အခန်း ၁၆၉
Vol. 17 Ch. 169
🍅 Chapter 169
အဘွားအို စုန့်ကျစ်ချုံးကို ထိပ်တိုက်မရင်ဆိုင်ရဲပေ။
“မင်း... မင်းက လူငယ်ဖြစ်ပြီး ငါတို့ အသက်ကြီးတဲ့ အဘွားကြီးနှစ်ယောက်ကို အနိုင်ကျင့်တယ်ပေါ့”
“ခင်ဗျားတို့က ကျုပ်မိန်းမကို အရင်အနိုင်ကျင့်နေတာလေ”
စုန့်ကျစ်ချုံးက ထိုစကားများအား ဂရုမစိုက်ပေ။
သူ့မှာ အစကတည်းက ကိုယ်ကျင့်တရားဟူ၍ သိပ်မရှိရာ သူ့အား အပြစ်ရှိသလို ခံစားရအောင် လုပ်ဖို့ဆိုသည်မှာ အလကားပင်ဖြစ်သည်။
“မင်း... မင်း...”
အဘိုးအိုမှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူရော်သွားသော်လည်း အတန်ကြာအောင် ဗလုံးဗထွေးပြောနေရုံမှလွဲ၍ ပြန်မချရဲပေ။
သူတို့လာရသည့် ရည်ရွယ်ချက်ကို တွေးမိသောအခါ သူက မျက်နှာထားကို ပြေလျော့လိုက်သည်။
“မင်းက သွေးဆူလွယ်တဲ့ လူငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်နေသေးတာကို ထောက်ထားပြီး ငါတို့ အပြစ်မယူတော့ဘူး”
“ငါတို့ ဒီနေ့လာတာ ငါတို့သမီးကို ပြန်ခေါ်ဖို့ပဲ၊ လီရှို့ယွင်ကို မြန်မြန်ထွက်လာပြီး ငါတို့ကို ဂါရဝပြုခိုင်းလိုက်စမ်း”
“ငါ့သမီးကို ဘယ်သူကများ ဂါရဝပြုခိုင်းရဲသလဲဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့”
အဘိုးအိုက အသံလာရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရွှေရောင်သုတ်ထားပြီး ရတနာများ စီခြယ်ထားသော မြင်းလှည်းတစ်စီးပေါ်မှ ကျက်သရေရှိပြီး ခမ်းနားထည်ဝါသော သခင်မကြီးတစ်ဦး ဆင်းသက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
တစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှ လိုက်ပါလာသော အစေခံမိန်းကလေးများက ရှေ့သို့တိုးကာ ကျန်းချင်းဟန်အား ရိုသေစွာ တွဲကူလိုက်ကြ၏။
ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ဝူယွီလန် တိတ်တဆိတ် ဘေးသို့ဖယ်ပေးလိုက်ပြီး ကျန်းချင်းဟန်အား နေရာဖယ်ပေးလိုက်သည်။
ကျန်းချင်းဟန်က သူမ၏ အေးစက်သောအကြည့်များဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်ပြီး ဖွဖွလေး နှာမှုတ်လိုက်၏။
သူမ၏အသံမှာလည်း ရေခဲတမျှ အေးစက်နေလေသည်။
“ဆိုတော့၊ နင်တို့နှစ်ယောက်က ငါ့သမီးရဲ့ မိဘအရင်းတွေပါလို့ ပြောနေကြတာပေါ့”
သူတို့နှစ်ဦးမှာ ကျန်းချင်းဟန်၏အကြည့်များနှင့် တစ်စက္ကန့်မျှ ဆုံလိုက်ရုံဖြင့် နဖူးမှ ချွေးအေးများပျံလာတော့သည်။
‘ဒါက ငါတို့ ရန်စလို့ရတဲ့ ဂုဏ်သရေရှိ ပုဂ္ဂိုလ်မျိုး မဟုတ်ဘူးပဲ’
ထိုအကြောင်းကို သူတို့ရင်ထဲမှာ ကောင်းကောင်းကြီး သိလိုက်ကြသည်။
“အဖိုးကြီး၊ ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ၊ သူတို့က အဲဒီမိန်းကလေးက မိဘမဲ့လို့ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို အဆင့်အတန်းမြင့်တဲ့ အမေက ရုတ်တရက်ကြီး ပေါ်လာရတာလဲ”
“ငါက ဘယ်လိုလုပ်သိမှာလဲ၊ နင့်ရဲ့ အဖိုးတန်သမီးကို သွားမေးလေ”
“ဒုက္ခပါပဲ၊ ငါတို့တော့ တကယ်သွားပါပြီ”
အဘိုးအို စိတ်ကိုတင်းကာ အတင်းအကျပ် ပြုံးပြလိုက်သည်။
“ဟီးဟီး၊ နားလည်မှုလွဲတာပါ၊ နားလည်မှုလွဲတာပါ၊ ကျွန်တော်တို့ လူမှားသွားတာပါ၊ ကျွန်တော်တို့ လူမှားသွားတာပါ”
“ကျွန်တော်တို့က အဲဒီရှို့ယွင်ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးကို ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့အငယ်ဆုံးသမီးလို့ ထင်လိုက်မိတာပါ၊ သခင်မကြီးရဲ့ ကလေးဖြစ်နေလိမ့် မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး”
“သခင်မကြီး၊ ကျွန်တော်တို့ကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့၊ ဒါက ကျွန်တော်တို့အမှားပါ၊ ကျွန်တော်တို့ အခုပဲ ပြန်ပါတော့မယ်၊ အခုပဲ ပြန်ပါတော့မယ်”
‘ဒီနှစ်ယောက်က ရည်ရွယ်ချက်ကောင်း မရှိဘူးဆိုတာ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ သိသာနေတာပဲ’
ကျန်းချင်းဟန် သူတို့ကို ဤအတိုင်း ပြန်လွှတ်မပေးနိုင်ချေ။
‘တကယ်လို့ သူတို့ကို ဒီနေ့ လွှတ်ပေးလိုက်ရင် နောက်တစ်နေ့ကျရင် ငါ့သမီးကို ဒုက္ခပေးဖို့ နည်းလမ်းရှာပြီး ပြန်မလာဘူးလို့ ဘယ်သူက အာမခံနိုင်မှာလဲ'
“အဲဒီမှာ ရပ်လိုက်စမ်း”
“တစ်ခြားသူရဲ့ မိဘတွေအဖြစ် ဟန်ဆောင်ပြီး လိမ်လည်လှည့်ဖြားရဲတယ်ပေါ့၊ ဘယ်လောက်တောင်ရဲတင်းလိုက်တဲ့ လုပ်ရက်လဲ”
“အထိန်းတော်ကွေ့၊ သူတို့ကို ရိုက်စမ်း”
အထိန်းတော်ကွေ့ အမိန့်ကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးကို အေးစက်စွာ ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သည်။
သူမ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အစောင့်အချို့က ရှေ့သို့တိုးလာပြီး သူတို့အား ဖမ်းဆီးလိုက်ကြ၏။
“ငါတို့သခင်မလေးရဲ့ မိဘတွေအဖြစ် ဟန်ဆောင်ရဲတယ်ပေါ့၊ နင်တို့ သေချင်နေတာပဲ”
မလုံလောက်သေးဘူးဟု ခံစားရပုံဖြင့် သူမကိုယ်တိုင် အစောင့်တစ်ဦး၏လက်ထဲမှ တုတ်ကိုယူကာ ၎င်းတို့မျက်နှာများကို တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။
“ဖြန်း”
“ဖြန်း”
“ဖြန်း”
တုတ်ဖြင့် အကြိမ်အနည်းငယ် ရိုက်နှက်ခံရပြီးနောက် သူတို့၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှ သွေးများ စိမ့်ထွက်လာပြီး မျက်နှာများမှာလည်း ဖောင်းအစ်လာတော့သည်။
သူတို့ ရန်မစသင့်သည့်သူအား ရန်စမိသွားပြီဆိုသည်ကို သဘောပေါက်သွားသောအခါ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ချက်ချင်းပင် အကြောက်တရားကြောင့် တုန်ယင်သွားကြတော့သည်။
အဘိုးအိုမှာ ဩဇာကြီးမားပြီး အထက်တန်းကျသည့် မိသားစုများ၏အင်အားကို သိထားလေ၏။
သူတို့လက်ထဲတွင် လူ့အသက်တစ်ချောင်းက ဘာမှတန်ဖိုးမရှိပေ။
သူ ဤနေရာတွင် ပွဲချင်းပြီးသေသွားမည်ကို ကြောက်လန့်သွားပြီး အော်ဟစ်ကာ သူ့သမီးဖြစ်သူအား ရောင်းစားလိုက်တော့သည်။
“ကျွန် တော်တို့ကို အသက် ချမ်းသာပေးပါ၊ ချမ်းသာပေးပါ သခင်မကြီး၊ ကျွန်တော်တို့က အစကတည်းက လိမ်လည်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိခဲ့ပါဘူး၊ အိမ်က အဲဒီ ကောင်စုတ်မလေးကြောင့်ပါ၊ သူက ကျွန်တော်တို့ကို ဒီဆွေမျိုးလာစပ်ဖို့ သွေးထိုးပေးခဲ့တာပါ”
“တကယ်လို့ သခင်မကြီး ရိုက်ချင်၊ အပြစ်ပေးချင်တယ်ဆိုရင် သူ့ကို သွားအပြစ်ပေးပါ”
အဘိုးအို သူတို့ သမီးဖြစ်သူကို ဖော်ကောင်လုပ်လိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ အဘွားအို ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုလိုက်သည်။
“အဖိုးကြီး၊ ရှင် လူရော ဟုတ်သေးရဲ့လား”
“သခင်မကြီး၊ သူ လျှောက်ပြောတာတွေကို နားမထောင်ပါနဲ့၊ ဒါတွေ အကုန်လုံးက ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အကြံအစည်ပါ၊ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ကျွန်မတို့ကို ချမ်းသာပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”
စကားပြောရင်း အဘွားအိုက ရုန်းကန်ကာ ဒူးထောက်ချလိုက်၏။
အထိန်းတော်ကွေ့ သူမကို ကန်ထုတ်လိုက်သည်။
“နင် ငါတို့ သခင်မကြီးရှေ့မှာ ဒူးထောက်ခွင့်မရှိဘူး”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမ ကျန်းချင်းဟန်၏ဘေးသို့ ပြန်သွားကာ အမိန့်ကို စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။
“နင်တို့ရဲ့ သမီးက တခြားသူတွေကို လိမ်လည်ဖို့ သွေးထိုးပေးတယ်လား၊ သူရဲ့စိတ်ထားက အရမ်းယုတ်မာတယ်ဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲ”
“အထိန်းတော်ကွေ့၊ သူတို့နဲ့ သူတို့သမီးကို အာဏာပိုင်တွေဆီ ဖမ်းဆီးပို့ဆောင်လိုက်၊ မြို့နယ်ခရိုင်ရုံးကို သူတို့ကိုသေချာစစ်ဆေးပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးဖို့ သေချာမှာလိုက်”
အထိန်းတော်ကွေ့ ရိုသေစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ သခင်မကြီး”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းချင်းဟန်၏အဆင့်အတန်းမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် မြင့်မားမည်ဖြစ်ကြောင်း အဘိုးအို သဘောပေါက်သွားသည်။
သူ လုံးဝ ပြာယာခတ်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို လိမ်ကာ အစွမ်းကုန် ရုန်းကန်တော့၏။
“သခင်မကြီး၊ ကျွန်တော်တို့ မှားသွားပါပြီ၊ ကျွန်တော်တို့ မှားမှန်း သိပါပြီ၊ ကျွန်တော်တို့ ပြန်သွားပြီး အဲဒီ မိဘစကားနားမထောင်တဲ့ သမီးကို သခင်မကြီးဆီ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ခေါ်လာခဲ့ပါ့မယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့ကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ၊ ချမ်းသာပေးပါ”
“ဆူလိုက်တာ”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အထိန်းတော်ကွေ့က ချက်ချင်းပင် ထိုလူနှစ်ဦး၏ဖိနပ်များကို ချွတ်ကာ သူတို့ ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးသိပ်ထည့်ပြီး အသံမထွက်နိုင်အောင် လုပ်လိုက်သည်။
သူတို့ကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် ကျန်းချင်းဟန်၏မျက်နှာထားမှာ တော်တော်လေးပြေလျော့သွားလေ၏။
သမီးဖြစ်သူက သူမအား အချိန်ပြည့်ကြည့်နေခဲ့ကြောင်းမြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ အနည်းငယ်မှင်တက်သွားပြီး သမီးဖြစ်သူက သူမ ဒေါသထွက်နေသည့် အမူအရာကိုမြင်သွားကာ သေချာပေါက်လန့်သွားလောက်ပြီဟု တွေးလိုက်မိသည်။