အခန်း ၃၇၁

အခန်း(၃၇၁)

"ဒါပါ ယူသွားလိုက်"

သူ့ဆီ ပစ်ပေးလိုက်တဲ့ အဝတ်အစားတွေကို သူ ဖမ်းယူလိုက်တယ်။ အဲဒါက အဖြူရောင် စားဖိုမှူးဝတ်စုံတစ်စုံပဲ။ လက်က သူ့အတွက် နည်းနည်းရှည်နေပေမယ့် ကိစ္စတော့ မရှိပါဘူး။ အခုဆို သူက အဝတ်အစားတွေကို ကိုယ်နဲ့တော်အောင် ပြင်ဝတ်ရတာ ကျင့်သားရနေပြီလေ။ လက်အနားကို ခေါက်တင်ပြီး ကလစ်တွေနဲ့ သေချာ တွယ်လိုက်တယ်။ မှန်ထဲမှာ ကြည့်လိုက်တော့လည်း သိပ်ပြီး ရုပ်ဆိုးမနေဘူး။

"ငါတို့က ရေစက်ပါလို့ နေမှာပါ။ မင်း အဲဒီလို မထင်ဘူးလား မာရူး" လို့ ဆံပင်ကို သပ်တင်ရင်း ဂွမ်ဆော့ က ပြောတယ်။

မာရူး က ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။ ရှေ့လျှောက် ဒီကောင်နဲ့ အကြိမ်ကြိမ် ဆုံရနိုင်သေးတာမို့လို့ ပြဿနာရှာစရာ အကြောင်းမရှိဘူးလေ။

"ငါနဲ့ လိုက်ရဲ့လား"

"လိုက်ပါတယ်"

"ငါက ဟင်းချက်လည်း တော်တာ။ စားဖိုမှူးလုပ်မယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ရင်တောင် အောင်မြင်မှာပဲ"

ဂွမ်ဆော့ က တရုတ်ဒယ်အိုးထဲက ဟင်းဖတ်တွေကို လှန်နေတဲ့ပုံစံနဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို အားပါပါ လှုပ်ပြတယ်။ မာရူး ကတော့ ဒီကလေးဆန်တဲ့ကောင်ရဲ့ ဖြစ်နိုင်ချေမရှိတဲ့ အိပ်မက်ကို စိတ်ထဲကနေပဲ လက်ခုပ်တီးပေးလိုက်တယ်။ သူ့အတွက် ကံကောင်းပါစေလို့လည်း ဆုတောင်းပေးလိုက်ပါသေးတယ်။ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ သူ တကယ်ပဲ စားဖိုမှူးတစ်ယောက်အနေနဲ့ အောင်မြင်လာနိုင်တာပဲလေ။ ဘဝဆိုတာ ကြိုတင်ခန့်မှန်းလို့မရလို့ကို ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းနေတာပေါ့။

ရေချိုးခန်းထဲက မထွက်ခင် အဝတ်အစားတွေကို သေသေချာချာ ပြင်ဝတ်လိုက်တယ်။ အဓိကဇာတ်ဆောင်တွေ ရောက်တာနဲ့ ရိုက်ကူးရေးက စတော့မှာ။ အခုထိ မရောက်သေးတဲ့ သရုပ်ဆောင်က လီမီယွန်း ပဲ။ သူ ကြားခဲ့ရသလောက်တော့ ကားပိတ်နေလို့ ဆယ်မိနစ်လောက် နောက်ကျမယ်လို့ ထင်ရတယ်။ စီနီယာ တစ်ယောက်က နောက်ကျမယ်ပြောနေမှတော့ ဘယ်သူက ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ။ ရိုက်ကွင်းတစ်ခုလုံးမှာ ညည်းညူသံတွေ ထွက်ပေါ်နေပေမယ့် မီယွန်း ရောက်လာတာနဲ့ အဲဒီညည်းညူသံတွေက မြှောက်ပင့်သံတွေအဖြစ် ပြောင်းသွားမှာပဲလေ။

"အဲဒီအမျိုးသမီး အချိန်မှန်လာတာကို မတွေ့ဖူးသေးဘူး"

"သူ အချိန်မှန်လာရင်တောင် မာနထောင်နေဦးမှာဆိုတော့ နောက်ကျတာကမှ ပိုကောင်းသေးတယ်"

"အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ။ တကယ်ပါပဲ၊ အသက်ကြီးနေပြီဆိုရင်လည်း အသက်နဲ့လိုက်အောင် နေတတ်ဖို့ ကောင်းတယ်"

ဒါရိုက်တာကင် နဲ့ လက်ထောက်ဒါရိုက်တာတို့ ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်သွားကြတယ်။ ဒီနေ့တော့ သူတို့နှစ်ယောက် အဆင်ပြေနေတဲ့ပုံပဲ။ သင်္ဘောကပ္ပတိန်နဲ့ ဒုကပ္ပတိန်တို့ အခြေအနေကောင်းနေမှတော့ ကျောက်ဆောင်တွေ၊ လှိုင်းလုံးတွေနဲ့ မတိုက်မိသရွေ့ ဒီနေ့ သင်္ဘောက ချောချောမွေ့မွေ့ ခရီးဆက်နိုင်မှာပါ။

ဂွမ်ဆော့ ကတော့ သူ့ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေးစွမ်းရည်ကို သုံးပြီး ဝန်ထမ်းတွေကြားထဲ ဝင်ရောက်သွားတယ်။ ဝန်ထမ်းတွေကလည်း သူ့ကို ဘယ်သူမှန်း မသိကြသေးတဲ့ပုံစံနဲ့ ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ပဲ ကြိုဆိုကြတယ်။ ဒါလေးက အတော်အတန် ကြာကြာလေး ခံသွားမယ်ဆိုရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ။

"ဟေး"

လှမ်းခေါ်သံကြားလို့ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ ဂျောင်းလင် က သူ့ကို ခေါင်းအစ ခြေအဆုံး အကဲခတ်နေတယ်။

"ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"

"ငါ့ကို ပြောစရာစကား ဘာမှမရှိဘူးလား"

"မရှိပါဘူး"

"တကယ်လား။ ထူးဆန်းလိုက်တာ။ မင်းမှာ ပြောစရာတွေ အများကြီးရှိမယ် ထင်နေတာ"

ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာတဲ့ ဒါရိုက်တာကို သူ ရှောင်ဖယ်ပေးလိုက်တယ်။ ဂျောင်းလင် ကလည်း သူနဲ့အတူ လိုက်ရွေ့လာတယ်။ ရိုက်ကူးရေးအပြီး အတူတူ သောက်ကြဖို့ ပြောနေကြတဲ့ ဒါရိုက်တာနဲ့ လက်ထောက်ဒါရိုက်တာကို သူ ကြည့်နေတုန်းမှာပဲ ဂျောင်းလင် က ထပ်ပြောလာတယ်။

"အဲဒီတုန်းက ဘာလို့ အဲဒီလို လုပ်ခဲ့တာလဲ"

"အဲဒီတုန်းက ဘာလုပ်ခဲ့လို့လဲ"

"စားသောက်ဆိုင်တုန်းကလေ။ ငါ့ကို ဘာလို့ လျစ်လျူရှုခဲ့တာလဲ"

သူမ စိတ်ဆိုးနေတဲ့ပုံပဲ။ မျက်လုံးတွေက အဲဒီလို ပြနေတယ်။ မာရူး က ဘာပြောရမလဲလို့ တွေးရင်း မျက်ခုံးကို ကုတ်လိုက်ပြီးမှ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။

"မင်းပြောတာကို ငါ သေချာနားမလည်လို့ နည်းနည်းလောက် ရှင်းပြပေးလို့ ရမလား"

"မင်း ဒါကို တမင်သက်သက် လုပ်နေတာ မဟုတ်လား"

"ဘာကိုလဲ"

"တကယ်တော့ ငါ့ကို စိတ်ဝင်စားနေလျက်နဲ့ လျစ်လျူရှုထားချင်ယောင် ဆောင်တာမျိုး မလုပ်သင့်ဘူးလေ။ ဒါပေမယ့် မင်းက တအားလွန်သွားပြီ။ မင်းရဲ့ ကြင်နာတတ်တဲ့ဘက်ကို ပြမှပဲ ငါ့စိတ်က လှုပ်ရှားမှာနော် သိလား"

"အမ်း... ဆောရီးပဲ။ ငါတို့တွေ လမ်းကြောင်းလွဲနေပြီ ထင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် ငါတစ်ယောက်တည်း အဲဒီလို ထင်နေတာလား"

ဂျောင်းလင် ရဲ့ မျက်နှာမှာ အပြုံးရိပ်လေးတွေ ပေါ်လာတယ်။

"ငါ အကုန်သိတယ်လို့ ပြောပြီးပြီလေ"

"ငါပြောသလိုပဲလေ၊ အဲဒီ 'အကုန်လုံး' ဆိုတာက ဘာကိုပြောတာလဲ"

"အဲဒီတုန်းက ငါ နည်းနည်း စိတ်မငြိမ်သလို ဖြစ်နေလို့ မင်း နားကြပ် ငှားပေးခဲ့တာ မဟုတ်လား"

"အဲဒါတော့ ဟုတ်ပါတယ်"

"အခုထိ ငြင်းနေဦးမှာလား။ မင်း တအားလွန်သွားပြီလို့ ငါပြောနေတာလေ။ ငါ အကုန်သိနေပြီပဲ။ ဆက်ပြီး ဟန်ဆောင်နေစရာ မလိုတော့ပါဘူး"

ဂျောင်းလင် က လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ပြီး ရှေ့ကို နည်းနည်း ကိုင်းလာတယ်။

သူမက နောက်ပြောင်နေတဲ့ပုံလည်း မပေါ်တာကြောင့် မာရူး က နောက်တစ်လှမ်းဆုတ်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။

"ငါ သေချာအောင်လို့ မေးလိုက်မယ်နော်၊ မင်းက ငါ မင်းကို သဘောကျနေတယ်လို့ အထင်လွဲနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

အဲဒီစကားကို ကြားတော့ ဂျောင်းလင် က အော်ရယ်လိုက်တယ်။

"အထင်လွဲတာ ကလေးဆန်လိုက်တာ။ ဒီလောက် သိသာနေတာကိုတောင် မဟုတ်သလို ဟန်ဆောင်နေသေးတယ်။ မင်းက ချစ်စရာလေးပါ။ ဒါပေမယ့် စားသောက်ဆိုင်တုန်းကလိုမျိုး ငါ့ကို ဆက်ဆံမယ်ဆိုရင်တော့ မင်း အမှတ်ရမှာ မဟုတ်ဘူးနော်။ ငါ့ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ရအောင်တော့ မင်း လုပ်နိုင်ခဲ့ပေမယ့် အဆုံးသတ်က သိပ်မလှဘူး ဖြစ်သွားတယ်"

မာရူး က သူမကို မရယ်မိအောင် အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းထားလိုက်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရယ်လိုက်ရင် သူမအတွက် အမြင်ဆိုးသွားနိုင်တယ်လေ။ ဒါပေမယ့် သူ မထိန်းနိုင်တော့တဲ့ပုံပဲ။ ပါးစပ်ကနေ ရယ်သံထွက်မလာအောင် သူ မတတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒါဆို အဲဒီတုန်းက သူမ အဲဒီလို လုပ်ခဲ့တာက ဒီလိုတွေးနေလို့ပေါ့။ သူ စကားမပြောလို့ သူမ လှမ်းကြည့်တာကို ခံခဲ့ရတဲ့အချိန်တုန်းက အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်သတိရသွားတယ်။ သူမရဲ့ အထင်လွဲမှု ဘယ်လောက်တောင် နက်ရှိုင်းနေသလဲဆိုတာကို သူ ခန့်မှန်းလို့တောင် မရတော့ဘူး။

"ငါမပါဘဲ မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာလုပ်နေကြတာလဲ"

ဂွမ်ဆော့ ရောက်လာပြီး မာရူး ရဲ့ ပခုံးကို ဖက်လိုက်တယ်။ ခုနကအထိ နွဲ့နေတဲ့ ဂျောင်းလင် က ချက်ချင်းပဲ တခြားဟာ လုပ်နေသလိုမျိုး ဟန်ဆောင်လိုက်တယ်။ ဂွမ်ဆော့ ကို အဲဒီမှာ မရှိနေသလိုမျိုးတောင် သူက ဟန်ဆောင်နေသေးတယ်။ သူမက ဂွမ်ဆော့ ကို တကယ် မကြိုက်တဲ့ပုံပဲ။

ဂွမ်ဆော့ က ဝန်ထမ်းတွေနဲ့ သူ ပြောခဲ့တဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို ပြန်ပြောပြနေတယ်။ အများစုကတော့ သရုပ်ဆောင် အမျိုးမျိုးအကြောင်း ကောလာဟလတွေပါပဲ။

"အဲဒီ သရုပ်ဆောင်နဲ့ တွဲလုပ်ရရင်လေ... လို့ သူက ငါ့ကို ပြောတယ်"

သူ ပြောလက်စ စကားကို ရပ်လိုက်တယ်။ အကြောင်းရင်းကတော့ ရှင်းရှင်းလေးပါပဲ။ လီမီယွန်း ရောက်လာလို့လေ။

"ရောက်လာပြီပဲ"

"ဆောရီးနော်၊ ကျွန်မ နည်းနည်း နောက်ကျသွားတယ်"

"လုံးဝ နောက်မကျပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့လည်း အခုမှ ပြင်ဆင်လို့ ပြီးတာပါ"

"တကယ်လား။ ဒါဆို ကျွန်မ နောက်ကျတာပဲ ကောင်းသွားတာပေါ့"

"ဟားဟား၊ ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ အင်းပေါ့"

လက်ထောက်ဒါရိုက်တာက သူမကို ကြိုဆိုလိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာနဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက တော်တော်လေး ယဉ်ကျေးနေတယ်။ မာရူး က ရိုက်ကွင်းရဲ့ တစ်ဖက်မှာ ရပ်နေတဲ့ ဒါရိုက်တာကင် ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ သူက မီယွန်း ရောက်နေတာကို သတိထားမိပုံရပေမယ့် အရင်ဆုံး သွားမနှုတ်ဆက်ဘူး။ လက်ထောက်ဒါရိုက်တာက မီယွန်း ကို မီးမောင်းတွေရဲ့ အနောက်ဘက်ကို ခေါ်သွားပြီးမှသာ သူက အခုမှ သတိထားမိသွားသလိုမျိုးနဲ့ သွားနှုတ်ဆက်တယ်။ ဒါကလည်း အာဏာပြိုင်ပွဲရဲ့ ပုံစံတစ်မျိုး ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

မီယွန်း နဲ့ သရုပ်ဆောင်တွေ အချင်းချင်း နှုတ်ဆက်နေကြတုန်းမှာပဲ လက်ထောက်ဒါရိုက်တာက ဇာတ်ရံ တွေကို ခေါ်လိုက်တယ်။ အစမ်းလေ့ကျင့်ဖို့အတွက်ပေါ့။

"ဒီကိုလာခဲ့ဦး ယောင်းဂျင်"

သရုပ်ဆောင်တွေကြားထဲက လူတစ်ယောက်က သူတို့ဆီကို လျှောက်လာတယ်။ သူက မာရူး နဲ့ အသက်အရွယ်လောက် တူမယ့်ပုံပဲ။ ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ် မာရူး ဒီ ဇာတ်လမ်းတွဲ ကို ရိုက်တုန်းက သူ မပါခဲ့ဘူး။

"သေချာ ကြည့်ထားနော်။ မင်းက ဒီကောင်တာကို ဖြတ်လျှောက်သွားရမှာ။ ဒီထဲမှာ အဖွဲ့ဝင် ၁ က ဘယ်သူလဲ"

"ကျွန်တော်ပါ"

မာရူး က လက်ထောင်ပြလိုက်တယ်။ လက်ထောက်ဒါရိုက်တာက သူ့ကို လာခဲ့ဖို့ လက်ဟန်ပြတယ်။

"ဒါကို ကြည့်ထား။ သူ ဒီနေရာကို ဖြတ်သွားတာနဲ့ ယောင်းဂျင် ၊ မင်းက သူ့ပခုံးကို လှမ်းဆွဲလိုက်။ သူ့လက်ထဲမှာ ဗန်းကိုင်ထားမှာဆိုတော့ အရမ်းကြီး ဆောင့်မဆွဲနဲ့နော်။ ပြီးတာနဲ့ သူ့ကို မေးခွန်းတွေ စမေးတော့။ ဆားတွေ အကုန်လုံး လိုက်ဖြူးခဲ့တာ သူလားဆိုပြီး မေးရမှာ။ ဟုတ်ပြီလား"

"ဟုတ်ကဲ့"

ယောင်းဂျင် ရဲ့ အဖြေကို ကြားပြီးတာနဲ့ လက်ထောက်ဒါရိုက်တာက နောက်တစ်ယောက်ဆီကို သွားတယ်။ သူက ဇာတ်ရံ တွေဆီကနေ အဖြေတောင်းနေဖို့ မလိုဘူးလို့ ထင်နေပုံရတယ်။ လက်ထောက်ဒါရိုက်တာရဲ့ နောက်ကနေ ဒုတိယထပ်က သိုလှောင်ရုံဆီကို သူတို့ လိုက်သွားကြတယ်။

"အဖွဲ့ဝင် ၁ "

"ဗျာ"

"ကင်မရာက ဒီအပေါ်ကနေ ရိုက်မှာ။ ဇာတ်လမ်းတွဲ ထဲမှာ ဘယ်လို အခြေအနေဖြစ်နေလဲဆိုတာကို မင်း သိတယ်မလား"

"အဓိကဇာတ်ဆောင် ရဲ့ ဟင်းကို အောင်အောင်မြင်မြင် ဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့ရင် ကျွန်တော် လျော်ကြေးရမယ့် အခန်းပါ"

"အေး။ ဘယ်လိုပုံစံမျိုးလဲဆိုတာ သဘောပေါက်တယ်မလား။ ဒီနေရာမှာ အကြာကြီး ရိုက်နေမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတော့ သရုပ်ဆောင်တာ အရမ်းမပိုစေနဲ့နော်"

"ဟုတ်ကဲ့"

အဓိကဇာတ်ဆောင် နဲ့အတူ ဒိုင်ယာလော့တွေ အပြန်အလှန်ပြောပြီး ညွှန်ကြားချက်တွေအတိုင်း သူ လှုပ်ရှားခဲ့တယ်။ ဒါရိုက်တာက နောက်မှရောက်လာပြီး သူတို့ကို အသေးစိတ် ညွှန်ကြားပေးတယ်။ သေချာတာကတော့ သူက အဓိကဇာတ်ဆောင် ကိုပဲ အာရုံစိုက်ထားတာပါ။

"ကဲ ဒါဆို ကိုယ့်နေရာကိုယ် ယူကြ"

ဒုတိယထပ်က စားပွဲတွေမှာ လူတွေအများကြီး ထိုင်နေကြတယ်။ သူတို့အားလုံးက ဖြတ်လျှောက် တွေချည်းပဲ။ ညီညွတ်တဲ့ မိသားစုတွေလို ဟန်ဆောင်နေကြတဲ့ ဖြတ်လျှောက် တွေရဲ့ စားပွဲတွေကြားထဲမှာ အဓိကဇာတ်ဆောင် နဲ့ ဇာတ်ပို့ တွေက အလုပ်ရှုပ်နေသလိုမျိုး ဟိုဟိုဒီဒီ သွားလာနေကြတယ်။ ဒီအခန်းက သူတို့ ဟင်းပွဲတွေ ချပေးပြီး ဘယ်ဟင်းက အကောင်းဆုံးလဲဆိုတာကို စစ်တမ်းကောက်တဲ့ အခန်းပဲ။

"ဖြတ်မယ်။ ဟိုဘက်က လူတွေက အစားအသောက်ကို ပိုပြီး နှစ်သက်နေတဲ့ပုံစံမျိုးလေး လုပ်ပေး။ နောက်ခံအခန်းကို ရိုက်တော့မယ်"

ကင်မရာက အစားစားနေတဲ့ ဖြတ်လျှောက် တွေကိုပဲ စတင်ရိုက်ကူးတယ်။ ကလေးတွေကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့ အစာခွံ့ကျွေးနေတဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ကင်မရာက ဖမ်းယူလိုက်တယ်။ အဲဒီလို အခန်းတချို့ ရိုက်ပြီးသွားတဲ့အခါမှာတော့ လက်ထောက်ဒါရိုက်တာက မာရူး ကို လှမ်းပြီး လက်ပြတယ်။

"အဖွဲ့ဝင် ၁ "

မာရူး က စားဖိုမှူးဦးထုပ်ကို ဆောင်းလိုက်ပြီး ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ဆီကနေ ပန်းကန်ပြားတစ်ချပ်ကို လှမ်းယူလိုက်တယ်။ သူ့ဘေးမှာတော့ ဒါရိုက်တာ ရှိနေတယ်။

"ဆားဖြူးပြီးရင် ဟိုဘက်ကနေ ထွက်လာခဲ့။ အမှားမလုပ်နဲ့နော်"

"ဟုတ်ကဲ့"

ကလေးသရုပ်ဆောင် တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ဗီလိန် ကာရိုက်တာက သူ့ဘေးမှာ ရပ်နေတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့ရိုက်ကူးရေးတုန်းက သူ့ကို မာရူး တွေ့ခဲ့ဖူးတယ်။ ကင်မရာရှေ့မှာ ရပ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာတော့ သူက ရန်လိုတဲ့ အမူအရာကို လုပ်ပြတယ်။ 'ငါက ဒီဇာတ်လမ်းရဲ့ ဗီလိန်ပဲ' လို့ မျက်နှာနဲ့ ပြောနေသလိုမျိုးပဲ။

"အဆင်သင့်၊ စမယ်"

မာရူး က မီးမောင်းတွေကို ကြည့်လိုက်ပြီးမှ သူ့ရှေ့က သရုပ်ဆောင်ဆီကို မျက်နှာ အမြန်လှည့်လိုက်တယ်။

"ငါပြောတာကို မင်း ကြားတယ်မလား"

"အင်း၊ ဟုတ်"

"ဒါကိုသာ သေချာလုပ်မယ်ဆိုရင် နောက်အဆင့်ကျရင် မင်းကို ငါ ဆွဲတင်ပေးမယ်။ ငါ့ကိုသာ ယုံ"

အဲဒီလူငယ်လေးက သူ့ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီးမှ ဆားဗူးကို လှမ်းကြည့်တယ်။ မာရူး က ခေါင်းကို ဘေးဘက်ဆီ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လိုက်တယ်။ သူ ခံစားချက်တွေကို ဖွင့်ထုတ်ရတော့မယ့် အချိန်ရောက်နေပြီ။

ဒါက နတ်ဘုရားက ဖန်တီးပေးတဲ့ အခွင့်အရေးပဲ။ အန္တရာယ်များတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ဆိုတာကို သူ သိပေမယ့် ဒါကို ဆုပ်ကိုင်နိုင်သရွေ့ သူ့ရဲ့အောင်မြင်မှုက သေချာနေပြီလေ။ ဒါက အောင်မြင်မှုရဲ့ အနံ့အသက်ပဲ။ အောင်မြင်မှုကို ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးနဲ့ ခံစားနိုင်တော့မယ်လို့ တွေးလိုက်မိတဲ့အခါ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အစွန်းအဖျားတွေက တုန်ယင်လာတယ်။ ကိုယ်ကျင့်တရားနဲ့ လိပ်ပြာသန့်မှုတွေက သူ့အတွင်းစိတ်ထဲမှာ အချင်းချင်း လွန်ဆွဲနေကြတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး။ တခြားဘယ်သူ့ထက်မဆို သူ ပိုမြင့်တဲ့နေရာကို တက်လှမ်းချင်ခဲ့တာလေ။

ဖိအားတွေကြောင့် သူ တွန့်ဆုတ်သွားပေမယ့် အဲဒီဖိအားကပဲ သူ့ကို ပြုံးစေခဲ့တယ်။ ကြိုးတန်းပေါ် လမ်းလျှောက်ရလို့ ရလာမယ့် ချိုမြိန်တဲ့ ဆုလာဘ်တွေကို တွေးရင်းနဲ့ပဲ သူ တုန်ယင်နေမိတယ်။ ဆားဗူးက သူ့အတွက်တော့ ရွှေတုံးကြီးလို ဖြစ်နေတယ်။ ဟုတ်တယ်၊ ဒါက အခွင့်အရေးပဲ။

'ဒီခံစားချက်က တော်တော်လေး ကောင်းတာပဲ။'

လောဘရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံနေရတဲ့ 'သူ့ကိုယ်သူ' ကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ စောင့်ကြည့်နေတဲ့ နောက်ထပ် 'သူ' တစ်ယောက်လည်း ရှိနေသေးတယ်။ ဒီအခန်းက သိပ်အခက်အခဲမရှိဘဲ 'ဖြတ်မယ်' လို့ အသံကြားရလိမ့်မယ်လို့ မာရူး တွေးလိုက်တယ်။ အရင်တုန်းက လူရွေးပွဲ ဝင်တုန်းကဆို ဒီလိုအခြေအနေမျိုးနဲ့ ကြုံရရင် သူ တော်တော်လေး ရှုပ်ထွေးသွားတတ်ပေမယ့် အခုနောက်ပိုင်းတော့ သူ ကျင့်သားရနေပါပြီ။

သရုပ်ဆောင်နေတဲ့ ငါ့ကို ဘက်မလိုက်ဘဲ စောင့်ကြည့်နေတဲ့ နောက်ထပ် ငါတစ်ယောက်။ ဒီအတိုင်းပဲ ဆက်ပြီး သရုပ်ဆောင်သွားသင့်တယ်လို့ သူ တွေးလိုက်တယ်။

ဆားဗူးကို လှမ်းယူလိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ...

"ကတ်"

ဒါရိုက်တာကင် ရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ အိပ်မက်ထဲကနေ နိုးလာသလိုမျိုး စောင့်ကြည့်နေတဲ့ မာရူး နဲ့ သရုပ်ဆောင်နေတဲ့ မာရူး တို့ တစ်ထပ်တည်း ကျသွားတယ်။ အောင်မြင်မှုကို ဆာလောင်နေတဲ့ 'အဖွဲ့ဝင် ၁ ' က ဘေးကို ဖယ်ပေးလိုက်တယ်။

"နောက်တစ်ခေါက်"

ဒါရိုက်တာရဲ့ အကြည့်တွေက ဇာတ်ပို့ ဆီမှာ ရောက်နေတယ်။ သူ အမှားတစ်ခုခု လုပ်မိသွားတဲ့ပုံပဲ။ မာရူး က အသက်ရှူမှန်အောင် ထိန်းလိုက်ပြီး သရုပ်ဆောင်ဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်တယ်။ အရင်အခြေအနေအတိုင်း ပြန်စပြီး အရင်အချိန်မှာပဲ အတိအကျ ဖြတ်လိုက်ပြန်တယ်။

မာရူး က ဒါရိုက်တာကို ထပ်ကြည့်လိုက်ပြန်တယ်။ သူက ဇာတ်ပို့ ကို ကြည့်နေတုန်းပဲ။ ပြဿနာက ဘာများလဲ။ သူက မီယွန်း ဆီကနေ အဆဲခံလိုက်ရလို့များလား။ ဒါရိုက်တာက တော်တော်လေးကို မကျေမနပ်ဖြစ်နေတဲ့ပုံပဲ။

သူ ဆားဗူးကို ချထားလိုက်ပြီး သူ့ရှေ့က ဇာတ်ပို့ ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ ရိုက်ကူးရေးမစခင်က သူ့ကို ပြုံးပြခဲ့တဲ့ ကောင်လေးက အခုတော့ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။ အခု သူ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ သူ့ကို မကျေနပ်တာ သိသာနေတဲ့ အဲဒီအကြည့်တွေကို မြင်လိုက်ရတော့ မာရူး က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်တယ်။

ဒီနေ့ သရုပ်ဆောင်တဲ့ နေရာမှာ သူ ကံမကောင်းလှဘူး ထင်ပါတယ်။

"နောက်တစ်ခေါက် ပြန်လုပ်မယ် ဟိုချော၊ ဒီတစ်ခါ သေချာလုပ်နော်"

ဇာတ်ပို့ ရဲ့ နာမည်က ဟိုချော လို့ ထင်ရတယ်။ ရေပြာရောင် စားဖိုမှူးဝတ်စုံရဲ့ အနားစတွေကို သေချာဆွဲဆန့်ပြီးတဲ့နောက် ဟိုချော က မာရူး ရဲ့ ရှေ့မှာ ရပ်လိုက်တယ်။ ဒါရိုက်တာရဲ့ အချက်ပြသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။

"ငါပြောတာကို မင်း ကြားတယ်မလား"

"အင်း၊ ဟုတ်"

"ဒါကိုသာ သေချာလုပ်မယ်ဆိုရင်၊ ငါ... ဆောရီး"

စကားပြောနေရင်း တစ်ဝက်လောက်မှာပဲ ဟိုချော က ကင်မရာကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး တောင်းပန်တဲ့အနေနဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ အမှားဆိုတာတော့ ဖြစ်တတ်တာပါပဲ။ အကြိမ်ကြိမ် ထပ်ဖြစ်နေရင်တော့ ဆိုးသွားနိုင်ပေမယ့် ဒီအမှားက ပထမဆုံးအကြိမ်လေ။ ဒါရိုက်တာအနေနဲ့လည်း အဆင်ပြေမှာပါလို့ မာရူး တွေးလိုက်တယ်။ သူက ကလေးသရုပ်ဆောင် တစ်ယောက်ဖြစ်နေတော့ သူ့ကို နားလည်ပေးဖို့ လိုအပ်တာပေါ့။

ဒါပေမယ့်...

"ဟိုချော"

"ဗျာ"

"ငါတို့မှာ ကစားနေဖို့ အချိန်မရှိဘူး။ မင်းကို စီနီယာ တွေ စောင့်နေကြတယ်ဆိုတာ သိတယ်မလား"

"ဟုတ်ကဲ့"

"ဒါဆိုရင် သေချာလုပ်၊ ငါဆိုလိုတာက တကယ်ကို သေချာလုပ်ဖို့ ပြောတာ"

အသံက တည်ငြိမ်နေပေမယ့် သူ့ရဲ့ လေသံက တော်တော်လေး ကြမ်းတမ်းနေတယ်။ ဒီ ဟိုချော သာ နောက်ထပ်အမှားတွေ ထပ်လုပ်ရင် သူ ဆဲတော့မယ့်ပုံပဲ။ မာရူး က သူ့ရှေ့က ဟိုချော ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူက အောက်နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားတယ်။ သူ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေတာ အသိသာကြီးပဲ။ ဘာကများ သူ့ကို ဒီလောက်တောင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေတာလဲ။

"ကဲ ဒါဆို ကိုယ့်နေရာကိုယ် ယူကြ။ အဆင်သင့်၊ စမယ်"

ဒါရိုက်တာရဲ့ အချက်ပြသံနဲ့အတူ ရိုက်ကူးရေးကို ပြန်စတယ်။ မာရူး က ပိုပြီး အာရုံစိုက်နိုင်ဖို့အတွက် ဟိုချော ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို လိုက်ပြီး အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်အောင် လုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ တစ်ဖက်လူပေးလာတဲ့ ခံစားချက်တွေကို သူ လက်ခံယူပြီး သူ့ခံစားချက်တွေကိုပါ ထပ်ပေါင်းပြီး ပြန်ပေးရမယ်လေ။

ဟိုချော ရဲ့ လည်ပင်းကြွက်သားတွေ တင်းမာလာတာကို မာရူး တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူ တအားကို တင်းမာနေတာပဲ။ ဟိုချော သရုပ်ဆောင်နေတဲ့ ကာရိုက်တာက ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိတဲ့ ဗီလိန်တစ်ယောက်လေ။ ဒါကြောင့်လည်း ပြိုင်ဘက်ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်ကို ဒီလောက် အန္တရာယ်များတဲ့ ညွှန်ကြားချက်တွေ ပေးနေတာပေါ့။ အဲဒီလို ကာရိုက်တာမျိုးက တည်ငြိမ်မှုပျက်ပြားပြီး တစ်ခုခုက နောက်ကနေ လိုက်ဖမ်းနေတဲ့ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေတယ် အဓိပ္ပာယ်မရှိလိုက်တာ။

ဒါရိုက်တာက ဖြတ်မယ်လို့ အော်တော့မယ်ဆိုတာကို သူ ကြိုသိနေတယ်။ တကယ်လို့များ ဒီအခန်းကို သုံးမယ်ဆိုရင်တော့ ဒီအတိုင်း လျစ်လျူရှုထားလိုက်နိုင်ပေမယ့် အရင်တုန်းကလည်း အကြိမ်ကြိမ် မိခဲ့ဖူးတာဆိုတော့ ဒါရိုက်တာက ဒါကို မမြင်ဘဲ နေမှာတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒါ့အပြင် ဒါရိုက်တာတွေရဲ့ အနောက်ဘက်မှာ မီယွန်း နဲ့ အဓိကဇာတ်ဆောင် တွေ ရှိနေတယ်လေ။

သိုလှောင်ရုံအခန်းက အတိုလေးဖြစ်ရမှာဆိုတော့ အချိန်တွေ အရမ်းဆွဲနေလို့သာ သူတို့ ဒီကို ရောက်လာကြတာ ဖြစ်ရမယ်။

"ဟေ့လူ"

ဒီတစ်ခါတော့ 'ဖြတ်မယ်' လို့ အချက်ပြတာ မရှိဘူး။ ကင်မရာဒါရိုက်တာ ဂျန်ဆူ က ကင်မရာကို ကမန်းကတန်း ပိတ်လိုက်တာကို မာရူး မြင်လိုက်တယ်။ သူ့ရှေ့က ဟိုချော က တွန့်ဆုတ်သွားပြီး နောက်တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်တယ်။

မာရူး က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး နောက်ကို တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်တယ်။ ဒီကောင်နဲ့ ဘေးမှာ ဆက်နေရင် သူပါ ရောပြီး အဆဲခံရနိုင်တယ်လေ။

"မင်း ဒါကို သေချာလုပ်မှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါ လေးကြိမ်မြောက် ရှိနေပြီနော်"

"ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်"

"တောက်... ခွေးကောင်"

"ကျွန်တော် နောက်တစ်ခေါက် ပြန်လုပ်ပါ့မယ်"

တောင်းပန်တဲ့အနေနဲ့ ခေါင်းငုံ့နေတဲ့ ဟိုချော ကို ကြည့်ရင်း သူ့ဆီကို အကြည့်တစ်ချက် ရောက်လာသလို ခံစားရလို့ မာရူး ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ ဒါရိုက်တာက သူ့ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်နေတယ်။

"ဟေး၊ မင်း"

"ဗျာ"

"မင်း... ဘာမှမဟုတ်တော့ဘူး။ အဲဒါကို နောက်တစ်ခေါက် ပြန်လုပ်လိုက်။ ကြားလား"

"အာ၊ ဟုတ်ကဲ့"

"ဟိုချော၊ ဇာတ်ရံ တစ်ယောက်ရှေ့မှာ မင်း အရှုံးမပေးသင့်ဘူးလို့ ငါ ခဏခဏ ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ သေချာလုပ်စမ်းပါ ဟုတ်ပြီလား"

မာရူး က မျက်တောင်တစ်ချက် ခတ်လိုက်တယ်။ ဒါဆို အကုန်လုံးက သူ့ကြောင့်ပေါ့။ သူနဲ့ ဟိုချော မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားတယ်။ ဟိုချော ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေ လှုပ်ရှားသွားတာကို သူ မြင်လိုက်ရတယ်။

'ကိုယ့်နေရာကိုယ်သိ'

သူ မြင်တာမမှားဘူးဆိုရင်တော့ အဲဒီလိုမျိုး တစ်ခုခုပဲ။ ရိုက်ကူးရေး ပြန်မစခင်မှာ မာရူး က ဟိုချော အနားကို ကပ်သွားတယ်။ အနားကပ်သွားရင် သူ တစ်ခုခု ပြောကောင်းပြောနိုင်တယ်။

"ဟေ့လူ၊ ငါ့ကို အဲဒီလို ဈေးပေါတဲ့ သရုပ်ဆောင်မှုမျိုး လာမပြနဲ့။ ခင်ဗျားကြောင့် ငါပါ ပါသွားပြီ" လို့ ဟိုချော က ပြောတယ်။

ဈေးပေါတဲ့ သရုပ်ဆောင်မှုတဲ့လား။ မာရူး က ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။ ဒါရိုက်တာကသာ သူ့ကို ဒီလိုပြောမယ်ဆိုရင် သူ လက်မခံနိုင်ရင်တောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိမ့်ချပြီး ညွှန်ကြားချက်တွေကို လိုက်နာမှာပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒါရိုက်တာမှာက ဇာတ်ရံ တစ်ယောက်ကို ချက်ချင်း အလုပ်ထုတ်ပစ်နိုင်တဲ့ အာဏာရှိတယ်လေ။

ဒါဆို သူ့ရှေ့က ဒီကလေးကရော။

ဒီကလေးက သူ့ကို ဒုက္ခပေးနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းများ ရှိနေလို့လား။

မကြာခင်မှာပဲ မာရူး က ကောက်ချက်ချလိုက်တယ်။

"ငါနဲ့ လာမရှုပ်တာပဲ ကောင်းမယ်"

မာရူး က သူ့ကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပဲ ပြောလိုက်တယ်။ ဟိုချော က မျက်လုံးပြူးသွားပြီး သူ့ကို ပြန်ကြည့်တယ်။ သူ တစ်ခုခု ပြောတော့မလို့ လုပ်ပေမယ့် မာရူး က အမြန်ပဲ နောက်ကို ဆုတ်သွားလိုက်တယ်။

သူက အားနည်းတဲ့သူတွေအပေါ် အားနည်းပြီး အားကြီးတဲ့သူတွေအပေါ် အားကြီးပြတဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ အစီအစဉ်မရှိပါဘူး။ အာဏာရှိတဲ့သူတစ်ယောက်က သူ့ကို အထင်သေးရင်တော့ သူ အလျှော့ပေးပြီး သင့်တော်တဲ့ အခွင့်အရေးကို စောင့်မှာပဲ။ ဒါပေမယ့် အာဏာမရှိတဲ့သူတစ်ယောက်က ကိုယ့်နေရာကိုယ်မသိဘဲ သူ့ကို အစွယ်လာထုတ်ပြရင်ရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

"အတူတူ လုပ်ကြတာပေါ့"

မာရူး က သူ့ကို ပြုံးဖြဲဖြဲနဲ့ ပြန်ကြည့်လိုက်တယ်။

* * * * * * * * *