို့သော မေးခွန်းမျိုးမေးလာလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သဘာဝအားဖြင့် ၎င်းသည် တောင်ဝှေးပြုလုပ်ရန် သစ်သား ခုတ်ရာမှ ရရှိလာသော နောက်ဆက်တွဲရလဒ်ဖြစ်ကြောင်း သူမ ပြောမည်မဟုတ်သဖြင့် အတည်ပြုသည့်အနေဖြင့် ခပ်ဟဟသာ အသံပြုလိုက်ပြီး သူမ၏ လေးနက်သော ရောဂါရှာဖွေမှုကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

မူလဝတ္ထုထဲတွင် ယင်းကျစ်ဖုန်းသည် သူ၏ အရသာခံနိုင်စွမ်းကို ဆုံးရှုံးခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း တော်ဝင်မင်းသားများထဲမှ တစ်ပါးအနေဖြင့် သူသည် ထီးနန်းဆက်ခံရန် အလားအလာရှိနေသည်။

သို့သော် သူ့တွင် အာရုံငါးပါးမပြည့်စုံကြောင်း ရောဂါအမည်တပ်ခံရပါက ၎င်းသည် မသန်စွမ်းဖြစ်နေခြင်းနှင့် ညီမျှပြီး အနာဂတ်အိမ်ရှေ့မင်းသားအဖြစ် သူ၏ အရည်အချင်းအား ဆုံးရှုံးရလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် နန်းတွင်းသမားတော်များအားလုံးကမူ သူ့အား အတွင်းပိုင်းရပ်တန့်နေမှုနှင့် စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းမှုတို့ကြောင့် ခံတွင်းပျက်ခြင်းဖြစ်သည်ဟု ရောဂါအမည်တပ်ခဲ့ကြသည်။

ယင်းကျစ်ဖုန်းသည် သူ့ ရောဂါအား ဖုံးကွယ်ထားကာ သမားတော်များကိုရှောင်ရှားခဲ့ပြီး ထိုကိစ္စကို အသိခံ၍မဖြစ်နိုင်ပေ။

နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် သာမန်ပြည်သူများအကြား၌ ကုသမှုကိုရှာဖွေချင်ခဲ့သောကြောင့် ယန်ပြည်နယ်၏အနောက်တောင်ဘက်ရှိ ကုန်းစီရင်စုလက် အောက်ခံ ပေ့ချွမ်းရှိ ဆေးဘုရင်တောင်ကြားကို သူ သတိရသွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူ ရောက်ရှိသွားသောအခါ တောင်ကြားထဲတွင် ထော့နင်းထော့နင်း လျှောက်နေသော အဘိုးအိုတစ်ဦးသာ ရှိနေခဲ့သည်။