အခန်း ၁၈၂

အခန်း ၁၈၂ ။ ။ တိတ်ဆိတ်မှုဆီသို့ ပြန်သွားခြင်း။

သူတို့သည် တာအို ဘာကိုစောင့်နေသလဲ ဆိုတာကို မသိကြပေ။ သို့သော် တာအို အရ စောင့်ရမည် ဆိုသည်ကိုတော့ သူတို့ သိကြသည်။ ထိုလူငယ်လေး ဧကရာဇ် ဖြစ်လာမည့် အခိုက်အတန့်ကို စောင့်ရမည်၊ ထိုတံခါး ပွင့်လာမည့် အခိုက်အတန့်ကို စောင့်ရမည်၊ ထိုဗလာနတ္ထိ ကျဆင်းလာမည့် အခိုက်အတန့်ကို စောင့်ရမည်။ မစောင့်နိုင်လျှင်တောင်မှ၊ သူတို့ စောင့်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။

ထျန်းဖုန်းမြို့ အပျက်အစီးများသည် ယခုအခါ လူသူကင်းမဲ့နေပြီ ဖြစ်သည်။ "တစ်ချက်လောက် ခိုးကြည့်ရန်" အတွက် အရပ်ရပ်မှ စုရုံးရောက်ရှိလာကြသော ထို တစ်သီးပုဂ္ဂလ ကျင့်ကြံသူများ၊ ထို အသည်းအသန် ဖြစ်နေသော ရာဇဝတ်ကောင်များ၊ ထို ပုရွက်ဆိတ်များ အားလုံး ထွက်ခွာသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ အချို့က သေဆုံးသွားကြသည်၊ အချို့က ရူးသွပ်သွားကြသည်၊ အချို့က ထွက်ခွာသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

အပျက်အစီးများ ပေါ်တွင်၊ လေ သာလျှင် ရှိသည်၊ သဲ သာလျှင် ရှိသည်၊ ပြီးတော့ ထွက်ခွာသွားသော ဝိညာဉ်များကို နှုတ်ဆက်နေသည့်အလား လေထဲတွင် မြည်တမ်းနေသော ရုပ်လုံးဖော်ပြသမှု မျက်နှာပြင်၏ မှေးမှိန်နေသော အကြွင်းအကျန်များသာလျှင် ကျန်ရစ်တော့သည်။

ချင်းလန် ဂိုဏ်း အပျက်အစီးများသည်လည်း ယခုအခါ ဗလာကျင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံး တပည့်သည် မနေ့ညက ဗလာနတ္ထိ ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ အသတ်ခံရခြင်း မဟုတ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေခြင်းလည်း မဟုတ်ဘဲ။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ရွေးချယ်မှု သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ အမြင့်မြတ်ဆုံး တည်ရှိမှုများ တစ်ပါးပြီး တစ်ပါး ဗလာနတ္ထိထဲသို့ ပေါင်းစပ် ဝင်ရောက်သွားသည့် ထိုအခိုက်အတန့်များတွင်၊ သူ ရုတ်တရက် နားလည်သွားခဲ့သည်။

"တာအို" ဆိုသည်မှာ ဘာလဲ၊ "တည်ရှိမှု" ဆိုသည်မှာ ဘာလဲ၊ နှင့် "ခရီးဆုံး" ဆိုသည်မှာ ဘာလဲ ဆိုသည်ကို သူ နားလည်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက်၊ သူ ပြုံးလိုက်သည်။ သက်သာရာရမှု အပြုံးလေး၊ ငြိမ်းချမ်းမှု အပြုံးလေး၊ နောက်ဆုံးတွင် ပင်လယ်သို့ ရောက်ရှိသွားသော ငါးတစ်ကောင်၏ အပြုံးမျိုး ပင်ဖြစ်သည်။ သူ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ မှိတ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ အသက်ရှူ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။ ၎င်းက သူ၏ တာအို နှလုံးသား ပြိုကွဲသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ သူ နောက်ဆုံးတော့ အိမ်ပြန်ရာ လမ်းကို ရှာတွေ့သွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အနောက်ပိုင်းဒေသ ဗုဒ္ဓ နိုင်ငံတော်တွင်၊ နောက်ဆုံး ကျန်ရစ်သော ရဟန်း အနည်းငယ် သည် ကျောင်းသင်္ခမ်း အပျက်အစီးများ ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေကြဆဲပင်။ သူတို့ မသေသေးပေ၊ မရူးသွပ်သွားကြပေ၊ ထွက်မသွားကြသေးပေ။

သူတို့သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်ကာ ဗုဒ္ဓ ကျမ်းစာများကို ရွတ်ဖတ်နေကြရုံ သက်သက်သာ။

ထို ဗုဒ္ဓ ကျမ်းစာများ သည် ဗုဒ္ဓ ထံ ဆုတောင်းရန် မဟုတ်၊ သေဆုံးသွားသော ဝိညာဉ်များကို ကယ်တင်ပေးရန် မဟုတ်၊ သို့မဟုတ် အပြစ်များ အတွက် နောင်တရရန်လည်း မဟုတ်ပေ။

ထို ဗုဒ္ဓ ကျမ်းစာများသည် နှုတ်ဆက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဗလာနတ္ထိ ဆီသို့ ပြန်သွားကြသော ထို အမြင့်မြတ်ဆုံး တည်ရှိမှု များကို နှုတ်ဆက်ခြင်း၊ တိတ်ဆိတ်မှု ထဲသို့ ပေါင်းစပ်သွားကြသော ထို အစားထိုး တာအို ရရှိသူများကို နှုတ်ဆက်ခြင်း၊ တာအို နှလုံးသားများ ပြိုကွဲသွားကြသော ထို ပုရွက်ဆိတ်များကို နှုတ်ဆက်ခြင်း၊ ပြီးတော့ အဆုံးသတ်တော့မည့် ဤခေတ်ကာလကြီးကို နှုတ်ဆက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ရဟန်းအိုကြီးသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ အရှေ့ဘက် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်း နှင့် ထိုခြံဝင်းငယ်လေးကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှု မရှိ၊ ကြောက်ရွံ့မှု မရှိ၊ တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ ငြိမ်းချမ်းမှု။ ၎င်းက စွဲလမ်းမှု အားလုံး၊ လိုအင်ဆန္ဒ အားလုံး၊ နှင့် ကြောက်ရွံ့မှု အားလုံးကို ကျော်လွန်သွားသော အကြွင်းမဲ့ ငြိမ်းချမ်းမှုမျိုးပင် ဖြစ်သည်။

"မကြာခင် ပါပဲ။" သူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒီ တံခါး မကြာခင် ပွင့်လာတော့မယ်။"

မြောက်ပိုင်း ပေမင် နှင်းပြင်ရှိ ရေခဲ လိုဏ်ဂူသည် ပြိုကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထို ထိုက်ယင် မျိုးနွယ်စုဝင်များသည် ရေခဲ နှင့် နှင်းများ အဖြစ် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားခဲ့ကြပြီ။

နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ သက်တမ်းရှိ ရေခဲများ အတွင်း အေးခဲနေသော သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ် များ သည် အေးချမ်းစွာ ရှိနေပြီး၊ သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းများ ပေါ်တွင် မှုန်ဝါးဝါး အပြုံးလေးများ ကစားနေကြသည်။ သူတို့ နောက်ဆုံးတော့ တာအိုကို သိရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တာအို ၏ အဆုံးသတ် က ဘာလဲ၊ တည်ရှိမှု ၏ အဓိပ္ပာယ် က ဘာလဲ၊ သူတို့ ဘာကြောင့် အသက်ရှင် ခဲ့ကြလဲ၊ ပြီးတော့ သူတို့ ဘာကြောင့် သေဆုံးသွားကြမလဲ ဆိုတာကို သူတို့ သိသွားကြပြီ။

အဖြေ က ဗလာနတ္ထိ ထဲမှာ ရှိနေတာပဲ။ သူတို့ နောက်ဆုံးတော့ အိမ်ပြန် ရောက်သွားကြပြီ။

အရှေ့ ပင်လယ် ကမ်းခြေ တွင်၊ ကျောက်ဆောင်များ ပေါ်ရှိ အဘိုးအို ၏ ခန္ဓာကိုယ် ကို ဒီရေ က တိုက်စား သယ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ သေဆုံးသွားသည့် နေရာတွင်၊ တောပန်း ငယ်လေး တစ်ပွင့် အညှောက်ပေါက်လာခဲ့ပြီး၊ ၎င်း၏ ပွင့်လန်းမှု က အန်တုနေကာ၊ ငန်ကျိကျိ ပင်လယ် လေပြေ ထဲတွင် ယိမ်းနွဲ့နေသည်။

၎င်းက အမြင့်မြတ်ဆုံး တည်ရှိမှု ဆိုတာ ဘာလဲ၊ တာအို ဆိုတာ ဘာလဲ၊ ဒါမှမဟုတ် ဗလာနတ္ထိ ဆိုတာ ဘာလဲ ဆိုတာကို မသိပေ။ ၎င်းက ဒီတိုင်း အသက်ရှင်နေရုံ သက်သက်သာ။ အသက်ရှင် နေရခြင်းက လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အစွန်းတွင်၊ မီးခိုး-အဖြူရောင် ကျောက်ခေါင်းတလားကြီး က တိတ်ဆိတ်စွာ လွင့်မျောနေသည်။ မြေမြှုပ်နယ်မြေ အရှင်သခင်သည် ဤအရပ်ဆီသို့၊ ခြံဝင်းငယ်လေး ဆီသို့၊ သစ်ပင်အောက်တွင် ထိုင်နေသော ကောင်လေး ဆီသို့ လှမ်းကြည့်နေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်၊ သက်သာရာရမှု၊ မျှော်လင့်ချက် ကြီးမားမှု နှင့်အတူ အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် အပြင် သတိထားမိရန် ခက်ခဲလောက်အောင် တိုးညင်းသော စိုးရိမ်မှု တစ်ခုလည်း ပါဝင်နေသည်။

"မိတ်ဆွေငယ်၊ မင်းရဲ့ မျိုးစေ့ က ဖြစ်တည်လာဖို့ ဆံချည်မျှင် တစ်မျှင်စာလေးပဲ လိုတော့တယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီ နောက်ဆုံး တစ်မျှင်လေး က တာအို ထဲမှာ မရှိဘူး၊ ကံကြမ္မာ ထဲမှာ မရှိဘူး၊ ဗလာနတ္ထိ ထဲမှာလည်း မရှိဘူး။ အဲဒီ နောက်ဆုံး တစ်မျှင်လေး က" သူ ခေတ္တရပ်လိုက်သည်၊ "မင်းရဲ့ နှလုံးသား ထဲမှာ ရှိတာပဲ။ မင်း စွန့်လွှတ်လိုက်တဲ့ အချိန်၊ အဲဒါ ပွင့်လာမယ့် အချိန်ပဲ။"

သူ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ဆက်လက် စောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။

ကောင်းကင် သုံးဆယ့်သုံးဘုံ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင်၊ မဟာ ဧကရာဇ်သည် လေဟာနယ် ကမ္ဘာအတွင်း လက်နောက်ပစ်ကာ မတ်တတ်ရပ်ရင်း၊ ဤလောကကြီး ကို၊ ထိုခြံဝင်း ကို၊ ထိုကောင်လေး ကို စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။

သူ၏ အနောက်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ပြိုကျနေသည့် စည်းမျဉ်းများ၊ မရေမတွက်နိုင်သော ကွဲအက်နေသည့် အကြောင်းတရားများနှင့် မရေမတွက်နိုင်သော လွင့်ပျယ်နေသည့် တာအို လှိုင်းဂယက်များ ရှိနေသည်။

သူ က ၎င်းကို ပြုပြင်ရန် မကြိုးစားခဲ့ပေ၊ တားဆီးရန် မကြိုးစားခဲ့ပေ၊ တစ်ချက်လေးပင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ။ သူ က ထိုကောင်လေး ကို၊ အကောင်ပေါက်တော့မည့် မျိုးစေ့ ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စူးစိုက်ကြည့်နေရုံ သက်သက်သာ။

"ငါ မင်းကို စောင့်နေမယ်။ မင်း အဲဒီ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး၊ ဒီလမ်းကြောင်း ပေါ်ကို လျှောက်လှမ်းလာကာ၊ ငါ့နေရာကို လာယူမယ့် အချိန်ကို စောင့်နေမယ်။"

သူ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

သစ်ရွက်ခြောက်လမ်းကြား ခြံဝင်းလေးတွင်၊ ကျိုင်းပင်အိုကြီး အောက်၌၊ လီဖန်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေပြီး၊ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားဆဲပင်။ ဒန်တျန် ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင်၊ မဟာ ဧကရာဇ်၏ မျိုးစေ့က လွင့်မျောနေဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်း၏ အရောင်မရှိသော အလင်းရောင်က ညင်သာစွာ စီးဆင်းနေဆဲပင်။

တာအို အက်ကွဲကြောင်းက ၉၉.၉ ရာခိုင်နှုန်း တွင် ရပ်တန့်နေဆဲပင်။ တစ်မီလီမီတာလေးသာ လိုတော့သည်။

သူ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ တံခါး အလိုလို ပွင့်လာမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

အားရှီ ၏ အသံက နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာသည်: "သခင်၊ နေထွက်လာပြီ။"

လီဖန် မျက်လုံးများကို မဖွင့်ခဲ့ပေ။ သူ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ရုံသာ: "အင်း။ ဒီနေ့ နေရောင်က နွေးထွေးတယ်။"

အားရှီ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် မေးလိုက်သည်၊ "သခင်၊ ကြောက်နေလား"

လီဖန် ချက်ချင်း ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်း မှနေ၍ နေမင်းကြီး ဇီနစ် အထိ တက်လာရန် လုံလောက်လောက်အောင်၊ နေရောင်ခြည် က နွေးထွေးရာမှ ပူပြင်းလာရန် လုံလောက်လောက်အောင်၊ အရိပ်များ တိုတောင်းသွားရန် လုံလောက်လောက်အောင် အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ စကားပြောလိုက်သည်၊ သူ၏ အသံက အလွန် တိုးညင်းလှသည်: "ငါ မကြောက်ပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ တံခါး ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဘာရှိလဲ ဆိုတာကို ငါ သိလို့ပဲ။"

အားရှီ မေးလိုက်သည်၊ "အဲဒါ ဘာလဲ"

လီဖန် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ၊ ကောင်းကင်ကြီးကို၊ နေမင်းကြီး ကို၊ နှင့် အကဲခတ်၍ မရနိုင်သော ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက်၊ သူ ပြုံးလိုက်သည်။ အပြုံးလေး က မှုန်ဝါးပြီး၊ သတိထားမိရန် ခက်ခဲလောက်အောင် တိုးညင်းလှသည်။ သို့သော် ထိုအပြုံးလေး ထဲတွင် သက်သာရာရမှု၊ ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှု၊ နှင့် မရေမတွက်နိုင်သော ခေတ်ကာလများ တစ်လျှောက် သူ တစ်ခါမှ မသိရှိခဲ့ဖူးသော ငြိမ်းချမ်းမှု တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

"တံခါး ရဲ့ နောက်ကွယ် က အိမ် ပဲ။"

သူ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ဆက်လက် စောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။ တံခါး အလိုလို ပွင့်လာမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်၊ ထို နောက်ဆုံး အက်ကွဲကြောင်း ထွက်ပေါ်လာမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်၊ အိမ်ပြန်ရာ လမ်း သူ၏ ခြေအောက်တွင် ပေါ်လာမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ နေရောင်ခြည် ဖြာကျနေပြီး၊ ကောင်လေး သည် သစ်ပင်အောက်တွင် ရုပ်တု တစ်ခုလို ထိုင်နေသည်။ သူ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့် ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ ထို နောက်ဆုံး ခြေတစ်လှမ်း ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ အိမ်ပြန်ရန် အတွက်။

ဆယ့်တစ်ကြိမ်မြောက် လေလံပွဲ ပြီးဆုံးပြီးနောက် လေးဆယ့်ကိုးရက် အကြာ။

သစ်ရွက်ခြောက်လမ်းကြား ခြံဝင်းလေး ၏ အောက်၊ ကျိုင်းပင်အိုကြီး အောက်တွင်၊ လီဖန်သည် လေးဆယ့်ကိုးရက် တိတိ ထိုင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ၊ မျက်လုံးများကို မဖွင့်ခဲ့ပေ၊ အသက်ပင် မရှူခဲ့ပေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် က ရာသီဥတုဒဏ် ခံထားရသော ကျောက်ဆောင် တစ်ခုလို၊ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ အမြစ်တွယ်နေသော ရှေးဟောင်း သစ်ပင် တစ်ပင်လို၊ မြေကြီး နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသော ပန်းပုရုပ် တစ်ခုလို ဖြစ်နေသည်။

ဖုန်မှုန့်များ က သူ၏ အဝတ်အစား များကို ဖုံးလွှမ်းနေသည်၊ ကြွေကျနေသော သစ်ရွက်များ က သူ၏ ဆံပင်တွင် ကပ်နေသည်၊ နှင့် ခြောက်သွေ့နေသော နှင်းစက်များ က သူ၏ လက်ချောင်းဖျား များတွင် ကပ်တွယ်နေသည်။

သို့သော် သူ စောင့်ဆိုင်းနေဆဲပင်။ တံခါး အလိုလို ပွင့်လာမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

အားရှီ က တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။ သူ က လီဖန် ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ လွင့်မျောနေပြီး၊ မဟာ ဧကရာဇ် ၏ မျိုးစေ့ ၏ ခုန်လှုပ်မှု တိုင်းကို ခံစားနေသည်။ ထို ခုန်လှုပ်မှု များ က ပို၍ ပို၍ နှေးကွေးလာသည်။

ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု ၏ လက္ခဏာ မဟုတ်ဘဲ၊ ထိုအစား စုဆောင်းမှု သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

မုန်တိုင်း မလာမီ တည်ငြိမ်မှုလို၊ မီးတောင် မပေါက်ကွဲမီ တိတ်ဆိတ်မှုလို၊ မမွေးဖွားမီ သန္ဓေသား၏ နောက်ဆုံး ကွေးညွတ်မှုလိုပင်။

မျိုးစေ့ ၏ မျက်နှာပြင် ပေါ်တွင်၊ ပွင့်နေသော အက်ကွဲကြောင်း သည် ၎င်း၏ အကန့်အသတ် အထိ ကျယ်ပြန့်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အရောင်မရှိသော အလင်းရောင် က မစီးဆင်းတော့ဘဲ၊ မျိုးစေ့ တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသော ပါးလွှာသည့် အလင်းအမြှေးပါး တစ်ခု အဖြစ် အေးခဲသွားသည်။

အလင်းအမြှေးပါး ၏ အောက်တွင်၊ တစ်စုံတစ်ခု က လူးလွန့်နေသည်၊ ရုန်းကန်နေသည်၊ နှင့် ခေါက်နေသည်။ တစ်ချက်၊ တစ်ချက်၊ နှင့် နောက်တစ်ချက်။ ဖြည်းဖြည်းချင်း၊ ညင်သာစွာ၊ သို့သော် မယိမ်းယိုင်သော ခိုင်မာသည့် ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့်။

လေးဆယ့်ကိုးရက်မြောက် နေ့ နေဝင်ချိန် ရောက်လာသည်။ သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေသော နေဝင်ချိန်က ခြံဝင်း တစ်ခုလုံးကို ရွှေနီရောင် ဆိုးပေးထားသည်။ မည်းနက်သော ရွှေရောင် နယ်မြေ အလင်းအမြှေးပါးသည်၊ နေဝင်ချိန် ၏ အလင်းရောင် အောက်တွင်၊ ကောင်းကင် နှင့် မြေကြီး အတူတကွ ပေါင်းစပ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သစ်ရွက်များ ကြွေကျလာပြီး၊ ကျိုင်းပင်အို ကြီး ၏ သစ်ကိုင်းများ မှာ ရေတွက်၍ ရနိုင်လောက်အောင် ကျဲပါးနေပြီ ဖြစ်သည်။ အဝေးမှ တောရိုင်းများ ထံမှ ညှိုးနွမ်းနေသော မြက်နံ့ များကို သယ်ဆောင်လာသည့် ဆောင်းဦး လေပြေ က တိုက်ခတ်လာသည်။ လီဖန် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ အချိန်ကျရောက်လာပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလေသည်။