အခန်း ၁၆၂
Vol. 17 Ch. 162
🍅 Chapter 162
“သခင်မကြီးက နောက်နေပြန်ပြီ၊ သခင်မကြီးဆီမှာ ရှိနေတဲ့ အဲဒီ မြင့်မြတ်ပြီး တည်ငြိမ်တဲ့ဟန်အမူအရာက သာမန်လူတွေမှာ ရှိတတ်တာမျိုးမှ မဟုတ်တာ၊
ပြီးတော့ သခင်မကြီး ခင်ပွန်းရဲ့ မျိုးရိုးက လီ ဖြစ်နေတယ်၊ ပြီးတော့ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်တွေက သမီးတစ်ယောက် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တယ်ဆိုတော့ သေချာတွေးကြည့်ရင် ခန့်မှန်းရမခက်ပါဘူး”
ကျန်းချင်းဟန်က အနည်းငယ်ပြုံးပြလိုက်ပြီး သူမ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ဝန်ခံလိုက်သည်။
“မှန်ပါတယ်၊ ကျွန်မက အမတ်ကြီးလီယွမ်ရဲ့ဇနီး ကျန်းချင်းဟန်အစစ်ပါပဲ”
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက ရှစ်နှစ်၊ ကိုးနှစ်လောက် သမီးဖြစ်သူကို အသည်းအသန်ရှာဖွေနေခဲ့ပေမဲ့ မအောင်မြင်သေးတဲ့ မိခင်တစ်ယောက်ဆိုရင် ပိုမှန်ပါလိမ့်မယ်”
သူတို့နှစ်ဦး စကားပြန်ပြောသည်ကို မစောင့်တော့ဘဲ ကျန်းချင်းဟန် သူမ ဘာသာဆက်ပြောလေသည်။
“လွန်ခဲ့တဲ့ ကိုးနှစ်က ကျွန်မ ကလေးလေးယောက်ကိုခေါ်ပြီး ဆွေမျိုးတွေဆီ အလည်သွားဖို့ မွေးရပ်မြေကိုအပြန်လမ်းမှာ ရန်သူတွေရဲ့ လိုက်လံတိုက်ခိုက်တာကို ခံခဲ့ရတယ်၊ ကျွန်မ ကလေးတွေကို ခွဲပြီး ထွက်ပြေးခိုင်းလိုက်တယ်၊
ပြီးတော့ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ရန်သူတွေကို မျှားခေါ်သွားခဲ့တာ”
“အဲဒီလူတွေက ဒီလောက်တောင်ယုတ်မာပြီး ကျွန်မကလေးတွေနောက်ကို တိတ်တဆိတ် ပြန်လှည့်လိုက်သွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး၊ စစ်ကူတွေ ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာတော့ ကျွန်မရဲ့ သားသုံးယောက်က ပြင်းပြင်းထန်ထန်ဒဏ်ရာရနေပြီ၊ ကျွန်မရဲ့ သနားစရာ သမီးငယ်လေးကတော့ ဘယ်မှာမှန်း မသိရတော့ဘူး၊ အခင်းဖြစ်ပွားတဲ့နေရာမှာ ဖိနပ်တစ်ရန်ပဲတွေ့ခဲ့ရတယ်”
“ကျွန်မသမီးက ဒီလိုနဲ့ပဲ သေသွားပြီဆိုတာကို ကျွန်မ မယုံကြည်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး အသည်းအသန်ရှာဖွေနေခဲ့တာပါ၊ ဒါပေမဲ့... သမီးနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘာသတင်းမှမရခဲ့ဘူး”
လီရှို့ယွင်မှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး မျက်လုံးများမှာ အလိုအလျောက် နီရဲလာတော့သည်။
“သခင်မကြီးကို မေးပါရစေ၊ ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး မွေးရာပါအမှတ်ကို အခြေခံပြီး လူရှာနေခဲ့တာလား”
ကျန်းချင်းဟန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ပန်းချီကားသုံးပြီး လူရှာတာက အရမ်းထင်ရှားလွန်းတယ်၊ ကျွန်မတို့ သမီးကိုမတွေ့ခင် တခြားသူတွေက အရင်ရှာတွေ့ပြီး အန္တရာယ်ပေးမှာကို စိုးရိမ်လို့ အမြဲတမ်းမွေးရာပါအမှတ်ကိုပဲ သုံးပြီး ရှာခဲ့တာပါ၊
ဒါပေမဲ့ ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး ဘာသတင်းမှမရခဲ့ဘူး”
လီရှို့ယွင် လက်မောင်းကို ဆန့်ထုတ်ပြလိုက်သည်။
“တစ်ချက်လောက် ကြည့်ပါဦး၊ ဒါက အဲဒီမွေးရာပါအမှတ်များလား”
ချောမွတ်ပြီး ဖြူဝင်းသော ထိုလက်မောင်းလေးပေါ်တွင် လခြမ်းပုံစံ နီညိုရောင် မွေးရာပါအမှတ်တစ်ခုက ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။
ကျန်းချင်းဟန်၏အကြည့်များက ထိုမွေးရာပါအမှတ်ပေါ်တွင် တင်းကျပ်စွာ စွဲမြဲသွားတော့သည်။
တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူမ မျက်လုံးများတွင် မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းသွားသကဲ့သို့ အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးသွားတော့သည်။
သူမ နှုတ်ခမ်းများက အနည်းငယ် တုန်ယင်နေပြီး တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။
“ငါ သိသားပဲ၊ သမီးက ငါ့ရဲ့ရော့ယွင်ဖြစ်ရမယ်ဆိုတာ၊ ကလေးလေး အမေ နောက်ဆုံးတော့ သမီးကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီပဲ”
သူမက မနေနိုင်တော့ဘဲ လက်လှမ်းကာ သမီးဖြစ်သူကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်ထားချင်သော်လည်း ဤရုတ်တရက် အပြုအမူက သမီးဖြစ်သူအား လန့်သွားစေမည်ကို စိုးရိမ်မိ၏။
ထို့ကြောင့် သူမ ရင်ထဲရှိ တွန်းအားများအား ဖိနှိပ်ကာ သူမလက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
လီရှို့ယွင်ကမူ ကျန်းချင်းဟန်၏ စိတ်ခံစားမှု ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ရိပ်မိပုံရသည်။
သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အနည်းငယ် ပင့်တက်သွားပြီး ချိုမြိန်သော အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်၏။
ထို့နောက် သူမက ကိုယ်တိုင်အစပြု၍ လက်လှမ်းကာ ကျန်းချင်းဟန်၏လက်ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“သခင်မကြီး၊ သေချာထပ်ကြည့်ပါဦး၊ ကျွန်မက တကယ်ပဲ သခင်မကြီးရဲ့ သမီးလား”
လီရှို့ယွင်၏အသံက နူးညံ့နေပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျန်းချင်းဟန် လက်ကို သူမ ပါးပြင်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာ တင်လိုက်သည်။
ကျန်းချင်းဟန် လက်က သမီးဖြစ်သူ၏ နူးညံ့သော အသားအရေကို ထိတွေ့မိလိုက်သောအခါ သူမ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် လျှပ်စစ်စီးကြောင်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားရသည်။
ဤလှပသော အိပ်မက်ထဲမှနိုးထသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမက လက်ကို မတုန်ယင်စေရန် အစွမ်းကုန် ထိန်းချုပ်ထားလိုက်၏။
သူမ နေ့ရောညပါ လွမ်းဆွတ်ခဲ့ရသော ထိုမျက်နှာလေးကို ဂရုတစိုက် ပွတ်သပ်ရင်း ရင်းနှီးနေသော အပူချိန်နှင့်အထိအတွေ့အား ခံစားနေစဉ် သူမ ရင်ထဲရှိ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများက ဒီရေလှိုင်းများကဲ့သို့ တက်လာတော့သည်။
“ဒါ ငါ့ရဲ့ ရော့ယွင်ပဲ၊ အမှားအယွင်း မရှိနိုင်ဘူး၊ ငါ့ရဲ့ ရော့ယွင် ဖြစ်ရမယ်၊ လက်မောင်းက မွေးရာပါအမှတ်အပြင် ရော့ယွင်ရဲ့မျက်လုံးထောင့်မှာလည်း မျက်ရည်ခံမှဲ့အနီလေးတစ်ခု ရှိတယ်၊ သမီးက အမေ့ရဲ့ ရော့ယွင်လေးပဲ”
ကျန်းချင်းဟန်၏အသံမှာ တုန်ယင်နေပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံလာတော့သည်။
“ရော့ယွင်၊ အမေ... နောက်ဆုံးတော့ သမီးကိုရှာတွေ့ခဲ့ပြီ”
ကျန်းချင်းဟန် သူမ၏ရင်ထဲရှိ ခံစားချက်များကို ဆက်လက်မဖိနှိပ်နိုင်တော့ဘဲ မျက်ရည်များက တာကျိုးသကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။
သမီးဖြစ်သူကို ပထမဆုံးမြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်ကတည်းက သမီးဖြစ်သူမှာ ယခင်မှတ်ဉာဏ်များ ပျောက်ဆုံးနေဖွယ်ရှိကြောင်း သူမ သိရှိခဲ့သည်။
ထိုသို့ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခံရစဉ်အတွင်း မှတ်ဉာဏ်များပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်ပေမည်။
သို့မဟုတ်ပါက သမီးဖြစ်သူက အိမ်ကိုလာရှာခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။
ဤနှစ်များတစ်လျှောက်လုံး သမီးဖြစ်သူ မည်မျှဒုက္ခရောက်ခဲ့ရမည်ကို တွေးမိသောအခါ ကျန်းချင်းဟန်မှာ ဆက်လက်၍ မအောင့်အည်းနိုင်တော့ဘဲ တိုးညင်းစွာ ရှိုက်ငိုတော့၏။
လီရှို့ယွင် နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ကာ မျက်ရည်များကျမလာစေရန် ထိန်းချုပ်ထားလိုက်သည်။
“သခင်မ... သခင်မကြီး၊ မငိုပါနဲ့တော့”
လီရှို့ယွင် သူမအား “သခင်မကြီး” ဟု ခေါ်လိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ ကျန်းချင်းဟန်မှာ ပိုဝမ်းနည်းကြေကွဲသွားရသည်။
သူမ တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်၏။
“ကလေးလေး၊ အမေ တောင်းပန်ပါတယ်၊ သမီးကို ကောင်းကောင်း မကာကွယ်နိုင်ခဲ့တာ အမေ့အမှားပါ”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ အမေ...”
“ဒါ အမေ့အမှား မဟုတ်ပါဘူး”
အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုကြောင့် သူမအား “အမေ” ဟု ခေါ်လိုက်ရသည်မှာ လီရှို့ယွင်အတွက် အနေခက်မှု မရှိခဲ့ပေ။
သူမရှေ့ရှိ လူအား အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ထိုသို့ခေါ်ခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ရိပ်ခနဲ ပေါ်လာသော မြင်ကွင်းတစ်ခုရှိသည်။ အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူမ လက်ကိုဆွဲကာ မြစ်ကမ်းဘေးတွင် စွန်လွှတ်နေသည့် မြင်ကွင်းပင်ဖြစ်၏။
တဖြည်းဖြည်းနှင့် ထိုအမျိုးသမီး၏ပုံရိပ်က ကျန်းချင်းဟန်နှင့် ထပ်တူကျသွားလေသည်။
“အမေ...”
“အမေက ကျွန်မရဲ့ အမေပါ၊ ကျွန်မ မှတ်မိသွားပြီထင်တယ်၊
ကျွန်မ ငယ်ငယ်တုန်းက အမေ ကျွန်မကို မြစ်ကမ်းဘေးကိုခေါ်သွားပြီး စွန်လွှတ်ခဲ့တယ်၊ အဲဒီစွန်က သိပ်လှတဲ့ ပန်းရောင်လိပ်ပြာလေးလေ”
“ရော့ယွင်... သမီး မှတ်မိသွားပြီပေါ့၊ အမေ့ကို သမီး မှတ်မိပြီပေါ့”
ကျန်းချင်းဟန်မှာ ဝမ်းသာမျက်ရည်များ ကျလာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်လှမ်းကာ လီရှို့ယွင်ကို ဖက်တွယ်လိုက်သည်။
လီရှို့ယွင်၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားသော်လည်း တစ်ခဏအကြာတွင် ကျန်းချင်းဟန်၏ဖက်တွယ်မှုကို တက်ကြွစွာ တုံ့ပြန်လိုက်၏။
“အမေ...”
“မငိုပါနဲ့တော့၊ သမီး ဒီမှာရှိနေပြီလေ”