အခန်း ၁၆၇

အခန်း (၁၆၇) အလုပ်စတင်ခြင်း

လျူအာကျူးမှာ တကယ်ပင် သဘောကျသွားလေသည်။

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် လူတွေ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်လာနိုင်သည့် အကြောင်းရင်းရှိပေသည်။

သူ၏ ချောမွေ့သော စကားလုံးများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ကောင်းပါပြီ... ဒါဆိုရင် ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးမာကို သေချာကျေးဇူးတင်ရမှာပေါ့... ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားကို အလကားသက်သက် အကူအညီမတောင်းပါဘူး..."

ကျေးဇူးဆပ်သည့်အနေဖြင့် လျူအာကျူးသည် အရွတ်သန်မာ အရိုးခိုင်မာဆေး တစ်ဘူးကို ထုတ်ယူကာ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး အသံကိုနှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ခန္ဓာကိုယ်ကို သန်စွမ်းစေဖို့ပါ... စီးကရက်တစ်လိပ်စာ သောက်တဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ အာနိသင်ပြပြီး အနည်းဆုံး နာရီဝက်လောက် ခံပါတယ်..."

ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးမာသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို သန်စွမ်းစေရန်ဖြစ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ့အတွက် မလိုအပ်ဟု ခံစားရသဖြင့် ငြင်းဆန်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် စီးကရက်တစ်လိပ်သောက်သည့် အချိန်အတွင်း အာနိသင်ပြသည်ဆိုသော စကားကြောင့် မည်သည့်အရာဖြစ်ကြောင်းကို ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဆေးလုံးကို သိမ်းဆည်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... ငါလည်း ဒီပစ္စည်းကို မလိုအပ်ပေမဲ့ နောက်မှ လက်ဆောင်ပေးဖို့အတွက် ကောင်းမှာပါ..."

"ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်တော်ပေးထားတဲ့ ဆေးနဲ့လည်း မတိုက်ဆိုင်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ တစ်ရက်ကို တစ်လုံးပဲ သောက်ရမှာဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဆက်တိုက် သန်စွမ်းလာစေမှာပါ..."

လျူအာကျူးက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးမာသည် ပို၍ပင် ဝမ်းသာသွားလေသည်။

"ကောင်းပြီ... ဒါဆို ငါ အရင်ပြန်နှင့်မယ်... နောက်တစ်နေ့ မော်တော်ဆိုင်ကယ်စီးဖို့ လာရှာလှည့်ဦး..."

လျူအာကျူးက သဘောတူလိုက်ပြီး ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးမာနှင့် လျူလီလီတို့ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်နေပြီးနောက် မန်နေဂျာကျိုးဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"အဆင်ပြေသွားပြီ... ကျွန်တော်တို့ ပြန်ပြီး အလုပ်ဝင်မယ့် စာရွက်စာတမ်းတွေကို သွားလုပ်ကြမလား..."

မန်နေဂျာကျိုးသည်လည်း သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

"ကောင်းတာပေါ့... ဒီကိစ္စအတွက် မင်းကို တကယ် ကျေးဇူးတင်ရမှာပဲ... နောင်တချိန် ဘာပဲလိုလို ငါ့ကို ပြောပါ..."

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအရာက လျူအာကျူး၏ မရီးဖြစ်သူ၏ အလုပ်ကိုသာ ကယ်တင်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူ၏အလုပ်ကိုပါ ကယ်တင်ပေးခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လျူလီလီသာ ကုန်တိုက်သို့ တကယ် ဝင်ရောက်လာခဲ့ပါက နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူ့ကို ဖယ်ထုတ်ပစ်မည်မှာ သေချာလှသည်။

လျူအာကျူးသည် စကားထပ်မပြောတော့ဘဲ မန်နေဂျာကျိုးနှင့်အတူ ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။

ကုန်တိုက်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မန်နေဂျာကျိုးသည် အလုပ်ဝင်ရန် စာရွက်စာတမ်းများကို လုပ်ဆောင်ရန် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ခေါ်လိုက်သည်။

စာရွက်စာတမ်းများ မပြီးသေးသော်လည်း သူ၏မရီးဖြစ်သူမှာ အလုပ်စတင်လုပ်ကိုင်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

အရောင်းစာရေးများ ပိုမိုနာခံမှုရှိစေရန်အတွက် မန်နေဂျာကျိုးသည် မရီးဖြစ်သူကို ကောင်တာသို့ ကိုယ်တိုင်ခေါ်ဆောင်သွားကာ သူမ၏ ရာထူးကို ကြေညာလိုက်ပြီး အရောင်းစာရေးများအားလုံးကို တင်းမာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"သူက အထက်ကနေ အခုလေးတင် ခန့်အပ်လိုက်တဲ့ ဌာနမှူးပဲ... အားလုံးပဲ သူ့လုပ်ငန်းခွင်မှာ ကောင်းကောင်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ကြပါ... တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားရင် ငါ့ကို ကြမ်းတယ်လို့ မပြောကြနဲ့..."

အရောင်းစာရေးများမှာ မမိုက်မဲကြပေ။ သူမတွင် အဆက်အသွယ်ရှိကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်သောကြောင့် အားလုံးက ပြုံးရွှင်စွာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ကြသည်။

လျူအာကျူးသည်လည်း အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကာ ကျုံးဟွာ စီးကရက် အထုပ်အနည်းငယ်ကို ထုတ်ယူပြီး တစ်ယောက်ကို တစ်လိပ်စီ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“သူမကို စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ အားလုံးကို ဒုက္ခပေးရတော့မယ်... သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ မရီးပါ..."

သူသည် ကျုံးဟွာ စီးကရက်များကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပေးဝေနေသည်ကို မြင်သောအခါ အရောင်းစာရေးများက သူသည် အဆင့်အတန်းရှိသူ တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း နားလည်သွားကြပြီး ပို၍ပင် ယဉ်ကျေးလာကြသည်။

စိတ်အားထက်သန်သော အသက်ကြီးကြီး အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် မရီးဖြစ်သူကို ဘေးသို့ဆွဲခေါ်ကာ တီးတိုးစကားပြောကြသေးသည်။

အစပိုင်းတွင် မရီးဖြစ်သူမှာ အနည်းငယ် ချုပ်တည်းထားသော်လည်း အမျိုးသမီးများတွင် အတင်းအဖျင်းပြောဆိုလိုသော သဘာဝဗီဇ ရှိကြလေသည်။ သတင်းတချို့ကို ပြောဆိုခြင်းဖြင့် သူမသည် အဖွဲ့ထဲသို့ အလျင်အမြန်ပင် ဝင်ဆံ့သွားသည်။

အထူးသဖြင့် ကျေးလက်ဒေသတွင် အတင်းအဖျင်းများ အလွန်ပေါများသည်။ မည်သူက ဖောက်ပြန်နေသည်။ မည်သူက ဆွေမျိုးအချင်းချင်း ရှုပ်ပွေနေသည်။ မည်သူ့ကလေးက အခြားသူ၏ သွေးသားဖြစ်သည် စသည်ဖြင့် ဖြစ်၏။

ဤအတင်းအဖျင်းစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တပြိုင်နက် မရီးဖြစ်သူမှာ လူအုပ်ထဲသို့ အမြန်ပင် ဝင်ဆံ့သွားတော့သည်။

လျူတာ့လျန်သည် သူ၏ဇနီးဖြစ်သူ အလိုက်သင့် မနေတတ်မည်ကို အစပိုင်းတွင် အတော်လေး စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

ယခု သူမ အားလုံးနှင့် ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် အများကြီး စိတ်အေးသွားခဲ့သော်လည်း သူ၏ကိုယ်ပိုင် အလုပ်အတွက် ချက်ချင်း စိုးရိမ်လာပြန်သည်။

လျူအာကျူးက သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို မြင်သောအခါ ပြောလိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီး... စိတ်မပူပါနဲ့... သေချာပေါက် အဆင်ပြေသွားမှာပါ... ကျွန်တော့်ရဲ့ အတန်းဖော်တစ်ယောက်နဲ့ သွားတွေ့ဖို့ ခေါ်သွားပေးမယ်..."

သူ့တွင် ကောမင်အမည်ရှိသော အတန်းဖော်ဟောင်းတစ်ဦးရှိပြီး သူ၏ဖခင်မှာ ပရိဘောဂစက်ရုံတွင် အဆင့် (၅) လက်သမားဆရာတစ်ဦးဖြစ်ကာ ထိုနေရာတွင် ရာထူးမြင့်မားသူ ဖြစ်လေသည်။

သူ၏ မိတ်ဆက်ပေးမှုဖြင့် စက်ရုံထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန်မှာ သေချာပေါက် လွယ်ကူမည်ဖြစ်သည်။

တကယ်တော့ အစပိုင်းတွင် လျူအာကျူးသည် လျူဟိုင်၏ အဆက်အသွယ်များကို အသုံးပြုရန် မတွေးခဲ့မိခြင်း မဟုတ်ပေ။

သို့သော် လျူဟိုင်တွင် ပရိဘောဂစက်ရုံ၌ ပညာသင်တပည့်အဖြစ် အလုပ်လုပ်နေသော ဆွေမျိုးဝေးတစ်ဦးသာ ရှိလေရာ ထိုအဆက်အသွယ်မှာ မရှိသည်နှင့် သိပ်မကွာလှပေ။

လျူအာကျူးသည် ကောမင်၏ အိမ်ဘယ်မှာရှိမှန်း မသိသော်လည်း သူသည် ကျောင်းတွင် ရှိနေမည်မှာ သေချာသည်။

သူသည် စက်ဘီးဖြင့် ခရိုင် အမှတ်(၁) အလယ်တန်းကျောင်းသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ခေါင်းလောင်းသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

ကျောင်းဆင်းသွားလေပြီ။

လျူအာကျူးက သူ၏အစ်ကိုကြီးကို အဝင်ဝတွင် ခဏစောင့်ခိုင်းပြီး သူကတော့ ကျောင်းတံခါးပေါက်မှ ယုံကြည်မှုရှိစွာဖြင့် ဝင်သွားသည်။

ကျောင်းလုံခြုံရေးအစောင့်က သူ့ကိုမြင်သောအခါ တားဆီးချင်သွားသည်။

လျူအာကျူးက သူ၏ဆရာအမည်ကို ပြောပြလိုက်သောအခါ ဝင်ခွင့်ရသွားသည်။

သူ၏ စာသင်ခန်းဟောင်းသို့ ရောက်သောအခါ ကောမင် ထွက်လာသည်ကို အမှတ်မထင် မြင်လိုက်ရ၏။

ကောမင်သည် လျူအာကျူးကို မြင်သောအခါ အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး အော်လိုက်သည်။

"ကျူးဇီလား... မင်း ဘာလို့ ဒီနေရာကို ရောက်နေတာလဲ... မင်းက စုန့်အန်ရင်းအတွက် လာတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

"မဟုတ်ပါဘူး... မင်းအတွက် လာတာပါ... ငါတို့ လမ်းလျှောက်ရင်း စကားပြောကြရအောင်..."

လျူအာကျူးသည် သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ၏ ထူးဆန်းသော အကြည့်များကို သတိပြုမိပြီးနောက် ကောမင်ကို ကျောင်းတံခါးပေါက်ဆီသို့ ချက်ချင်း ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

သူတို့နှစ်ယောက် လျူတာ့လျန်နှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက် အခြေအနေကို ရှင်းလင်းစွာ ပြောပြလိုက်၏။

ကောမင်သည် သူ၏ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါက ကိစ္စကြီးတစ်ခုခုများ မှတ်နေတာ... သွားကြစို့... မင်းတို့ကို ငါ့အဖေနဲ့ သွားတွေ့ပေးမယ်..."

ကောမင်တွင်လည်း စက်ဘီးတစ်စီးရှိသဖြင့် အတော်လေး အဆင်ပြေသွားသည်။

လျူအာကျူးသည် သူ၏အစ်ကိုကြီးကို တင်၍ စီးလာကာ ကောမင်နှင့် ရယ်မောစကားပြောရင်း ပရိဘောဂစက်ရုံဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

ပရိဘောဂစက်ရုံ၏ အဝင်ဝရှိ ကင်းတဲမှ အဘိုးကြီးမှာ အော်ဟစ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ကောမင်မှန်း သိလိုက်သောအခါ စိတ်တိုစွာဖြင့် လက်ကာပြလိုက်သည်။

"မင်းကိုး ငကြောင်လေး... ဝင်သွားတော့..."

ကောမင်က ရယ်မောလိုက်သည်။

"ငါ အဖေ့ကို မကြာခဏ လာတွေ့တော့ အဘိုးကြီးက ငါ့ကို သိနေတာ... သူ့ဆီကနေ စီးကရက်နည်းနည်းတောင် တောင်းသောက်ဖူးသေးတယ်..."

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ လျူအာကျူးသည် သူ၏စက်ဘီးပေါ်ရှိ ရွက်ဖျင်အိတ်ကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ ဆင်းလိုက်သောအခါ ဖရဲသီးအကြီးနှစ်လုံးနှင့် တောဝက်ပေါက်တစ်ကောင်ကို အိတ်ထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ထည့်လိုက်သည်။

စက်ရုံမှာ အလုပ်ဆင်းခါစဖြစ်ပြီး ကောမင်၏ဖခင်သည် သူ့တပည့်နှင့်အတူ ထမင်းစားရန် ထွက်လာသည်။

ကောမင်ကို မြင်သောအခါ သူက စိတ်တိုစွာဖြင့် ဆူပူလိုက်သည်။

"မင်းကတော့လေ... ကျောင်းမှာပဲ ထမင်းစားဖို့ ငါ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား... ကျောင်းမှာ ထမင်းဖိုး ပြတ်သွားပြန်ပြီလား..."

"လုံလောက်ပါတယ်... လုံလောက်ပါတယ်..."

ကောမင်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးလိုက်သည်။

"အဖေ... ကျွန်တော် အဖေ့ကို တွေ့ဖို့ အတန်းဖော်တစ်ယောက် ခေါ်လာတယ်... သူ့အစ်ကိုက ပစ္စည်းအသစ်တစ်ခုကို တီထွင်ထားပြီး အဖေ သေချာပေါက် စိတ်ဝင်စားလိမ့်မယ်လို့ ပြောတယ်..."

ကောထျန်းရှန်သည် လျူညီအစ်ကိုကို ကြည့်ပြီး ချက်ချင်းပင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ဤနှစ်ယောက်မှာ စက်ရုံထဲသို့ ဝင်နိုင်ရန် နည်းလမ်းရှာနေကြခြင်း ဖြစ်လောက်မည်ဟု သူ ခန့်မှန်းမိလေသည်။

သူ့သားမှတစ်ဆင့် ချဉ်းကပ်လာကြလိမ့်မည်ဟုတော့ သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ကောထျန်းရှန်မှာ ချက်ချင်းပင် အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားသော်လည်း သူ့သားကို မျက်နှာပေးရမည် ဖြစ်လေသည်။ သူက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဘာကိစ္စလဲ... ငါ သတိမပေးဘူးလို့တော့ မပြောနဲ့နော်... စက်ရုံရဲ့ လူဦးရေကန့်သတ်ချက်က ပြည့်နေပြီ... အလုပ်ဝင်ဖို့ သိပ်မလွယ်ဘူး..."

လျူအာကျူးက အမြန်ရှေ့တိုးလာပြီး ကျုံးဟွာ စီးကရက်တစ်လိပ်ကို သူ၏လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"ဦးလေး... စီးကရက်လေး သောက်ပါဦး... ကျွန်တော့်အစ်ကို ပြပါလိမ့်မယ်..."

ကျုံးဟွာ စီးကရက်ဖြစ်ကြောင်း မြင်သောအခါ ကောထျန်းရှန်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

"မင်းက တော်တော် အကုန်အကျခံနိုင်တာပဲ... ကဲ... ပြစရာရှိတာ ပြစမ်း..."

လျူတာ့လျန်သည် လျူအာကျူး ပြုလုပ်ထားသော လက်လှည့်ကားလေးကို အမြန်ချထားလိုက်သည်။

သူသည် ကိုယ်တိုင်လုပ်ထားသည်ကို ယူလာချင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏လက်ရာမှာ မပြည့်စုံသေးသောကြောင့် လျူအာကျူး၏အရာကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူလည်း မည်သို့လုပ်ရမည်ကို မသိသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ကားကို ချထားလိုက်သောအခါ အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် အဆင်မပြေဖြစ်သွားသည်။ ထိုအပေါ်တွင် ထိုင်ရန် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြီးမားလွန်းနေသည်။

လျူတာ့လျန်က ခေါင်းကုတ်ကာ သတိတကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အနီးအနားမှာ ကလေးတွေများ ရှိလား... ဒါမှမဟုတ် ပိန်တဲ့လူ တစ်ယောက်ယောက်ပေါ့... ဒါက ကလေးတွေအတွက် ကျွန်တော် လုပ်ထားတဲ့ အရုပ်ပါ... သူ့အလိုလို ရွေ့လျားနိုင်တယ်..."

"သူ့အလိုလို ရွေ့တယ်... အရုပ်ဟုတ်လား..."

ကောထျန်းရှန်၏ မျက်မှောင်ကြုတ်မှုမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွားသော်လည်း သူ၏နောက်ရှိ လူငယ်တပည့်ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

“မင်း သွားလိုက်..."

ဤပညာသင်တပည့်လေးမှာ ဆယ့်လေးနှစ်သာရှိသေးပြီး မျောက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပိန်လှီနေသောကြောင့် အလွန်အဆင်ပြေလေသည်။

သူသည် အမြန်ပြေးသွားကာ လက်လှည့်ကားလေးပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒါကို ဘယ်လိုသုံးရမလဲ..."

"သူ့ကို လက်လှည့်ကားလေးလို့ ခေါ်တယ်... ဒီလိုမျိုး ဟိုဘက်ဒီဘက် လှည့်ပေးရုံပဲ..."

လျူတာ့လျန်သည် တပည့်လေးကို လမ်းညွှန်ပြသပေးလိုက်ရာ ညွှန်ကြားချက်အနည်းငယ်အပြီးတွင် ကားလေးမှာ သူ့အလိုလို စတင်ရွေ့လျားသွားလေတော့သည်။

ကောထျန်းရှန်မှာ မူလက အတော်လေး မောက်မာနေခဲ့ပြီး ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို အလုပ်ခန့်ရန် အစီအစဉ်မရှိဘဲ ဟန်ပြသက်သက်သာ ကြည့်ရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏ပညာသင်တပည့်လေးမှာ ခြေထောက်နှင့် မြေကြီးပင် မထိဘဲ ကားလေးကို ရှေ့သို့စီးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကောထျန်းရှန်မှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။