အခန်း ၁၆၃

အခန်း (၁၆၃) လက်လှည့်ကားလေး အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ၊ မြို့သို့ သွားကြစို့

ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ အတွင်းရေးမှူးသည် ထိုလျှောက်လွှာသုံးစောင်မှာ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိပြီး အမှန်တကယ် အမြတ်အစွန်းရနိုင်မည်ဟု ခံစားမိသည်။

သူ၏ ယခင်က တမင်တကာ တားဆီးပိတ်ပင်မှုမှာ လျူအာကျူးကို မိမိဘက်ပါလာစေရန် ကြိုးပမ်းမှုသက်သက်သာ ဖြစ်၏။

ယခုအခါ သူတို့ကို ကောင်းမွန်စွာ လုပ်ကိုင်ခွင့်ပြုရန် သဘောတူလိုက်ပြီဖြစ်ရာ အခြားသူများက ပြဿနာလာရှာမည်ကို သဘာဝကျစွာပင် သူ အလိုမရှိပေ။

တပ်မဟာခေါင်းဆောင်လီသည်လည်း အကြောက်အလန့်ဖြင့် တောင်းပန်ခဲ့ပြီး သူ လုံးဝ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မည်မဟုတ်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။

အတွင်းရေးမှူးက ရုံးခန်းထဲမှ နှင်ထုတ်လိုက်ပြီးမှသာ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် နာကျင်နေသည့်အမူအရာ ပေါ်လာခဲ့သည်။

လျော်ကြေးပေးရန် သူ့ကို ခေါ်လိုက်သည်ဟု သူ ထင်ခဲ့သော်လည်း ဆူပူကြိမ်းမောင်းခံလိုက်ရခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ထိုကောင်လေးက အတွင်းရေးမှူးကို မည်သို့သော အကျိုးအမြတ်များ ပေးခဲ့သနည်း။

ထိုအချိန်တွင်။

လျူဟိုင်သည် စက်ဘီးကို နင်းကာ လျူအာကျူးနှင့်အတူ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော မျက်နှာဖြင့် ပြန်လာခဲ့သည်။

ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့က သူတို့၏ လျှောက်လွှာကို အတည်ပြုပေးခဲ့ပြီဖြစ်ရာ နောက်တစ်ဆင့်မှာ ရေတွင်းတူးခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ရေတွင်းတူးပြီးသွားသည်နှင့် သူတို့သည် ရေကို အလွယ်တကူ သောက်သုံးနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ကြီးပွားချမ်းသာရေးလမ်းကြောင်းပေါ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။

တောက်ပသော အနာဂတ်ကို တွေးမိသည့်အခါ လျူဟိုင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့ပါးစပ်မှာ နားရွက်ထိ တက်ချိတ်နေလေသည်။

လျူအာကျူးကမူ နောက်ထပ် ဘာလုပ်ရမည်ကို တွေးတောနေခဲ့၏။

သူသည် ယခင်က ခရိုင်မြို့တွင် ရာထူးတစ်ခုယူရန် ပြောခဲ့ဖူးသည်။ အကယ်၍ သူသာ မသွားလျှင် ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ အတွင်းရေးမှူးက သေချာပေါက် သဘောတူမည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူသာ ခရိုင်မြို့တွင် ရာထူးယူလိုက်လျှင် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ထိခိုက်မှုရှိလာမည်ကို လျူအာကျူး စိုးရိမ်မိသည်။

လေစတင်တိုက်ခတ်လာသည်နှင့် ကျေးရွာထဲတွင်သာရှိနေပါက လူအများစုမှာ သဘောကောင်းကြသဖြင့် သူ၏မိသားစုကို အနိုင်ကျင့်ကြမည် မဟုတ်ပေ။

အပြင်ဘက်တွင်မူ ထိုသို့တူညီမည် မဟုတ်ပေ။

အတွေးထဲ နစ်မျောနေစဉ် လျူအာကျူးက စက်ဘီးရုတ်တရက် ရပ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ခြေထောက်များဖြင့် အလိုအလျောက် ထောက်လိုက်သည်။

"ခဏစောင့်ဦး ငါ ထောက်ပံ့ရေးနှင့်သမဝါယမအသင်းကို သွားပြီး စီးကရက်တစ်ဘူး ဝယ်လိုက်ဦးမယ်..."

လျူဟိုင်က ရှင်းပြပြီးနောက် လမ်းဘေးရှိ ထောက်ပံ့ရေးနှင့်သမဝါယမအသင်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

ဤသည်မှာ ခရိုင် ထောက်ပံ့ရေးနှင့်သမဝါယမအသင်း၏ ပူးပေါင်းစီမံကိန်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး ကျေးလက်ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးကို ကူညီရန်နှင့် ကျေးလက်ဒေသရှိ နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းများ လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ တစ်ခုလုံးတွင် ဤတစ်ဆိုင်တည်းသာရှိပြီး ပစ္စည်းအများအပြားလည်းမရှိပေ။

ထောက်ပံ့ရေးနှင့်သမဝါယမအသင်းကို ကြည့်ရင်း လျူအာကျူး ခေါင်းထဲသို့ အကြံတစ်ခု ဝင်လာခဲ့သည်။

သူကော ထောက်ပံ့ရေးနှင့်သမဝါယမအသင်း တစ်ခု ဖွင့်လို့မရဘူးလား။

ဤသည်မှာ အလွန်ကောင်းသော အကြံဉာဏ်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ကျေးရွာထဲတွင် ထောက်ပံ့ရေးနှင့်သမဝါယမအသင်း ဖွင့်လှစ်ခြင်းက နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းများကို ထောက်ပံ့ပေးနိုင်ပြီး ရွာသားများကို သူနှင့် ပိုမိုရင်းနှီးလာစေရုံသာမက နောင်တစ်ချိန်တွင် သူ၏ဖန်လုံအိမ်စိုက်ပျိုးရေးထွက်ကုန်များကို ခရိုင်မြို့သို့ အချိန်မီ သယ်ယူရောင်းချနိုင်ရန်လည်း အထောက်အကူပြုမည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဤကာလအတွင်း ထောက်ပံ့ရေးနှင့်သမဝါယမအသင်းသည် စီးပွားရေးဗျူရို၏ စီရင်ပိုင်ခွင့်အောက်တွင် ရှိလေသည်။ ထောက်ပံ့ရေးနှင့်သမဝါယမအသင်း ဖွင့်လှစ်ခြင်းက သူ့ကို စီးပွားရေးဗျူရို၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်လာစေမည် ဖြစ်၏။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ သူ၏အိမ်ကို ပြန်လည်ပြုပြင်ရန် ဆင်ခြေတစ်ခု ရသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် စီးပွားရေးဗျူရိုက ထိုနေရာတွင် ထောက်ပံ့ရေးနှင့်သမဝါယမအသင်း ဆောက်လုပ်လိုသည်ဟူသော ဆင်ခြေကိုသုံးကာ သူ၏အိမ်ကို လှပခမ်းနားအောင် တည်ဆောက်နိုင်သည်။ ထိုအခါ လူများက ကန့်ကွက်ဝံ့မည် မဟုတ်ပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤသည်မှာ သူ၏ကိုယ်ပိုင်ခံစားမှုအတွက် မဟုတ်ဘဲ စီးပွားရေးဗျူရို၏ အကြံအစည်သာ ဖြစ်သည်မဟုတ်ပါလော။

လျူအာကျူးသည် သူ၏အစီအစဉ်ကို အလွန်သဘောကျနေမိသည်။ လျူဟိုင် ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အိမ်သို့ပြန်ရန် ချက်ချင်း တိုက်တွန်းလိုက်တော့သည်။

လျူကျေးရွာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ တစ်ယောက်က အစည်းအဝေးခေါ်ယူရန်နှင့် ရေတွင်းတူးမည့်ကိစ္စများကို ဆွေးနွေးရန် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ရုံးသို့ တန်းသွားလိုက်သည်။

နောက်တစ်ယောက်ကမူ အိမ်သစ်ဆောက်မည့်ကိစ္စကို ဆွေးနွေးရန် အိမ်သို့ ပြန်သွားခဲ့၏။

လျူအာကျူးက သူ့အကြံအစည်ကို သူ့ဖခင်အား ပြောပြလိုက်သည်။

ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသော မြေခွေးအိုကြီးဖြစ်သည့် လျူဖူရှန့်သည်လည်း ဝမ်းသာသော အမူအရာကို ပြသကာ ပြောလေသည်။

"မင်းရဲ့ ဒီနည်းလမ်းက တကယ်ပဲ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတယ်... စီးပွားရေးဗျူရိုကို သဘောတူအောင် မင်း ဖျောင်းဖျနိုင်သရွေ့ ဘယ်သူကမှ ငါတို့အပြစ်ကို ရှာနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး..."

"စီးပွားရေးဗျူရိုက ပြဿနာမရှိပါဘူး... နောက်မှ ကျွန်တော် ပစ္စည်းကောင်းတချို့ ပို့ပေးလိုက်မယ်..."

သူ့ဖခင်က အစီအစဉ်ကို သဘောတူကြောင်း မြင်သောအခါ လျူအာကျူးမှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။

သားအဖနှစ်ယောက် စကားပြောနေစဉ် ချွန်းအာက ဝမ်းသာအားရ ပြေးဝင်လာသည်။

"အစ်ကိုကျူးဇီ အစ်ကိုကျူးဇီ အစ်ကိုကြီးကို မြန်မြန်သွားကြည့်ပါဦး... သူ လက်လှည့်ကားလေးကို လုပ်ပြီးသွားပြီ..."

"ဒီလောက်တောင် မြန်တာလား..."

လျူအာကျူးသည် ဝမ်းသာသွားပြီး ချွန်းအာ၏ နောက်မှ ချက်ချင်း လိုက်ထွက်သွားလိုက်သည်။

သူ ထွက်လာသောအခါ နျီဇီသည် သစ်သား လက်လှည့်ကားလေးကို စီးကာ ရှေ့သို့ လျှောတိုက်သွားစဉ် တကျွိကျွိမြည်ပြီး ယိမ်းထိုးနေသည်။

လက်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး သူ၏အစ်ကိုကြီးက ချောဆီအဖြစ် ဆီအသုံးပြုရန် နှမြောနေသောကြောင့် လက်လှည့်ကားလေး ရွေ့လျားသွားသောအခါ ပွတ်တိုက်သံများ ထွက်ပေါ်နေခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော် လျူတာ့လျန်သည် ၎င်းအတွက် အလွန်အာရုံစိုက်ထားခဲ့ကာ တစ်ခုလုံးကို ချောမွေ့ညီညာစေရုံသာမက ၎င်းပေါ်တွင် ရုပ်ဆိုးသော ပန်းပွင့်ပုံစံလေး အနည်းငယ်ကိုပါ ထွင်းထုထားလေသည်။

နျီဇီ ပျော်ရွှင်စွာ မောင်းနှင်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း လျူတာ့လျန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

လျူအာကျူး အနီးသို့ရောက်လာသောအခါ မျက်လုံးအောက်ရှိ ကြီးမားသော မျက်ကွင်းညိုကြီးနှစ်ခုဖြင့် သူက ပြောလိုက်သည်။

"ကျူးဇီ ငါ ကားလေးကို နောက်ဆုံးတော့ လုပ်ပြီးသွားပြီ..."

"အစ်ကိုကြီး တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ နေလိုက်တာလား..."

လျူအာကျူးက မေးလိုက်သည်။

သူ့မရီးက စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် ဝင်ပြောလေသည်။

"တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ နေရုံမကဘူး... သူ မကြာသေးခင်က ကုတင်ကိုတောင် မထိဖူးဘူး... သူ ပင်ပန်းလာရင် ကားဘေးမှာ ခဏလောက် မှေးကနဲ အိပ်လိုက်ပြီး နိုးလာတာနဲ့ ဆက်လုပ်တာပဲ... ဒါ့ကြောင့် ဒီလောက်မြန်မြန် ပြီးသွားတာပေါ့..."

သူ၏အစ်ကိုကြီးမှာ ဖိအားများနေပြီး သူပေးထားသော အခွင့်အရေးကို အလဟဿ မဖြစ်စေချင်သောကြောင့် နေ့ရောညပါ အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြောင်း လျူအာကျူး သိလိုက်သည်။ ဤမျှမြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြီးစီးသွားသည်မှာ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပေ။

"ကောင်းပြီ... ကျွန်တော် အခုလေးတင် ဒီလက်လှည့်ကားလေးကို ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ရုံးကို ယူသွားပြီး ဦးလေးဟိုင်ကို အစ်ကိုကြီးရဲ့ ထောက်ခံစာ အရင်ရေးခိုင်းလိုက်မယ်... ဒီနေ့ပဲ ကျွန်တော်တို့ မြို့ကို သွားကြမယ်..."

လျူအာကျူးက စီစဉ်လိုက်သည်။

"ဟာ... ဒီနေ့ မြို့ကို သွားမှာလား... ငါတို့ ပိုပြီး ပြင်ဆင်သင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား..."

လျူတာ့လျန်မှာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွားသည်။

"ထပ်ပြီး ပြင်ဆင်ဖို့ အချိန်မရှိတော့ဘူး... မရီးအတွက် ကုန်တိုက်မှာ ဌာနမှူးအလုပ်တစ်ခု ရထားတယ်... ကျွန်တော်တို့ နောက်ကျမှသွားရင် တခြားတစ်ယောက်က ယူသွားမှာကို စိုးရိမ်ရတယ်..."

လျူအာကျူးက ရှင်းပြလိုက်သည်။

ဤစကားများကြောင့် မိသားစုတစ်စုလုံးမှာ အံ့သြမှင်တက်သွားကြတော့သည်။

သူ့မရီးမှာ မယုံကြည်နိုင်ဆုံး ဖြစ်နေလေသည်။ သူမက လျူအာကျူးကို စိုက်ကြည့်ကာ တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"မောင်လေး... နင်... ငါ့ကို လာမခြောက်ပါနဲ့... ဒါက နောက်ပြောင်ရမယ့် ကိစ္စမဟုတ်ဘူးနော်... ငါက လန့်လွယ်တယ်..."

"ကျွန်တော်က ဘာလို့ မရီးကို ခြောက်ရမှာလဲ... မရီးက စာတတ်တယ် မဟုတ်လား... ဌာနမှူးလုပ်ဖို့က ပြဿနာမရှိပါဘူး..."

လျူအာကျူးက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောလေသည်။

"မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ပါဘူး... ငါ စာတတ်ပေမဲ့ အဲ့နေရာက ကုန်တိုက်ကြီးလေ... အဲ့နေရာက သိပ်ခမ်းနားပြီး ကြီးကျယ်တယ်လို့ ငါ ကြားဖူးတယ်... ခရိုင်မြို့က အထက်တန်းစားတွေ အများကြီး အဲ့နေရာမှာ ဈေးသွားဝယ်ကြပြီး လူတွေက အဲ့နေရာမှာ အလုပ်လုပ်ရဖို့ အသေအလဲ တိုက်ခိုက်လုယူကြတာ... ဘာဖြစ်လို့ ငါ့လို ကျေးလက်ကလူကို ပေးရမှာလဲ..."

သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။

လျူအာကျူး၏ မျက်နှာထားမှာ လေးနက်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။

"မရီး အဲ့လိုမတွေးပါနဲ့... ဒီအလုပ်ကို မှန်ကန်တဲ့ လမ်းကြောင်းတွေကနေတဆင့်ရခဲ့တာပါ... မရီးက အမြဲတမ်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိမ်ငယ်နေလို့ မရဘူး... မဟုတ်ရင် နောက်ပိုင်းကျ လူတွေကို စီမံအုပ်ချုပ်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်..."

"ဒါ့အပြင် စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်တော်က ကုန်တိုက်မန်နေဂျာနဲ့ ဆက်ဆံရေးကောင်းတယ်... အဲ့နေရာကိုရောက်ရင် ကျွန်တော်ခေါ်သလိုပဲ သူ့ကို ဦးလေးလို့ ခေါ်လိုက်လို့ရတယ်..."

လျူအာကျူးက သူမကို နောက်ပြောင်နေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း မရီးဖြစ်သူက နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားသည်။ သူသည် သူမအတွက် အံ့မခန်း အလုပ်တစ်ခုကို တကယ်ရှာပေးခဲ့ခြင်းပင်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူမသည် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ငိုကြွေးတော့ကာ ခြေထောက်များ ခွေယိုင်သွားပြီး ဒူးထောက်ချလိုက်၏။

"ကျူးဇီ ငါ နင့်ကို ကန်တော့ပါတယ်..."

အံ့သြသွားသော လျူအာကျူးက ကမန်းကတန်း ရှောင်ဖယ်လိုက်သည်။

"အမေ မရီးကို ထူပေးလိုက်ပါဦး..."

နျူဟုန်ဟွာ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း နီရဲနေသော်လည်း သူမက ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့ ထူပေးရမှာလဲ...သူခုလိုလုပ်တာ မှန်ပါတယ်... နင်က သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို မြို့သားတွေဖြစ်လာအောင်နဲ့ ဝင်ငွေနှစ်လမ်းရှိတဲ့ မိသားစုဖြစ်လာအောင် ကူညီပေးခဲ့တာလေ... ဒါက လူအများစု အိမ်မက်ထဲမှာတောင် မမက်ရဲတဲ့ ကြီးမားတဲ့ ကံကောင်းမှုကြီးပဲ... နင့်အစ်ကိုလည်း နင့်ကို ကန်တော့သင့်တယ်..."

လျူတာ့လျန်မှာ ပို၍ပင် စိတ်ရင်းမှန်သည်။ ဒုန်းကနဲ မြည်သံနှင့်အတူ သူပါ ဒူးထောက်ချလိုက်တော့၏။

လျူအာကျူးသည် သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ထူပေးရန် အပြေးအလွှား သွားခဲ့သည်။ အငိုမတိတ်သော ဇနီးမောင်နှံကိုကြည့်ရင်း သူ အတော်လေး ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားလေသည်။

"အစ်ကိုကြီးရယ် မရီးရယ်... ခင်ဗျားတို့က ကျွန်တော့် မိသားစုဝင်တွေလေ... ကောင်းတာတစ်ခုခုရှိရင် ခင်ဗျားတို့ကို သတိရမှာက သဘာဝပဲ... အခုလိုတွေ ကန်တော့နေကြရင် ကျွန်တော်တို့ကို သူစိမ်းတွေလို ခံစားရစေလိမ့်မယ်..."

"ဒါ့အပြင် ကျွန်တော့် ကိုယ်ပိုင်အလုပ်ကို ခင်ဗျားတို့ကို ပေးတာမှ မဟုတ်တာ... ကျွန်တော့်မှာ ပိုက်ဆံရှာဖို့ နည်းလမ်းတွေရှိတယ်... ပြီးတော့ မကြာခင် ပိုကောင်းတဲ့ အလုပ်တစ်ခုရတော့မှာ..."

ဤစကားက သူ့မရီး ပြောမည့်စကားများကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

အမှန်ပင် သူမက ထိုအလုပ်ကို လျူအာကျူးအား ပေးလုပ်ရန် စဉ်းစားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမက လျူတာ့လျန်နှင့်အတူ မြို့ထဲသို့ လိုက်သွားရုံဖြင့် ကျေနပ်နေမည်ဖြစ်ပြီး ထို့ထက်ပို၍ မမျှော်လင့်ဝံ့ပေ။

လျူအာကျူးတွင် ပိုကောင်းသော အလုပ်တစ်ခုရှိသည်ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမကို နှစ်သိမ့်ရန် သက်သက် ပြောနေခြင်းမဟုတ်ကြောင်း အကြိမ်ကြိမ် အတည်ပြုပြီးနောက်မှသာ သူမ အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားတော့သည်။

ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ လျူအာကျူးက ထပ်မပြောချင်တော့ပေ။ မဟုတ်လျှင် သူတို့က ထပ်ပြီး ကန်တော့လာနိုင်သည်။

"အမေ... ကျွန်တော် အစ်ကိုကြီးနဲ့ မရီးကို ခရိုင်မြို့ဆီ ခေါ်သွားလိုက်ဦးမယ်... အမေတို့ နှစ်ယောက် နျီဇီနဲ့ ရှောင်ဟုကို ကြည့်ထားပေးဦး..."

"အလုပ်ကိစ္စ အဆင်ပြေပြီး အိမ်ကိစ္စ သေချာသွားပြီဆိုရင် ပြောင်းရွှေ့ဖို့အကြောင်း နောက်မှ ပြောကြတာပေါ့..."

လျူအာကျူးက သူ၏မိခင်ကို လှမ်းပြောလိုက်ပြီး သူ့စက်ဘီးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မရီးက နောက်ကထိုင်... အစ်ကိုကြီးက ဘားတန်းပေါ်မှာထိုင်..."

"ဟာ... စက်ဘီးက ခံနိုင်ရည်ရှိပါ့မလား..."

လျူတာ့လျန်က အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေသည်။

သူတို့သုံးယောက် မည်မျှပင် ပိန်ပါစေ စုစုပေါင်း အလေးချိန် ပေါင်သုံးရာခန့် ရှိနေသေးသည်။

လျူအာကျူးက ယုံကြည်မှုရှိစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ တက်သာတက်ပါ..."

ထိုခေတ်ကာလက လူများသည် ပစ္စည်းများနှင့် ပတ်သက်၍ ပေါ့ပေါ့ဆဆ မလုပ်ရဲကြပေ။ အရာအားလုံးက အလွန်ခိုင်ခံ့လေသည်။

သူတို့သုံးယောက်သား စက်ဘီးပေါ်သို့ အတူတူတက်လိုက်ကြ၏။ လျူအာကျူးက ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ရုံးသို့ စက်ဘီးနင်းသွားကာ လက်လှည့်ကားလေးကို ပေးအပ်လိုက်ပြီး အံ့သြနေသော လျူဟိုင်က ထောက်ခံစာ ရေးပေးပြီးနောက် သူတို့သည် ခရိုင်မြို့သို့ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

မြို့ထဲသို့ ဝင်ပြီးနောက် လျူအာကျူးက ကုန်တိုက်သို့ အရင်သွားလေသည်။

သူ့မရီးအလုပ်က စီစဉ်ရန် အလွယ်ကူဆုံးဖြစ်၍ သူမ၏ အလုပ်ဝင်ခွင့်ကို အရင်စီစဉ်ရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ သူတို့ကို မန်နေဂျာကျိုး၏ ရုံးခန်းသို့ ခေါ်သွားပြီး အလုပ်ဝင်ရန်ကိစ္စကို ပြောပြပြီးနောက်တွင်...

မန်နေဂျာကျိုး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အနေရခက်မှုနှင့် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရမှုများ ပေါ်လာကာ ပြောလာသည်။

"အင်း... ကျူးဇီ... မင်း... မင်းရဲ့မရီးအတွက် အလုပ်ပြောင်းချင်သလား... ဒါမှမဟုတ် ရာထူးပြောင်းပြီး စာရေးအဖြစ် အရင်စလုပ်မလား..."