အခန်း ၁၆၇

🍅 Chapter 167

လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးက မီးပုံထဲသို့ ထင်းအချို့ထပ်ထည့်ပေးပြီးနောက် စုန့်ကျစ်ခန်းအတွက် အနွေးထည်တစ်ထည်ယူလာပေးသည်။

စုန့်ကျစ်ခန်းက သူ့အဝတ်အစားများကို တင်းကျပ်စွာ ပတ်ခြုံလိုက်သည်။

“ရပါတယ်”

သူက စားပွဲခုံပေါ်တွင် စာရွက်ကိုဖြန့်ကာ လက်ရှိ တင်းမာနေသောအခြေအနေများအား ရေးမှတ်လိုက်ပြီးနောက် အရေးပေါ်ပို့ဆောင်ရန် လူတစ်ယောက်ကို စေလွှတ်လိုက်၏။

စာရေးပြီးနောက် သူက အိမ်ကို စာမရေးဖြစ်သည်မှာ အတန်ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။

အချိန်ကို တွက်ကြည့်လိုက်သောအခါ အိမ်မှ ဇနီးဖြစ်သူမှာ ကလေးမွေးဖွားပြီးလောက်ပြီဖြစ်ရာ ဇနီးနှင့် သမီးဖြစ်သူတို့ မည်သို့ နေထိုင်နေကြမည်ကို သူ သိချင်သွား၏။

‘အဲဒီ အဆိပ်ပြင်းတဲ့ အမေအိုကြီးကများ ငါ့ဇနီးနဲ့ သမီးကို နှိပ်စက်နေမလား'

သေချာစဉ်းစားပြီးနောက် စုန့်ကျစ်ခန်းက စုတ်တံကို ကောက်ကိုင်ကာ အိမ်သို့ စာတစ်စောင်ရေးလိုက်သည်။

သူ၏ စာလုံးအချို့ကို လီရှို့ယွင်က သင်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး အချို့ကိုတော့ နယ်စပ်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် သူကိုယ်တိုင် တစ်စတစ်စ သင်ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

စာလုံးများက သိပ်တော့ မလှပသော်လည်း အက္ခရာတစ်လုံးချင်းစီတိုင်းကို တတ်နိုင်သမျှ သပ်ရပ်အောင်ရေးသားရန် သူ ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့သည်။

“ချစ်ဇနီး ရှို့ယွင်၊ ဒီစာကို ဖတ်နေရတဲ့အချိန်ဆိုရင်... အခုလောက်ဆို မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်မှာ ဆောင်းဦးနှင်းတွေ ကျနေလောက်ပြီ၊ စခန်းအပြင်ဘက်က မြက်ဖြူတွေကလည်း လေထဲမှာ လွင့်ပျံနေတယ်

အဲဒါတွေက မင်း ချွန်းနီကို ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားတုန်းက ခြံဝင်းထဲက မေပယ်ပင်အောက်မှာ ထိုင်ပြီး ပန်းထိုးရတာ သဘောကျခဲ့တာကို သတိရစေတယ်၊ ရက်တွေ တွက်ကြည့်ရရင် မင်းဝမ်းဗိုက်ထဲက အဖိုးတန်ကလေးလေးတောင် မွေးနေလောက်ပြီ၊ ငါ ညဘက်တွေ အိပ်မပျော်ဘဲ တွေးနေမိတာက….

မင်း ကလေးမွေးရတာ အဆင်ပြေရဲ့လား၊ နာကျင်မှုတွေ ပြင်းထန်နေတဲ့အချိန် မင်းရဲ့ ချွေးတွေကို သုတ်ပေးမယ့်သူများ ရှိရဲ့လား၊ အိမ်က အဲဒီအဖွားကြီးက မင်းကို နှိပ်စက်နေသေးလား ဆိုတာပဲ၊

ဒီနယ်စပ်မှာ ငါက မင်းအတွက် ဟင်းချိုပူပူလေးတစ်ခွက်တောင် မချက်ပေးနိုင်ဘူး၊ မင်း နာကျင်မှုတွေ နည်းပါးပါစေ...

ပြီးတော့ ငါတို့ကလေးလေး ကျန်းကျန်းမာမာနဲ့ အသံကျယ်ကျယ်အော်ငိုပြီး လူ့လောကထဲ ရောက်လာပါစေလို့ လမင်းကြီးကို တိုင်တည်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံကို ဆုတောင်းပေးရုံပဲ တတ်နိုင်တယ်

ဒီမှာ အရာအားလုံး အဆင်ပြေပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မကြာသေးခင်က မင်း ကလေးလေးကို ချီပြီး ပြုံးနေတာရယ်၊ ချွန်းနီ ကလေးလေးရဲ့ လက်သေးသေးလေးကို လာထိနေတာရယ်ကို အမြဲတမ်း အိပ်မက်မက်နေမိတယ်

အဲဒီမြင်ကွင်းက အရမ်းကိုနွေးထွေးလွန်းလို့ ငါ အပြုံးတွေနဲ့ နိုးလာခဲ့ရတယ်

နိုးလာတဲ့အခါ အဲဒီအိပ်မက်က တကယ်မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရလို့၊ မင်း ငါ့အတွက် ချုပ်ပေးထားတဲ့ အဆောင်လေးကိုကိုင်ပြီး ရင်ဘတ်မှာ ကပ်ထားမှပဲ ပြန်အိပ်ရဲတော့တယ်

ဆောင်းဦးလေပြေက ဒီစာကို မင်းဆီကို မြန်မြန်အရောက်ပို့ပေးနိုင်ဖို့ပဲ ဆုတောင်းမိတယ်

စစ်ပွဲတွေ ပြီးဆုံးသွားတာနဲ့တစ်ပြိုင်နက် မင်းနဲ့ ကလေးလေးကိုဖက်ဖို့၊ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ ပခုံးလေးကို နှိပ်နယ်ပေးဖို့ ငါ အမြန်ဆုံး အိမ်ပြန်လာခဲ့မယ်

စာလုံးနည်းနည်းလေးနဲ့တော့ ငါ့ရင်ထဲက လွမ်းဆွတ်မှုတွေကို ဖော်ပြလို့မရနိုင်ဘူး၊ မင်းကို ပြောဖို့မေ့နေတာ၊ ငါ အခု စစ်တပ်ရဲ့စစ်သူကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ၊

ပြီးတော့ စစ်တပ်ကရတဲ့ လစာတချို့ကိုလည်း စုထားတယ်

အဲဒါကို ယူပြီး လွတ်လွတ်လပ်လပ် သုံးပါ၊ နောက်တစ်ခါ လစာရရင် ငါ လူကြုံနဲ့ ထပ်ပို့ပေးလိုက်မယ်

ချစ်ခင်ရတဲ့ ခင်ပွန်း၊ စုန့်ကျစ်ခန်း”

စာရေးပြီးနောက် စုန့်ကျစ်ခန်းက ငွေထုတ်ကို ယူလာခဲ့သော်လည်း သယ်ဆောင်သွားရန် အလွန်ထင်ရှားလွန်းသည်ဟု တွေးမိသဖြင့် အခြားတစ်ယောက်အား ငွေစက္ကူများနှင့် သွားရောက်လဲလှယ်စေလိုက်သည်။

စုစုပေါင်း ငွေအချောင်း တစ်ရာ့နှစ်ဆယ်တန်ဖိုးရှိသော ငွေစက္ကူဆယ့်နှစ်ရွက်ကို စာအိတ်နှင့်အတူ ထည့်ပိတ်လိုက်သည်။

ငွေစက္ကူများကိုထည့်ကာ စာအိတ်အား ဂရုတစိုက် ပိတ်ပြီးနောက် စုန့်ကျစ်ခန်း ၎င်းကို စာပို့သမားထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“ဒါကိုလည်း သူ့ကို ပေးလိုက်ပါ၊ ပြီးတော့ အိမ်က ငါ့ဇနီးနဲ့ သမီးကို စောင့်ရှောက်ပေးဖို့လည်း အကူအညီတောင်းလိုက်ပါ”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်”

စာပို့သမားကမူ စာကိုယူ၍ အရိုအသေပေးကာ တဲအပြင်သို့ ထွက်သွားပြီးနောက် မြင်းစီးကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

စုန့်ကျစ်ခန်းမှာ စားပွဲပေါ်ရှိ စာရွက်ကြမ်းများ ရှင်းလင်းနေစဉ် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် စာရွက်များက တစ်ယောက်ယောက်၏ ဖိချခြင်းကို ခံလိုက်ရ၏။

“အစ်ကိုကျစ်ခန်း၊ ဘာလို့ အိမ်က အဲဒီမိန်းမအကြောင်းကိုပဲ တွေးနေရတာလဲ”

“ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် သူက တောသူမကြီးပါ၊ သူက အစ်ကိုနဲ့ တကယ်မတန်ဘူး”

စုန့်ကျစ်ခန်းက စာရွက်ကြမ်းများအား ရုတ်တရက် ပြန်ဆွဲယူလိုက်ပြီး ခေါင်းမော့ကာ သူ့ဘေးနားရှိ အမျိုးသမီးကို အေးစက်စက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ငါ့ဇနီးနဲ့ ငါက အရမ်းလိုက်ဖက်တယ်၊ နင် ငါ့ဇနီးကို ထပ်ပြီးစော်ကားမယ်ဆိုရင် ငါ ရက်စက်တယ်လို့မပြောနဲ့”

ကျိုးစစ်မင်မှာ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားရသည်။

‘နောက်ချေးသယ်ပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်ဖို့ပဲ သိတဲ့ တောသူမကြီးတစ်ယောက်ကို လွမ်းစရာ ဘာရှိလို့လဲ၊

ငါက တတိယအဆင့်အရာရှိ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဝန်ကြီးရဲ့ သမီးလေ၊ ငါက ဆွဲဆောင်မှု မရှိလို့လား၊

လူဘယ်နှစ်ယောက်လောက်က ငါ့အတွက် အရာအားလုံးကို ပေးဆပ်ပြီး ငါ့အကြည့်တစ်ချက်ကို အသည်းအသန် မျှော်လင့်နေကြလဲ သူ မသိဘူးလား'

“အစ်ကိုကျစ်ခန်း၊ ကျွန်မက အစ်ကို့ရဲ့အနာဂတ်အတွက် တွေးပေးနေတာပါ၊ တကယ်လို့ အစ်ကိုက ပိုမြင့်တဲ့နေရာမှာ ရပ်တည်ချင်တယ်ဆိုရင် ကိုယ့်အတွက်ကို စီစဉ်ရမယ်”

“အစ်ကိုနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ အထက်တန်းလွှာမိသားစုက အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို ရှာတာက ရှေ့ဆက်နိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းပဲ”

ဥပမာပေးရမည်ဆိုလျှင် တတိယအဆင့်အရာရှိ၏ သမီးဖြစ်သည်။

‘တကယ်လို့ ငါ့ကိုသာ လက်ထပ်လိုက်ရင် ရာထူးတက်ဖို့ မြန်ဆန်တာကို မပြောနဲ့ဦး၊ အနည်းဆုံးတော့ ငါ့အဖေက သူ့အရာရှိဘဝအတွက် ကြီးမားတဲ့အကူအညီတွေ ပေးနိုင်မှာပဲလေ၊ ပြီးတော့ တောသူမကြီးတစ်ယောက်က သူ့ကို နောက်ဆွဲနေတာကလွဲပြီး ဘာအကူအညီမှ ပေးနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး'

ထိုအချက်ကို တွေးမိသောအခါ ကျိုးစစ်မင်မှာ ပိုမောက်မာလာတော့သည်။

“အစ်ကိုကျစ်ခန်း၊ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ အစ်ကို့ကို အကြံပေးပါရစေ၊

တကယ်လို့ အစ်ကိုက ပိုမြင့်တဲ့နေရာမှာ ရပ်တည်ချင်သေးတယ်ဆိုရင် အိမ်က အဲဒီမိန်းမကို မြန်မြန်ကွာရှင်းပြီး အစ်ကို့ကို ကူညီပေးနိုင်မယ့် အထက်တန်းလွှာဇနီးတစ်ယောက်ကို ရှာလိုက်ပါ”

“တကယ်လို့ တကယ်မရှာနိုင်ဘူးဆိုရင်လည်း ကျွန်မကို လက်ထပ်လိုက်တာက အတူတူပါပဲ၊ ကျွန်မအဖေက တတိယအဆင့်အရာရှိ ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ အစ်ကို့ကို အပြည့်အဝ ထောက်ခံပေးမှာပါ”

“လင်မယားကြားမှာ အချစ်မရှိဘူးဆိုရင်တောင်မှ အနည်းဆုံးတော့ သေရေးရှင်ရေးကြားက တည်ဆောက်ထားတဲ့ခင်မင်မှုရှိတာပဲ၊ ကျွန်မတို့ တစ်ယောက်အကြောင်း တစ်ယောက် ကောင်းကောင်းသိတယ်၊ လက်ထပ်ပြီးသွားရင်လည်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တွေလို လေးလေးစားစား ဆက်ဆံနိုင်မှာပါ”

“အစ်ကိုကျစ်ခန်း၊ ဘယ်လိုသဘောရလဲ”

စုန့်ကျစ်ခန်း၏မျက်နှာမှာ အိုးမဲသုတ်ထားသကဲ့သို့ မည်းနက်နေပြီဖြစ်သည်။

သူ စားပွဲကို လက်ဝါးဖြင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချလိုက်၏။

“ဝုန်း”

ခိုင်ခံ့သော စားပွဲခုံမှာ ချက်ချင်းပင် တစ်စစီ ကျိုးပဲ့သွားတော့သည်။

“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း”

“ငါ့ဇနီးအကြောင်း မကောင်းပြောတာ နောက်တစ်ခွန်းထပ်ကြားရင် ငါ ရက်စက်တယ်လို့ မပြောနဲ့”

ကျိုးစစ်မင်မှာ ထိုမျှ အေးစက်လှသောစုန့်ကျစ်ခန်းကို တစ်ခါမှမမြင်ဖူးခဲ့သဖြင့် တစ်ခဏမျှလန့်ဖျပ်သွားသည်။

သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ စုန့်ကျစ်ခန်း၏အေးစက်စက်ကျောပြင်ကို ကြည့်ပြီး သူမမှာ ပိုမိုစွဲလမ်းသွားတော့သည်။