အခန်း ၁၈၁

အခန်း ၁၈၁ ။ ။ ဆယ့်တစ်ကြိမ်မြောက် လေလံပွဲ ပြီးဆုံးခြင်း

သူ လှည့်ကာ အက်ကွဲကြောင်းဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ အစွန်းသို့ ရောက်သောအခါ၊ နောက်သို့ ပြန်မကြည့်ဘဲ သူ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

အက်ကွဲကြောင်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသော သူ၏အသံတွင် မရေမတွက်နိုင်သော ခေတ်ကာလများ တစ်လျှောက် သူ တစ်ခါမှ မခံစားခဲ့ရဖူးသော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု တစ်ခု ပါဝင်နေသည်:

"တစ်နေ့နေ့မှာ ဒီလောကကြီး က ငါ့ကို မလိုအပ်တော့ဘူး ဆိုရင်၊ သက်ရှိ အားလုံး က ငါ့ကို မလိုအပ်တော့ဘူး ဆိုရင်၊ တာအို က ငါ့ကို မလိုအပ်တော့ဘူး ဆိုရင် ငါ လာခဲ့မယ်။ ဗလာနတ္ထိ ဆီကို ပြန်လာဖို့၊ အနားယူဖို့၊ ပြီးတော့ အိမ်ပြန်ဖို့ အတွက် ငါ လာခဲ့မယ်။"

အက်ကွဲကြောင်း ပြန်လည် ပိတ်သွားပြီး၊ ဧကရာဇ် ထွက်ခွာသွားသည်။ ကောင်းကင်ယံ အထက်တွင်၊ မည်သည့် ပုံရိပ်မျှ မရှိတော့ပေ။ ထို အမြင့်မြတ်ဆုံး တည်ရှိမှုများ၊ ထို အစားထိုး တာအို ရရှိသူများ၊ ထို ဧကရာဇ် အားလုံး ထွက်ခွာသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

ခုံပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ လွင့်မျောနေသော ထို ဗလာနတ္ထိသာလျှင် ကျန်ရစ်တော့သည်။

၎င်းသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး တည်ရှိမှု ဆယ်ပါးကျော်၊ အစားထိုး တာအို ရရှိသူ ခုနစ်ပါး ရှစ်ပါး ခန့်နှင့်၊ မရေမတွက်နိုင်သော ခေတ်ကာလများ၏ စွဲလမ်းမှု၊ တောင့်တမှု၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု နှင့် ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှုတို့ကို ဝါးမျိုသွားခဲ့သည်။

သို့သော် ၎င်းသည် ဗလာကျင်းနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ အကြွင်းမဲ့၊ လုံးဝ၊ "ဗလာကျင်းခြင်း" ဟူ၍ပင် မရှိသော ဗလာကျင်းခြင်းမျိုးပင် ဖြစ်သည်။

လီဖန် သည် စင်မြင့်ပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသည်။ သူ က ထို ဗလာနတ္ထိ ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း၊ အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက်၊ သူ က လေလံတူ ကို ဖြည်းညင်းစွာ မြှောက်လိုက်သည်။ သူ၏ အသံက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်: "သတ္တမမြောက် ပစ္စည်း၊ 'ဗလာနတ္ထိ ၏ မျိုးစေ့'၊ ရောင်းချပြီးစီးပါပြီ။ ရောင်းချရသည့် စျေးနှုန်းကတော့" သူ ခေတ္တရပ်လိုက်သည်၊ "အမြင့်မြတ်ဆုံး တည်ရှိမှု ဆယ်ပါးကျော်၊ အစားထိုး တာအို ရရှိသူ ခုနစ်ပါး ရှစ်ပါး ခန့် နဲ့၊ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ပါပဲ။ ဒီပစ္စည်း က ဗလာနတ္ထိ ဆီကို ပြန်သွားပါပြီ။ အဲဒီ ထာဝရ တိတ်ဆိတ်မှု ဆီကို ပြန်သွားပါပြီ။"

လေလံတူ ကျဆင်းသွားသည်။ "ဒေါင်" အသံက အလွန် တိုးညင်းလှသည်။ အချိန်မရွေး လေလွင့်သွားနိုင်သကဲ့သို့ တိုးညင်းလွန်းလှသည်။

သို့သော် ထိုအသံ ထွက်ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် လောကကြီး တွင်၊ စည်းမျဉ်း အားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

အကြောင်းတရား အားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြတ်တောက်သွားသည်။

ကံကြမ္မာ အားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြန်လည် ရေးသားခံရသည်။

သံသရာလည်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ် အားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရပ်တန့်သွားသည်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ နောက်ဆုံး ပစ္စည်း ကို ရောင်းချပြီးသွားပြီ မို့လို့ပဲ။ လောကတစ်သောင်း လေလံရုံ ၏ ဆယ့်တစ်ကြိမ်မြောက် လေလံပွဲ ယခု ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

သစ်ရွက်ခြောက်လမ်းကြား ခြံဝင်းလေး အတွင်း လရောင်က ရေပြင်လို လင်းလက်နေသည်။

မည်းနက်သော ရွှေရောင် နယ်မြေ အလင်းအမြှေးပါးက တိတ်ဆိတ်စွာ စီးဆင်းနေဆဲပင်။ ၎င်းက ဤခြံဝင်းငယ်လေးကို ကာကွယ်ပေးထားသည်၊ စင်မြင့်ပေါ်မှာ ရပ်နေတဲ့ ကောင်လေးကို ကာကွယ်ပေးထားသည်၊ ပြီးတော့ ဗလာနတ္ထိ ဆီသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော ထို ဗလာနတ္ထိ ကို ကာကွယ်ပေးထားသည်။

လီဖန် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသည်။ ဒန်တျန် ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင်၊ မဟာ ဧကရာဇ် ၏ မျိုးစေ့က အပြင်းအထန် တုန်ခါနေ၏။

အရောင်မရှိသော အလင်းရောင်က မျက်လုံးအိမ်ထဲကနေ လျှံကျလာမတတ် တောက်ပနေခဲ့သည်။

တာအို အက်ကွဲကြောင်းသည် ထို အမြင့်မြတ်ဆုံး တည်ရှိမှု များ နှင့် အစားထိုး တာအို ရရှိသူများ ဗလာနတ္ထိ ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည့် အခိုက်အတန့်၊ မဟာ ဧကရာဇ် ထွက်ခွာသွားသည့် အခိုက်အတန့်၊ လေလံတူ ကျဆင်းသွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် နောက်ဆုံးတော့၊ လုံးဝ ကွဲအက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အသက်တစ်ကြိမ် ရှူစာလေးပဲ လိုတော့တယ်။

နောက်ဆုံး ဆံချည်မျှင် တစ်မျှင်စာလေးပဲ လိုတော့တယ်။

နောက်ဆုံး တွန်းအား တစ်ချက်လေးပဲ လိုတော့တယ်။

သူ ခေါင်းမော့ကာ ကောင်းကင်ကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူက တောက်ပသော လမင်းကြီးကို၊ အကဲခတ်၍ မရနိုင်သော ပျက်သုဉ်းခြင်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာကို၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး တည်ရှိမှု များ ထွက်ခွာသွားရာ အရပ်ကို၊ မဟာ ဧကရာဇ် ပျောက်ကွယ်သွားရာ အရပ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက်၊ သူ ခေါင်းငုံ့ကာ ထို ဗလာနတ္ထိ ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဗလာနတ္ထိ သည် ဗလာကျင်းနေဆဲပင်။ လုံးဝ ဗလာကျင်းနေသည်၊ အကြွင်းမဲ့ ဗလာကျင်းနေသည်၊ စာရွက်အလွတ် တစ်ရွက် လို ဗလာကျင်းနေသည်။

သို့သော် ထို စာရွက်အဖြူ ပေါ်တွင်၊ စာကြောင်း တစ်ကြောင်း က ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်:

"မင်းကို စောင့်နေမယ်။ မင်း ဗလာနတ္ထိ ဆီ ရောက်လာမယ့် အချိန်ကို စောင့်နေမယ်။ မင်း အနားယူဖို့ ရောက်လာမယ့် အချိန်ကို စောင့်နေမယ်။ မင်း အိမ်ပြန်... ရောက်လာမယ့် အချိန်ကို စောင့်နေမယ်။"

လီဖန် ထိုစကားလုံး များကို တိတ်ဆိတ်စွာ အချိန်အကြာကြီး စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ထို့နောက်၊ သူ ပြုံးလိုက်သည်။ အပြုံးလေး က မှုန်ဝါးပြီး၊ သတိထားမိရန် ခက်ခဲလောက်အောင် တိုးညင်းလှသည်။ သို့သော် ၎င်းအတွင်းတွင် သက်သာရာရမှု၊ ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှု၊ နှင့် မရေမတွက်နိုင်သော ခေတ်ကာလ များ တစ်လျှောက် သူ တစ်ခါမှ မခံစားခဲ့ရဖူးသော ငြိမ်းချမ်းမှု တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

"အင်း၊ ရောက်လာမှာပါ။ အဲဒီနေ့ က အရမ်း မဝေးတော့ပါဘူး။ ငါ အဲဒီ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်တဲ့ အချိန်၊ ငါ ဒီလမ်းကြောင်း ပေါ်ကို လျှောက်လှမ်းသွားတဲ့ အချိန်၊ ငါ အိမ်ပြန်တဲ့ အချိန် ကျရင်ပေါ့။"

သူ လှည့်ကာ ကျင့်ကြံခြင်း အခန်း ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ၊ သူ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လေလံစင်မြင့် ဆီသို့ နောက်ပြန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ လေလံတူ က အဲဒီမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ရှိနေသည်။ လရောင်များ ဖြာကျနေပြီး၊ လေလံတူ က အေးစက်နေဆဲပင်။

သို့သော် တာအို အရ ၎င်းကို သူ ဘယ်တော့မှ ပြန်ကိုင်တော့မည် မဟုတ်ကြောင်းကို သူ သိသည်။

အနည်းဆုံးတော့ သူ အဲဒီ တံခါးကို မတွန်းဖွင့်မချင်းပေါ့။ သူ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ကျင့်ကြံခြင်း အခန်း အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ တံခါး က ဖြည်းညင်းစွာ ပိတ်သွား၏။

လရောင်များ ဖြာကျနေပြီး၊ ခြံဝင်း က လုံးဝ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ မည်းနက်သော ရွှေရောင် နယ်မြေ အလင်းအမြှေးပါး တည်းသာ တိတ်ဆိတ်စွာ ဆက်လက် စီးဆင်းနေပြီး၊ ခြံဝင်းငယ်လေး ကို ကာကွယ်ပေးထားသည်၊ စောင့်ဆိုင်းနေသော ကောင်လေး ကို ကာကွယ်ပေးထားသည်၊ ပြီးတော့ လှမ်းရတော့မည့် ထို နောက်ဆုံး ခြေတစ်လှမ်း ကို ကာကွယ်ပေးထားသည်။

ဆယ့်တစ်ကြိမ်မြောက် လေလံပွဲ အပြီး ပထမဆုံး မနက်ခင်းတွင်၊ သစ်ရွက်ခြောက်လမ်းကြား ခြံဝင်းလေး သည် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

၎င်းက မုန်တိုင်း မလာမီ လွှမ်းမိုးဖိနှိပ်သော တည်ငြိမ်မှု မျိုး မဟုတ်၊ အစွမ်းထက်သော ပုံရိပ်များ ဝိုင်းရံခံထားရသည့် တင်းမာမှု မျိုး မဟုတ်၊ သို့မဟုတ် လူအုပ်ကြီး ၏ အသက်ရှူမှားလောက်သော မျှော်လင့်စောင့်စားမှုမျိုးလည်း မဟုတ်ပေ။ ထိုအစား၊ ၎င်းက လောကကြီး တစ်ခုလုံး အသံများ အားလုံး ဖယ်ရှားခံလိုက်ရသကဲ့သို့၊ စစ်မှန်ပြီး အကြွင်းမဲ့ ဗလာကျင်းနေခြင်းမျိုးပင် ဖြစ်သည်။

မည်းနက်သော ရွှေရောင် နယ်မြေ အလင်းအမြှေးပါး က စီးဆင်းနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ ၎င်းက မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပမနေတော့ပေ။ ထိုအစား၊ ဆောင်းဦး မနက်ခင်း နှင်းမြူများလို နူးညံ့နေသည်။

အလင်းအမြှေးပါး မျက်နှာပြင် ပေါ်ရှိ တာအို ပုံစံလိုင်းများ က ရူးသွပ်စွာ မလှုပ်ရှားတော့ဘဲ၊ ခရီးရှည်ကြီး တစ်ခုကို ယခုလေးတင် ပြီးဆုံးသွားပြီး အသက်ရှူဝအောင် နောက်ဆုံးတော့ ရပ်နားနိုင်ပြီ ဖြစ်သော ခရီးသည် တစ်ယောက်လို၊ တိတ်ဆိတ် ဖြည်းညင်းစွာ စီးဆင်းနေကြသည်။

တာအို ဖြတ်တောက်ခြင်း အဆင့် ခေါင်းဆောင် လေးယောက် နှင့် စစ်မှန်သောရုပ်သွင် အဆင့် သက်တော်စောင့် သုံးဆယ့်ခြောက်ယောက် တို့သည် ခြံဝင်း ပတ်လည်တွင် ပန်းပုရုပ်များ အလား ခန့်ညားစွာ ရပ်နေကြဆဲပင်။ သို့သော် သူတို့၏ ပုံရိပ်များ က ပုံမှန်ထက် အနည်းငယ် ပို၍ မှေးမှိန်နေပုံရသည်။

စွမ်းအင် ကုန်ခမ်းသွားလို့ မဟုတ်ဘဲ ထိုကဲ့သို့ အမြင့်မားဆုံး နိုးကြားမှုမျိုး လိုအပ်ချက် မရှိတော့၍ပင် ဖြစ်သည်။ ဤနေရာကို နေ့ရောညပါ ခိုးကြည့်နေခဲ့သော ထိုမျက်လုံးများ၊ အရိုးထဲထိ စွဲနေသော ရောဂါ တစ်ခုလို ကပ်တွယ်နေခဲ့သော ထို စွဲလမ်းမှု အတွေးများ၊ ဤခြံဝင်းငယ်လေးကို တစ်ချိန်က ဝန်းရံထားခဲ့သော ထို ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသည့် တည်ရှိမှုများ။

အမြင့်မြတ်ဆုံး တည်ရှိမှု များ သည် ဗလာနတ္ထိ ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ၊ အစားထိုး တာအို ရရှိသူများသည် တိတ်ဆိတ်မှု ထဲသို့ ပေါင်းစပ်သွားခဲ့ပြီ၊ မဟာ ဧကရာဇ်သည် ကောင်းကင် သုံးဆယ့်သုံးဘုံ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာသို့ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ပြီ၊ ဧကရာဇ် တစ်ဝက်များသည် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် တံခါးများကို ရှာဖွေရန် အသီးသီး ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြပြီ၊ ပြီးတော့ မဟာ သူတော်စင်များမှာမူ တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှု မှ ပြန်လည် မသက်သာသေးဘဲ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် တာအို နယ်ပယ်များထဲတွင် လေဖြတ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ ဤနေရာကို မည်သူကမျှ မစောင့်ကြည့်ကြတော့ပေ။ အနည်းဆုံးတော့၊ ဤအခိုက်အတန့်မှာပေါ့။

လီဖန် သည် ကျိုင်းပင်အို ကြီး အောက်တွင် ထိုင်ကာ၊ ၎င်း၏ ကြမ်းတမ်းသော ပင်စည်ကို မှီရင်း၊ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားသည်။ မနက်ခင်း နေရောင်ခြည် က ကျဲပါးနေသော သစ်ရွက်များ ကြားမှ ဖြာကျလာပြီး၊ သူ၏ ဖြူရော်သော်လည်း တည်ငြိမ်နေသော မျက်နှာကို လင်းလက်စေကာ၊ သူ့ကို ရှေးဟောင်း ပန်းချီကား တစ်ချပ် ထဲက ပုံရိပ် တစ်ခုလို ဖြစ်စေသည်။ သူ၏ အသက်ရှူသံ က ပေါ့ပါး နှေးကွေးပြီး၊ သတိထားမိရန် ခက်ခဲလောက်အောင် တိုးညင်းလှသည်။ အကယ်၍ သူ၏ ရင်ဘတ် အနည်းငယ် နိမ့်ချည် မြင့်ချည် ဖြစ်နေခြင်းသာ မရှိခဲ့လျှင်၊ မည်သူမဆို သူ့ကို သေဆုံးသွားပြီဟု ထင်မှတ်သွားကြမည်သာ ဖြစ်သည်။

သူ ကျင့်ကြံနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူ အသက်ရှူနှုန်းကို ထိန်းညှိနေခြင်း မဟုတ်၊ တရားထိုင်နေခြင်း မဟုတ်၊ တွေးတောနေခြင်းပင် မဟုတ်ပေ။ သူ ဒီတိုင်း ထိုင်နေခြင်း သက်သက်သာ။ ကျောက်တုံး တစ်တုံး လို၊ သစ်ပင်ခြောက် တစ်ပင် လို၊ ဖုန်မှုန့် တစ်မှုန့် လို။

ဒန်တျန် ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင်၊ မဟာ ဧကရာဇ် ၏ မျိုးစေ့ က တိတ်ဆိတ်စွာ လွင့်မျောနေဆဲပင်။ အရောင်မရှိသော အလင်းရောင် က ရူးသွပ်စွာ တုန်ခါမနေတော့ပေ၊ မျက်လုံးအိမ် ထဲကနေ လျှံကျလာမတတ် တောက်ပမနေတော့ပေ။ ၎င်းက နောက်ဆုံး ခွန်အားကို စုဆောင်းကာ အကောင်ပေါက်တော့မည့် ငှက်ပေါက်လေး တစ်ကောင်လို၊ တိတ်ဆိတ် ညင်သာစွာ စီးဆင်းနေရုံ သက်သက်သာ။

တာအို အက်ကွဲကြောင်း သည် ၉၉.၉ ရာခိုင်နှုန်း အထိ ကျယ်ပြန့်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်မီလီမီတာ လေးပဲ လိုတော့တယ်။ ဆံချည်မျှင် တစ်မျှင်စာလေးပဲ လိုတော့တယ်။ အဲဒီ နောက်ဆုံး တာအို လှိုင်းဂယက်လေး တစ်မျှင် ပဲ လိုတော့တယ်။

သို့သော် ထို တာအို လှိုင်းဂယက် က ရောက်လာရန် နှေးကွေးနေသည်။

အားရှီ ၏ အသံက သူ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ တိုးညင်းစွာ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်: "သခင်၊ ဘာကို စောင့်နေတာလဲ"

လီဖန် မျက်လုံးများကို မဖွင့်ခဲ့ဘဲ အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ရာ၊ သူ ပြန်ဖြေမည် မဟုတ်ဟုပင် အားရှီ ထင်မှတ်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ စကားပြောလိုက်သည်၊ သူ၏ အသံက အလွန် တိုးညင်းလှသည်: "အဲဒီ တံခါး အလိုလို ပွင့်လာမယ့် အချိန်ကို စောင့်နေတာ။"

အားရှီ မေးလိုက်သည်၊ "ပွင့်လာပါ့မလား"

လီဖန် ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။ သူ ဆက်ပြီး ထိုင်ကာ စောင့်ဆိုင်းနေရုံ သက်သက်သာ။

သစ်ရွက်ခြောက်လမ်းကြား ၏ အပြင်ဘက်တွင်၊ စခန်းက လုံးဝ ဗလာကျင်းနေသည်။

စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသော လူတစ်ထောင်ကျော် မှာ မနေ့ညက လေလံပွဲ အတွင်း အစုလိုက် အပြုံလိုက် လဲကျသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

အချို့မှာ တာအို နှလုံးသားများ ပြိုကွဲသွားပြီး နေရာမှာတင် သေဆုံးသွားကြသည်၊ အချို့မှာ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဖုန်မှုန့် အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြသည်၊ အချို့မှာ ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောရင်း တောရိုင်းများ ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားကာ အရိပ်အယောင်ပင် မကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ အသက်ရှင် ကျန်ရစ်သူ လူတစ်ရာအောက်သာ ရှိတော့၏။

သူတို့သည် စခန်း၏ အစွန်းတွင် ရပ်ကာ၊ မည်းနက်သော ရွှေရောင် အလင်းရောင် လွှမ်းခြုံထားသည့် ခြံဝင်းကို၊ ကျိုင်းပင်အိုကြီးကို၊ ၎င်းအောက်ရှိ ဖြူရော်သော အပြာရောင် ပုံရိပ် ကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြဘူး၊ ဘယ်သူမှ မလှုပ်ရှားကြဘူး၊ အသက်တောင် မရှူကြဘူး။ သူတို့ က မြေစေး ရုပ်တု တစ်ရာ လို၊ အဲဒီနေရာမှာ ရပ်ကာ ထိုအရပ်ဆီသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ စူးစိုက်ကြည့်နေကြရုံ သက်သက်သာ။

……….