အခန်း ၁၈၃

အခန်း ၁၈၃ ။ ။ ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ပျံ့နှံ့သွားခြင်း

မျိုးစေ့က ပိုမြန်မြန် ခုန်လှုပ်လာလို့ မဟုတ်ဘူး၊ အလင်းအမြှေးပါးက ပိုကျယ်လာလို့ မဟုတ်ဘူး၊ ခေါက်သံက ပိုကျယ်လာလို့လည်း မဟုတ်ဘူး။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ ကြားလိုက်ရလို့ပဲ။ တံခါးရဲ့ နောက်ကွယ်က အသံကို သူ ကြားလိုက်ရလို့ပဲ။

အဲဒီအသံက ခေါ်သံ မဟုတ်ဘူး၊ တိုက်တွန်းသံ မဟုတ်ဘူး၊ မျှော်လင့်ချက် ကြီးမားနေတဲ့ အသံလည်း မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီအသံက တိတ်ဆိတ်မှု ပဲ။ "တိတ်ဆိတ်မှု" ဆိုတဲ့ သဘောတရား တောင် မရှိတဲ့ အကြွင်းမဲ့၊ ထာဝရ တိတ်ဆိတ်မှုမျိုးပဲ။ အဲဒါ ဗလာနတ္ထိ ရဲ့ အသံပဲ။ အဲဒါ အိမ်ပြန်လာတဲ့ အသံပဲ။

သူ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်က ဖြူရော်နေခဲ့တဲ့၊ တစ်ချိန်က ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့တဲ့၊ တစ်ချိန်က အသက်ရှင်ချင်စိတ် တွေနဲ့ တောက်လောင်နေခဲ့တဲ့၊ တစ်ချိန်က ရှေးဟောင်း ရေတွင်းကြီး တစ်ခုလို အကဲခတ်လို့ မရနိုင်ခဲ့တဲ့၊ တစ်ချိန်က ကောင်းကင်ဘုံတွေတောင် ဦးညွှတ်သွားလောက်အောင် တောက်ပနေခဲ့တဲ့ အဲဒီ မျက်လုံးတွေ။ အခုတော့ အဲဒီ မျက်လုံးတွေ ထဲမှာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။ အလင်းရောင် မရှိဘူး၊ ခံစားချက် မရှိဘူး၊ တောင့်တမှု မရှိဘူး၊ ကြောက်ရွံ့မှု လည်း မရှိဘူး။ တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ အကြွင်းမဲ့ တည်ငြိမ်မှု။

သူက သစ်ရွက်ခြောက်တွေကြား ဖြတ်တိုက်သွားတဲ့ လေပြေလေး လို တိုးညင်းစွာ စကားပြောလိုက်သည်: "အားရှီ။"

"ရှိပါတယ်။"

"ငါ စတော့မယ်။"

အားရှီ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် မေးလိုက်သည်၊ "သခင်၊ အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား"

လီဖန် ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။ သူ ခေါင်းမော့ကာ ကောင်းကင်ကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရုံ သက်သက်သာ။

နေမင်းကြီး သည် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်း အောက်သို့ ဝင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး၊ ဆည်းဆာ အလင်းရောင်များ ကျဆင်းလာကာ၊ ကြယ်ကလေးများ ထွက်ပေါ်စပြုနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူက ပထမဆုံး လင်းလက်လာသော ကြယ်ကလေး ကို၊ အကဲခတ်၍ မရနိုင်သော ပျက်သုဉ်းခြင်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာကို၊ မပွင့်သေးသော ထိုတံခါး ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက်၊ သူ ပြုံးလိုက်သည်။

အပြုံးလေး က မှုန်ဝါးပြီး၊ သတိထားမိရန် ခက်ခဲလောက်အောင် တိုးညင်းလှသည်။ သို့သော် ထိုအပြုံးလေး ထဲတွင် သက်သာရာရမှု မရှိ၊ ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှု မရှိ၊ ငြိမ်းချမ်းမှု လည်း မရှိပေ။

ထိုအပြုံးလေး ထဲတွင် တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ စွန့်လွှတ်လိုက်ခြင်း။ စွဲလမ်းမှု အားလုံးကို စွန့်လွှတ်လိုက်တယ်၊ လိုအင်ဆန္ဒ အားလုံးကို စွန့်လွှတ်လိုက်တယ်၊ ကြောက်ရွံ့မှု အားလုံးကို စွန့်လွှတ်လိုက်တယ်၊ မျှော်လင့်ချက် အားလုံးကို စွန့်လွှတ်လိုက်တယ်။ တာအို ကို စွန့်လွှတ်လိုက်တယ်၊ ကံကြမ္မာ ကို စွန့်လွှတ်လိုက်တယ်၊ တည်ရှိမှု ကို စွန့်လွှတ်လိုက်တယ်၊ ဗလာနတ္ထိ ကို စွန့်လွှတ်လိုက်တယ်။ ဒီတိုင်း စွန့်လွှတ်လိုက်တာပဲ။

သူ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။

ဒန်တျန် ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင်၊ မဟာ ဧကရာဇ် ၏ မျိုးစေ့ သည် ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် ခုန်လှုပ်နေခြင်း ရပ်တန့်သွားသည်။

အလင်းအမြှေးပါး လုံးဝ ကွဲအက်သွားသည်၊ အရောင်မရှိသော အလင်းရောင် လွင့်ပျယ်သွားသည်၊ နှင့် မျိုးစေ့ ၏ မျက်နှာပြင် ပေါ်ရှိ မရေမတွက်နိုင်သော သေးငယ်သည့် အက်ကွဲကြောင်းများ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါက်ကွဲ ထွက်လာသည်။ ထို့နောက် ၎င်း ပွင့်အာလာသည်။

၎င်းက အက်ကွဲသွားတာ မဟုတ်ဘူး၊ ပြိုကွဲသွားတာ မဟုတ်ဘူး၊ လွင့်ပျယ်သွားတာ မဟုတ်ဘူး။

၎င်းက ပွင့်အာလာတာပဲ။ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ခေတ်ကာလ တွေတိုင်အောင် အိပ်စက်နေခဲ့တဲ့ ကြာပန်း တစ်ပွင့်က၊ မိုးသောက်ယံ မတိုင်မီ အခိုက်အတန့်လေးမှာ၊ သူ့ရဲ့ ပွင့်ဖတ်တွေကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖြန့်ကြက်လိုက်သလိုမျိုး။

အရောင်မရှိဘူး၊ ပုံသဏ္ဍာန် မရှိဘူး၊ ဖမ်းဆုပ်လို့ မရနိုင်ဘူး။

ထို ပွင့်ဖတ်များ က အလင်းရောင် မဟုတ်ဘူး၊ တာအို မဟုတ်ဘူး၊ ဖော်ပြလို့ ရနိုင်တဲ့ အရာတစ်ခု မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါတွေက ဖြစ်နိုင်ခြေ ပဲ။

အဲဒါတွေက ဖြစ်နိုင်ခြေ အားလုံး ရဲ့ မူလဇာစ်မြစ်၊ တည်ရှိမှု အားလုံး ရဲ့ မျိုးစေ့၊ တာအို အားလုံး ရဲ့ မိခင် ပဲ။

ပွင့်အာလာသော ပန်းပွင့် မှနေ၍၊ ချီအငွေ့အသက် တစ်မျှင် က ဖြည်းညင်းစွာ တက်လာသည်။ ထို ချီအငွေ့အသက် တွင် အရောင် မရှိ၊ ပုံသဏ္ဍာန် မရှိ၊ အလေးချိန် လည်း မရှိပေ။ ၎င်းက ဒီတိုင်း တည်ရှိနေတာပဲ။ တည်ရှိနေရုံလေး နဲ့တင်၊ ၎င်းက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး ကို တုန်ခါသွားစေတယ်၊ စည်းမျဉ်း ကို ပြန်လည် ရေးသားစေတယ်၊ အကြောင်းတရားကို ပြတ်တောက်သွားစေတယ်၊ ပြီးတော့ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲသွားစေတယ်။

၎င်းက ဧကရာဇ် ၏ ချီအငွေ့အသက် မဟုတ်ပေ။ ဧကရာဇ် ၏ ချီအငွေ့အသက် ဆိုသည်မှာ ဩဇာအာဏာ၊ စွမ်းအား၊ နှင့် ကောင်းကင် တာအိုပင် ဖြစ်သည်။

၎င်း မဟုတ်ပေ။ ၎င်းက မဟာ ဧကရာဇ် ထက် ပိုမို ရှေးကျပြီး၊ ကောင်းကင် တာအို ထက် ပိုမို မူလကျကာ၊ လေဟာနယ် ထက် ပိုမို နက်ရှိုင်းသည်။ ၎င်းက တာအို ၏ ချီအငွေ့အသက် ပဲ။ တာအို ရဲ့ မူလဇာစ်မြစ်၊ တာအို ရဲ့ မိခင်၊ တာအို ကိုယ်နှိုက် ပဲ။

ထို ချီအငွေ့အသက်သည် ဒန်တျန် မှနေ၍ တက်လာကာ၊ သွေးကြောများကို ဖြတ်သန်းပြီး၊ ကလီစာများကို ဖြတ်သန်းကာ၊ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ကို ဖြတ်သန်းပြီး၊ အသိစိတ် ပင်လယ် ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားသည်။

အသိစိတ် ပင်လယ် ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင်၊ ၎င်း ရပ်တန့်သွားသည်။ ထိုနေရာတွင် တံခါး တစ်ပေါက် ရှိသည်။ လီဖန် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့သော်လည်း၊ အလွန် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင် နေသော တံခါး တစ်ပေါက်။ ထိုတံခါး မှာ ဘောင် မရှိဘူး၊ တံခါးရွက် မရှိဘူး၊ ရုပ်ဝတ္ထု ပုံသဏ္ဍာန် လည်း မရှိဘူး။ ၎င်းက ဝင်ပေါက် တစ်ခု သက်သက်သာ။

တာအို ၏ မူလဇာစ်မြစ် ဆီသို့၊ အရာအားလုံး ၏ အစပြုရာ ဆီသို့၊ ဗလာနတ္ထိ ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာဆီသို့ ဝင်ပေါက် တစ်ခု။ ထို ချီအငွေ့အသက် တစ်မျှင် က ထိုတံခါး ကို ညင်သာစွာ ထိတွေ့လိုက်သည်။ တံခါး ပွင့်သွား၏။

ဘုန်း

အသံမထွက်သော၊ မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော၊ ဖမ်းဆုပ်၍ မရနိုင်သော လှိုင်းဂယက် တစ်ခု က လီဖန် ၏ ခန္ဓာကိုယ် မှနေ၍ ရုတ်တရက် ပျံ့နှံ့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို လှိုင်းဂယက် က အသံ မဟုတ်ဘူး၊ အလင်းရောင် မဟုတ်ဘူး၊ စွမ်းအားလည်း မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါက တာအို ၏ လှိုင်းဂယက်ပဲ။

အဲဒါ တာအို မွေးဖွားလာချိန်မှာ လှုပ်ခတ်သွားတဲ့ ပထမဆုံး လှိုင်းဂယက် ပဲ။ ထို လှိုင်းဂယက် ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင်၊ လောကကြီး နှင့် မြေကြီး သည် ကျောက်ခဲ တစ်လုံး ပစ်ချခံလိုက်ရသော ရေကန် တစ်ခုလို လှိုင်းထသွားသည်။ အကြောင်းတရား ကြိုးများသည်၊ လေတိုက်ခံရ၍ ပြတ်တောက်သွားသော ပင့်ကူအိမ် တစ်ခုလို၊ ပုံစံသစ်များ အဖြစ် ပြန်လည် ယက်လုပ်ခံလိုက်ရသည်။

ကံကြမ္မာ မြစ်ကြီး သည် လမ်းကြောင်း ပြောင်းခံလိုက်ရသော မြစ်တစ်စင်း လို၊ လုံးဝ အသစ်ဖြစ်သော ရေလမ်းကြောင်း များကို ဖွင့်လှစ်လိုက်သည်။ သံသရာလည်ခြင်း လမ်းကြောင်းသည် ပြန်လည် စတင်ခံလိုက်ရသော စက်သွား တစ်ခုလို၊ စည်းချက် အသစ် တစ်ခုဖြင့် စတင် လည်ပတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ ထို တာအို ၏ လှိုင်းဂယက် ကြောင့် လောကကြီး တစ်ခုလုံး ပြန်လည် ရေးသားခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

သစ်ရွက်ခြောက်လမ်းကြား ခြံဝင်းလေး။

မည်းနက်သော ရွှေရောင် နယ်မြေ အလင်းအမြှေးပါးသည်၊ လှိုင်းဂယက် လာထိသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင်၊ ရုတ်တရက် အလွန် တောက်ပစွာ လင်းလက်သွားသည်။ ထို့နောက် ၎င်း ပြိုကွဲသွားသည်။ ရိုက်ခတ်မှု ကြောင့် ပြိုကွဲသွားတာ မဟုတ်ဘူး၊ ပြန့်ကားမှု ကြောင့် ပြိုကွဲသွားတာ မဟုတ်ဘူး၊ တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုကြောင့် ပြိုကွဲသွားတာ မဟုတ်ဘူး။

ဟုတ်တယ်။ ၎င်းက သူရဲ့ တာဝန် ကို ကျေပွန်သွားပြီ။ ၎င်းက ဒီခြံဝင်းလေး ကို လေလံပွဲ ဆယ့်တစ်ကြိမ် တိုင်အောင် ကာကွယ်ပေးခဲ့တယ်၊ သေမျိုး တစ်ယောက်ကနေ ဧကရာဇ် တစ်ဝက် တစ်ပါး ဖြစ်လာတဲ့အထိ ကောင်လေး ရဲ့ ခြေလှမ်းတိုင်း ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ထို အမြင့်မြတ်ဆုံး တည်ရှိမှု များ၊ ထို အစားထိုး တာအို ရရှိသူများ၊ နှင့် မဟာ ဧကရာဇ် ရဲ့ ရောက်ရှိလာခြင်း နဲ့ ထွက်ခွာသွားခြင်းတွေကို ကာကွယ်ပေးခဲ့တယ်။

အခုတော့၊ ၎င်း နောက်ဆုံးမှာ ငြိမ်းချမ်းစွာ အနားယူနိုင်ပြီ။ အလင်းရောင် အပိုင်းအစများ က ပိုးစုန်းကြူး များ အလား လွင့်မျောသွားပြီး၊ ညကောင်းကင်ယံ တွင် ရွှေရောင် လမ်းကြောင်းများ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရေးဆွဲကာ ဖြည်းညင်းစွာ မှေးမှိန် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ပထမဆုံး အကြိမ်အဖြစ်၊ ခြံဝင်းလေး သည် မည်သည့် အကာအကွယ် မှ မရှိဘဲ လောကကြီး ကို ဖွင့်ဟထားလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

တာအို ဖြတ်တောက်ခြင်း အဆင့် သက်တော်စောင့် ခေါင်းဆောင် လေးယောက် နှင့် စစ်မှန်သောရုပ်သွင် အဆင့် သက်တော်စောင့် သုံးဆယ့်ခြောက်ယောက် တို့သည် လှိုင်းဂယက် လာထိသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။ ဖိအားပေးခံရ၍ မဟုတ်ဘဲ၊ အညံ့ခံခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အဲဒါ စည်းမျဉ်း တွေကို ဖန်တီးတဲ့ သူကနေ စည်းမျဉ်း တွေရဲ့ မူလဇာစ်မြစ် ဆီကို အညံ့ခံတာပဲ၊ စည်းမျဉ်း တွေရဲ့ သားသမီး တွေကနေ စည်းမျဉ်း တွေရဲ့ မိခင် ဆီကို အညံ့ခံတာပဲ၊ တည်ရှိမှု ကနေ တာအို ဆီကို အညံ့ခံတာပဲ။

သစ်ရွက်ခြောက်လမ်းကြား ၏ အပြင်ဘက် တွင်၊ ထို စခန်း ၌၊ အသက်ရှင် ကျန်ရစ်သူ တစ်ရာ အောက် သာ ရှိသော သူများ သည် သူတို့ဘဝ၏ အရူးသွပ်ဆုံး နှင့် အယုံကြည်ရနိုင်ဆုံး အခိုက်အတန့် ကို ဖြတ်သန်းနေကြသည်။

သူတို့ မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ၊ နဖူးများ မြေကြီးနှင့် ထိလျက်၊ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ် များ တုန်ယင်နေကြသည်။ ကြောက်ရွံ့မှု ကြောင့် မဟုတ်ဘူး၊ တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှု ကြောင့် မဟုတ်ဘူး၊ ကြောက်ရွံ့ ရိုသေမှုကြောင့်လည်း မဟုတ်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့— သူတို့ ခံစားလိုက်ရလို့ပဲ။ တာအို ၏ လှိုင်းဂယက် ကို သူတို့ ခံစားလိုက်ရတယ်၊ မူလဇာစ်မြစ် ၏ ချီအငွေ့အသက် ကို သူတို့ ခံစားလိုက်ရတယ်၊ တံခါး ပွင့်သွားတဲ့ အခိုက်အတန့် ကို သူတို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။

အဲဒါ ဧကရာဇ် တစ်ဝက် ၏ ချီအငွေ့အသက် မဟုတ်ဘူး၊ ဧကရာဇ် ၏ ချီအငွေ့အသက် မဟုတ်ဘူး၊ ဒါမှမဟုတ် လူသိများတဲ့ ဘယ် နယ်ပယ်ရဲ့ ချီအငွေ့အသက် မှ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါ တာအို ကိုယ်နှိုက် ပဲ။ အဲဒါ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ခေတ်ကာလ တွေ တစ်လျှောက်လုံး ကျင့်ကြံသူ အားလုံး ရှာဖွေခဲ့ကြပေမယ့် တစ်ခါမှ မထိတွေ့နိုင်ခဲ့တဲ့ မူလဇာစ်မြစ် ပဲ။

လူအချို့ ငိုကြွေးကြသည်၊ လူအချို့ ရယ်မောကြသည်၊ လူအချို့ ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောကြသည်၊ လူအချို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ဖုန်မှုန့် အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ အများစု ကတော့၊ ဒူးထောက်နေရုံ သက်သက်သာ။ အဲဒီ နောက်ဆုံး ချီအငွေ့အသက် ကို ခံစားဖို့ ဒူးထောက်နေကြတယ်၊ အဲဒီ တံခါး ပွင့်သွားတာကို မျက်မြင်သက်သေ အဖြစ် ရှိနေဖို့ ဒူးထောက်နေကြတယ်၊ အဲဒီ ကောင်လေး ပြန်လာဖို့ကို စောင့်ဆိုင်းဖို့ ဒူးထောက်နေကြတယ်။

ထျန်းဖုန်းမြို့ အပျက်အစီးများ။ ဗလာကျင်းကာ လူသူကင်းမဲ့နေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ အပျက်အစီးများ ပေါ်၌၊ ထို တာအို လှိုင်းဂယက် လာထိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သေဆုံးသွားခဲ့တာ ကြာပြီ ဖြစ်သော တစ်သီးပုဂ္ဂလ ကျင့်ကြံသူများ၏ အကြွင်းအကျန်များ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သစ်ရွက်ခြောက်လမ်းကြား ရှိရာ အရပ်ဆီသို့၊ ကောင်းကင်ယံသို့ တက်သွားသော ချီအငွေ့အသက် ဆီသို့ သူတို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး၊ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ထို့နောက် သူတို့ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

သက်သာရာရမှု အပြုံး၊ ငြိမ်းချမ်းမှု အပြုံး၊ နောက်ဆုံးတွင် လမ်းကြောင်းကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့သွားသော ခရီးသည် တစ်ယောက်၏ အပြုံးမျိုး ပင်ဖြစ်သည်။ သူတို့ က အလင်းတန်း လေးများ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ညကောင်းကင်ယံ ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။ ဝိညာဉ် လွင့်ပျယ် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မဟုတပေ။ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ ငြိမ်းချမ်းစွာ အနားယူနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

အနောက်ပိုင်းဒေသ ဗုဒ္ဓ နိုင်ငံတော် တွင်၊ နောက်ဆုံး ကျန်ရစ်သော ရဟန်း အနည်းငယ် က မျက်လုံးများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖွင့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျက်ရည်များ၊ အပြုံးများ၊ ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှု နှင့် ငြိမ်းချမ်းမှု တို့ ပါဝင်နေသည်။ ရဟန်းအိုကြီး သည် အရှေ့ဘက်ကို လှမ်းကြည့်ကာ၊ ထို တာအို ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း... ဖြည်းညင်းစွာ အသက်ရှူရင်း စကားပြောလိုက်သည်: "တာအို၊ ပွင့်သွားပြီ။ တံခါး၊ ပွင့်သွားပြီ။ လမ်းကြောင်း၊ ပွင့်သွားပြီ။" သူ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး၊ အသက်ရှူ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။ အဲဒါ နိဗ္ဗာန် မဟုတ်ဘူး၊ အေးချမ်းစွာ ကွယ်လွန်သွားတာ မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါ သူ အိမ်ပြန်သွားတာပဲ။

မြောက်ပိုင်း ပေမင် နှင်းပြင်။ ထိုက်ယင် မျိုးနွယ်စုဝင် များ၊ ရှေးဟောင်း ရေခဲများ အတွင်း အေးခဲနေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သော သူတို့၏ အလောင်းများ သည်၊ ဤအခိုက်အတန့်တွင် မျက်လုံးများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖွင့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု မရှိ၊ နာကျင်မှု မရှိ၊ တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ ငြိမ်းချမ်းမှု။

သူတို့ အရှေ့ဘက်ကို လှမ်းကြည့်ကာ၊ တာအို ချီအငွေ့အသက် ဆီသို့ လှမ်းကြည့်ရင်း သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်ကြသည်။ ထို့နောက်၊ သူတို့ မျက်လုံးများကို ထပ်မံ မှိတ်လိုက်ကြသည်။

ဒီတစ်ကြိမ်တော့၊ အဲဒါက စစ်မှန်တဲ့၊ ထာဝရ အနားယူခြင်း ပါပဲ။

………………