အခန်း ၃၇၆

အခန်း(၃၇၆)

"ဒီကို ငါ ခဏခဏ လာဖြစ်တယ်။ အစားအသောက်တွေက တကယ်ကောင်းတာ"

ဆွန်းဂျဲ နောက်ကို သူလိုက်သွားတဲ့နေရာက ဂျပန်စတိုင် စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ပဲ။ အပြာရောင် လိုက်ကာ ကို ဖယ်ပြီး သူ အထဲကို ဝင်သွားခဲ့တယ်။ အနက်ရောင် ကျောက်စရစ်ခဲတွေနဲ့ အလှဆင်ထားတဲ့ အဝင်ဝဘေးမှာ ဘိုကင်စစ်တဲ့ ကောင်တာတစ်ခု ရှိတယ်။ ဆွန်းဂျဲ အဲဒီကောင်တာနားကို သွားလိုက်တော့ ဝန်ထမ်းက သူ့ကို ပြုံးပြနှုတ်ဆက်တယ်။ ဘာမှတုန်လှုပ်နေတာမျိုးမရှိဘဲ ပြန်နှုတ်ဆက်လိုက်ပုံထောက်ရင် ဆွန်းဂျဲ က ဒီဆိုင်ရဲ့ ဖောက်သည်ရင်း ဖြစ်ပုံရတယ်။

'ဒီတလော ကောင်းကောင်းမွန်မွန်တွေ တော်တော်စားနေရပါလား။'

သူ မရည်ရွယ်ဘဲ ဒီရက်ပိုင်းမှာ အစားအသောက်ကောင်းတွေ တော်တော်များများ စားနေရတယ်။ အောင်မြင်နေတဲ့ အသိအကျွမ်းတွေ ရှိတာ ကောင်းတာပဲ။ ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ ဈေးကြီးလို့ ဒီလိုအစားအသောက်မျိုးကို သူ ရှောင်နေမှာပဲလေ။

"ဒီနေရာကိုး။ တော်တော်လေး ကောင်းတာပဲ" လို့ ဘေးကနေ ဂျောင်းလင် က ပြောလိုက်တယ်။

"နင် အရင်က ဒီကို ရောက်ဖူးလို့လား"

"ဒီကိုလား။ အင်း ရောက်ဖူးတယ်"

ဂျောင်းလင် က ပုံမှန်ကိစ္စတစ်ခုလိုပဲ ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။

"အထဲဝင်ကြရအောင်"

သူတို့ ဆွန်းဂျဲ နောက်ကနေ ဒုတိယထပ်ကို လိုက်သွားကြတယ်။ ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်က သူတို့အတွက် တံခါးဖွင့်ပေးတယ်။

"ခဏလောက် စောင့်ပေးပါဦး"

ဝန်ထမ်းက ပြုံးပြပြီး တံခါးပြန်ပိတ်သွားတယ်။

"ဆရာ့ကျေးဇူးနဲ့ ခံတွင်းပြန်တွေ့လာလို့ ဒီရက်ပိုင်း စိတ်ပူနေရတယ်" လို့ ဆွန်းဂျဲ က ထိုင်ချရင်း ပြောလိုက်တယ်။

"ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားကိုယ်လုံးက ကျစ်ကျစ်လျစ်လျစ်ပါပဲ"

"ငါက ဝိတ်တက်လွယ်လို့... ပြီးတော့ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ရတာ သိပ်မကြိုက်ဘူး။ ကျင့်သားရနေပြီဆိုပေမယ့် ကျင့်သားရတာနဲ့ မကြိုက်တာနဲ့က မတူဘူးလေ"

မာရူး က အားလုံးအတွက် ရေငဲ့ပေးရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ ရေခွက်က ဂျပန်အလှမွေး ငါးကြင်းပုံပါတဲ့ ကြွေခွက်လေးပဲ။ အထဲမှာတော့ ရေညှိလိုပုံစံလေးတွေ ဆွဲထားတယ်။ ဆွန်းဂျဲ နဲ့ ဂျောင်းလင် တို့ရှေ့မှာ ခွက်တစ်ခွက်စီချပေးပြီး ဇွန်းနဲ့တူ ထည့်ထားတဲ့ဘူးကို သူ လိုက်ရှာပေမယ့် မတွေ့ဘူး။

"ပွဲလာချမှ သူတို့ပေးတာလေ။ နင် အဲဒါတောင် မသိဘူးလား" လို့ ဂျောင်းလင် က ခပ်ရွဲ့ရွဲ့ လှမ်းပြောတယ်။

"ငါက သာမန်လူပဲလေကွာ"

"ဘာကို သာမန်လူလဲ"

ဂျောင်းလင် က ဖုန်းကိုထုတ်ပြီး စာရိုက်နေတယ်။ နေ့လယ်တုန်းက သူ့ကိုပြခဲ့တဲ့ ဘလော့ဂ်ပေါ်က လူတွေနဲ့ စကားပြောနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။

"နောက်ဆို ဖုန်းတွေ ပိုကောင်းလာရင် တခြားလူတွေနဲ့ စကားပြောတာ ပိုနည်းသွားလောက်တယ်နော်" လို့ ဆွန်းဂျဲ က ရေသောက်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။ ဂျောင်းလင် က ခေါင်းမော့လာတယ်။

"ငါ ထူးဆန်းနေလို့လား"

"မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီရက်ပိုင်း ငါ တွေးမိတာလေး ပြောပြတာပါ။ စကားပြောရတာထက် စာပို့ရတာက ပိုသက်တောင့်သက်သာ ရှိတယ်မလား"

"နင် ပြောတာ မှန်တယ်။ စာပို့ရတာ အများကြီး ပိုအဆင်ပြေတယ်။ တခြားလူတွေရှေ့မှာ စကားပြောရမယ်ဆိုရင်၊ အထူးသဖြင့် လူများနေရင် ဘယ်လိုမှန်းမသိဘူး..."

'အဆင်မပြေဘူး' လို့ တိုးတိုးလေး မပြောခင် ဂျောင်းလင် က မျက်နှာလွှဲသွားတယ်။

"ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ"

ဆွန်းဂျဲ က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။ ဂျောင်းလင် က ဖုန်းကို စားပွဲအောက်ချထားပြီး ဆွန်းဂျဲ ကို ကြည့်တယ်။

"အခုတော့ လူအများကြီးရှေ့မှာ စကားပြောရတာ ကျင့်သားရနေပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ပွဲဦးထွက်စတုန်းကတော့ အဲဒါက ငါ့အတွက် အခက်ဆုံးပဲ။ အကနဲ့ သီချင်းကျင့်ရတာ ခက်တာမှန်ပေမယ့် ဘာမှကြိုမပြင်ဆင်ထားဘဲ တခြားလူတွေရှေ့မှာ စကားပြောရတာလောက်တော့ မခက်ဘူး။ ပထမဆုံး ပရိသတ်နဲ့တွေ့ဆုံပွဲကို အခုထိ မှတ်မိသေးတယ်။ ပရိသတ်တွေရှေ့မှာ အစီအစဉ်မှူးက ရုတ်တရက် မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်တယ်။ ဘယ်လိုကောင်မလေးမျိုးကို သဘောကျလဲ တဲ့။ အဲဒီမေးခွန်းကို ကြားလိုက်တော့ ခေါင်းထဲမှာ ဗလာကျင်းသွားပြီး ဘာပြောရမှန်းကို မသိတော့ဘူး"

"အဲဒါနဲ့ ခင်ဗျား ဘာလုပ်လိုက်လဲ" လို့ မာရူး က မေးတယ်။

"ငါ ငိုချလိုက်တယ်"

"ဘာ"

"ဘာလို့ အဲဒီလိုလုပ်လိုက်မိမှန်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် မသိဘူး။ ကံကောင်းချင်တော့ အနုပညာအလုပ် စလုပ်ခါစအချိန်ဖြစ်နေပြီး ကင်မရာတွေလည်း မရှိတာနဲ့ ပြဿနာမတက်ဘဲ ပြီးသွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီတုန်းကတော့ တော်တော်လေး ဂယက်ရိုက်သွားတာပဲ။ အစီအစဉ်မှူးက အမြန်ပဲ အကြောင်းအရာပြောင်းဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် ငါက ငတုံးလိုနဲ့ ဖြေပါမယ်လို့ ပြောလိုက်တော့ ပိုပြီး အခြေအနေဆိုးသွားတာပေါ့။ တခြားအဖွဲ့ဝင်တွေလည်း ပြာယာခတ်သွားပြီး တော်တော်ကြာမှပဲ သူတို့ စရယ်နိုင်တော့တယ်။ အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုမှာ အမှားလုပ်မိတုန်းကထက် အဲဒီအချိန်က ပိုပြီး အခက်တွေ့ခဲ့တာပဲ"

ဆွန်းဂျဲ က အခုချိန်ထိ ရှက်နေသေးတဲ့ပုံနဲ့ လက်မြှောက်အရှုံးပေးသလို ခေါင်းခါလိုက်တယ်။ မာရူး က ပြုံးပြီး သူ့ရေခွက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်တယ်။ ငိုချလိုက်တယ်ပေါ့လေ။ အဲဒီအချိန်က ဆွန်းဂျဲ ရဲ့ ခံစားချက်တွေကို သူ မှန်းဆကြည့်လို့ရပါတယ်။ လူတွေအာရုံစိုက်နေတဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ ရုတ်တရက် မထင်မှတ်ထားတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခု အမေးခံလိုက်ရရင် ဘယ်သူမဆို သွေးပျက်သွားမှာပဲလေ။

"ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ"

ငေးကြောင်ကြောင်နဲ့ ဗြုန်းခနဲ နှုတ်ထွက်သွားတဲ့ ဂျောင်းလင် က ချက်ချင်းပဲ လန့်သွားပြီး ပါးစပ်ပိတ်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ကျသွားပြီလေ။ အကုန်လုံးက ကြားသွားကြပြီပဲ။

"ဒီလိုဖြစ်နေမှတော့ ငါတို့ အကုန်လုံး တစ်ခုခု ပြောပြကြရင်ကော။ ဒီမှာ ငါ တစ်ယောက်တည်း ရှက်နေရလို့"

ဆွန်းဂျဲ က ချက်ချင်းပဲ ဝင်ပြောလိုက်တယ်။ ဂျောင်းလင် ကို အားနာလို့ ကယ်လိုက်တဲ့ပုံပဲ။ တကယ့်ကို သဘောကောင်းတဲ့ လူငယ်လေးပါလား။ ဂျောင်းလင် က သူ့ဆီကနေ သင်ယူစရာတွေ အများကြီးရှိဦးမယ်။

"မာရူး ရော အဲဒီလို အတွေ့အကြုံမျိုး မရှိဘူးလား"

"ကျွန်တော်လား"

ဆွန်းဂျဲ က မပြောခင် ဂျောင်းလင် ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ မာရူး က သူ့မှာ အဲဒီလိုအတွေ့အကြုံ မရှိဘူးလို့ ပြောလိုက်ရင် လေထုက အနေရခက်သွားလိမ့်မယ်လို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။

"ရှိတာပေါ့။ ငိုတော့ မငိုလိုက်ပါဘူး။ ငါ စာတမ်းသွားဖတ်တုန်းကလေ။ ဆရာက ကျွန်တော့်ကို ထူးဆန်းတဲ့မေးခွန်းတွေချည်း ဆက်တိုက်မေးနေတာ။ အကြောင်းအရာနဲ့ မသက်ဆိုင်တဲ့ မေးခွန်းတွေပေါ့။ တကယ်တော့ စာတမ်းမဖတ်ခင်က အဲဒီဆရာနဲ့ နည်းနည်း အဆင်မပြေဖြစ်ထားတာ ရှိတယ်။ သူ အဲဒါကို မကျေနပ်လို့ ဒီလိုမေးခွန်းတွေ ဆက်တိုက်မေးတာ နေမှာပါ။ အဲဒီတုန်းကဖြစ်ခဲ့တာတွေကို ပြန်တွေးကြည့်ရင် ခေါင်းထဲမှာ မူးနောက်သွားတာပဲ။ အမှတ်ရဖို့ ပြိုင်နေကြတဲ့ တခြားလူတွေအကုန်လုံးက ဝိုင်းကြည့်နေကြပေမယ့် ဘာမှမပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ တော်တော်လေး စိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းသလို ဒေါသလည်း ထွက်မိတယ်"

"အဲဒီဆရာက တကယ့်အမှိုက်ပဲ" လို့ ဂျောင်းလင် က ပြောလိုက်တယ်။

တကယ်တော့ သူက ကုမ္ပဏီမှာ ကြုံခဲ့ရတဲ့ အဖြစ်အပျက်တစ်ခုကို ကျောင်းမှာဖြစ်ခဲ့သလို ပြောင်းပြောလိုက်တာပါ။ သူ့ရဲ့ ပရောဂျက်ကို အတည်ပြုပေးဖို့ အငြင်းပွားဖွယ်မရှိတဲ့ အာဏာရှိတဲ့ မန်နေဂျာချုပ်ဆီမှာ ခေါင်းငုံ့ခံခဲ့ရတဲ့ စာတမ်းဖတ်ပွဲအကြောင်း မှတ်ဉာဏ်တွေက အခုချိန်ထိ သူ့ခေါင်းထဲမှာ ရှင်းလင်းနေဆဲပဲ။ အခြားမှတ်ဉာဏ်အများစု မှေးမှိန်သွားခဲ့ပေမယ့်ပေါ့။ သူနဲ့ရင်းနှီးတဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က သူ့ကို သနားစရာကောင်းသလို ကြည့်နေပြီး၊ ပြိုင်ဘက် ပရောဂျက်ရှိတဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကတော့ သဘောကျနေတဲ့ပုံနဲ့ ကြည့်နေခဲ့တယ်။ ဒုမန်နေဂျာချုပ်ကတော့ သူ့ကို အမြန်ထိုင်ချဖို့ အမူအရာပြခဲ့တယ်။ သူသာ စိတ်နည်းနည်းလွတ်သွားရင် စိတ်ပျက်မှုကို မခံစားနိုင်ဘဲ ငိုချမိမှာ သေချာတယ်။

"နောက်တစ်ခါ တောင်းပန်ပါ့မယ်လို့ ကတိပေးပြီး အဲဒီကိစ္စကို အဆုံးသတ်လိုက်ပေမယ့် အဲဒီအချိန်ကို အခုထိ ပြန်မတွေးချင်ဘူး"

"ဆရာ့ဘက်က မှားနေတာကို နင်က ဘာလို့ တောင်းပန်ရမှာလဲ"

"အကြောင်းပြချက်လေးတွေ ရှိလို့ပေါ့လေ"

"နင့်မှာ သတ္တိကို မရှိတာ"

ဂျောင်းလင် က ခေါင်းခါလိုက်တယ်။

မာရူး က နှုတ်ခမ်းမဲ့မသွားအောင် မနည်းထိန်းထားလိုက်ရတယ်။ ဘယ်သူ့အပြစ်ကြောင့်များ သူ ဒီအကြောင်းတွေ ပြောနေရတာလဲ။

"ဂျောင်းလင် ကော အဲဒီလို အတွေ့အကြုံမျိုး မရှိဘူးလား" လို့ ဆွန်းဂျဲ က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ မေးလိုက်တယ်။ မရှိဘူးဆိုရင်လည်း ထားလိုက်ပါတော့ ဆိုတဲ့သဘော သက်ရောက်နေတယ်။ ဂျောင်းလင် က ဘေးဘီကို ဝေ့ကြည့်ပြီးမှ တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။

"စကားကို သေသေချာချာ မပြောနိုင်လို့ သူငယ်ချင်းတွေရှေ့မှာ ငါ အစခံခဲ့ရဖူးတယ်။ နည်းနည်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားလို့ စကားထစ်သွားရုံလေးပါ။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး တခြားလူတွေရှေ့မှာ စကားပြောရတာ ငါ မကြိုက်တော့ဘူး။ လူနည်းနည်းဆိုရင် အဆင်ပြေပေမယ့် လေးငါးယောက်ထက် ပိုသွားရင်တော့ နည်းနည်း အနေရခက်လာတယ်။ အဲဒီလူတွေနဲ့ ရင်းနှီးသွားရင်တော့ အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒါကြောင့် ငါ့ကို ထူးဆန်းတဲ့ပုံစံနဲ့ မကြည့်ကြပါနဲ့။ ငါက..."

"ဒါဆို အတန်းဆင်းလို့ ကျွန်တော် စကားလာပြောတုန်းက အေးတိအေးစက် လုပ်နေတာက ငါ့ကို မကြိုက်လို့ မဟုတ်ဘူးပေါ့" လို့ ဆွန်းဂျဲ က ပြုံးပြီး မေးတယ်။

ဂျောင်းလင် က ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။

"ဒါဆိုလည်း တော်သေးတာပေါ့။ လူတိုင်းနဲ့တော့ ဘယ်တူပါ့မလဲ။ ကိုယ့်ခံစားချက်ကို နားမလည်ဘဲ အမြဲတမ်း စကားလာပြောနေမိလို့ ဆောရီးပါဗျာ။ အခြေအနေကို ပြေလည်အောင် ကိုယ့်နည်းကိုယ့်ဟန်နဲ့ ကြိုးစားကြည့်တာဆိုပေမယ့် နင့်းအတွက် ဖိအားဖြစ်သွားလောက်တယ်"

"အဲဒါတော့ ဟုတ်တယ်"

ဒီစကားကို ပြောပြီးတာနဲ့ ဂျောင်းလင် က မျက်စိကို မှိတ်ချလိုက်တယ်။ သူမက 'မဟုတ်ဘူး၊ ငါ ဆိုလိုတာ အဲဒီလို မဟုတ်ဘူး' လို့ အမြန်ဆက်ပြောလိုက်ပေမယ့် နည်းနည်း နောက်ကျသွားပြီဆိုတာ ထင်ရှားတယ်။

"နင် အထင်လွဲတာလည်း မဆန်းပါဘူး" လို့ ဂျောင်းလင် ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မာရူး က ပြောတယ်။

ဂျောင်းလင် က ခေါင်းကို ရုတ်တရက် မော့လာပြီး ခါယမ်းပြတယ်။

"သူက ဘာကို အထင်လွဲတာလဲ" လို့ ဆွန်းဂျဲ က မေးတယ်။

အပြင်းအထန် ခေါင်းခါနေတဲ့ ဂျောင်းလင် နဲ့ သူ့ကို မေးခွန်းထုတ်ချင်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်နေတဲ့ ဆွန်းဂျဲ ကို မာရူး က ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်တယ်။

"အခွင့်အရေးရရင် ပြောပြမယ်"

အသံမထွက်ဘဲ 'မလုပ်နဲ့' လို့ပြောနေတဲ့ ဂျောင်းလင် ကို သူ ပခုံးတွန့်ပြလိုက်တယ်။

* * * * * * * * *

"အဲဒီ မိသားစုက ထူးဆန်းတယ်"

သူမက ဆစ်ကွန်း ဇာတ်ညွှန်းရဲ့ ခေါင်းစဉ်ကို အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ အကြိမ်ကြိမ် ဖတ်နေတယ်။ ဒါက ရုပ်သံလိုင်းဆီကနေ သူမ ရထားတဲ့ ဇာတ်ညွှန်းလေ။ လူရွေးပွဲသွားတုန်းကလို မဟုတ်ဘဲ ဒီတစ်ခါတော့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ အဆောက်အအုံထဲကို သူမ ဝင်သွားနိုင်ခဲ့တယ်။ သတင်းအချက်အလက်ကောင်တာကနေ စက္ကူစာအိတ်နဲ့ သေသေချာချာ ပိတ်ထားတဲ့ ဇာတ်ညွှန်းကို လက်ခံရရှိလိုက်ချိန်မှာတော့ သူမ မစဉ်းစားမိဘဲ အဲဒီနေရာမှာတင် ခုန်ပေါက်နေမိတယ်။ အဆောက်အအုံထဲ အဝင်အထွက်လုပ်နေတဲ့ လူတွေက သူမကို ကြည့်ပြီး ပြုံးနေကြတာကို ပြန်တွေးမိတိုင်း သူမ ရှက်နေမိတုန်းပဲ။

ဇာတ်ညွှန်းကို ကြည့်ပြီး ကျေနပ်နေတုန်းမှာပဲ သူမ ဖုန်းမြည်လာတယ်။

“ဟေး။ နင့်ဇာတ်ညွှန်း ရပြီလား”

အဲဒီ စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ အသံပိုင်ရှင်ကတော့ ယိုဂျင် ပါပဲ။

"အေး ရပြီ"

“ဝိုး၊ ဒါဆို ငါတို့ရဲ့ ဘန်ဘန် က အခုတော့ အများပြည်သူကြည့်တဲ့ တီဗီပေါ်မှာ ပါလာတော့မှာပေါ့။ ဘယ်လိုလဲ၊ နင် ဇာတ်ညွှန်းကို ကြည့်ပြီးပြီလား”

"အခုပဲ ကြည့်မလို့။ ရခါစတုန်းက အရမ်းပျော်နေလို့ သတိမထားမိပေမယ့် တကယ်တမ်း ဖွင့်ဖတ်ရတော့မယ်ဆိုတော့ ငါ စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီ။ အမှတ်စာရင်း သွားယူရသလို ခံစားနေရတယ်"

“အဲဒီခံစားချက်ကို ငါ သိတယ်။ အခု ဖွင့်လိုက်တော့။ နင့်အတွက် စကားပြောရမယ့် အခန်းဘယ်နှစ်ခန်း ပါလဲ ကြည့်လိုက်”

"ငါက ဇာတ်ဆောင်တွေရဲ့ အိမ်ဘေးက အိမ်နီးချင်းဆိုတော့ ပြောရမယ့် စကားတွေ သိပ်များမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ဒီစကားကို ပြောလိုက်တော့မှ သူမရဲ့ နေရာက နည်းနည်း ဝေဝါးနေတယ်လို့ သူမ ပြန်ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဇာတ်ဆောင်တွေရဲ့ ဘေးအိမ်က အိမ်နီးချင်း။ သူမ အနေနဲ့ တစ်နေ့ကို တစ်ကြိမ်လောက်ပဲ ပါရရင်တောင် ကောင်းမှာပဲ။

“ဒီနေ့ နင် ဘာချိန်းထားတာ ရှိသေးလဲ”

"မရှိပါဘူး"

“ဒါဆို အပြင်သွားကြရအောင်။ ဇာတ်ညွှန်းပါ ယူခဲ့။ နင်နဲ့အတူ ငါ လေ့ကျင့်ပေးမယ်”

"တကယ်လား"

“ဘယ်လိုလဲ။ နင့်အကြောင်း တွေးပေးတဲ့သူဆိုလို့ ငါပဲ ရှိတယ်မလား”

သူမ ကုတင်ပေါ် လှဲချလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ရယ်လိုက်တယ်။

"အေးပါ၊ နင်က ငါ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သူငယ်ချင်းပါ"

“ဘာလဲဟ။ နင့်စကားကြောင့် ငါ ကြက်သီးတောင် ထလာပြီ။ မာရူး ကကော။ သူ နင့်ဆီ ဖုန်းမဆက်ဘူးလား”

"အင်း၊ ငါတို့ အချင်းချင်း ဖုန်းတော့ ခဏခဏ ပြောဖြစ်ပါတယ်"

“ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ”

"...ငါတို့ မတွေ့ဖြစ်တာ နည်းနည်းကြာပြီ"

“ဘာ။ နင်တို့ နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့တာ ဘယ်တုန်းကလဲ”

"အနည်းဆုံး တစ်ပတ်လောက်တော့ ရှိပြီထင်တယ်။ နှစ်ပတ်လောက်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်"

“ဘုရားရေ”

"သူ အလုပ်များနေပုံရတယ်။ မကြာသေးခင်ကပဲ ရိုက်ကူးရေး စတော့မယ်ဆိုလို့ ငါ အရင်ဖုန်းချပေးလိုက်ရသေးတယ်"

“ဟေ့”

"အင်း"

“နင် ငါနဲ့လာတွေ့ဖို့ အချိန်ကောင်း မဟုတ်ဘူးထင်တယ်။ မာရူး ဆီ ဖုန်းဆက်ပြီး အခုချက်ချင်း နင့်ဆီလာဖို့ ပြောလိုက်”

"ငါ ပြောသင့်လို့လား"

“'ပြောသင့်လို့လား' မလုပ်နဲ့။ အခုချက်ချင်း သာလုပ်”

သူမ ပြုံးလိုက်ပြီး ဆံပင်ကို သပ်တင်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်တယ်။

"နေပါစေ၊ အဆင်ပြေပါတယ်"

“ဘာက အဆင်ပြေတာလဲ”

"နောက်ကျနေပြီလေ။ ပြီးတော့ သူလည်း နားသင့်တယ်လေ"

“ဟဲ့၊ အခုမှ ၅ နာရီပဲ ရှိသေးတာ။ ဘာမှ နောက်မကျသေးဘူး။ နင် ငါနဲ့တောင် လာတွေ့မလို့ လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား”

"အင်း၊ ဒါပေမဲ့လည်း"

သူမ မာရူး ကို တကယ်တွေ့ချင်နေတာပါ။ ကောင်လေးကို အရင်စပြီး အပြင်ထွက်တွေ့ဖို့ ခေါ်တာက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေတယ်လို့ သူငယ်ချင်းတချို့က ပြောပေမယ့် သူမကတော့ အဲဒီလို မတွေးပါဘူး။ သူတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သဘောကျလို့ တွဲနေကြတာလေ ဟုတ်တယ်မလား။ သဘောကျတာနဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲဆိုတာ သူမ နားမလည်ဘူး။ မိန်းမတွေဆိုတာ စောင့်ဆိုင်းဖို့ ဖန်တီးထားတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေမှ မဟုတ်တာ။

"သူ့ကို အတတ်နိုင်ဆုံး နားစေချင်တယ်။ နောက်ဆုံး ဖုန်းဆက်တုန်းက သူ့အသံက ပင်ပန်းနေတဲ့ပုံပဲ။ အက်ရှင်အခန်းတွေ သရုပ်ဆောင်ရတာ တော်တော်ခက်ခဲပုံရတယ်။ ပြီးတော့ သူက ဇာတ်ရံနေရာတွေအတွက် ဟိုဒီ သွားနေရတာ။ တကယ်တော့ သရုပ်ဆောင်ပြိုင်ပွဲရဲ့ ဒေသအဆင့် ဗိုလ်လုပွဲကို သူ မအောင်သွားတာပဲ ကံကောင်းတယ်လို့ ငါ ခံစားမိတယ်"

“နင်က မာရူး ရဲ့ မန်နေဂျာများ ဖြစ်နေလား”

အဲဒီစကားကို ကြားတော့ သူမ ရယ်လိုက်မိတယ်။ နည်းနည်းတော့ အဲဒီလို ခံစားရသားပဲ။

"ငါ သူ့ကို အခုချက်ချင်း တွေ့ချင်တယ်လို့ ပြောလိုက်ရင် သူ ငါ့အိမ်ကို တန်းလာမှာ။ ဆူဝမ် မှာ ဆိုရင်တောင် ငါတို့က ဟိုဘက်ထိပ် ဒီဘက်ထိပ် နေတာ။ ပြီးတော့ သူ အခု ဆိုးလ် မှာ အလုပ်လုပ်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ သူ့ကို ထပ်ပြီး မပင်ပန်းစေချင်တော့ဘူး"

“တကယ့် သစ္စာရှိတဲ့ ကောင်မလေးပါလား။ နင်က ဘယ်ခေတ်မှာ ရောက်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလဲ။ ယောက်ျားအပေါ်ကို သိပ်နားလည်ပေးနိုင်တာပဲ”

"ဒီနေ့ နင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ"

“ငါ စိတ်တိုလာလို့ ဒီလိုဖြစ်နေတာ။ ငါတို့အရွယ်က အဲဒီလိုကိစ္စတွေကို ဂရုစိုက်နေစရာ မလိုဘဲ တွေ့ချင်တဲ့အချိန် တွေ့ရမယ့်အရွယ်လေ။ အဲဒီ စိတ်ညစ်စရာ အတွေးတွေကို အဘွားကြီးဖြစ်မှသာ တွေးတော့။ ဟဲ့၊ အခု အပြင်ထွက်ခဲ့တော့။ ငါတော့ သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး။ နင် ငါ့ဆီကနေ အဆူခံရဦးမယ်”

"ကောင်းပါပြီ၊ နင့်စကားကို ငါ နားထောင်ပါ့မယ်။ ငါတို့ ဘယ်သွားကြမလဲ"

“ငါ အခု ဆူဝမ်ဘူတာရုံ ကို လာနေတာ။ အဲဒီမှာ လာတွေ့”

"ဆူဝမ်ဘူတာရုံ။ ဆိုးလ် ကနေ ဒီထိ နင် ဘာလာလုပ်တာလဲ"

“နင့်ကို လာတွေ့တာပေါ့”

"တကယ်လား"

“နင့်အတွက် ဂုဏ်ပြုပွဲလေး လုပ်ပေးမလို့ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်တိုလာလို့ ငါ သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး။ အခု အပြင်ထွက်ခဲ့တော့။ ငါ့ဒေါသတွေကို ခံဖို့သာ ပြင်ထား၊ ကြားလား”

"အိုကေ။ ဒါဆို ခဏနေမှ တွေ့မယ်"

သူမ ပြုံးပြီး ဖုန်းချလိုက်တယ်။

* * * * * * * * *

မာရူး က ဟင်းပွဲအကုန်လုံးကို ခဏလောက် စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ ကင်ထားတဲ့ ကမာကောင်တွေ၊ ရေညှိချဉ်အပြင် အယုငါး လည်း ပါတယ်။ သစ်သားဗန်းလို တစ်ခုခုထဲမှာ ထည့်လာပြီး အလှဆင်ထားပုံက သူ့ကို အံ့သြမှင်တက်သွားစေတယ်။

"ဒီက တူနာ တာတာကီ က တကယ်ကောင်းတာ"

"ဒါကလည်း တော်တော်လေး ကောင်းမယ့်ပုံပဲ"

မာရူး က တူကို ကောက်ကိုင်လိုက်တယ်။ ဒီဘဝမှာ ဂျပန်ရိုးရာအစားအစာကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် စားဖူးတာပဲ။ ဒါ့အပြင် အလကားစားရတာလေ။ ဒီထက် ပိုပျော်စရာကောင်းတဲ့ ညစာဆိုတာ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။ ရေညှိချဉ်ကို လှမ်းနှိုက်တော့မယ့်အချိန်မှာပဲ သူ့ဆီ ဖုန်းဝင်လာတယ်။ မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ ဖုန်းခေါ်သူရဲ့ နာမည် ပေါ်နေတယ်။ ယိုဂျင် တဲ့။

"အင်း၊ ဘာကိစ္စလဲ"

“ဟေ့”

"ပြောလေ"

“အခုချက်ချင်း ဆူဝမ်ဘူတာရုံ ကို လာခဲ့”

"ဆောရီးပါပဲ၊ ငါ အခု အရမ်းအရေးကြီးတဲ့ ချိန်းဆိုမှုတစ်ခု ရှိနေလို့"

“ဘာကိစ္စလဲ”

"ဒီလှပတဲ့ အယုငါး အတုံးလေးကို ငါ စားဖို့လိုနေလို့"

“ဒါဆို နင် ညစာစားနေတာပေါ့ ဟုတ်လား”

"ဟုတ်တယ်"

“နင့်အသံက အေးအေးဆေးဆေး ဖြစ်နေပုံထောက်ရင် အနေရခက်တဲ့ လူတွေနဲ့ စားနေတာတော့ မဟုတ်လောက်ဘူး။ ဒါဆို အခုချက်ချင်း ဆူဝမ်ဘူတာရုံ ကို လာခဲ့၊ မစ္စတာ ဟန်မာရူး”

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ ငြင်းရလိမ့်မယ်"

“အို၊ တကယ်လား။ နင် လာတာတော့ ပိုကောင်းမယ်နော်။ နင် သူ့ကို မတွေ့တာ နှစ်ပတ်တောင် ရှိပြီဆို။ ခုနကပဲ သူ့ဆီ ငါ ဖုန်းဆက်လိုက်တာ၊ အဆင်ပြေပါတယ် ပြောပေမယ့် အသံက တော်တော်လေး စိတ်ဓာတ်ကျနေတဲ့ပုံပဲ”

"...တကယ်လား"

“နင် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားတယ် မဟုတ်လား။ ဖြစ်ရမှာပေါ့။ ဒါကြောင့် အခုချက်ချင်း လာခဲ့။ သူ ပထမဆုံး ဆစ်ကွန်း ဇာတ်ညွှန်း ရထားတာကိုရော နင် သိရဲ့လား”

"အဲဒါ ဒီနေ့လား"

“ဒီလိုဖြစ်မယ်ဆိုတာ ငါ သိပြီးသားပါ။ တောက်၊ ဒါကြောင့် ယောက်ျားတွေက... သူတို့မှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုဆိုတာ နည်းနည်းလေးတောင် မရှိဘူး။ ငါ ဖုန်းချလိုက်တော့မယ်၊ ကြားလား။ မြန်မြန်လာခဲ့”

မာရူး က သူ့ရှေ့ကို ကြည့်ပြီး တူကို ချလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ပန်းပွင့် အလယ်မှာရှိတဲ့ အယုငါး ကို လက်နဲ့ကောက်ကိုင်ပြီး ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်တယ်။

"အဟမ်း၊ ဆောရီးပဲ အားလုံးကို။ အရေးကြီးကိစ္စလေး ပေါ်လာလို့ ကျွန်တော် သွားရတော့မယ် ထင်တယ်" လို့ ပြောရင်း သူ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်တယ်။

ဆွန်းဂျဲ နဲ့ ဂျောင်းလင် တို့က သူ့ကို ကြောင်တောင်တောင်နဲ့ ကြည့်နေကြတယ်။ မာရူး က သူတို့နှစ်ယောက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် တောင်းပန်ပြီးနောက် ပါးစပ်ထဲက အယုငါး ကို ဝါးရင်း ဆိုင်ထဲကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။

* * * * * * * * *