အခန်း ၃၇၉

အခန်း(၃၇၉)

"ဒါကတော့ RBS ရဲ့ ဆိုးလ် ဌာနချုပ်ပဲ"

"တော်တော်ကြီးတာပဲ"

"ဟုတ်တယ်။ အလယ်က ရုံးခန်းအဆောက်အအုံက ၁၂ ထပ်ရှိပြီး ဘေးက ရုပ်သံလွှင့်ရုံက ၇ ထပ်ရှိတယ်။ ဒါကြောင့် ဧရိယာအရဆိုရင် YBS ထက် ၁ ဒသမ ၅ ဆလောက် ပိုကြီးမယ်ထင်တယ်"

ဗြောင်ချန်း က RBS ရဲ့ ကားပါကင်မှာ ကားကို ရပ်လိုက်တယ်။ အရှေ့တံခါးပေါက်ရှေ့မှာ ကားရပ်ခွင့်မပြုထားဘူးလေ။

"ကျွန်တော် သွားရတော့မယ်"

"အေးအေး၊ ဂရုစိုက်သွားဦး"

"ပြီးရင် ဖုန်းဆက်လိုက်။ ငါ လာကြိုမယ်"

"ရပါတယ်။ ပြန်ရင် ဘတ်စ်ကား ဒါမှမဟုတ် ရထားစီးပြီး ပြန်လိုက်ပါ့မယ်။ အစ်ကို သွားမယ့်လမ်းနဲ့ တူမှပဲ လိုက်ပို့ပေးပါ"

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဖုန်းဆက်ဖို့မှာသွားတဲ့ ဗြောင်ချန်း ကို ပြန်လွှတ်ပြီးနောက် မာရူး က RBS အဆောက်အအုံဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ အပြာရောင် မှန်တွေက နေရောင်ကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေတယ်။ ဇာတ်လမ်းတွဲ တွေ၊ ဖျော်ဖြေရေး အစီအစဉ်တွေနဲ့ သတင်းအစီအစဉ်တွေ အပါအဝင် ရုပ်သံအစီအစဉ်ပေါင်းများစွာကို ဒီအထဲမှာ ဖန်တီးနေကြတယ်လို့ တွေးမိတော့ သူ တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားသွားတယ်။

သူ ကားပါကင်ကိုပတ်ပြီး အဆောက်အအုံရဲ့ အရှေ့တံခါးပေါက်ဆီ လမ်းလျှောက်သွားခဲ့တယ်။ အပြင်ဘက်မှာ ကလေးငယ်တွေ တန်းစီနေကြတယ်။ ကျောင်းပိတ်ရက် စစချင်းမို့လို့ လာလေ့လာကြတဲ့ပုံပဲ။ ဖွင့်ထားတဲ့ အလိုအလျောက် တံခါးဘေးမှာတော့ 'ဝင်ခွင့်မပြု' လို့ ရေးထားတဲ့ လည်နေတဲ့တံခါးတစ်ခု ရှိတယ်။ ကလေးတွေရဲ့ လုံခြုံရေးအတွက် အဲဒီအပေါက်ကို ပိတ်ထားပုံရတယ်။

လေကာတံခါးကို ဖြတ်သွားတဲ့အခါ ဧည့်ခန်းမကြီးက သူ့ကို ကြိုဆိုနေတယ်။ တတိယထပ်အထိ မျက်နှာကြက်မရှိဘဲ နှစ်ဖက်စလုံးမှာ တပ်ဆင်ထားတဲ့ မှန်နံရံတွေကြောင့် ဧည့်ခန်းမကြီးက ပိုကျယ်သယောင် ထင်ရတယ်။ ညာဘက်မှာတော့ အဝိုင်းပုံ ဆိုဖာတွေ အများကြီးရှိပြီး လူတွေ ကော်ဖီသောက်နေကြတယ်။ ကော်ဖီဆိုင်အပြင်ဘက်မှာ တန်းစီထားတဲ့ ငါးဆင့်ပါ စာအုပ်စင်တွေကနေ စာအုပ်တွေထုတ်ပြီး ဖတ်နေတဲ့သူတွေလည်း အများကြီးပဲ။

သတင်းအချက်အလက် ကောင်တာအပေါ်မှာတော့ ဒုတိယထပ်နဲ့ တတိယထပ်က စင်္ကြံတွေကို မြင်နေရပြီး အနွေးထည်ဂျာကင် ဝတ်ထားတဲ့သူတွေက ပစ္စည်းအများကြီးကို ဟိုဟိုဒီဒီ သယ်သွားနေကြတယ်။ တချို့ဆို သယ်ရင်းနဲ့ ဖုန်းတောင် ပြောနေကြသေးတယ်။

'ဒါလည်း အလုပ်ခွင်တစ်ခုပဲကိုး'

မာရူး က ခပ်ရေးရေးပြုံးလိုက်ပြီး သတင်းအချက်အလက် ကောင်တာဆီ လမ်းလျှောက်သွားတယ်။

"လူရွေးပွဲအတွက် လာတာပါ"

"ဘယ်လူရွေးပွဲအတွက်လဲရှင့်"

"ဇာတ်လမ်းတွဲ အတွက်ပါ။ သမိုင်းနောက်ခံ ဇာတ်လမ်းတွဲ ပါ။ ဒါပေမဲ့ နာမည်မပေးရသေးဘူးလို့ ကြားတယ်"

"နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲရှင့်"

"ဟန်မာရူး ပါ"

အမျိုးသမီးက သူမရဲ့ ကီးဘုတ်ပေါ်မှာ ခဏလောက် ရိုက်နှိပ်ပြီးနောက် သူ့ကို စာရွက်နဲ့ ဘောပင်တစ်ချောင်း ကမ်းပေးလာတယ်။

"ဒါလေး ရေးပေးပါ။ ပြီးတော့ လာရောက်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို အောက်ဆုံးမှာ ရေးပေးပါ။ ဖုန်းနံပါတ်ပါ ထည့်ပေးပါနော်။ ပြန်ထွက်တဲ့အခါ ယာယီဝင်ခွင့်ကတ်ကို ပြန်အပ်ရပါမယ်။ ပြန်မအပ်ဘူးဆိုရင် ကန့်သတ်ချက်တွေ ရှိလာနိုင်တာကို သတိပြုပေးပါ။ မပျောက်အောင်လို့ ကတ်ကို အမြဲတမ်း ဆွဲထားပေးပါ"

အမျိုးသမီးက အပြာရောင်ကြိုးလေးတပ်ထားတဲ့ ကတ်တစ်ကတ်ကို သူ့ဆီ ကမ်းပေးတယ်။

"ဧည့်ခန်းမ ဘယ်ဘက်က အပေါက်ကနေ ဝင်လို့ရပါတယ်။ ဆင်ဆာမှာ ကတ်လေးကိုကပ်လိုက်ရင် ဝင်လို့ရပါပြီ။ မြေအောက်ရထားစီးသလိုမျိုး သဘောထားလိုက်ပါ"

"အာ.. ဟုတ်ကဲ့။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

သူ့ကို ပြုံးပြနေတဲ့ အမျိုးသမီးကို ကျောခိုင်းပြီး ဧည့်ခန်းမ ဘယ်ဘက်ဆီ သူ လမ်းလျှောက်သွားခဲ့တယ်။ လျှပ်စစ်ကတ်ဖတ်စက်တွေ တန်းစီနေပြီး အဲဒီဘေးမှာ စကားပြောစက် ကိုင်ထားတဲ့ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းလို့ ထင်ရတဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိနေတယ်။ သူက ကတ်ကို ကတ်ဖတ်စက်မှာ ကပ်လိုက်တယ်။ ခါးလောက်မြင့်တဲ့ အတားအဆီးလေး မပွင့်ခင်မှာ အပြာရောင် မီးလုံးလေးက လင်းလက်သွားတယ်။

မာရူး က ကတ်ကို လည်ပင်းမှာဆွဲပြီး အထဲကို လမ်းလျှောက်ဝင်သွားတယ်။ သူ့ရှေ့မှာ RBS က ကြေညာသူနှစ်ယောက်ရဲ့ လူတစ်ရပ်စာ ပုံစံတူကတ်ထူပြားတွေ ရှိနေတယ်။ သူတို့ခေါင်းပေါ်မှာတော့ 'Honest South Korea' လို့ ရေးထားတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု ရှိတယ်။ သူတို့ဘေးမှာ ကြော်ငြာသင်ပုန်းတစ်ခုရှိပြီး အဲဒီမှာ 'RBS Special Historical Drama Audition' ဆိုတဲ့ အသိပေးစာကြီးတစ်ခု ကပ်ထားတယ်။ နေရာက ဒုတိယထပ်က studio A တဲ့။ မာရူး က ဘယ်ဘက်လှည့်ပြီး လှေကားကနေတစ်ဆင့် ဒုတိယထပ်ကို တက်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် လှေကားတံခါးက သော့ခတ်ထားတယ်။ သူ တစ်ခြားဘက်ကနေ သွားရမှာလား။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ သူမရဲ့ အမေလို့ ယူဆရတဲ့သူတစ်ယောက် ဧည့်ခန်းမထဲ ဝင်လာတယ်။

"studio A လို့ ကြားတယ်"

"ဒါဆို ဒီဘက်ပဲ"

ရင်းနှီးနေတဲ့ပုံစံနဲ့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လမ်းလျှောက်သွားတဲ့ သားအမိနှစ်ယောက်နောက်ကို သူ လိုက်သွားခဲ့တယ်။ စင်္ကြံဘက်ကို မျက်နှာမူပြီး ညာဘက်ကို ကွေ့လိုက်တဲ့အခါ ဓာတ်လှေကားတွေ ရှိနေတယ်။ လူတော်တော်များများ ဓာတ်လှေကား စောင့်နေကြတယ်။ မာရူး လည်း လူအုပ်ထဲဝင်ပြီး ဓာတ်လှေကားစီးလိုက်တယ်။

ဒုတိယထပ်မှာ ဆင်းပြီးတဲ့နောက် မာရူး က အဲဒီသားအမိနှစ်ယောက်နောက်ကို ထပ်လိုက်သွားတယ်။ လမ်းမသိတဲ့အခါ လမ်းသိတဲ့သူနောက်ကို လိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲလေ။ သူတို့တွေက အပေါ်ကနေ ဧည့်ခန်းမကြီးကို လှမ်းမြင်ရတဲ့ စင်္ကြံကို ဖြတ်သွားကြတယ်။ အဝါနုရောင် နံရံတွေပေါ်မှာတော့ RBS က ဖန်တီးထားတဲ့ ပညာရေးနဲ့ဆိုင်တဲ့ အစီအစဉ်တွေ အများကြီး ကပ်ထားတယ်။

စင်္ကြံအဆုံးကို ရောက်တဲ့အခါ သားအမိနှစ်ယောက်က ဖွင့်ထားတဲ့ တံခါးတစ်ခုကနေ ဝင်သွားကြတယ်။ မာရူး က ခေါင်းကို နည်းနည်းမော့ကြည့်လိုက်တယ်။ studio A တဲ့။ သူ ရောက်လာတဲ့နေရာ မှန်သွားတဲ့ပုံပဲ။ သူက အသံလုံအောင် လုပ်ထားတဲ့ တံခါးပေါက်ကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝင်သွားတယ်။ မှောင်မည်းနေတဲ့ မျက်နှာကြက်ပေါ်မှာ မီးအလင်းရောင်တပ်ဆင်ထားတာတွေကို သူ မြင်နေရတယ်။ တစ်ဖက်မှာတော့ စတူဒီယိုသုံး ကင်မရာတွေ ရှိနေတယ်။

"လူရွေးပွဲအတွက် လာတာဆိုရင် ဒီဘက်ကို လာပေးပါ" လို့ ဘေ့စ်ဘောဦးထုပ်ကို ပြောင်းပြန်ဆောင်းထားတဲ့ လူတစ်ယောက်က လိပ်ထားတဲ့ စာရွက်တစ်ရွက်ကို ဝှေ့ယမ်းရင်း ပြောလိုက်တယ်။ မာရူး က လမ်းလျှောက်နေရင်း ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ သွယ်တန်းထားတဲ့ ကေဘယ်ကြိုးတွေကို သတိထားနေရတယ်။

"နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ"

"ဟန်မာရူး ပါ"

"ဟန်မာရူး၊ ဟန်မာရူး... အာ.. ဒီမှာရှိတယ်။ နားနေခန်းက ဘယ်ဘက်မှာ။ အဲဒီမှာ စောင့်နေဖို့ လိုတယ်"

အဲဒီလူကို ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် မာရူး က စတူဒီယိုရဲ့ အနောက်ဘက်ကို လမ်းလျှောက်သွားခဲ့တယ်။ ဖိုက်ဘာဘုတ်ပြားတွေ အနောက်မှာ ကွယ်နေတဲ့ အပေါက်တစ်ခုရှိပြီး အဲဒီကနေ ဝင်သွားတဲ့အခါ တံခါးမှာ 'Audition waiting room' လို့ ကပ်ထားတဲ့ အခန်းတစ်ခန်းကို သူ တွေ့လိုက်ရတယ်။ အထဲက အသံတချို့ကိုလည်း သူ ကြားနေရတယ်။

"ဒီနေရာမှာ တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး၊ ယယ်ဂျင် ရဲ့ အမေ"

"ကျွန်မလည်း မထင်ထားဘူး၊ ဆိုရယ် ရဲ့ အမေ။ နေကောင်းတယ်မလား"

"ကျွန်မကတော့ အဆင်ပြေပါတယ်။ ရှင်ကော"

"ကျွန်မလည်း အဆင်ပြေပါတယ်။ ကိုယ်အလေးချိန် နည်းနည်းတက်လာတာကလွဲရင်ပေါ့"

"ရှင် ပိန်နေတုန်းပါပဲ"

အဲဒီမှာ အမေလေးယောက်နဲ့ သူတို့ရဲ့ ကလေးတွေ ရှိနေတယ်။ ကလေးတချို့က အချင်းချင်း စကားပြောနေကြပေမယ့် တချို့ကတော့ တော်တော်လေး စိမ်းသက်နေတဲ့ပုံပဲ။

မာရူး ဝင်သွားတဲ့အခါ သူတို့အကြည့်တွေက သူ့ဆီကို ခဏရောက်လာပေမယ့် မကြာခင်မှာပဲ သူတို့စကားဝိုင်းဆီ ပြန်ရောက်သွားကြတယ်။ ဒီမှာ ကလေးငယ်တွေ တော်တော်များများ ရှိနေတယ်။ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့က ကလေးသရုပ်ဆောင်တွေကို ရှာနေတာဆိုတော့လည်း။

မူလတန်းကနေ အထက်တန်းအထိ အသက်အရွယ်စုံလင်တဲ့ လူတွေ ရှိနေတယ်။ တချို့က စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ခြေထောက်တွေ တုန်နေကြပေမယ့် တချို့ကတော့ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ နံရံကိုမှီပြီး သန်းဝေနေကြတယ်။

"ကျွန်တော်တို့ စတော့မှာမို့လို့ အဆင်သင့်ပြင်ထားပေးပါ"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

အမေတွေအားလုံးက တက်တက်ကြွကြွနဲ့ ပြန်ဖြေကြတယ်။

'လွတ်လပ်စွာ သရုပ်ဆောင်ရမှာလား။ မဟုတ်ဘူး၊ ဇာတ်ညွှန်းအတိုင်း သရုပ်ဆောင်ရမယ်ထင်တယ်'

အဖိုးအိုက သူ့ကို လူရွေးပွဲဝင်ခွင့်နဲ့အတူ အရိပ်အမြွက်တစ်ခု ပေးခဲ့တယ်။ အဲဒါကတော့ မာရူး က သူတောင်းစားတစ်ယောက်အဖြစ် သရုပ်ဆောင်ရမယ်ဆိုတဲ့ အချက်ပါပဲ။ အဓိကဇာတ်ဆောင်တွေနဲ့ ဇာတ်ပို့ တွေကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်နိုင်အောင်လို့ ကာရိုက်တာတွေကို ကြိုပြောထားတတ်ပေမယ့် ဇာတ်ရံ တွေကိုတော့ လူရွေးပွဲမှာ သူတို့သရုပ်ဆောင်တဲ့ အိုက်တင်ပေါ်မူတည်ပြီး ပွဲချင်းပြီး ဆုံးဖြတ်လေ့ရှိတယ်။ လူရွေးချယ်ရေး ဒါရိုက်တာ၊ ပရိုဂျူဆာ ဒါမှမဟုတ် စာရေးဆရာက ကာရိုက်တာအမျိုးမျိုးနဲ့ သင့်တော်မယ့်သူတွေကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရွေးချယ်တတ်ကြတယ်။

သေချာတာကတော့ ဒီလိုမျိုး ရွေးချယ်ခံရတဲ့ ဇာတ်ရံ တွေဟာ သိပ်ပြီး အရေးမပါတဲ့ သူတွေဖြစ်တယ်။ ဇာတ်ရံ နဲ့ နောက်ခံသရုပ်ဆောင် တွေရဲ့ ကွာခြားချက်ကတော့ ဇာတ်ရံ တွေက သူတို့ကို လိုအပ်တဲ့ အခန်းတွေရှိနေလို့ နောက်ခံသရုပ်ဆောင် တွေထက် ပိုပြီး ပါဝင်ခွင့်ရတာပဲ။ အဓိကဇာတ်ကောင်က အဓိကဇာတ်ဆောင် ဆိုရင် အဓိကဇာတ်ကောင်ရဲ့ သူငယ်ချင်းက ဇာတ်ပို့ ဖြစ်ပြီး 'အဖွဲ့ထဲက စကားများတဲ့ ကလေး' ကတော့ အရေးပါတဲ့ ဇာတ်ရံ ဖြစ်ကာ ကျန်တဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေကတော့ သိပ်အရေးမပါတဲ့ ဇာတ်ရံ တွေ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီနောက်မှာမှ 'လမ်းသွားလမ်းလာ က' လိုမျိုး ဘယ်အဖွဲ့မှာမှ မပါတဲ့ နောက်ခံသရုပ်ဆောင် တွေ လာတာပေါ့။

"ကလေးသရုပ်ဆောင်လေးတွေနဲ့ စပါမယ်။ ဟန်ဆိုမီ၊ လီဂျင်အာ၊ ကန်ဆူဂျင်၊ အန်ဆော၊ ချိုယူဂျောင်း၊ ကင်ဟယ်ဂျင်၊ ကင်ဘစ်နာ။ သမီးတို့ ခုနစ်ယောက် စတူဒီယိုကို လာခဲ့ပါ။ ပြီးတော့ ဆံထိုးလိုမျိုး ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အဆင်တန်ဆာတွေရှိရင်လည်း ချွတ်ထားခဲ့ပါ"

ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့က ခေါ်လိုက်တဲ့အခါ အမေတွေအားလုံး မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြတယ်။ သူတို့က ကလေးတွေရဲ့ လက်ကိုဆွဲပြီး နားနေခန်းထဲကနေ ထွက်သွားကြတယ်။ နားနေခန်းက နည်းနည်း ပိုတိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ မာရူး လည်း ထိုင်စရာ ထိုင်ခုံအလွတ်တစ်ခု ရှာတွေ့သွားပြီး ခေါင်းကို နံရံမှာမှီကာ မျက်လုံးမှိတ်ထားလိုက်တယ်။

* * * * * * * * *

"ကျွန်တော်ကောလား"

"အေး၊ မင်းလည်း ပါတယ်"

"စီနီယာ.. ကျွန်တော့် မျက်လုံးအောက်က အိတ်ကြီးတွေကို မြင်ရဲ့လား။ ကျွန်တော် ပင်ပန်းလွန်းလို့ သေတော့မယ်"

"ဂျူနီယာလေးရေ.. တည်းဖြတ်ခန်းမှာ တစ်ညအိပ်ရတာက မဖြစ်မနေလုပ်ရမယ့်အလုပ်၊ နှစ်ညက အခြေခံပဲ။ သုံးညဆိုတာ ဘာလဲ မင်းသိလား။ ငါ စိတ်တိုလာရင် မင်းကို အဲဒီလို ပေးအိပ်ပစ်မယ်။ မင်းကို ဆွဲမခေါ်ခင် ငါ့နောက်ကို လိမ္မာယဉ်ကျေးစွာ လိုက်ခဲ့စမ်းပါ"

"ကျွန်တော်က နောက်နေတာပါ စီနီယာ ရဲ့"

"ဟေ့ကောင်၊ မင်းက ငါနဲ့ နောက်ဖို့ အရည်အချင်းပြည့်မီနေပြီ ထင်နေလား။ ငါ မင်းအပေါ် သဘောကောင်းလွန်းနေလို့လား"

ချန်ဆောင် မျက်လုံးပြူးကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ဂျင်ဟျော့ က တုန်လှုပ်သွားပြီး လက်နှစ်ဖက်ကိုယှက်ကာ ကြမ်းပြင်ကို ငုံ့ကြည့်နေတယ်။ ချန်ဆောင် က သူ့ကို ခဏလောက် ကြည့်နေပြီးနောက် တခစ်ခစ်ရယ်ကာ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်တယ်။

"ဟေ့ကောင်၊ မင်း ငါ့ကို ကြောက်သွားတာလား"

အဲဒီလိုပြောလိုက်တဲ့အခါ ဂျင်ဟျော့ က ပြုံးစိစိနဲ့ ခေါင်းမော့လာတယ်။

"ဒီလောက်နဲ့တော့ ကျွန်တော် ကြောက်စရာအကြောင်း မရှိပါဘူးနော်"

"ငါ သိသားပဲ"

"ဒါပေမဲ့ ဟိုမှာ ကျွန်တော်က အသုံးဝင်ပါ့မလား။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် သရုပ်ဆောင်ကောင်းတဲ့သူနဲ့ ညံ့တဲ့သူကို ကျွန်တော် မခွဲခြားတတ်ဘူး"

ဂျင်ဟျော့ က လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ပြီး ခေါင်းနောက်မှာ ပိုက်ထားလိုက်တယ်။ ချန်ဆောင် လည်း သူ့စကားကို သဘောတူတယ်။

"ငါလည်း ဒီလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ သူတို့ထဲက အသုံးဝင်မယ့်သူတွေကို ငါတို့ ရွေးထုတ်ရမှာပေါ့"

"ဒါဆို ဘာကို အဓိကထားရမလဲ"

"ပထမဆုံးအနေနဲ့ မငိုတဲ့သူတွေ"

"မငိုတဲ့သူတွေဟုတ်လား"

"အေး။ ဒီရက်ပိုင်း ကလေးတွေရဲ့ အမေတွေက ရိုက်ကွင်းမှာ သူတို့နဲ့အတူ ပါလာတတ်ကြတယ်၊ ပြီးတော့ သူတို့နဲ့ ဆက်ဆံရတာ တော်တော် ခေါင်းကိုက်တယ်။ မူလတန်းအရွယ် ကလေးတွေက တော်တော်လေး ကြီးနေပြီမဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က အတင်းလိုက်ချင်ကြတာပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က သမိုင်းနောက်ခံ ဇာတ်လမ်းတွဲ တစ်ခု ရိုက်တုန်းက ကလေးတစ်ယောက် ကောက်ရိုးပုံပေါ် လဲကျသွားတာကို သူ့အမေက ပြဿနာအကြီးအကျယ် ရှာပါလေရော"

"သူ့ကလေးကို ဆက်ဆံတဲ့ပုံစံကို သဘောမကျလို့လား"

"မဟုတ်ဘူး၊ ငိုနေတဲ့ကလေးကို မငိုဖို့ပြောပြီး အရိုက်ခံရတာ။ 'မင်းအိပ်မက်က သရုပ်ဆောင်ဖြစ်ဖို့ မဟုတ်ဘူးလား။ မင်းအမေက မင်းကို ကူညီဖို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေတာကို မင်းက ဒါလေးတောင် မလုပ်နိုင်ဘူးလား' တဲ့။ အမေလုပ်သူက အဲဒီလိုပြောပြီး ကလေးကို စရိုက်တာပဲကွာ၊ ကလေးက တအားသနားဖို့ကောင်းလို့ ငါ ဝင်ဆွဲရသေးတယ်"

"အမေတွေက ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ"

"သူတို့ ကလေးတွေကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရတာ ခက်ခဲမှန်း ငါ နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုလုပ်မယ်ဆိုရင် သူတို့ကလေးတွေကို သရုပ်မဆောင်ခိုင်းတာ ပိုကောင်းမယ်။ သူတို့ရဲ့ ဖိစီးမှုတွေကို ကလေးတွေဆီ ပုံချနေသလို ခံစားရတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မိဘတစ်ယောက်က ကလေးငယ်လေးနဲ့အတူ လိုက်လာနိုင်တာကို ငါ နားလည်ပေမယ့် သူတို့ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိပဲ လုပ်သင့်တယ်။ ကလေးက တောင့်တင်းနေမယ်၊ ဒါမှမဟုတ် မိဘက အရမ်းဝင်စွက်ဖက်မယ်ဆိုရင် သူတို့ ချက်ချင်း ကျလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ ရိုက်ကူးနေချိန်မှာ ကလေးက ငိုတော့မယ့်ပုံပေါက်နေရင်လည်း မကောင်းဘူး။ သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်နဲ့ ပတ်သက်လို့ကတော့ ငါတို့ ငါးခါ ခြောက်ခါလောက် ရိုက်ပြီး အဆင်ပြေအောင် လုပ်လို့ရပါတယ်"

"စီနီယာ၊ ဆဲမနေနဲ့ဦး"

"အာ.. သေချင်းဆိုး၊ တောက်၊ တောက်၊ တောက်"

"ထပ်လာပြန်ပြီ။ စိတ်အေးအေးထားပါ၊ စီနီယာ့ဘာသာ ပိုပြီး စိတ်ဖိစီးနေရလိမ့်မယ်"

ချန်ဆောင် သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ ပထမဆုံး ရိုက်ကူးရေးအတွက် အချိန်ဇယားက အသေအချာ သတ်မှတ်ပြီးသွားပြီ။ သူ့ရဲ့ ဒုတိယမြောက် သမိုင်းနောက်ခံ ဇာတ်လမ်းတွဲ စတင်ခဲ့ပြီလေ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က ဖြစ်ခဲ့တာတွေကို ပြန်တွေးမိတိုင်း ခေါင်းကိုက်လာတယ်။ သူ အိမ်မပြန်နိုင်ဘူး၊ ထမင်းစားသလိုပဲ အပြင်မှာ ခဏခဏ ရိုက်ကူးရေး လုပ်ခဲ့ရပြီး အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် မြို့နဲ့ဝေးတဲ့ နေရာတွေမှာ ရိုက်ကူးရေးတွေ ရှိခဲ့တယ်။ ဒီသောက်ကျိုးနည်း ဆိုးလ် မြို့ကြီးက တောင်တွေနဲ့ သစ်တောတွေကို ဖြိုချပစ်လိုက်တော့ စတူဒီယို ငှားမရိုက်ချင်ရင် သူတို့ နယ်ဘက်ကို သွားရတော့တာပဲ။ သမိုင်းနောက်ခံနေရာတစ်ခုကို ငှားရမ်းနေချိန်မှာ ပြဿနာတစ်ခုခု ဖြစ်လာရင် သူတို့ရဲ့ အချိန်ဇယားတွေအားလုံး နောက်ကျသွားမှာဖြစ်ပြီး ခေါင်းကိုက်စရာတွေ တသီတတန်းကြီး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ လူစုလူဝေးနဲ့ ရိုက်ရတဲ့ အခန်းတွေမှာ မတော်တဆမှုဖြစ်ရင် အထူးသဖြင့် မြင်းတွေနဲ့ဆိုရင် သူ ဥက္ကဋ္ဌဆီကနေ အဆူအဆဲခံရလိမ့်မယ်။ အဲဒီ 'ဂုဏ်သရေရှိ မြင်းသခင်' တွေ ခြေချင်းဝတ်လည်တာမျိုး ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုဖြစ်တာနဲ့ သူက လူတစ်ယောက် ဒဏ်ရာရတာထက်ကို ပိုအဆူခံရမှာ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ မြင်းတွေက သူ့တစ်နှစ်စာ လစာထက် ပိုဈေးကြီးနေလို့ပဲ။ မြင်းငှားရမ်းခက လူငှားရမ်းခထက် ဆယ်ဆလောက် ပိုများတယ်လေ။

"ကျစ်.. ငါ ဘာလို့ ယဉ်ကျေးမှုဌာနကို မသွားခဲ့တာလဲ စဉ်းစားလို့မရဘူး။ မနက်ခင်း အစီအစဉ်တွေဆိုတာ ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလိုက်လဲ။ အချိန်တိုင်း ရယ်မောနေရတယ်၊ အစားအသောက်လေးတွေ လုပ်တယ်၊ သဘောကောင်းတဲ့ အိမ်နီးနားချင်း အဖိုးအို အဖွားအိုတွေကို ရိုက်ကူးခွင့်ရတယ်"

"လက်တွေ့ဘဝကနေ မထွက်ပြေးဘဲ သွားကြရအောင်။ အချိန်ဇယားက ထွက်ပြီးသွားပြီ။ ငရဲကျတော့မှာပဲ"

"ဂျင်ဟျော့၊ ဇာတ်လမ်းတွဲ တွေ မစဘဲ ဖျော်ဖြေရေးကဏ္ဍကို သွားစမ်းပါ။ အနာဂတ်က ဖျော်ဖြေရေးပဲ။ အဲဒီကိုသွားပြီး မင်းရဲ့ တန်ဖိုးကို မြှင့်တင်လိုက်"

"စီနီယာ.. သွားရအောင်ဗျာ"

ဂျင်ဟျော့ က သူ့ကျောကို တွန်းလိုက်တယ်။ ချန်ဆောင် က နီးကပ်လာတဲ့ studio A ကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။

"သူတို့တွေ စောင့်နေကြပြီထင်တယ်"

စတူဒီယိုထဲ သူ ဝင်သွားတဲ့အခါ ကလေးသရုပ်ဆောင်တွေ တန်းစီနေကြပြီ။ ဇာတ်လမ်းတွဲ ဌာနရုံးကနေ ထွက်လာတုန်းက ဒီက ဝန်ထမ်းတွေကို ငါးမိနစ်အတွင်း အဆင်သင့်ပြင်ထားဖို့ သူ ပြောခဲ့ပေမယ့် ငါးမိနစ်လွန်သွားပြီထင်တယ်။ တစ်ဖက်မှာ ရပ်နေတဲ့ အမေတွေကို ကြည့်ရင်း သူ စတူဒီယိုရဲ့ အလယ်ကို လမ်းလျှောက်သွားခဲ့တယ်။

"မင်္ဂလာပါ"

ကလေးတွေက သူ့ကို စောင့်နေတဲ့အတိုင်းပဲ နှုတ်ဆက်ကြတယ်။ တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်။ သူက ပရိုဂျူဆာဆိုတာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောထားပေမယ့် သူတို့က သိနေကြတယ်။ သေချာတာကတော့ သူတို့အမေတွေက အချက်ပြပေးလိုက်တာပေါ့။ ဒါကြောင့် အိမ်ရှင်မတွေက ကြောက်စရာကောင်းတယ်လို့ ပြောကြတာ။

"ဟုတ်ကဲ့၊ မင်္ဂလာပါ။ ကလေးတို့ရေ... ဦးကတော့ ဒီနေ့ ကလေးတို့ရဲ့ သရုပ်ဆောင်ချက်တွေကို အကဲဖြတ်ပေးမယ့် ပရိုဂျူဆာ ဟန်ချန်ဆောင် ပါ။ ဦးရဲ့ဘေးမှာရှိတဲ့သူကတော့ ပရိုဂျူဆာ ကင်ဂျင်ဟျော့ ပါ။ ဒီနေ့ ငါတို့လုပ်မယ့်အရာက ရိုးရှင်းပါတယ်။ ကလေးတို့က ဦး တောင်းဆိုတဲ့ အိုက်တင်လေးတစ်ခုကို ပြပေးရုံပါပဲ။ လွယ်တယ်မလား"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

ကလေးတွေက တက်တက်ကြွကြွ ပြန်ဖြေကြတယ်။ ဒါကတော့ အခြေအနေကောင်းပါတယ်။ ချက်ချင်းကြီး ငိုမယ့်သူ တစ်ယောက်မှ မပါဘူး။ ထိုင်မချခင် သူ စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ သူ့ရှေ့က စခရင်မှာတော့ ကြိုတင်တပ်ဆင်ထားတဲ့ ကင်မရာက မြင်ကွင်းတွေကို ပြသနေတယ်။ သိပ်အရေးမပါတဲ့ ဇာတ်ရံ တွေကို သူ ရှာနေတာဖြစ်တဲ့အတွက် သည်းခံနိုင်စွမ်းရှိပြီး သိပ်ထင်ပေါ်မနေတဲ့ သူတွေကိုပဲ ရွေးချယ်ဖို့ လိုတယ်။

"ကဲ... အခုပဲ စလိုက်ကြစို့။ ဟန်ဆိုမီ"

"ဟုတ်ကဲ့"

ကာတွန်းရုပ်ပုံပါတဲ့ တီရှပ်ဝတ်ထားတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က သူမရဲ့ ခေါင်းပေါ်အထိ လက်မြှောက်ပြီး ထွက်လာတယ်။

"သမီး လမ်းဖြတ်ကူးနေတာမဟုတ်လို့ လက်မြှောက်စရာမလိုပါဘူး"

"ဟုတ်ကဲ့"

"ပြီးတော့ အသံကို နည်းနည်းလောက် နှိမ့်ပေးပါ"

"ဟုတ်ကဲ့"

"သမီးက ဒီကို ဆော့ဖို့ လာတာမဟုတ်ဘူးမလား"

"ဟုတ်ကဲ့။ သမီး သရုပ်ဆောင်ဖို့ လာတာပါ"

"ကောင်းပြီ။ ဒါဆို ဦးပြောတာကို လုပ်ကြည့်မယ်နော်။ ကဲ... ပြုံးလိုက်"

စကားပြောနေရင်း သူက မေးစေ့ကို လက်နဲ့ ထောက်ထားလိုက်တယ်။ ကလေးက ပြာယာခတ်သွားပြီး ဘေးဘီဝဲယာကို ကြည့်ကာ သူမအမေကို လှမ်းကြည့်တယ်။ အမေဖြစ်သူက သရုပ်ဆောင်ဖို့ အမြန်တိုက်တွန်းလိုက်ပေမယ့် ကလေးကတော့ သူမရဲ့ အရှေ့ကိုသာ ကြည့်ပြီး တုံ့ဆိုင်းနေတယ်။ ချန်ဆောင် ပြုံးလိုက်ပြီး စိတ်ထဲကနေ သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ ပျင်းစရာကောင်းတဲ့ လူရွေးပွဲကတော့ အခုမှ စတာပဲ။

* * * * * * * * *