အခန်း ၃၇၄

အခန်း(၃၇၄)

မာရူးက သူမနဲ့အတူ လူကူးခုံးကျော်တံတားကို ဖြတ်ကူးနေချိန်မှာ တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေတယ်လို့ တွေးမိတယ်။

"မင်းသွားမယ့်နေရာက FILMလား"

"ဟုတ်တယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ"

အဆောက်အအုံရဲ့ ဓာတ်လှေကားထဲ ဝင်သွားပြီး တံခါးပိတ်သွားတာကို ကြည့်ရင်း မာရူး အချည်းနှီး ရယ်မောလိုက်မိတယ်။ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ သူတို့ ၅ လွှာကို ရောက်သွားကြတယ်။

"နေပါဦး၊ မင်းလည်း အဲဒီကိုပဲလား"

"ဟုတ်တယ်"

"နင်လည်း ဒီကို လာတက်တာလား" လို့ ၅ လွှာ စင်္ကြံလမ်းမှာ ဂျောင်းလင် က မေးလိုက်တယ်။

"မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါသိတဲ့လူတစ်ယောက် ဒီမှာရှိလို့ လာလည်တာပါ"

"နင်သိတဲ့လူ ဟုတ်လား"

"အေး၊ သူက အဲဒီမှာ ဆရာမ လုပ်နေတာ"

"တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ။ ဟေ့၊ ငါ နင့်နောက်ကို လိုက်လာတာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောထားတယ်နော်၊ ကြားလား"

ဂျောင်းလင် က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သင်တန်းကျောင်းရဲ့ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်တယ်။

"ဒါဆို အန်ဆွန်းဂျဲ လည်း ဒီမှာ ရှိမှာပေါ့နော်"

"သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး။ ဒီမှာ နာမည်ကြီးတဲ့လူတွေ အများကြီးပဲ။ ဒီမှာ ဆရာလုပ်နေတဲ့ သရုပ်ဆောင်တွေတောင် တော်တော်နာမည်ကြီးတဲ့လူတွေချည်းပဲ"

ဂျောင်းလင် က နံပါတ် ၃ စာသင်ခန်းဘက်ကို ထွက်သွားတယ်။ မာရူးကတော့ စင်္ကြံမှာ ရပ်ပြီး မီဆို ဆီကို ဖုန်းခေါ်လိုက်တယ်။

"ကျွန်တော် FILMကို ရောက်နေပြီ။ အခု အဝင်ဝမှာပဲ"

“ဒါဆို ခဏလောက်စောင့်နေဦး။ ငါလည်း အခု အဲဒီကို လာနေပြီ”

သူမ နေ့လယ်စာစားဖို့ အပြင်ထွက်သွားတာ ဖြစ်မယ်။ သူက သတင်းအချက်အလက်ပေးတဲ့ ကောင်တာရှေ့က ခုံမှာ ထိုင်စောင့်နေလိုက်တယ်။ ကြမ်းပြင်နဲ့ မျက်နှာကြက်တွေကို အနီရောင် ကြွေပြားတွေ ကပ်ထားတယ်။ ခမ်းနားတဲ့ အဝင်ဝရဲ့ ဘေးမှာတော့ နာမည်ကြီးကြယ်ပွင့်တွေရဲ့ ဓာတ်ပုံတွေနဲ့ ဆိုင်းဘုတ်တွေ ရှိနေတယ်။ သင်တန်းကျောင်းက ကြွားဝါချင်နေတဲ့ပုံ မပေါ်ဘဲ ဒီလိုလူတွေ သူတို့ဆီမှာ ရှိတယ်ဆိုတာကို ဧည့်သည်တွေကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ အသိပေးနေသလိုပဲ။

"သင်တန်းတက်ဖို့ စုံစမ်းချင်လို့လားရှင်"

ကော်ဖီခွက်ကိုင်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က သူ့နားကိုလာပြီး မေးတယ်။

"မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီက ဆရာမတစ်ယောက်နဲ့ ချိန်းထားလို့ ခဏစောင့်နေတာပါ"

"ဆရာမ။ ဘယ်သူများလဲ"

"ဆရာမ ယန်မီဆို ပါ"

"ဆရာမ ယန်မီဆို ဟုတ်လား"

အမျိုးသမီးက နည်းနည်း အံ့ဩသွားပုံရတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ တံခါးပွင့်လာပြီး မီဆို ဝင်လာတယ်။ သူမက ဆန်းဒဝစ်ဆိုင် လိုဂိုပါတဲ့ စက္ကူအိတ်တွေကို လက်နှစ်ဖက်စလုံးမှာ ကိုင်ထားတယ်။

"ရောက်နေပြီပဲ"

"ဟုတ်၊ ရောက်နေပါပြီ"

"ဒါဆို ဒါလေး ခဏ ကိုင်ထားပေးဦး။ တော်တော်လေး လေးလို့"

"ဆရာမက သန်မာတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်သိပါတယ်"

မီဆို ကမ်းပေးတဲ့ စက္ကူအိတ်ကို သူ လှမ်းယူလိုက်တယ်။ အိတ်တစ်လုံးထဲမှာ ကော်ဖီ ခြောက်ခွက်ပါပြီး နောက်တစ်လုံးထဲမှာတော့ ဆန်းဒဝစ် အမျိုးအစားစုံ ပါနေတယ်။

မီဆို က ဝန်ထမ်းရဲ့ လက်ထဲက ကော်ဖီကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။

"အို၊ နေ့လယ်စာ စားပြီးသွားကြပြီလား"

"ဟုတ်ကဲ့။ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ စားလိုက်ပါတယ်"

"နှမြောစရာပဲ၊ ငါ ဒီထက် ပိုမြန်မြန် လာခဲ့သင့်တာ။ ဒါဆိုလည်း အချိုပွဲအနေနဲ့ စားလိုက်ပါလေ။ ကော်ဖီလည်း ယူသွားလို့ရတယ်နော်"

အမျိုးသမီးက ငြင်းနေပေမယ့်လည်း မီဆို က ကော်ဖီတစ်ခွက်နဲ့ ဆန်းဒဝစ် တစ်ခုကို သူမလက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်တယ်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

အမျိုးသမီးက မီဆို ကို ကျေးဇူးတင်ပြီးတဲ့နောက် သူတို့ နေရာဖယ်ပေးလိုက်ကြတယ်။ မီဆို သွားတဲ့နေရာကတော့ နံပါတ် ၃ စာသင်ခန်းဆီပါပဲ။

"ဒီနေရာလား"

"အင်း"

မီဆို က တံခါးကို ဖွင့်လိုက်တယ်။ ဂျောင်းလင် တစ်ယောက် သူမထိုင်ခုံကနေ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်တာကို မာရူး မြင်လိုက်ရတယ်။ ဒါဆို အဲဒီ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဆရာမဆိုတာ မီဆို ပေါ့လေ။ မာရူးက ရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်းအောင့်ထားပြီး သူမနောက်ကနေ ဝင်သွားခဲ့တယ်။

ဂျောင်းလင် က မီဆို ကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး မာရူးကို မြင်သွားတဲ့အခါ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားတယ်။

"ငါ ဆရာတွေရဲ့ နားနေခန်းကို ခဏ သွားလိုက်ဦးမယ်။ နင်တို့နှစ်ယောက် အချင်းချင်း မိတ်ဆက်ထားကြ။ မနက်ဖြန်ကစပြီး အတူတူ သင်တန်းတက်ရမှာ။ အော်၊ အဲဒါတွေလည်း စားလို့ရတယ်နော်"

မီဆို က ကော်ဖီနဲ့ ဆန်းဒဝစ် တချို့ကို ယူပြီး စာသင်ခန်းထဲကနေ ထွက်သွားတယ်။

"ဒါဆို နင်သိတဲ့ ဆရာမဆိုတာ ဆရာမ မီဆို လား"

"အေးလေ။ တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ"

"အာ... တကယ်ကြီးလား"

"ဘာလို့ အဲဒီလောက် ကြောက်နေတာလဲ။ စီနီယာ မီဆို အကြောင်း နင်ပြောထားတာတွေကို ငါ ပြန်ပြောပြလိုက်မှာ ကြောက်နေတာလား။ သူက ကြောက်စရာကောင်းတယ်၊ ဒေါသထွက်လွယ်တယ်၊ မိစ္ဆာမကြီး၊ ပြီးတော့ လူ့အန္ဓကြီးဆိုတာတွေလေ"

"ငါ သူ့ကို လူ့အန္ဓကြီးလို့ တစ်ခါမှ မပြောဖူးပါဘူးဟ"

"တကယ်လား။ ဒါဆို အဲဒါကိုတော့ ချန်ထားပေးမယ်"

မာရူးက သူ့ရှေ့မှာ ကော်ဖီနှစ်ခွက် ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။

"တစ်ခုက ကော်ဖီခါးခါးဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခုက လတ်တေး ထင်တယ်။ နင် ဘယ်ဟာသောက်မလဲ"

"ငါ လတ်တေး သောက်မယ်"

သူက လတ်တေး ကို သူမဆီ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး သူကတော့ ကော်ဖီခါးခါးကိုပဲ သောက်လိုက်တယ်။ သူ ငယ်ငယ်တုန်းကဆိုရင် လူတွေ ဘာလို့ ဒီလို ခါးသက်သက်အရာကြီးကို ဒုက္ခခံပြီး သောက်နေကြလဲလို့ တွေးခဲ့ဖူးတယ်။ ကော်ဖီကြိုက်တဲ့လူတွေကတော့ အထဲမှာပုန်းနေတဲ့ အချဉ်ဓာတ်နဲ့ အချိုဓာတ်ကို ရှာဖွေကြပေမယ့် မာရူးကတော့ အဲဒီခါးသက်သက်နဲ့ 'ပေါက်ကရ' အရသာလေးအတွက် သောက်တာ။ အော်၊ ကျန်းမာရေးအရလည်း ပါတာပေါ့။ သကြားက ရောဂါအားလုံးရဲ့ မြစ်ဖျားခံရာလို့ ကြားပြီးကတည်းက သူက ကော်ဖီခါးခါးကိုပဲ အမြဲသောက်ခဲ့တာ။ အခုတော့ သူ အဲဒီလို မလုပ်လောက်တော့ပါဘူး။

"ဒါနဲ့ နင်က ဘာလို့ ဆရာမကို စီနီယာ လို့ ခေါ်တာလဲ"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက ငါတို့ကျောင်းကနေ ကျောင်းပြီးသွားတာလေ"

"ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား"

"အဲဒါကြောင့် လူတွေက ငါတို့နိုင်ငံကို ကျဉ်းကျဉ်းလေးလို့ ပြောကြတာပေါ့"

ဂျောင်းလင် က ကော်ဖီသောက်ရင်း နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်တယ်။

"ဒီနေ့ တော်တော် ပူတယ်နော်"

တံခါးက ရုတ်တရက် ပွင့်လာပြီး မီဆို ဝင်လာတယ်။ သူမလက်ထဲမှာ ယပ်တောင်တစ်ခု ပါလာတယ်။ ယပ်တောင်ပေါ်မှာ တိုက်ခန်းအဆောက်အအုံ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ပါနေတာကြောင့် အနီးအနားက အိမ်ခြံမြေအကျိုးဆောင်တစ်ယောက်ဆီကနေ ရလာတဲ့ပုံပဲ။

"မိတ်ဆက်ပြီးကြပြီလား"

"ကျွန်တော်တို့က သိပြီးသားဆိုတော့ အဲဒီအဆင့်ကို ကျော်လိုက်ပြီ"

"ဟုတ်လား။ ဂျောင်းလင်၊ နင်က သူ့ကို သိတာလား"

ဂျောင်းလင် က ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။ သူမက မီဆို ကို ကြောက်တယ်လို့ ပြောထားတော့ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေပုံပဲ။

"ဒါဆိုလည်း ကောင်းတာပေါ့။ ရှေ့လျှောက် နင်တို့က သင်တန်းအတူတူ တက်ရမှာ။ မာရူး၊ မင်းရဲ့ အချိန်ဇယားက ဘယ်လိုလဲ။ ရုပ်ရှင်အတွက် ပြင်ဆင်နေရလို့ မင်း လေ့ကျင့်ရေးဆင်းမယ်လို့ ငါထင်ထားတာ"

"အဲဒီကို တစ်ပတ်နှစ်ရက် သွားရတယ်။ ကြာသပတေး နဲ့ သောကြာနေ့ တွေမှာလေ"

"အဆင်ပြေတာပေါ့။ သင်တန်းက တနင်္လာ၊ အင်္ဂါ၊ နဲ့ ဗုဒ္ဓဟူးနေ့ တွေမှာ ရှိတာ"

"တစ်ပတ်ကို သုံးရက် တက်ရတာလား"

"အင်းလေ။ ဈေးကြီးပေးထားရတာကိုး"

"ဈေးကြီးပေးရတယ်"

မာရူးက မသိမသာ ဂျောင်းလင် ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ ဆန်းဒဝစ် ကိုက်စားနေတဲ့ ဂျောင်းလင် ကလည်း သူ့ကို မေးခွန်းထုတ်ချင်နေတဲ့ မျက်နှာနဲ့ ပြန်ကြည့်တယ်။

မာရူးက မီဆို ကို ကြည့်ပြီး ခပ်တိုးတိုး မေးလိုက်တယ်။

"ဘယ်လောက်တောင်မို့လို့လဲ"

"တစ်ပတ်ကို သုံးရက်၊ တစ်ကြိမ်ကို နှစ်နာရီ။ ဒါဆို တစ်လကို ဘယ်လောက်လောက်ကျမယ်လို့ မင်းထင်လဲ"

"အင်း၊ အဲဒီလောက်ဆိုရင်တော့ သုံးသိန်းလောက်လား။ မဟုတ်သေးပါဘူး။ ဒီနေရာက ဂန်နမ် ဆိုတော့ ငါးသိန်းလောက်တော့ ရှိမှာပေါ့"

"ဝါး... ငါးသိန်း"

"မဟုတ်ဘူးလား"

"ငါးသန်းလေ"

အဲဒါကို ကြားလိုက်ရတော့ မာရူး လက်ထဲက ကော်ဖီခွက်တောင် လွတ်ကျမလို ဖြစ်သွားတယ်။

"ဆရာမ နောက်နေတာမလား"

"နောက်ရမလား။ ငါသင်တဲ့ အတန်းဆိုတော့ အနည်းဆုံး အဲဒီလောက်တော့ ရသင့်တာပေါ့"

"အတန်းထဲမှာ လူဘယ်နှယောက် ရှိလို့လဲ"

"မင်းအပါအဝင် လေးယောက်"

"...သိပ်တော့ မများပါလား"

"ရုပ်ရှင် မှာ သင်တန်းသား အဲဒီလောက်ပဲ သင်ရတာဆိုတော့ သိန်းဂဏန်းလောက်နဲ့တော့ ဘယ်လောက်မှာလဲ"

"ဂန်နမ် က တကယ် ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ"

"ဒါက သိပ်မများပါဘူး။ ငါ့သင်တန်းက ဈေးပေါပါသေးတယ်။ နာမည်ကြီး မိသားစုတွေက ကလေးတွေက ဒီလို သရုပ်ဆောင်သင်တန်းကျောင်းတွေကို မလာကြဘူးလေ။ တကယ့် သူဌေးကြီးတွေက တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်ပြင်ဆင်ရေး သင်တန်းကျောင်းတွေမှာပဲ ရှိကြတာ။ အလုပ်ကနေတစ်ဆင့် ငါသိခဲ့ရတဲ့ သင်္ချာဆရာတစ်ယောက်ဆိုရင် မနှစ်က CSAT ပြီးတော့ လက်ပတ်နာရီတစ်လုံး လက်ဆောင်ရလိုက်တယ်။ ဝမ် ၁၅ သန်းတောင် တန်တဲ့ဟာတဲ့။ အဲဒါနဲ့ယှဉ်ရင် ဒီနေရာက မပြောပလောက်ပါဘူး"

"ကျွန်တော်ကော သရုပ်ဆောင်လုပ်တာကို ရပ်ပြီး သင်္ချာဘက်ကို ကူးလိုက်ရမလား"

"မင်း အမှတ်တွေ မကောင်းဘူးလို့ ထင်တာပဲ"

"ကျွန်တော်က အလယ်အလတ်အဆင့်မှာ အခိုင်အမာ ရှိပါတယ်။ သရုပ်ဆောင်ဘက်ကိုပဲ အာရုံစိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်ထင်တယ်"

"ဒီအရွယ်နဲ့ ပိုက်ဆံကို စိတ်ဝင်စားနေတာကို ကြည့်ရင် မင်းက တော်တော်တတ်သိနားလည်တဲ့ကောင်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက သရုပ်ဆောင်တာလည်း ကောင်းသေးတယ်။ ဟူး... လောကကြီးက တော်တော် မတရားတာပဲ"

မီဆို က မာရူးရဲ့ နဖူးကို ခေါက်လိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ချောင်းဟန့်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတယ်။ ဂျောင်းလင် ရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ အံ့ဩသွားတဲ့ အမူအရာ အထင်းသားပေါ်လာတယ်။

"ထားပါတော့၊ ရှေ့လျှောက် မင်း ဒီကို ၁၀ နာရီအရောက် လာခဲ့ရမယ်။ ယူလာရမယ့်အရာတွေကတော့ ကျန်းမာတဲ့ခန္ဓာကိုယ်၊ မဆုတ်မနစ်တဲ့ စိတ်ဓာတ်၊ ပြီးတော့..."

"ဇွဲနဲ့ လုံ့လ လည်း ပါမှာပေါ့"

"အဲဒါပဲပေါ့။ မင်း ခန္ဓာကိုယ်ကို သေချာ ထိန်းသိမ်းထားတယ်မလား"

"မရည်ရွယ်ပါဘဲနဲ့ ထိန်းသိမ်းပြီးသား ဖြစ်နေတာပါ။ အက်ရှင်သရုပ်ဆောင်ရတာက ကျွန်တော်ထင်ထားတာထက် ပိုခက်နေလို့လေ"

"ဒီခေတ်မှာ ဘာက မခက်လို့လဲ။ ဆိုးလ် က အက်ရှင်ကျောင်းဆိုရင်တော့ ဒါရိုက်တာ ကင်ချွန်းဟို ဆီမှာ ဖြစ်ရမယ်။ သူ့ဆီကနေ သင်ယူစရာတွေ အများကြီးရှိတယ်။ ငါတို့နိုင်ငံမှာ သူ့ထက်တော်တဲ့သူ မရှိဘူး"

"ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်အောင် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားနေပါတယ်"

မီဆို က ပြုံးလိုက်တယ်။

"အော် ဟုတ်သားပဲ။ ရုပ်ရှင်ကားလေ။ အဲဒါ ဒါရိုက်တာ ပတ်ဂျုံဂျင် ရိုက်မယ့် ကားမလား"

"ဟုတ်ပါတယ်"

"ဒါဆို ငါတို့ အဲဒီမှာလည်း တွေ့ရမှာပေါ့"

"အဲဒီမှာလည်း ဟုတ်လား"

"ရိုက်ကွင်းမှာလေ"

"နေပါဦး၊ ဆရာမလည်း ပါတာလား"

"မဟုတ်ဘူး၊ ရိုက်ကွင်းမှာ သရုပ်ဆောင်ပိုင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အကြံပေးဖို့ သူက အကူအညီတောင်းထားလို့"

"သရုပ်ဆောင်ပိုင်း အကြံပေးရမယ်။ ရိုက်ကွင်းမှာ။ အဲဒါက ဒါရိုက်တာတွေ လုပ်ရတဲ့အလုပ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ထားတာ"

"ဟုတ်တယ်မလား။ ရုတ်တရက်ကြီးဆိုတော့ ငါလည်း ငြင်းမလို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒါရိုက်တာ ပတ်ဂျုံဂျင် ဖြစ်နေတယ်လေ။ 'Spring Calendar' ကို ရိုက်ခဲ့တဲ့ ဂန္ထဝင် ဒါရိုက်တာ ပတ်ဂျုံဂျင် ပေါ့။ ဒါကြောင့် ငါလည်း လက်ခံလိုက်တာ။ သူ့ဆီကနေ တစ်ခုခု သင်ယူခွင့်ရကောင်းပါရဲ့လေ။ အဲဒီ ဂျီးများတဲ့ စီနီယာ ဂျွန်မင်း တောင် ငါ့ကို ခွင့်ပြုချက် ပေးထားတယ်"

"ဒါဆို ဆရာမ လက်ခံလိုက်တာပေါ့"

"အတွေ့အကြုံအနေနဲ့ပေါ့"

"သူက သာမန် ထူးဆန်းတဲ့သူမျိုး မဟုတ်ဘူးနော်... ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် ပေါင်းမိရင် ပြဿနာ တက်လိမ့်မယ်ထင်တယ်"

"ငါက အေးအေးဆေးဆေးနဲ့ စကားနားထောင်တဲ့သူဆိုတော့ အဆင်ပြေပါတယ်"

"ဟားဟား၊ ဒါ ဒီနှစ်အတွင်း ကျွန်တော်ကြားဖူးသမျှ အရယ်ရဆုံး ဟာသပဲ"

မီဆို ရဲ့ လက်က လေထဲ မြောက်တက်လာတာကို မြင်တော့ မာရူးက အမြန် ဆက်ပြောလိုက်တယ်။

"ဒါနဲ့ ဂုဏ်ပြုခေါက်ဆွဲကို ဘယ်တော့လောက် စားရမှာလဲ"

"...ခ-ခဏလောက် စောင့်ပါဦး"

"ဒါဆို တိုးတက်မှုလေး ဘာလေး ရှိတယ်ဆိုတဲ့ သဘောပေါ့"

"ငါ သူ့မိဘတွေကိုတော့ သွားကန်တော့ပြီးပြီ"

မီဆို က လက်မထောင်ပြရင်း ပြောလိုက်တယ်။

"နေပါဦး၊ ငါက ဘာလို့ မင်းကို အစီရင်ခံနေရတာလဲ"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော်က အောင်သွယ်တော်လေ။ မဟုတ်လို့လား"

"မင်းပြောတာ မှန်ပါတယ်လေ"

"လူတစ်ယောက်ကို အကြွေးတင်ထားရင် နောင်တရတတ်တယ်လို့ ပြောကြတယ်လေ"

"မင်းက မင်္ဂလာဖွဲ့မယ့် ပိုက်ဆံမထည့်ဘဲ လာစားလို့မရဘူးလား"

မီဆို က မာရူးရဲ့ ဆံပင်တွေကို ဆွဲဖွလိုက်ပြီးနောက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်တယ်။

"ဂျောင်းလင်"

"ရှင်"

"ဆွန်းဂျဲ ဆီကနေ ဘာသတင်းများ ရသေးလဲ"

"မရပါဘူး"

"သူက ပုံမှန်ဆို အတန်းမစခင် ၁၀ မိနစ်အလိုလောက်ကတည်းက ရောက်နေကျကို..."

မီဆို ပြောပြီးတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် စာသင်ခန်း တံခါးပွင့်လာတယ်။ ဆွန်းဂျဲ က ကုတ်အင်္ကျီအရှည်ကြီးကို ဝတ်ပြီး ပေါ်လာတယ်။ နွေရာသီကြီးမှာ ကုတ်အင်္ကျီအရှည်ကြီးတဲ့လား။ သူက မိတ်ကပ်တောင် လိမ်းထားသေးတယ်။

"နောက်ကျသွားတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်"

"ရပါတယ်။ ငါတို့ မစရသေးပါဘူး။ ဒါထက် မင်းက ဓာတ်ပုံရိုက်ကွင်းကနေ လာတာလား"

"ဟုတ်ပါတယ်"

"တကယ်"

"ဟုတ်ကဲ့"

ဆွန်းဂျဲ က အနေရခက်တဲ့ အပြုံးနဲ့ ဝင်လာပြီး မာရူးကို မြင်သွားတယ်။

"အော်၊ မင်းကိုး"

"ကျွန်တော်တို့ အရင်က တွေ့ဖူးတယ်နော်။ မင်္ဂလာပါ"

"ငါ ရိုက်ကွင်းကို သွားတုန်းက တွေ့ခဲ့တဲ့တစ်ယောက် မလား"

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်ပါပဲ"

"တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ငါ မင်းနဲ့ အမြဲတမ်း တွေ့ချင်နေခဲ့တာ"

"ကျွန်တော့်ကိုလား"

"ဆရာ မွန်ဂျောင် ဆီကနေ မင်းအကြောင်း တချို့ ကြားဖူးထားလို့ပါ"

ဆွန်းဂျဲ က လက်ကမ်းပေးပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။ မာရူးက သူ့လက်ကို ဘောင်းဘီမှာ သုတ်လိုက်ပြီး ဆွန်းဂျဲ ရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။

"မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ"

"ကျွန်တော်က ဟန်မာရူး ပါ။ အော်၊ ကျွန်တော့် ညီမက ခင်ဗျားရဲ့ အမာခံပရိသတ်လေ။ အဲဒီတုန်းက ခင်ဗျားရဲ့ လက်မှတ်ကို သူ့ကို ပေးလိုက်တယ်"

"တကယ်လား။ ဝမ်းသာစရာပဲ"

ဆွန်းဂျဲ က လက်ကို လွှတ်လိုက်ရင်း ပြုံးပြတယ်။ မာရူး အနည်းငယ် အံ့သြသွားတယ်။ သူက တော်တော်လေး ချောမောပြီး ဘယ်သရုပ်ဆောင်နဲ့ယှဉ်ယှဉ် ရှုံးမယ့်ပုံမပေါ်ဘူး။ ကြည့်ရတာ ဘယ်သူမဆို နိုင်ငံရဲ့ အကောင်းဆုံးတစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်တာတော့ မဟုတ်ဘူးပဲ။

"အာ..."

မာရူးက ပြုံးစိစိနဲ့ ဂျောင်းလင် ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ ဂျောင်းလင် ကတော့ ခေါင်းကို တွင်တွင်ရမ်းပြနေတယ်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ဒါထက် ရှေ့လျှောက် ကျွန်တော့်ကို စောင့်ရှောက်ပေးပါဦး။ ကျွန်တော်လည်း ဒီမှာ သင်တန်းတက်ရတော့မှာ"

"ဟုတ်လား။ ငါ့အတွက်တော့ ပိုကောင်းသွားတာပေါ့"

သူက ပြုံးလိုက်တဲ့အခါ ပိုပြီးတော့တောင် မိုက်သွားသေးတယ်။ ဒီအတိုင်းဆို သူပါ ပရိသတ်တစ်ယောက် ဖြစ်သွားနိုင်တယ်လို့ မာရူး ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူ့ရဲ့ ဖျော်ဖြေပွဲကို တစ်ခေါက်လောက် သွားကြည့်တာလည်း မဆိုးလောက်ဘူးထင်တယ်။

"ကဲကဲ။ မိတ်ဆက်လို့ ပြီးသွားပြီဆိုရင် ငါတို့ စကြမလား"

မီဆို က အာရုံစိုက်လာအောင် လက်ခုပ်တီးလိုက်တယ်။

"မာရူး၊ မင်းက ဒီနေ့တော့ ထိုင်ကြည့်နေလိုက်။ ပြီးတော့ မင်း တရားဝင် စတက်တာနဲ့ ငါက မင်းကို မစ္စတာမာရူး လို့ တပ်ခေါ်တော့မှာမို့လို့ အဲဒါကို သတိထားပါ"

"တကယ်ကြီးလား။ ဘာလို့မှန်းမသိပေမယ့် ကြက်သီးတောင် ထသွားတယ်"

"ပါးစပ်ပိတ်ပြီး နားထောင်စမ်းပါ"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ။ အော်၊ ဒါနဲ့ သင်တန်းကြေးကကော"

"စီနီယာ ဂျွန်မင်း ပေးပြီးသွားပြီ"

"ကျွန်တော့် ကျောထောက်နောက်ခံက တော်တော် စိတ်ချရတာပဲ"

"ပြုံးစိစိ လုပ်မနေဘဲ ဟိုဘက်မှာ သွားထိုင်တော့။ ကဲ ဒါဆို စလိုက်ကြစို့"

မာရူးက ခေါင်းညိတ်ပြီး ခုံမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။

* * * * * * * * *

"သိပ်အရေးမပါတဲ့ ကာရိုက်တာတွေမှာတောင် သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် နောက်ခံဇာတ်လမ်းတွေ ရှိကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဇာတ်ညွှန်းထဲမှာတော့ အဲဒီ ကာရိုက်တာက အခုအချိန်အထိ ဘာတွေလုပ်ခဲ့တယ်၊ ဘယ်လို ပြဿနာမျိုးတွေ ရှိတယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ဘယ်လို ဆန္ဒမျိုးတွေ ရှိတယ်ဆိုတာကို ဖော်ပြထားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့က ခဏလေးပဲ ပေါ်လာတဲ့ ဇာတ်ရံတွေမို့လို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို ကာရိုက်တာမျိုးတွေကို ဖမ်းဆုပ်ပြီး အသေးစိတ်လေ့လာကာ ကိုယ်ပိုင်ကာရိုက်တာအဖြစ် ဖန်တီးဖို့ ကြိုးစားတဲ့သူတွေ ရှိတယ်။ အဲဒီလိုလူတွေက မင်းတို့ အတုယူသင်ယူရမယ့် သရုပ်ဆောင်တွေပဲ"

ဆွန်းဂျဲ က ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ မီဆို ပြောတာ လုံးဝကို မှန်ကန်နေတယ်။

"ဒီကနေ့ခေတ် ထိပ်တန်းသရုပ်ဆောင်တွေထဲမှာ ရုတ်တရက်ကြီး ခေါင်းဆောင်မင်းသား၊ မင်းသမီး ဖြစ်လာတဲ့သူဆိုတာ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး။ အားလုံးက နာမည်မရှိတဲ့ ဇာတ်ရံတွေအဖြစ်ကနေ စတင်ခဲ့ကြတာချည်းပဲ။ အဲဒီလိုသရုပ်ဆောင်တွေကို ကြည့်ပြီး ငါတို့တွေ အံ့သြရတယ်။ သူတို့က ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလောက်အထိ သရုပ်ဆောင်နိုင်ကြတာလဲ။ အဖြေကတော့ သူတို့ဖန်တီးထားတဲ့ ကာရိုက်တာတွေထဲမှာ ရှိတယ်။ သူတို့မှာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုတည်း ရှိပေမယ့် ဝိညာဉ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေတယ်။ သူတို့က သူတောင်းစားနေရာကနေ သရုပ်ဆောင်ရရင် တကယ်ကို သူတောင်းစားတစ်ယောက် ဖြစ်သွားသလို၊ သူဌေးနေရာကနေ သရုပ်ဆောင်ရရင်လည်း အရိုးထဲစွဲနေတဲ့အထိ သူဌေးတစ်ယောက် ဖြစ်သွားကြတယ်။ သူတို့က အဲဒီကာရိုက်တာကို အတုခိုးရုံလေးတင် ရပ်မနေဘဲ အဲဒီလိုလူတွေရဲ့ စိတ်နေသဘောထားကို နားလည်အောင် အသေးစိတ်လေ့လာပြီး ကာရိုက်တာကိုယ်တိုင် ဖြစ်သွားအောင် လုပ်ကြတယ်။ Method Acting လို့ ငါတို့ခေါ်တဲ့အရာက တကယ်တော့ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို အာရုံစိုက်ထားတဲ့ သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်ပဲ"

"ကာရိုက်တာထဲကို စီးမျောဝင်သွားရုံနဲ့ လုံလောက်ပြီလား" လို့ ဆွန်းဂျဲ က မေးခွန်းထုတ်လိုက်တယ်။

"မလုံလောက်ဘူး။ အော်၊ ငါပြောတာက အမှန်တရား မဟုတ်နိုင်ဘူးဆိုတာကိုတော့ သတိထားဦး။ အခု ငါပြောပြမယ့်ဟာက နည်းလမ်းတစ်ခုသာ ဖြစ်တယ်။ မင်းက တော်တော်ကောင်းတဲ့ မေးခွန်းကို မေးလိုက်တာပဲ။ စီးမျောဝင်သွားဖို့ဆိုတာကလည်း လွယ်တာတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းသာ အဲဒီလို လုပ်နိုင်ခဲ့ရင် ဘယ်သူကမှ မင်းကို သရုပ်ဆောင်ညံ့တယ်လို့ ပြောမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ပရိသတ်ကို သူတို့လက်ခုပ်ထဲက ရေလို ကစားနိုင်တဲ့ သရုပ်ဆောင်တွေကတော့ အဲဒီမှာတင် ရပ်မနေကြဘူး။ သူတို့က အဲဒီအပေါ်မှာ ကာရိုက်တာကို ထပ်ပေါင်းထည့်ကြတယ်။ ဥပမာတစ်ခု ပြောပြမယ်။ ဒီမှာရှိတဲ့လူတိုင်း ဘတ်ထယ်ဟို ကို သိကြတယ်မလား"

"သိတာပေါ့။ ဘယ်သူကများ မသိဘဲနေမလဲ"

ဂျောင်းလင် က ဝင်ပြောလိုက်တယ်။

"ဒယ်ဂျုံ ဆုရှင် သရုပ်ဆောင် ဘတ်ထယ်ဟို လေ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က သူရိုက်ခဲ့တဲ့ 'The Road Home' ဇာတ်ကားမှာ သူက ကုမ္ပဏီကနေ အတင်းအကျပ် နုတ်ထွက်ခိုင်းခံခဲ့ရတဲ့ အသက် ၄၀ အရွယ် အမျိုးသားတစ်ယောက်နေရာကနေ သရုပ်ဆောင်ခဲ့တယ်။ အဲဒီလိုလူတွေကို နားလည်နိုင်ဖို့အတွက် သူကိုယ်တိုင် ကုမ္ပဏီကနေ အတင်းအကျပ် နုတ်ထွက်ခိုင်းခံခဲ့ရတဲ့ တကယ့်လူတွေဆီ သွားပြီး စကားပြောခဲ့တယ်။ တချို့သရုပ်ဆောင်တွေက သူတို့အတွက် အချက်အလက်တွေ စုဆောင်းပေးဖို့နဲ့ အင်တာဗျူးတွေ လုပ်ပေးဖို့ တပည့်တွေ ရှိတတ်ကြပေမယ့် အဲဒီလိုလုပ်ရင်တော့ ဘယ်တော့မှ အပြည့်အဝ နားလည်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ်တိုင် အင်တာဗျူးလုပ်တာနဲ့ စာရွက်ပေါ်မှာ ဖတ်ရတာက တခြားစီပဲလေ။ အဲဒီလိုလုပ်ခြင်းအားဖြင့် သူက သူတို့ရဲ့ ပြဿနာတွေကို နားလည်ခဲ့တယ်၊ သူတို့ရဲ့ နာကျင်မှုတွေကို ခံစားခဲ့ရတယ်၊ ပြီးတော့ အဲဒီလိုလုပ်တဲ့အတွက် အဲဒီလူတွေဆီကနေ အဆဲတောင် ခံခဲ့ရနိုင်တယ်။ အဲဒီလိုနဲ့ အဲဒီရုပ်ရှင်ရဲ့ အဓိကဇာတ်ကောင် ပေါ်ထွက်လာတာပဲ"

ဆွန်းဂျဲ က လူအမျိုးမျိုးဆီသွားပြီး မေးခွန်းတွေ မေးနေတဲ့ သူ့ကိုယ်သူ မြင်ယောင်ကြည့်လိုက်တယ်။ အဲဒါက သိပ်ကောင်းတဲ့အရာတော့ မဟုတ်ဘူး။ ကုမ္ပဏီကနေ အတင်းအကျပ် နုတ်ထွက်ခိုင်းခံခဲ့ရတဲ့ လူတွေကို သူတို့ရဲ့ နုတ်ထွက်မှုအကြောင်း သွားမေးရမယ်တဲ့လား။ အနည်းဆုံးတော့ ပါးရိုက်ခံရဖို့ ပြင်ဆင်ထားမှ ရလိမ့်မယ်။

"ပြီးတော့ ဘတ်ထယ်ဟို က အဲဒီဇာတ်ကားကနေ ရလာတဲ့ အနုပညာကြေးကို လူလတ်ပိုင်းတွေ ပြန်လည်အလုပ်ရရှိရေးအတွက် လုပ်ဆောင်နေတဲ့ ဖောင်ဒေးရှင်းတစ်ခုကို လှူဒါန်းခဲ့တယ်။ သူက အင်တာဗျူးလုပ်တုန်းက ကူညီခဲ့တဲ့လူတွေနဲ့အတူ ကမ်ပိန်းတစ်ခုလည်း လုပ်ခဲ့သေးတယ်။ အဲဒီလိုလုပ်ဖို့ မင်းတို့ကို ငါ ပြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒါက ဘတ်ထယ်ဟို ဆိုတဲ့လူက အရမ်းကို ကြီးမြတ်လွန်းလို့ ဖြစ်လာတဲ့ကိစ္စလေ။ သာမန်လူတွေက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကန့်သတ်ချက်တွေကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကန့်သတ်ချက်တွေကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီလိုမျိုး မလုပ်နိုင်ကြပါဘူး"

မီဆို က နာရီကို ကြည့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။

"ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်နဲ့ပဲ ရပ်လိုက်ကြစို့။ ငါ စကားပြောတာ အရမ်းများသွားပြီ"

* * * * * * * * *