အခန်း ၁၆၆

အခန်း (၁၆၆) ဆက်ဆံရေးကို ဖျက်ဆီးခြင်း

"ညွှန်ကြားရေးမှူးချန်လား... ခဏလောက် စောင့်ပါဦး..."

ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးမာသည် နိုင်ငံချစ်စားသောက်ဆိုင်၏ အရှေ့ကောင်တာသို့ ချက်ချင်း လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"မင်းတို့ဆီမှာ တယ်လီဖုန်းရှိတယ်ဆိုတာ ငါမှတ်မိတယ်... ငါ့ကို ခဏလောက် သုံးခွင့်ပြုပါ..."

ထိုတယ်လီဖုန်းမှာ နိုင်ငံစတင်တည်ထောင်စ အစောပိုင်းကာလများကတည်းက တပ်ဆင်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ယခုအချိန်အထိ အသုံးပြုနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဤကိစ္စသည် အလွန်အရေးကြီးလွန်းသောကြောင့် ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးမာသည် ညွှန်ကြားရေးမှူးချန်အား အမှန်တကယ် မေးမြန်းချင်နေခဲ့သည်။

သူသည် ထပ်ခါတလဲလဲ အတည်ပြုရမည် ဖြစ်၏။

ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုသည် လျင်မြန်စွာ ချိတ်ဆက်သွားသည်။ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးမာသည် သူ၏စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်ကာ ဩရှရှအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ညွှန်ကြားရေးမှူးချန်... ခင်ဗျားရဲ့ လေးဘက်နာရောဂါ ပျောက်သွားပြီလို့ ကျွန်တော် ကြားတယ်..."

"အိုး.. မင်းက သတင်းတော်တော်မြန်တာပဲ... တကယ်ကို အများကြီး သက်သာသွားပြီ... ငါ အခု ဘောလုံးတောင် ကစားလို့ရနေပြီ... နောက်တစ်နေ့လောက် ငါတို့ ပွဲစဉ်တစ်ခုလောက် စီစဉ်ကြမလား..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးချန်၏ အားရပါးရ ရယ်မောသံသည် ဖုန်း၏ တစ်ဖက်စွန်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ..."

ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးမာသည် ညွှန်ကြားရေးမှူးချန်ထက်ပင် ပို၍ ပျော်ရွှင်နေပြီး ရပ်တန့်မရအောင် ရယ်မောနေသည်။

"နောက်တစ်ခါမှပဲ အချိန်သတ်မှတ်ကြတာပေါ့... ကျွန်တော့်မှာ အလုပ်နည်းနည်း ရှိသေးလို့ ဖုန်းချလိုက်တော့မယ်..."

ဖုန်းချသွားလေပြီ။

ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးမာသည် လျူအာကျူး၏ အရှေ့သို့ ပြေးသွားကာ သူ၏လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရဲဘော်လျူအာကျူး... စောစောက ငါ့မျက်စိ ကန်းသွားခဲ့တာပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို အပြစ်မယူပါနဲ့..."

သူမဦးလေးဖြစ်သူ ထိုမျှလောက် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီလီသည်လည်း ကမန်းကတန်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သပ်သပ်ရပ်ရပ် နေနေသော်လည်း အလွန် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေသည်။

လျူအာကျူးက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်စလုံး ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆေးပညာစွမ်းရည်ကို အခု ယုံကြည်သွားကြပြီ ထင်တယ်... ဒါဆို ကျွန်တော် ခင်ဗျားရဲ့ သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်ပေးလို့ ရမလား..."

သူသည် လီလီ၏ မျက်နှာသွေးဆင်းရောင် အနည်းငယ် ဖျော့တော့နေသည်ကိုသာ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော်လည်း ရောဂါ၏ တိကျသော အကြောင်းရင်းကိုမူ ရှင်းလင်းစွာ မသိရသေးပေ။

လီလီသည် လျူအာကျူး၏ အရှေ့တွင် အလျင်အမြန် ထိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

လျူအာကျူးသည် သူမ၏ သွေးခုန်နှုန်းကို ဂရုတစိုက် စမ်းသပ်လိုက်ပြီး တိုးညင်းသော အသံဖြင့် မေးခွန်းအချို့ကို မေးမြန်းသည်။ လင်မယားရေးရာ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စများနှင့် ပတ်သက်သော ထိုမေးခွန်းများက လီလီအား အလွန်အမင်း မျက်နှာပူပြီး နီရဲသွားစေသည်။ အကယ်၍ အခြားတစ်ယောက်ယောက်သာ ဤအရာများကို မေးမြန်းခဲ့ပါက လီလီသည် သူတို့အား လူရမ်းကားများဟု ထင်မှတ်မိမည်မှာ သေချာလှသည်။

သို့သော်လည်း ရောဂါပျောက်ကင်းစေရန်အတွက် သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ သည်းခံနေရုံသာ ရှိသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ငါးမိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် လျူအာကျူးသည် သွေးခုန်နှုန်း စမ်းသပ်ခြင်းကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီး စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေသော ဦးလေးနှင့် တူမဖြစ်သူတို့ကို ပြောလိုက်သည်။

"ပြဿနာက ဘာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိသွားပြီ... ကုသရတာ သိပ်မခက်ခဲပါဘူး... အတွင်းပိုင်းမှာ သွေးကြောတွေ နည်းနည်း ပိတ်ဆို့နေတာပါ... အဲဒါကို ရှင်းလင်းဖို့ အပ်စိုက်ကုသခြင်းနဲ့ အနှိပ်ခံဖို့ လိုအပ်တယ်..."

"အပ်စိုက်ကုသတာနဲ့ နှိပ်နယ်တာလား..."

ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးမာသည် ဗဟုသုတမရှိသူ တစ်ယောက်မဟုတ်ဘဲ ယခင်က ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှု ကုသမှုများကို ခံယူဖူးသူဖြစ်သောကြောင့် လျူအာကျူးကို တုံ့ဆိုင်းတုံ့ဆိုင်းဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းက လီလီကို နှိပ်နယ်ပေးမှာလား..."

သွေးကြောပိတ်ဆို့ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ကလေးမရနိုင်အောင် တားဆီးထားသည့် ပိတ်ဆို့နေသောနေရာကို လူတိုင်း သိကြပြီး နှိပ်နယ်ပေးရန် လိုအပ်သော နေရာမှာလည်း သဘာဝကျကျပင် ထိုနေရာသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း အမျိုးသားတစ်ဦးကို နှိပ်နယ်ခိုင်းရန်ဆိုသည်မှာလား။

လီလီသည်လည်း မျက်နှာများ နီရဲနေပြီး တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"တ... တခြားနည်းလမ်းရော ရှိသေးလား..."

"ရှိတယ်... အဲဒါဆိုရင်တော့ ဆေးသောက်ရမယ်... ဒါပေမဲ့ အာနိသင်ကတော့ ပိုနှေးလိမ့်မယ်..."

လျူအာကျူးက သူတို့ ဘာတွေးနေကြသည်ကို သိလေသည်။

ဤခေတ်ကာလတွင် မဆိုထားနှင့် နောင်လာနောက်သား ခေတ်များတွင်ပင် အမျိုးသမီးများစွာသည် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ နှိပ်နယ်မှုကို လက်ခံနိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။

သေချာပေါက် ဗိုက်ကြွက်သားရှစ်ထပ်ရှိပြီး အသားနုလေးနှင့်တူသော အမျိုးသားများကိုတော့ ချွင်းချက်ထားရမည်ဖြစ်၏။

ဆေးသောက်၍ရကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ လီလီက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။

ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးမာက ဆက်လက်၍ မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"အပ်စိုက်ကုသရမယ်ဆိုရင် သူမက အဝတ်အစားတွေ ချွတ်ဖို့ လိုအပ်လား..."

"မလိုအပ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ ဘောင်းဘီကို နည်းနည်းတော့ လျှော့ချဖို့ လိုလိမ့်မယ်... ဒီလောက်နေရာလောက်အထိပေါ့..."

လျူအာကျူးသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ ချက်အောက် ဆယ်စင်တီမီတာခန့်ရှိ နေရာတစ်ခုကို လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် ပြသလိုက်သည်။

ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးမာသည် ချက်ချင်းပင် အရှုံးပေးလိုက်၏။ ဤအရာနှင့် အဝတ်ဗလာကျင်းနေခြင်းကြားတွင် ဘာကွာခြားမှုများ ရှိနေမည်နည်း။

ဘောင်းဘီကို ထိုမျှလောက်အထိ ဆွဲချလိုက်ပါက အမွေးအမျှင်များကိုပင် မြင်တွေ့ရနိုင်သည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း ကောင်းပါပြီ... ခင်ဗျားအတွက် ဆေးနည်းနည်း ရေးပေးလိုက်မယ်... ညွှန်ကြားထားတဲ့အတိုင်း သောက်ပါ... ရလဒ်တွေမြင်ရဖို့အတွက် ကုသမှုသင်တန်း ဆယ်ကြိမ်လောက် ကြာလိမ့်မယ်... အဲဒါက ခြောက်လဝန်းကျင်လောက် ရှိတယ်..."

"ကျွန်တော့်ဆီကို ပုံမှန်လာပြီး စစ်ဆေးမှုတွေ ခံယူဖို့ အကြံပြုချင်ပါတယ်... အကယ်လို့ အခြေအနေ ပြောင်းလဲသွားတာ ဒါမှမဟုတ် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြန်ကောင်းလာခဲ့ရင် ကျွန်တော်တို့ ဆေးညွှန်းကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲဖို့ လိုအပ်လိမ့်မယ်..."

လျူအာကျူးသည် ဆေးညွှန်းကို ရေးနေစဉ် သူတို့အား ဂရုတစိုက်ဖြင့် သတိပေးပြောကြားလိုက်သည်။

ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးမာသည် ဆေးညွှန်းစာရွက်ကို ဧကရာဇ်မင်း၏ အမိန့်တော်ကို လက်ခံရရှိလိုက်သည့်အလား ယူလိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် နတ်ဆေးသမားတော်လျူ..."

လီလီသည်လည်း မျက်ရည်ကျလုမတတ် ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်သွားသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် နတ်ဆေးသမားတော်လျူ... ရှင်သာမရှိခဲ့ရင် ကျွန်မရဲ့ ကျန်ရှိနေတဲ့ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ယောက္ခမအိမ်မှာ ဘယ်တော့မှ ခေါင်းမော့နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ဤခေတ်ကာလတွင် သားယောက်ျားလေး မမွေးဖွားနိုင်ခြင်းမှာ အပြစ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ပြင် ကလေးလုံးဝ မမွေးဖွားနိုင်ခြင်းမှာ သေဒဏ်ပေးထိုက်သော အပြစ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

သို့သော်လည်း လီလီ၏ စကားများမှာ အမှန်တကယ် ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

နှစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင် သူမသည် အခြေအနေများကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်လာလိမ့်မည် ဖြစ်၏။

နောင်တစ်ချိန်တွင် မိသားစုစီမံကိန်းကို အကောင်အထည်ဖော်လာသောအခါ သူမက ကလေးယူမည်မဟုတ်ကြောင်း ကြေညာလိုက်ပါက ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးဖြစ်သော သူမ၏ဦးလေး လှုပ်ရှားဆောင်ရွက်မှုဖြင့် သူမသည် အခြားဌာနအားလုံးက အတုယူရမည့် စံပြပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး သေချာပေါက် ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ထိုအချိန်ရောက်လျှင် မိသားစုစီမံကိန်း ဌာနတွင် ဌာနမှူး သို့မဟုတ် ညွှန်ကြားရေးမှူးကဲ့သို့ ရာထူးတစ်ခု ရရှိရန်မှာ အသေးအဖွဲ ကိစ္စတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်လေလိမ့်မည်။

သေချာသည်မှာ ဤအရာကို ပြောပြနေရန် မလိုအပ်ပေ။ အလုပ်အကိုင်ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ရန်သာ အရေးကြီးလေသည်။

မန်နေဂျာကျိုးသည်လည်း လေထုကို ပြေလျော့စေရန် မှန်ကန်သော အချိန်တွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ညွှန်ကြားရေးမှူးမာ... လီလီ... ကျွန်တော်တို့ အရင်ထိုင်ပြီး စားကြရအောင်... စားရင်းသောက်ရင်းနဲ့ စကားပြောကြတာပေါ့..."

"ဟုတ်တယ်... စားကြရအောင်... ဒီထမင်းဝိုင်းကတော့ ငါဒကာခံရမယ်... မန်နေဂျာကျိုး... မင်းသာ ရှင်းဖို့ ကြိုးစားရင် ငါ မင်းကို စိတ်ဆိုးမှာနော်..."

ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးမာက ကမန်းကတန်း ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါက... မသင့်တော်ပါဘူးနော်..."

မန်နေဂျာကျိုးက တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးမာသည် သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ဘာမှမသင့်တော်စရာ မရှိပါဘူး... ငါဒကာခံမယ်လို့ ပြောရင် ငါပဲ ရှင်းမယ်... အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး နတ်ဆေးသမားတော်လျူနဲ့ ပြိုင်ဆိုင်ခဲ့ရတဲ့အတွက် ငါ တော်တော်လေးကို ရှက်နေရပြီ... ဒီထမင်းဝိုင်းက ငါ့ရဲ့ တောင်းပန်မှုအဖြစ် မှတ်ယူပေးပါ..."

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မန်နေဂျာကျိုးသည် အလုပ်ကိစ္စ ပြေလည်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

လျူအာကျူးက ငြင်းဆန်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ညွှန်ကြားရေးမှူးမာ... ခင်ဗျား လောလောဆယ်တော့ အရက်မသောက်သင့်သေးဘူး... ခင်ဗျားရဲ့ ကျောက်ကပ်ရောဂါကို ကုသဖို့အတွက် ဆေးနည်းနည်း ရေးပေးလိုက်မယ်... မဟုတ်ရင် အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ဆီးဆိပ်တက်ရောဂါ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်... အဲဒီရောဂါက ကုသဖို့ အရမ်းခက်ခဲတယ်..."

ဤစကားများက မန်နေဂျာကျိုးအား အံ့အားသင့်သွားစေပြီး သူ ယခုလေးတင် ဖွင့်ထားသော အရက်ပုလင်းကို အောက်သို့ ချထားလိုက်လေသည်။

လျူအာကျူးသည် ဆေးညွှန်းကို ရေးပေးလိုက်ပြီး ထိုသူနှစ်ဦးအား သူတို့၏ နေ့စဉ်စားသောက်မှုပုံစံတွင် သတိထားရမည့်အရာများကို ညွှန်ကြားပြသပေးခဲ့သည်။

တစ်ဦးမှာ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဦးမှာ ဩဇာအာဏာရှိသော ယောက္ခမဆွေမျိုးများ ရှိသော်လည်း သူတို့သည် မူလတန်းကျောင်းသားများကဲ့သို့ နာခံမှုရှိစွာဖြင့် နားထောင်နေကြသည်။

ညွှန်ကြားချက်များ အများစု ပြီးဆုံးသွားသောအခါ သူတို့သည် အစားအစာများကို အနည်းငယ်မျှသာ စားသောက်လိုက်ကြပြီး ထိုစုဝေးမှုမှာ ကမန်းကတန်း ပြီးဆုံးသွားလေတော့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ လျူအာကျူး၏ အစ်ကိုကြီးနှင့် မရီးဖြစ်သူတို့မှာ စောင့်ဆိုင်းနေကြဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ ငွေကြေးချို့တဲ့မှု မရှိကြသော်လည်း စားပွဲပေါ်ရှိ ဤအစားအစာများကို လျစ်လျူမရှုရက်ကြဘဲ ကျန်ရစ်နေသော အစားအစာများကို ထုပ်ပိုးရန်အတွက် လူတိုင်းက ထမင်းချိုင့်များကို အသီးသီး ထုတ်ယူလိုက်ကြသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤခေတ်ကာလတွင် ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးတစ်ဦးပင်လျှင် အစားအစာကို ဖြုန်းတီးရန် မရဲဝံ့ပေ။

အစားအစာများကို ထမင်းချိုင့်များထဲသို့ ထည့်ပြီးနောက် ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးမာသည် လျူအာကျူး၏ လက်ကို ကိုင်ကာ အပြစ်ရှိသလို ခံစားရစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ငါ့ရဲ့အမှားပါ... ငါ မင်းကို ကျေးဇူးကြွေးတစ်ခု တင်သွားပြီလို့ သတ်မှတ်လိုက်ပါ... အကယ်လို့ မင်းမှာ နောင်တစ်ချိန် အခက်အခဲ တစ်စုံတစ်ရာရှိလာခဲ့ရင် ငါ့ဆီကိုသာ လာခဲ့ပါ..."

"သေချာတာပေါ့... သေချာတာပေါ့..."

လျူအာကျူးက နောက်ထပ် အဆက်အသွယ်တစ်ခုကို ရရှိလိုက်သဖြင့် အလွန်ပျော်ရွှင်နေသည်။

ဤခေတ်ကာလတွင် ငွေကြေးသည် အရေးကြီးပါသလား။

အရေးကြီးလေသည်။

သို့သော်လည်း ခွဲတမ်းလက်မှတ်များ မရှိပါက သင်၏ငွေကိုပင် သုံးစွဲ၍ ရမည်မဟုတ်ပေ။

အမှန်တကယ် အရေးအကြီးဆုံးအရာမှာ အဆက်အသွယ်များပင် ဖြစ်လေသည်။

အဆက်အသွယ်များစွာ ရှိနေပါက သင် လိုချင်သောအရာတိုင်းကို ရရှိနိုင်ပေသည်။

ဥပမာအားဖြင့်ဆိုရလျှင် လျူအာကျူးသည် တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ မော်တော်ဆိုင်ကယ်ကို မနာလိုအားကျစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ညွှန်ကြားရေးမှူးမာ... အဲဒီလို မော်တော်ဆိုင်ကယ်မျိုးကို ကျွန်တော် ဝယ်လို့ရမလား... စိတ်ချပါ... အဲဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ပျော်ရွှင်မှုအတွက် သက်သက် လုံးဝမဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော် ထောက်ပံ့ရေးနှင့်သမဝါယမအသင်းတစ်ခု ဖွင့်တော့မှာမို့ ကုန်ပစ္စည်းတွေ သယ်ယူပို့ဆောင်ဖို့ အသုံးပြုချင်လို့ပါ..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးမာက ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"မင်းကတော့လေ... အဲဒါက မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ပျော်ရွှင်မှုအတွက် ဆိုရင်တောင်မှ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... ငါတို့က အဲဒီအကြောင်းကို ဘာလို့ ပြောနေရမှာလဲ... ဒါပေမဲ့ ဒါကို ဝယ်ဖို့ဆိုတာ တကယ့်ကို မတန်ဘူး... ကုန်ကျစရိတ်က ယွမ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ရှိတယ်..."

"ဒီလိုလုပ်ရင် ဘယ်လိုလဲ... မင်းက ထောက်ပံ့ရေးနှင့်သမဝါယမအသင်းတစ်ခု ဖွင့်တော့မှာဆိုတော့ ဒါကို ပို့ဆောင်ရေးဌာနကနေ ရယူထားတာပဲ... အချိန်ကျလာတဲ့အခါ စီးပွားရေးဗျူရိုကို ပို့ဆောင်ရေးဌာနဆီ မော်တော်ဆိုင်ကယ် တစ်စီး ငှားရမ်းဖို့အတွက် လျှောက်လွှာတင်ခိုင်းလိုက်... ပြီးရင် မင်းအတွက် ငါ ခွင့်ပြုမိန့် ရေးပေးမယ်..."

"အဲဒါက အဆင်ပြေပါ့မလား..."

လျူအာကျူးမှာ တုံ့ဆိုင်းသွားလေသည်။

"အဲဒါက ခင်ဗျားအပေါ်ကို သက်ရောက်မှု ရှိမလာနိုင်ဘူးလား..."

ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးမာက ယုံကြည်မှုရှိစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက မော်တော်ဆိုင်ကယ် တစ်စီးတည်းပါကွာ... ပြီးတော့ မင်းက ကုန်ပစ္စည်းတွေ သယ်ယူပို့ဆောင်မှာ မဟုတ်ဘူးလား... ငါက ကျေးလက်ဒေသ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးကို ထောက်ခံအားပေးနေပြီး ကျယ်ပြန့်လှတဲ့ တောင်သူလယ်သမား လူထုကြီးအတွက် ပစ္စည်းထောက်ပံ့မှု သေချာစေဖို့ လုပ်ဆောင်နေတာလေ... အကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က အပြစ်ရှာဖို့ ဒါမှမဟုတ် ချို့ယွင်းချက်ရှာဖို့ ရဲရဲတင်းတင်း ကြိုးစားလာခဲ့ရင် သူတို့တွေက တောင်သူလယ်သမားတွေ ဘဝကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်ရတာကို မကြည့်ရက်နိုင်ကြလို့ မဟုတ်ဘူးလား... အဲဒါက မြို့ပြနဲ့ ကျေးလက်ဒေသကြားက ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေးကို ဖျက်ဆီးနေတာနဲ့ အတူတူပဲ မဟုတ်ဘူးလား..."