အခန်း ၅၀၁

Vol. 51 Ch. 501

အခန်း (၅၀၁) သူရဲကောင်းကြီး အိမ်ပြန်ရောက်ခြင်း

မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပနေသော ဘန်း၏ ညရှုခင်းကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် သူတို့အဖွဲ့က ကြိုတင်စီစဉ်ထားသော အဆင့်မြင့် ဟိုတယ်ကြီးတစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်တည်းခိုလိုက်ကြသည်။

လုံခြုံရေးနှင့် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှု ရှိစေရန်အတွက် ဟိုတယ်တစ်ခုလုံးကို ကြိုတင်ငှားရမ်းထားပြီး သမိုင်းဝင် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများအား မည်သည့်အခါမျှ မအိပ်စက်တတ်သော စည်ကားလှသည့် မြို့တော်ကြီးကို ဆက်လက်စီးမိုးကြည့်ရှုနိုင်စေရန် အပေါ်ထပ်များတွင် နေရာချထားပေးခဲ့၏။

ဟိုတယ်တွင် စမတ်အိမ်သာများ၊ အပူချိန်ထိန်း ရေချိုးစနစ်များမှအစ LCD တီဗီများနှင့် လျှပ်စစ်ခန်းဆီးကာများအထိ ခေတ်မီအသုံးအဆောင်မျိုးစုံ ပါဝင်ပြီး ဧည့်သည်တစ်ဦးချင်းစီအတွက် ထိုအရာများကို မည်သို့အသုံးပြုရမည်ကို စိတ်ရှည်လက်ရှည်နှင့် ဂရုတစိုက် ရှင်းပြပေးမည့် ဝန်ထမ်းတစ်ဦးစီကိုလည်း ထည့်သွင်းပေးထားလေသည်။

ဤအရာအားလုံးက ဘိုးဘေးပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများအတွက် အလွန်ပင် ဆန်းသစ်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

လူများစွာမှာ တစ်ညလုံး လူးလွန့်ကာ အိပ်မပျော်နိုင်ဖြစ်မည်မှာ အသေအချာပင်။

နေ့ခင်းဘက်က သူတို့ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် အရာများ၏ ကြီးမားသော ရိုက်ခတ်မှုထဲတွင် နစ်မြုပ်နေဆဲဖြစ်သော သမိုင်းဝင် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများဖြစ်စေ၊ သူတို့၏ နောက်ထပ်ခရီးစဉ်ကို ခန့်မှန်းရန် ကြိုးစားနေကြပြီး ကြိုတင် စောင့်ကြည့်လိုသည့် အင်တာနက်ပေါ်မှ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ရေတွက်မရနိုင်သည့် အင်တာနက်အသုံးပြုသူများဖြစ်စေ အားလုံးက စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေကြသည်။

သို့သော် ခရီးစဉ်ကို တင်းကျပ်စွာ လျှို့ဝှက်ထားပြီး အင်တာနက်ပေါ်တွင် မည်သည့် တရားဝင်အချက်အလက်ကိုမျှ ထုတ်ပြန်ထားခြင်း မရှိချေ။ ထို့ကြောင့် ခန့်မှန်းချက်အားလုံးမှာ ခန့်မှန်းချက်များသာ ဖြစ်နေခဲ့၏။

နောက်တစ်နေ့နံနက်တွင် ထိုလူကြီးမင်းနှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် ဟိုတယ်၏ ကျယ်ဝန်းကာ လင်းထိန်နေသော ဘူဖေး စားသောက်ဆိုင်သို့ စောစီးစွာ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ကောင်တာပေါ်ရှိ အဆုံးအစမရှိ မျက်စိကျိန်းမတတ် ပြင်ဆင်ထားသော အစားအသောက်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းဒဲဖူနှင့် အခြားပညာရှင်များမှာ အံ့သြမှုကြောင့် ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်မိကြပြန်သည်။

ဘူဖေးစားပွဲပေါ်တွင် ခေါက်ဆွဲများ၊ ဝက်ပေါင်ခြောက်များနှင့် မုန့်များကဲ့သို့သော အနောက်တိုင်း အစားအစာမျိုးစုံသာမက ကွမ်တုံဒင်ဆမ်းများ၊ စူကျိုးစတိုင် ဟင်းရည်ခေါက်ဆွဲများ၊ မြောက်ပိုင်းစတိုင် ဖက်ထုပ်များနှင့် ကြက်သွန်မြိတ်ကင်များအပြင် သစ်သီးမျိုးစုံ၊ ဒိန်ချဉ်နှင့် သစ်သီးဖျော်ရည်များအပါအဝင် နိုင်ငံတစ်ဝှမ်းမှ တရုတ်နံနက်စာများလည်း ရှိနေခဲ့သည်။

အစားအစာ အများစုမှာ သူတို့ ယခင်က တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူး၊ မကြားဖူးခဲ့သော အရာများ ဖြစ်နေ၏။

ယူနီဖောင်းဝတ်ဆင်ထားသော ဝန်ထမ်းများက သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နွေးထွေးသော အပြုံးများဖြင့် ဟင်းလျာတစ်မျိုးချင်းစီ၏ အမည်၊ မူရင်းဒေသနှင့် ယေဘုယျအရသာတို့ကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် မိတ်ဆက်ပေးကာ မြည်းစမ်းကြည့်ရန် လမ်းညွှန်ပေးလိုက်ကြသည်။

တစ်ချိန်က စစ်မြေပြင်တွင် တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြသော ဤစစ်သည်တော်ကြီးများ ယခုအခါ အစားအသောက်များကို အနည်းငယ် သတိထားကာ အနေခက်နေသည့်ပုံစံဖြင့် ကြည့်နေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝန်ထမ်းများစွာမှာ ဝမ်းနည်းမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ကြရသည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့က ဤငြိမ်းချမ်းကာ ကြီးပွားတိုးတက်နေသော ခေတ်ကာလ၏ ကွဲပြားလှသော အရသာများကို သူတို့ မြည်းစမ်းကြည့်နိုင်စေရန် မျှော်လင့်လျက် အစားအစာများကို စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် အကြံပြုပေးလိုက်ကြ၏။

ကျန်းဒဲဖူနှင့် ကျန်းယိုဖူတို့ နှစ်ဦးစလုံး၏ ပန်းကန်များထဲတွင် နူးညံ့နေသော ထမင်းဖြူများနှင့် အသားဟင်းများ အပြည့်အမောက် ပါဝင်နေချေသည်။

ကျန်းဒဲဖူက တောက်ပနေသော ထမင်းတစ်ဇွန်းကို ခပ်ယူလိုက်ပြီး သူ၏ဘေးရှိ ကျန်းယဲ့ကို ကြည့်ကာ သတိထားနေသည့်... အတည်ပြုလိုသည့် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်၏။

"ရှောင်ယဲ့... အခုခေတ်မှာ ငါတို့လို သာမန်လူတွေက ဒီလို ထမင်းဖြူနဲ့ အသားတွေကို နေ့တိုင်း စားနိုင်နေကြပြီလား"

မျှော်လင့်ချက်နှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုတို့ ရောနှောနေသော အဘိုးလေး၏ မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ကာ ကျန်းယဲ့က ခိုင်မာပြတ်သားစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ် အဘိုးလေး။ ဗိုက်ဝအောင် စားနိုင်ရုံတင်မကဘူး... ကောင်းကောင်းမွန်မွန်ကို စားနိုင်ကြပါတယ်။ ဒါက အလွန်ကို သာမန်ကိစ္စတစ်ခုပါပဲ..."

ဘေးမှ နားထောင်နေသော ကျန်းယိုဖူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို လေးနက်စွာ ချလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရိုးရှင်းသော်လည်း ကျေနပ်နေသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။ "ကောင်းလိုက်တာ... အရမ်းကို ကောင်းတာပဲ..."

လူတိုင်းက သူတို့၏ မျက်စိရှေ့ရှိ ပွဲတော်ကြီးဟု သတ်မှတ်ထားသော အစားအစာများကို အာရုံစိုက် စားသောက်နေကြသဖြင့် စားသောက်ဆိုင်မှာ တိတ်ဆိတ်သွားရသည်။

မည်သူမျှ စကားမပြောကြချေ။ တိုးညှင်းသည့် ခရင်းနှင့် ဇွန်းသံများသာ ထွက်ပေါ်နေခဲ့၏။

နောက်ဆုံးတွင် လူတိုင်း၏ ပန်းကန်များမှာ လုံးဝ ပြောင်စင်သွားခဲ့ပြီး ထမင်းတစ်စေ့၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက် တစ်ရွက်မျှပင် ကျန်မနေခဲ့ချေ။

အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာပြီးနောက် ဟိုတယ် ဧည့်ခန်းမတွင် သာမန်အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားကာ စွမ်းဆောင်ရည်ပြည့်ဝပုံရသော ဝန်ထမ်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤခရီးစဉ်၏ အဓိက ညှိနှိုင်းရေးမှူးအဖြစ် ကျန်းယဲ့က ဧည့်သည်တော်များအား ရှင်းလင်းစွာ ပြောကြားလိုက်သည်။

"လူကြီးမင်းနဲ့ ရဲဘော်တို့... နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွက် ကျွန်တော်တို့ ခေတ္တခွဲထွက်ကြဖို့ လိုပါတယ်။ လူကြီးမင်းတို့အားလုံးကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးဖို့အတွက် ဝန်ထမ်းတွေကို ကျွန်တော်တို့ စီစဉ်ထားပြီးပါပြီ.."

ကျန်းယဲ့က လေးရက်တာ မိသားစု ဝင်တွေ့ခွင့် ခွင့်ရက်ကို ကြေညာလိုက်သည်။

လူငါးဆယ်ပါဝင်သော အဖွဲ့ကို အဖွဲ့ငယ် လေးဆယ့်ခြောက်ဖွဲ့အဖြစ် ဂရုတစိုက် ခွဲဝေလိုက်၏။

အဘိုးလေးယောက်ကို သူတို့၏ ဇာတိမြေသို့ ကျန်းယဲ့ ကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်ခေါ်သွားမည့်အပြင် ကျန်ရှိနေသော စစ်သည်တော်လေးဆယ့်ခြောက်ဦးစီအတွက် သီးသန့်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့စီကို တာဝန်ပေးအပ်ထားလိုက်သည်။

အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်ရေးရာ အထူးညှိနှိုင်းရေးဗျူရို နှင့် ဒေသဆိုင်ရာအာဏာပိုင်များက ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်ထားသော ဤအဖွဲ့များက သူရဲကောင်းတစ်ဦးချင်းစီ၏ အိမ်အပြန်ခရီးစဉ်မှာ ဘေးကင်းချောမွေ့ပြီး နွေးထွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေစေရန် သေချာစေရန်အတွက် လေးစားမှုအပြည့်ပါသော အသေးစိတ် ခရီးစဉ်များကို ညတွင်းချင်း ရေးဆွဲခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"ပဉ္စမမြောက်နေ့မှာ ကျွန်တော်တို့အားလုံး ပင်လယ်မြို့တော်မှာ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ကြပါမယ်.."

ကျန်းယဲ့က နောက်ဆုံး ဆုံတွေ့ရမည့် နေရာနှင့် အချိန်ကို အတိအကျ သတ်မှတ်ပေးလိုက်၏။

အခြားတစ်ဖက်တွင် ပိုမိုအဆင့်မြင့်သော အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့က ထိုလူကြီးမင်းအား လက်ခံကြိုဆိုရန် တိုက်ရိုက်တာဝန်ယူထားပြီး သူက ပိုမိုမြင့်မားသော အဆင့်မြင့် လည်ပတ်မှုများနှင့် တွေ့ဆုံမှုများ ဆက်တိုက်ပြုလုပ်ရန်အတွက် မြို့တော်သို့ တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ခံရမည်ဖြစ်သည်။

မစ္စတာစွန်းသည် သူ၏ ဇာတိမြေသို့ ဦးစွာ လည်ပတ်မည်ဖြစ်ပြီး ထို့နောက် မြောက်ဘက်မြို့တော်သို့ ခရီးဆက်ကာ ထိုလူကြီးမင်းနှင့် အခြားသူများနှင့် သွားရောက်ပူးပေါင်းမည် ဖြစ်သည်။

အစီအစဉ်အားလုံး ရှင်းလင်းသွားပြီး နေရာကျသွားသောအခါ ကျန်းယဲ့က ခရီးသည်တစ်ဦးချင်းစီအား သူတို့နှင့် သက်ဆိုင်သော ကောစတာကုန်သွယ်ရေးယာဉ်များပေါ်သို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။

တာဝန်ကျ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးချင်းစီနှင့် သူက လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆွဲခါနှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး လေးနက်စွာ ညွှန်ကြားလိုက်လေသည်။ "သူရဲကောင်းကြီးတွေကို သေချာဂရုစိုက်ပေးကြပါ။ ခရီးစဉ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူတို့ရဲ့ ဆန္ဒတွေကို လေးစားလိုက်နာပေးပါ။ ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာ ရှိလာရင် အချိန်မရွေး ကျွန်တော့်ကို ဆက်သွယ်ပါ..."

"စိတ်ချပါ ညွှန်ကြားရေးမှူးကျန်း..." တာဝန်ရှိသူများက လေးနက်စွာ ကတိပေးလိုက်ကြ၏။

နောက်ခဏ၌ သမိုင်းကြောင်းများနှင့် မျှော်လင့်ချက်များကို သယ်ဆောင်ထားသော ယာဉ်များက ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ခွာသွားကြသောအခါ ဧည့်ခန်းမကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်း ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားပြီး ကျန်းယဲ့၊ သူ၏ အဘိုးလေးယောက်နှင့် သူတို့၏ လုံခြုံရေးအတွက် တာဝန်ယူထားသော အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်ရေးရာ အထူးညှိနှိုင်းရေးဗျူရိုမှ ဝန်ထမ်းအဖွဲ့ငယ်လေးသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

ကျန်းယဲ့က လင်ရှောင်ထံသို့ လျှောက်သွားကာ သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ "ပင်ပန်းသွားပြီ လင်ရှောင်..."

လင်ရှောင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စစ်မှန်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ခေါင်းကို ရမ်းလိုက်၏။ "လုံးဝ မပင်ပန်းပါဘူး။ ဒီအလုပ်မှာ ပါဝင်ခွင့်ရတာက ကျွန်တော့်အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါ။ ဒီလို အလုပ်မျိုးကို ဘယ်နှစ်ခါပဲဖြစ်ဖြစ် လုပ်ချင်ပါတယ်..."

ကျန်းယဲ့က ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့အဘိုးလေးယောက်ဖြစ်သော ကျန်းဒဲဖူ၊ ကျန်းယိုဖူ၊ ကျန်းလိုင်ဖူ နှင့် ကျန်းမန်ချန်တို့ထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့မှာ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ဇာတိမြေသို့ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ သူတို့၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် ကြီးမားသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ ရောနှောနေချေသည်။

သူက ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။ "အဘိုးတို့... အိမ်ပြန်ကြစို့..."

ကားလေးက သူတို့၏ ဇာတိမြေသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ မြင်ကွင်းက ကျန်းဒဲဖူ ညီအစ်ကို လေးယောက်၏ နှလုံးသားကို စတင်ဆွဲကိုင်လှုပ်ခါလာခဲ့သည်။

သူတို့က ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်သို့ လှမ်းကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် သူစိမ်းဆန်သော်လည်း ရင်းနှီးနေသည့် ရှာဖွေမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ ဖုန်ထူကာ ချိုင့်ခွက်များ ပြည့်နေသော မြေသားလမ်းလေးအစား ကျယ်ဝန်းချောမွေ့ကာ လမ်းအမှတ်အသားများ ရှင်းလင်းစွာ ရေးဆွဲထားသည့် ကတ္တရာလမ်းမကြီးက အစားထိုးဝင်ရောက်လာခဲ့ချေပြီ။

လမ်းဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် အရိပ်ရသစ်ပင်များနှင့် တောက်ပသော လမ်းမီးတိုင်များရှိနေပြီး မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းအထိတိုင် ရှည်လျားစွာ တန်းစီနေခဲ့သည်။

ဟိုတစ်စု ဒီတစ်စုဖြင့် နိမ့်ကျကာ ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေသော ရွှံ့အုတ်အိမ်လေးများနှင့် သက်ငယ်မိုး တဲအိမ်လေးများမှာ အရိပ်အယောင်ပင် မတွေ့ရတော့ဘဲ စိမ်းလန်းသော တောင်တန်းများနှင့် ကြည်လင်သော ရေပြင်များကြားတွင် တည်ရှိနေသည့် လှပစွာ ဒီဇိုင်းဆင်ထားသော နှစ်ထပ်၊ သုံးထပ် အုတ်ကြွပ်မိုး လုံးချင်းအိမ်လေးများ၊ နွေးထွေးသော အရောင်များ သုတ်ထားသည့် အိမ်လေးများက အစားထိုး နေရာယူလာခဲ့ကြသည်။

အဆောက်အအုံများစွာ၏ ခေါင်မိုးများပေါ်တွင် နေရောင်ခြည်စွမ်းအင်သုံး ရေပူပေးစက်များ တပ်ဆင်ထားပြီး ခြံဝင်းများထဲတွင် မိသားစုသုံး ကားလေးများကို ရပ်နားထားကြသည်။

ကျန်းယိုဖူက လှပသော အိမ်လေးများကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ အသံများ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေလျက် "ဒီလောက် ကောင်းတဲ့ အိမ်တွေ... အခု သာမန်လူတွေက ဒီလိုအိမ်တွေမှာ နေနိုင်နေကြပြီလား။ ကောင်းလိုက်တာ... တကယ်ကို ကောင်းလွန်းပါတယ်..."

ဒါက အိပ်မက်တစ်ခု မဟုတ်ကြောင်း အတည်ပြုရန် ကြိုးစားနေသည့်အလား သူက ထပ်ခါတလဲလဲ ရေရွတ်နေခဲ့သည်။

သူတို့ မှတ်မိနေသော ရွာလေးများဆီသို့ ကွေ့ကောက်နေသည့် အဝေးပြေးလမ်းမကြီးအတိုင်း ကားလေး မောင်းနှင်လာစဉ် ပို၍ အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်လာပြန်သည်။

တောင်တန်းများနှင့် စိမ်းလန်းသော လယ်ကွင်းများကြားတွင် အသစ်စက်စက် ကတ္တရာလမ်းမကြီးတစ်ခုက မီးခိုးရောင် ဖဲကြိုးတစ်ကွင်းအလား သာယာလှပစွာ ကွေ့ကောက်စီးဆင်းနေချေသည်။

ပို၍ မျက်စိဖမ်းစားနိုင်သည်မှာ လမ်း၏ အလယ်တွင် တောက်ပသော အနီ၊ အဝါ၊ အပြာ ဖဲကြိုးလိုင်း သုံးလိုင်းကို ရှင်းလင်းစွာ ဆွဲသားထားခြင်းပင်။

ကျန်းလိုင်ဖူက မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးကာ မယုံနိုင်စွာဖြင့် ကျန်းယဲ့ကို မေးလိုက်၏။ "ရှောင်ယဲ့... ဒီ... ဒီလယ်ကွင်းတွေက ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ လမ်းတွေ ခင်းထားတာလား။ ဒါ ဘယ်လောက်တောင် အားထုတ်ထားရမလဲ..."

ကျန်းယဲ့က ပြုံးကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။ "အဘိုးငါး... ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က ကျဲ့ကျန်းပြည်နယ် တစ်ဝှမ်းလုံးမှာ တိုးမြှင့်ဆောင်ရွက်ခဲ့တဲ့ ကျေးလက်လမ်းကောင်း လေးသွယ်အစီအစဉ်ရဲ့ အဆင့်မြှင့်တင်ထားတဲ့ ပုံစံပါ..."

"ဒါက ယာဉ်ကြောအသွားအလာ အဆင်ပြေစေဖို့အတွက် သာမကဘဲ ရွာသားတွေ ညစာစားပြီးတဲ့အခါ ဒီပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်ပြီး လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်နိုင်ဖို့အတွက်ပါ ရည်ရွယ်ထားတာပါ..."

"လမ်းအလယ်မှာ ရောင်စုံဖဲကြိုးလိုင်းတွေ ဆွဲထားတဲ့အတွက် ကျွန်တော်တို့အားလုံးက ဒါကို သက်တံ့လမ်းလို့ ခေါ်ကြတယ်"

"သက်တံ့လမ်း... ညစာစားပြီး လမ်းလျှောက်ကြတယ်ပေါ့..." ကျန်းလိုင်ဖူက ထပ်ခါတလဲလဲ ရေရွတ်နေခဲ့၏။

လယ်ကွင်းများကြားတွင် ကွေ့ကောက်နေသည့် လှပသော လမ်းလေးကို ကြည့်ကာ ညနေခင်းအချိန်၌ ရွာသားများ အေးအေးဆေးဆေး လမ်းလျှောက်နေကြမည့်ပုံကို စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ကြီးမားလှသော ကျေနပ်မှုတစ်ခုက ပြည့်လျှံတက်လာရသည်။

ရွာများဆီသို့ ကားလေး မောင်းနှင်လာသည်နှင့်အမျှ သူတို့ ဖြတ်သန်းသွားသော ရွာတိုင်းက သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေပြီး စနစ်တကျ တည်ဆောက်ထားသော အိမ်များ၊ ပြီးပြည့်စုံသော အခြေခံအဆောက်အအုံများနှင့်အတူ သူတို့ မှတ်မိနေသော ဆင်းရဲမွဲတေကာ ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးပြီး ညစ်ပတ်နေသော ကျေးလက်ပုံရိပ်ဟောင်းနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေခဲ့ချေသည်။

သူတို့၏ ဇာတိမြေတွင် ဖြစ်ပေါ်နေသော ဤအကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲမှုများ၏ ရိုက်ခတ်မှုက ဘန်း၏ တောက်ပနေသော မီးရောင်များ သို့မဟုတ် မြန်နှုန်းမြင့်ရထားများထက် သူတို့၏ နှလုံးသားများကို ပို၍ တိုက်ရိုက်ကျကာ နက်ရှိုင်းစွာ ထိခိုက်စေခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤနေရာက သူတို့၏ အမြစ်တွယ်ရာ နေရာဖြစ်ပြီး သူတို့ကို မွေးဖွားပေးကာ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့သော နေရာဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ဤမြေကြီး၏ လက်မတိုင်းက သူတို့၏ လူငယ်ဘဝ ချွေးပေါက်များ၊ မှတ်ဉာဏ်များဖြင့် စိုရွှဲနေခဲ့သည်။

မိမိ၏ ဇာတိမြေက ဤမျှ ကြီးပွားတိုးတက်ကာ လှပပြီး အသက်ဝင်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သွေးဆက်နွယ်မှု၏ နက်ရှိုင်းသောနေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ခံစားချက်နှင့် ဂုဏ်ယူမှုတို့မှာ မည်သည့် မြို့ကြီးပြကြီး၏ ကြီးပွားတိုးတက်မှုနှင့်မျှ နှိုင်းယှဉ်၍မရနိုင်အောင်ပင်။

သူတို့ ကာကွယ်ခဲ့သည့်အရာမှာ ဤကဲ့သို့သော ဇာတိမြေ မြောက်မြားစွာကို ပြန်လည်ရှင်သန်လာစေနိုင်သည့် အနာဂတ်တစ်ခုပင်။