အခန်း ၁၇၀

အခန်း (၁၇၀) မိသားစုဓာတ်ပုံရိုက်ခြင်း

ပရိဘောဂစက်ရုံမှ ထရပ်ကားတစ်စီးကို ငှားရမ်းကာ လျူအာကျူးနှင့် သူ၏ အစ်ကိုကြီးနှင့် မရီးဖြစ်သူ စုစုပေါင်း လူသုံးယောက်တို့သည် လျူကျေးရွာသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

ဤသည်မှာ လျူကျေးရွာသို့ ထရပ်ကား ရောက်လာခြင်း ဒုတိယအကြိမ်ဖြစ်ပြီး တစ်ရွာလုံးရှိ လူအုပ်ကြီးကို ထပ်မံဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ပြန်သည်။

ကားသည် လျူတာ့လျန်၏ အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်လာသောအခါ စိတ်ဝင်တစား လိုက်လံကြည့်ရှုကြသော လူများမှာ ပို၍ပင် အံ့သြသွားကြသည်။

လျူအာကျူးသည် ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်နှင့် အဘွားအိုတစ်ဦးက သူ့ကို ဘေးသို့ဆွဲခေါ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ကျူးဇီ... မင်းတို့အိမ်ရှေ့ကို နောက်ထပ် ကားတစ်စီး ရောက်လာပြန်ပြီ... ဘာလုပ်ဖို့လဲ..."

အခြားသူများအားလုံးသည်လည်း နားစွင့်ကာ နားထောင်နေကြသည်။

လျူအာကျူးက ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော့်အစ်ကိုက တော်တယ်လေ... သူက ခရိုင်မြို့မှာ အလုပ်တစ်ခု ရသွားလို့ စက်ရုံက အိမ်ပြောင်းဖို့ ထရပ်ကားတစ်စီး ငှားပေးလိုက်တာ..."

သူသည် ထိုကိစ္စအတွက် မည်သည့်ဂုဏ်ပုဒ်ကိုမျှ မယူခဲ့ပေ။ တစ်ချက်မှာ သူ့အစ်ကိုအတွက် မျက်နှာရစေရန်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ချက်မှာ သူသည် ခရိုင်မြို့တွင် အလုပ်အကိုင်များကို လွယ်လွယ်ကူကူ စီစဉ်ပေးနိုင်သည်ဟု အခြားသူများက ထင်မြင်ကာ အကူအညီတောင်းရန် ဝိုင်းအုံလာမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မိမိ၏ မိသားစုနှင့် ဆရာဖြစ်သူ၏ မိသားစုကို မြို့ပေါ်သို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် စီစဉ်ပေးရခြင်းကပင် လျူဟိုင်အတွက် လုံလောက်သော ခေါင်းကိုက်စရာတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့လေပြီ။

အကယ်၍ ရွာထဲရှိ အင်အားတောင့်တင်းသော အလုပ်သမားများပါ ထွက်သွားကြမည်ဆိုလျှင် လယ်ကွင်းထဲရှိ သီးနှံများကို ပြုစုပျိုးထောင်မည့်သူ ရှိမည်မဟုတ်ဘဲ ရွာ၏ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးကိုလည်း လျစ်လျူရှုရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။ ထိုအခါ လျူဟိုင်က သေချာပေါက် ကျိန်ဆဲတော့မည်ဖြစ်သည်။

လျူတာ့လျန်တစ်ယောက် မြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့တော့မည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရွာသူရွာသားများမှာ အလွန်ပင် မနာလိုဖြစ်သွားကြသည်။ သူတို့သည် လျူအာကျူးကို ကျော်ဖြတ်ကာ လျူတာ့လျန်ထံသို့ သွား၍ အလုပ်သင်တပည့် လိုအပ်ခြင်း ရှိမရှိကို ဝိုင်းဝန်းမေးမြန်းကြတော့သည်။

သူတို့အားလုံး၏ အိမ်တွင် သားများ သို့မဟုတ် မြေးများ ရှိကြသည်။ အကယ်၍ လျူတာ့လျန်အား ဆရာအဖြစ် တင်မြှောက်နိုင်ပါက မည်သည့် လက်မှုပညာကို သင်ယူရသည်ဖြစ်စေ အနာဂတ်တွင် မြို့ပေါ်သို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် အခွင့်အရေး ရလာနိုင်ပေသည်။

လျူတာ့လျန်သည် ထိုကိစ္စကို ချက်ချင်း သဘောမတူနိုင်မှန်း သိသော်လည်း သူသည် စကားပြောဆိုရာတွင် မကျွမ်းကျင်သဖြင့် အစ်အစ်အောက်အောက်ဖြစ်ကာ စကားမပြောနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။

အထူးသဖြင့် ဤရွာသူရွာသားအများစုမှာ ဆွေမျိုးများ သို့မဟုတ် ရင်းနှီးသူများဖြစ်ပြီး အချို့ကဆိုလျှင် လျူတာ့လျန် ငယ်စဉ်က သူတို့၏ မိခင်နို့ကိုပင် စို့ခဲ့ဖူးကြောင်း ထည့်သွင်းပြောဆိုကြသည်။

ဤကဲ့သို့သော သံယောဇဉ်ကြိုးများက လျူတာ့လျန်အား ငြင်းဆန်ရန် ပို၍ပင် ခက်ခဲစေခဲ့သည်။

ထိုအခြေအနေကို ဖြေရှင်းပေးရန် ရှေ့သို့ ထွက်လာသူမှာ သူ၏မရီးဖြစ်သူ လီဆွေ့ဆွေ့ပင် ဖြစ်သည်။ သူမက ရွာသူရွာသားများကို ပြုံးပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ တိတ်တိတ်နေပေးကြပါရှင်... လျန်ဇီရဲ့ အကျင့်ကို ရှင်တို့လည်း သိကြတာပဲ... သူက ရွာသူရွာသားတွေကို သေချာပေါက် လျစ်လျူရှုထားမှာ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ နေရာမကျသေးတော့ မြို့ပေါ်ပြောင်းပြီး အခြေကျတဲ့အထိ စောင့်ရဦးမယ်... အဲဒီအခါကျမှ ပညာသင်တပည့် လက်ခံဖို့ကိစ္စကို ဆက်ပြောကြတာပေါ့..."

ရွာသူရွာသားများသည် စဉ်းစားကြည့်လိုက်ပြီး သူမပြောသည်မှာ မှန်ကန်ကြောင်း သိလိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ အလုပ်အကိုင်များပင် တည်ငြိမ်မှု မရှိသေးဘဲနှင့် မည်သို့လုပ်၍ ပညာသင်တပည့် လက်ခံနိုင်မည်နည်း။

ထို့ကြောင့် သူတို့က အကယ်၍ ပညာသင်တပည့် လက်ခံမည်ဆိုပါက သူတို့၏ မိသားစုများကို အရင်ဆုံး ထည့်သွင်းစဉ်းစားပေးရန် အော်ဟစ်ပြောဆိုခဲ့ကြပြီးနောက် ပစ္စည်းများရွှေ့ပြောင်းရာတွင် ကူညီပေးရန် သွားကြသည်။

နျူဟုန်ဟွာသည် ဘေးတွင်ရပ်ကာ သူမ၏ သားအကြီးဆုံးနှင့် ချွေးမဖြစ်သူတို့ ပြောင်းရွှေ့နေသည်ကို ကြည့်နေမိသည်။ သူတို့ထွက်သွားမည်ကို မလိုလားသလို ခံစားရကာ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် နီရဲလာခဲ့သည်။

လျူဖူရှန့်သည်လည်း လျူအာကျူး အစောပိုင်းက ပြုလုပ်ပေးထားသော ချိုင်းထောက်ကို အားပြုကာ တံခါးပေါက်တွင် ခြေတစ်ဖက်တည်းဖြင့် ရပ်၍ ကြည့်နေသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ နျီဇီက ဤအရာက မည်သို့အဓိပ္ပာယ်ရကြောင်းကို နားမလည်သေးပေ။ သူမသည် ထရပ်ကားကြီးကို စီးရမည်ဟုသာ သိထားပြီး ကားပတ်လည်တွင် ဟိုဟိုဒီဒီ ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးလွှားနေလေသည်။

ရှောင်ဟုသည် သူမ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမ၏နောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်ပါသွားသည်။

"အမေ... ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ... အစ်ကိုကြီးနဲ့ မရီးက မြို့ကို ပြောင်းသွားတာလေ... အပြီးအပိုင် ထွက်သွားတာမှ မဟုတ်တာ..."

လျူအာကျူးက သူ့မိခင်ကို ညင်သာစွာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

နျူဟုန်ဟွာက မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်သည်။

"အမေက ပျော်လို့ပါ... မင်းရဲ့အစ်ကိုကြီးနဲ့ မရီးတို့ရဲ့ ဘဝတွေ တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာတာကို မြင်ရတော့ အမေ တကယ်ဝမ်းသာတယ်..."

"စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်တော်တို့ မိသားစုရဲ့ ဘဝက ပိုပြီးကောင်းမွန်လာမှာပါ... ရွာသူရွာသားတွေရဲ့ ဘဝလည်း အတူတူပါပဲ..."

လျူအာကျူးက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့သားက တော်ပါတယ်... အမေ မင်းကို ယုံတယ်..."

နျူဟုန်ဟွာက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လျူဖူရှန့်သည်လည်း အနည်းငယ် ခံစားချက်ပြင်းသွား၏။

"မြို့ကိုပြောင်းသွားတော့ မင်းရဲ့အစ်ကိုကြီးနဲ့ မရီးရဲ့ အနာဂတ်တွေ ပိုကောင်းလာတော့မယ်... ငါတို့မိသားစုလည်း နောက်ဆုံးတော့ လမ်းမှန်ပေါ် ပြန်ရောက်လာပြီ... သူတို့လည်း ငါ့လို ရည်ရွယ်ချက်မဲ့ နေစရာမလိုတော့ဘူး..."

သူ့ကို ဤကဲ့သို့ မြင်လိုက်ရသောအခါ လျူဖူရှန့်သည် သူ၏လူငယ်ဘဝကို ပြန်လည်အမှတ်ရနေဆဲဖြစ်ကြောင်း လျူအာကျူးက သိလိုက်လေသည်။ သူက တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"အဖေ... စိတ်မပူပါနဲ့... အဘိုးရဲ့ နောက်ဆုံးဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးပြီး မိသားစုကို ကျွန်တော် ပြန်လည်မြှင့်တင်ပေးပါ့မယ်..."

လက်ရှိ အခြေအနေများ ပြီးဆုံးသွားပြီး ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးနှင့် တံခါးဖွင့်ဝါဒ စတင်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လျူအာကျူးသည် အဘိုးဖြစ်သူထက် ငွေပိုမိုရှာဖွေနိုင်မည်ဟု အာမခံနိုင်သည်။

လျူဖူရှန့်က သူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

"အဲဒါ မင်းအဘိုးရဲ့ နောက်ဆုံးဆန္ဒလို့ ဘယ်သူက ပြောလဲ..."

လျူအာကျူး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မေးခွန်းထုတ်စရာများ ပြည့်နှက်သွားသည်။

ထိုခေတ်က လူကြီးများ၊ အထူးသဖြင့် ကြီးမားသော ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသူများသည် မိသားစု၏ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုနှင့် ကြီးပွားတိုးတက်မှုအကြောင်းကို အလွန်အလေးထားတတ်ကြသည် မဟုတ်ပါလော။

နိုင်ငံတွင်းမှ ထွက်ပြေးရန် ဖိအားပေးခံရခြင်းက အဘိုးဖြစ်သူကို သေချာပေါက် အလွန်ပင် စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်စေခဲ့မည့် ကိစ္စတစ်ခုပင်။

သူ၏ နောက်ဆုံးဆန္ဒမှာ မိသားစု၏ ဂုဏ်ကျက်သရေကို ပြန်လည်မြှင့်တင်ရန် မဟုတ်သည်မှာ ဖြစ်နိုင်ပါမည်လော။

သားဖြစ်သူ၏ ရှုပ်ထွေးနေသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လျူဖူရှန့်က ပြောလိုက်သည်။

"မင်းအဘိုးက ငွေကိုပဲ ဂရုစိုက်တဲ့ အပေါ်ယံလူစားမျိုး မဟုတ်ဘူး... သူက ပညာတတ်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သမိုင်းဆိုတာ အမြဲတမ်း အဲ့လိုဖြစ်တာကို သူသိတယ်... ကြီးပွားတိုးတက်ပြီးရင် အမြဲတမ်း ကျဆင်းမှုဆိုတာ ရှိစမြဲပဲ... လူတစ်ဦးတစ်ယောက်ပဲဖြစ်ဖြစ် မိသားစုတစ်ခုပဲဖြစ်ဖြစ် နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံပဲဖြစ်ဖြစ် ဘယ်သူမှ အထွတ်အထိပ်မှာ ထာဝရ မရပ်တည်နိုင်ဘူး... ဒါကြောင့် သူက မိသားစုဂုဏ်ကျက်သရေဆိုတာကို စောင့်ရှောက်ဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ အစွဲအလမ်းမကြီးခဲ့ဘူး... သူလိုချင်တာက မိသားစုထဲကလူတိုင်း ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်နိုင်ဖို့ပဲ..."

လျူအာကျူးက သူ၏ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်လေသည်။

"ဒါဆို ဘာလို့ အဘိုးက ကျွန်တော့်ရဲ့အဘိုးအစား အဖေ့ကို အမွေဆက်ခံသူအဖြစ် လေ့ကျင့်ပေးဖို့ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ရွေးချယ်ခဲ့ရတာလဲ..."

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းရဲ့အဘိုးက မြန်မြန်ဆန်ဆန် အောင်မြင်မှုနဲ့ ချက်ချင်းရမယ့် အကျိုးအမြတ်တွေကို လိုလားနေလို့ပဲ... သူ့ကို အာဏာယူခိုင်းလိုက်ရင် အဆုံးကျတော့ မိသားစုရဲ့ စည်းစိမ်တွေကို ဖြုန်းတီးပစ်ပြီး မိသားစုကို ပျက်စီးသွားစေလိမ့်မယ်..."

"တကယ်တော့ မင်းအဘိုး မှားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးမလား..."

လျူဖူရှန့်က အလွန်တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ရှင်းပြလေသည်။

ထိုအရာက မှန်ကန်လှပေသည်။

သူ၏အဘိုးသည် မနာလိုမှုကြောင့် ကိုယ်ပိုင်သားကိုပင် စွန့်ပစ်နိုင်ခဲ့ပါက အကယ်၍ သူ့အား အာဏာကို အမှန်တကယ် ရယူခွင့်ပြုလိုက်ပါက မိသားစုဝင်အားလုံးသည် သူ၏ အသုံးချစရာ ကိရိယာများ ဖြစ်လာနိုင်ဖွယ်ရှိကြောင်း လျူအာကျူး ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်က မိသားစုဂုဏ်ကျက်သရေအတွက် သူက လူတိုင်းကို စတေးပေလိမ့်မည်။ ၎င်းမှာ မိသားစုဆက်လက်ရှင်သန်နေသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ သူတစ်ယောက်တည်းသာ သက်သောင့်သက်သာ နေထိုင်နေရခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့်ပင် အဘိုးဖြစ်သူအား အမြော်အမြင်ရှိသူဟု ဆိုကြခြင်း ဖြစ်လေသည်။

သူ အလွန်စောစီးစွာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ခြင်းမှာ နှမြောစရာကောင်းလှသည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူသည် မိသားစု၏ အဖြစ်ဆိုးကို သေချာပေါက် တားဆီးနိုင်ခဲ့မည် ဖြစ်သည်။

လျူအာကျူးသည် စဉ်းစားလေလေ သူ၏အဘိုးကို ပို၍ လေးစားလာလေလေ ဖြစ်တော့သည်။ သူက စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

"အဖေ... အဘိုးရဲ့ မြေပုံက ဘယ်မှာလဲ... ကျွန်တော် အခွင့်အရေးရရင် တိတ်တဆိတ် သွားပြီး ဂါရဝပြုချင်လို့ပါ..."

"အရှေ့မြောက်ပိုင်းမှာလေ... ဖုန်းထျန်းမြို့ရဲ့ အရှေ့ဘက် ဆယ်လီအကွာက တောအုပ်ငယ်လေးတစ်ခုထဲမှာ... သူ့ကို အဲဒီမှာ မြှုပ်နှံထားတာ... ငါတော့ သွားဖို့ အခွင့်အရေးရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး... ဒါပေမဲ့ မင်း ကြီးလာတဲ့အခါ အခွင့်အရေးရရင် သွားကြည့်လိုက်ပါဦး..."

"သေချာတာကတော့ အဲဒီမြေပုံ ရှိနေသေးတယ်လို့ ယူဆရတာပေါ့..."

လျူဖူရှန့်က စကားပြောရင်း ရုတ်တရက် ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

အမှန်တကယ်တော့ ထိုမြေပုံ ဆက်လက်တည်ရှိနေရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူလည်း သိထားသည်။

ထိုမြေပုံ ယခုအချိန်အထိ ရှိနေသေးခြင်း ရှိမရှိကို လျူအာကျူးလည်း မသေချာပေ။

သို့သော်လည်း နောက်နှစ်အနည်းငယ်ကြာလျှင်မူ သေချာပေါက် ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုမြေးများသည် ယွဲ့ဖေး၏ အုတ်ဂူကိုပင် တူးဖော်ကာ သူ၏ ရုပ်အလောင်းကို ရိုက်နှက်ရန် ရဲတင်းခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် အထီးကျန်နေသော မြေပုံတစ်ခုကိုလည်း ချန်လှပ်ထားဖွယ်

မရှိပေ။

မကြာမီတွင် လျူတာ့လျန်၏ အိမ်မှ ရွှေ့ပြောင်းနိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို ထရပ်ကားပေါ်သို့ တင်လိုက်ကြလေပြီဖြစါ၏။

မရွှေ့ပြောင်းနိုင်သော အချို့အရာများကို မရီးဖြစ်သူက လျူအာကျူး၏ အိမ်သို့ သယ်ဆောင်သွားခဲ့လေသည်။

လျူတာ့လျန်က လျူအာကျူး၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အခု ငါ အိမ်မှာ မရှိတော့ဘူးဆိုတော့ မင်း မိဘတွေကို သေချာဂရုစိုက်ရမယ်... တစ်ခုခုဖြစ်လာရင် ခရိုင်မြို့ကိုလာပြီး ငါ့ကိုရှာလိုက်..."

လီဆွေ့ဆွေ့သည် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာဖြင့် မျက်လုံးများကို လှန်ပြလိုက်သည်။

"ကျူးဇီက ရှင့်ထက် ပိုပြီး အသိဉာဏ်ရှိတယ် မဟုတ်ဘူးလား... ရှင့်အတွက် အလုပ်ရှာပေးခဲ့တာလည်း သူပဲလေ... ဘာဖြစ်လို့ သူက ရှင့်ကိုလာရှာဖို့ မြို့ကို သွားရမှာလဲ..."

လျူတာ့လျန်မှာ အနည်းငယ် ရှက်သွားကာ မည်သို့ပြောရမည်ကို မသိတော့ပေ။

သို့သော်လည်း တစ်မိသားစုလုံး အတူတကွ ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လျူအာကျူးက ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခု ဝင်လာကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ မိသားစုဓာတ်ပုံလေး တစ်ပုံလောက် မရိုက်ကြဘူးလား..."

သူ ဤသို့ ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်မိသားစုလုံးမှာ မျှော်လင့်တကြီး ရှိနေသော မျက်နှာအမူအရာများကို ပြသလာကြသည်။

ဓာတ်ပုံရိုက်ခြင်းသည် ကျေးလက်ဒေသတွင် အလွန်ဇိမ်ကျသော အရာတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

တစ်ကြိမ်ရိုက်လျှင် တစ်ယွမ် သို့မဟုတ် နှစ်ယွမ်ခန့် ကုန်ကျပြီး ထိုငွေဖြင့် ဆန်နှင့် ဂျုံမည်မျှ ဝယ်နိုင်မည်နည်း။

အိမ်ထောင်ပြုသည့် အချိန်တွင်ပင် လူများသည် ဓာတ်ပုံမရိုက်ကြပေ။

ထို့ကြောင့် ယခု မိသားစုဓာတ်ပုံ ရိုက်မည်ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ တစ်မိသားစုလုံး အလွန်ပင် စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။

သို့သော်လည်း ငွေကြေးအကြောင်းကို စဉ်းစားမိသောအခါ နျူဟုန်ဟွာက ခေါင်းခါကာ ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့... အရမ်းဈေးကြီးတယ်... ငါတို့က နောက်ထပ် ပြန်မတွေ့ရတော့မယ့်ဟာလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့... မလိုပါဘူး..."

လီဆွေ့ဆွေ့ကလည်း သဘောတူလိုက်သည်။

"အမေပြောတာ မှန်တယ်... ငွေတွေကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်စရာ မလိုပါဘူး..."

"ငွေဖြုန်းတာ မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော် ကင်မရာ ငှားလာခဲ့တယ်..."

လျူအာကျူးက ပြောရင်း သူ၏လွယ်အိတ်ထဲသို့ လက်နှိုက်ကာ သူ၏ လိုက်ကာ ကင်မရာကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သူသည် ကင်မရာကို ဝယ်လာခဲ့ကြောင်း မပြောရဲပေ။ သို့မဟုတ်ပါက သူ၏မိသားစုက မည်မျှပေးရကြောင်း သေချာပေါက် မေးမြန်းကြပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ မိခင်ဖြစ်သူသာ ဈေးနှုန်းကို သိသွားပါက တုန်လှုပ်ကာ သတိလစ်သွားနိုင်ပြီး အပြင်လူများ ကြားသွားပါကလည်း မနာလိုမှုကြောင့် မျက်နှာများပင် စိမ်းကန်သွားနိုင်သည်။