အခန်း ၁၈၄

အခန်း ၁၈၄ ။ ။ ဒါဆို ဒါက တာအို ပဲ။

အရှေ့ ပင်လယ် ကမ်းခြေ။ ထို တောပန်း ငယ်လေးသည် ညလေပြေတွင် ယိမ်းနွဲ့နေသည်။

၎င်းက ထို ချီအငွေ့အသက် ကို၊ မူလဇာစ်မြစ် ၏ စွမ်းအား ကို၊ ပြီးတော့ အိမ်ပြန်ရာ လမ်း ကို ခံစားမိလိုက်သည်။ ၎င်းက စကားမပြောနိုင်ဘူး၊ မတွေးတောနိုင်ဘူး၊ မကျင့်ကြံနိုင်ဘူး။ သို့သော် ၎င်း သိသည်မှာ ၎င်း အသက်ရှင်နေတယ် ဆိုတာပဲ။ အသက်ရှင်နေရခြင်းက လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းက နောက်ဆုံး ပန်းပွင့်လေး ကို ပွင့်အာလိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် မနက်ခင်း လေပြေ တွင် ဖြည်းညင်းစွာ ညှိုးရော် သေဆုံးသွားတော့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ ကောင်းကင် သုံးဆယ့်သုံးဘုံ ၏ အထက်၊ ဇီဝေ့ ဧကရာဇ် နန်းတော်။

ရာစုနှစ် တစ်ခုတိုင်အောင် ချိတ်ပိတ်ထားခဲ့သော ဇီဝေ့ ဧကရာဇ် နန်းတော်၏ အစီအရင်များသည် ရုတ်တရက် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါက်ကွဲ ထွက်သွားသည်။ ပြင်ပ စွမ်းအား ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ အကြောင်းရင်းမှာ တာအို ၏ လှိုင်းဂယက် တစ်ခု က အတားအဆီး အားလုံး၊ ချိတ်ပိတ် အစီအရင် အားလုံး၊ နှင့် တည်ရှိမှု အားလုံးကို ဖောက်ထွင်းသွားခဲ့သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

ကျောက်မျက်ရတနာ သရဖူ နှင့် ပုလဲ ပုတီးစေ့များ စီခြယ်ထားသော ကုလားကာ နောက်ကွယ်ရှိ ဧကရာဇ် ၏ ပုံရိပ် က ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှု၊ ကြောက်ရွံ့မှု၊ နှင့် မယုံကြည်နိုင်မှု များ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဒါက... ဒါက ဘယ်လို ချီအငွေ့အသက် မျိုးလဲ... ဒါက ဧကရာဇ် တစ်ဝက် မဟုတ်ဘူး... ဧကရာဇ် လည်း မဟုတ်ဘူး... ဒါက... တာအို... တာအို ၏ မူလဇာစ်မြစ်... ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

သူက ဧကရာဇ် ရာဇပလ္လင် ပေါ်သို့ ခွေခွေလေး လဲကျသွားပြီး၊ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေကာ၊ သူ၏ တာအို နှလုံးသား မှာ ပြိုကွဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

သူ သည် ဧကရာဇ် တစ်ဝက် တစ်ပါး၊ ဇီဝေ့ ဧကရာဇ် နန်းတော် ၏ သခင်၊ ပြီးတော့ ဒီလောကကြီးမှာ အစွမ်းအထက်ဆုံး တည်ရှိမှုများထဲမှ တစ်ပါးပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ ထို ချီအငွေ့အသက် တစ်မျှင် ၏ ရှေ့တွင်၊ သူ သည် ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းကြောင်း ပေါ်သို့ ယခုလေးတင် ခြေချလာသော ကလေးငယ် တစ်ယောက်လို၊ လောကကြီး ကို ယခုလေးတင် မျက်လုံးဖွင့် ကြည့်ဖူးသော မွေးကင်းစ ကလေးငယ် တစ်ယောက်လို၊ သေးငယ်ပြီး အရေးမပါသော ဖုန်မှုန့် တစ်မှုန့် လို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ က အရှေ့ဘက် တောရိုင်းဆီသို့၊ ထို ချီအငွေ့အသက် ဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး... သူ အသက်ရှူရန် ကြိုးစားလိုက်သည်၊ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း၊ မည်သည့် အသံမျှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။

တစ်ချိန်က ကြည်လင် ပြတ်သားခဲ့သော ကြယ်တာရာ နန်းတော် သခင်မ ၏ အသံ က ယခုအခါ လုံးဝ တုန်လှုပ် ခြောက်ခြားနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ က ကြယ်တာရာ နန်းတော် ၏ အလယ်တွင် ခွေခွေလေး လဲကျနေပြီး၊ သူမကို ဝန်းရံထားသော ထင်ယောင်ထင်မှား ကြယ်ရောင်များ က မုန်တိုင်း ထဲက ဖယောင်းတိုင်မီး လို အပြင်းအထန် ယိမ်းယိုင်နေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု၊ တွေဝေမှုနှင့် တာအို နှလုံးသား ပြိုကွဲသွားခြင်း တို့ ပါဝင်နေသည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး… မဖြစ်နိုင်ဘူး… ဒါက တာအို ၏ မူလဇာစ်မြစ်… ဒါက မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ခေတ်ကာလ တွေတိုင်အောင် ဘယ်သူမှ မထိတွေ့နိုင်ခဲ့ဖူးတဲ့ နယ်ပယ် တစ်ခု… ဘယ်လို… ဘယ်လိုလုပ် သူက…"

သူမ စကား အဆုံးထိ မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ထို နောက်ဆုံး ချီအငွေ့အသက် က နောက်တစ်ကြိမ် လှိုင်းထလာပြီး၊ သူမ၏ စိတ်ဆန္ဒ ကို လုံးဝ ချေမှုန်းပစ်လိုက်လို့ပဲ။ သူမ မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး၊ သူမ၏ အသက်ရှူသံ များ မှေးမှိန်သွားကာ၊ သူမ၏ တာအို နှလုံးသား ပြိုကွဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဧကရာဇ် တစ်ဝက် အဆင့်မှနေ၍၊ မဟာ သူတော်စင် အဆင့်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ မဟာ သူတော်စင် အဆင့် မှနေ၍၊ သူတော်စင် အဆင့်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ သူမ သည် တာအို ဖြတ်တောက်ခြင်း အဆင့်သို့တိုင်အောင် အောက်ဆုံးအထိ ပြုတ်ကျသွားပြီးနောက်မှသာ နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။ ဧကရာဇ် တစ်ဝက် တစ်ပါး၊ တစ်ရက်တည်း အတွင်း တာအို ပြိုကွဲသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

မရေမတွက်နိုင်သော နတ်ဆိုး လိုဏ်ဂူ ကြီး တွင်၊ တာအို အပေါ် မောက်မာခဲ့သော နတ်ဆိုး အတွေးများ သည် ယခုအခါ လုံးဝ ရူးသွပ်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ နတ်ဆိုး လိုဏ်ဂူ တစ်သောင်း၏ ဘိုးဘေးကြီးသည် နတ်ဆိုး နန်းတော် ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင် ခွေခွေလေး နေကာ၊ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေပြီး၊ လူသား မဆန်သော ဟိန်းဟောက်သံ များကို ဟစ်အော်နေသည်။ ထို ဟိန်းဟောက်သံများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု၊ နာကြည်းမှု၊ မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှု၊ နှင့် အညံ့ခံမှုမျိုးလည်း ပါဝင်နေသည်။

အဲဒါ တာအို ကို နတ်ဆိုး က အညံ့ခံတာပဲ၊ မူလဇာစ်မြစ် ကို ဖျက်ဆီးခြင်း က အညံ့ခံတာပဲ၊ ပြီးတော့ တည်ငြိမ်မှု ကို ရူးသွပ်မှု က အညံ့ခံတာပဲ။

"တာအို... တာအို... အဲဒါ တာအို ပဲ... ငါ... ငါ မှားသွားပြီ... ငါ မလုပ်ခဲ့သင့်ဘူး... ငါ မလုပ်ခဲ့သင့်ဘူး..."

သူ စကား အဆုံးထိ မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။ ထို ချီအငွေ့အသက် ၏ တတိယအကြိမ်မြောက် လှိုင်းဂယက် က သူ၏ နတ်ဆိုး အတွေးများကို လုံးဝ ချေမှုန်းပစ်လိုက်သည်။ သူ ဧကရာဇ် တစ်ဝက် အဆင့် မှ မဟာ သူတော်စင် အဆင့် သို့၊ မဟာ သူတော်စင် အဆင့် မှ သူတော်စင် အဆင့် သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ သူ တာအို ဖြတ်တောက်ခြင်း အဆင့် သို့တိုင်အောင် အောက်ဆုံးအထိ ပြုတ်ကျသွားပြီးနောက်မှသာ နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။ နတ်ဆိုး လိုဏ်ဂူ တစ်သောင်း ၏ ဘိုးဘေးကြီး၊ မိစ္ဆာ လမ်းစဉ်၏ ဧရာမ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး တစ်ဦး၊ တစ်ရက်တည်း အတွင်း တာအို ပြိုကွဲသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဘုကျိုး တောင်တော်၊ ထို ပြောင်းလဲခြင်း မရှိသော ရှေးဟောင်း ကျောက်တုံး ဝိညာဉ် သည် ယခုအခါ အပြင်းအထန် တုန်ခါနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ တည်မြဲခြင်းဖြင့် နာမည်ကြီးသော ဧကရာဇ် တစ်ဝက် ဖြစ်သည့်၊ ဘုကျိုး တောင်တော် သခင် သည် ယခုအခါ သူ၏ တာအို နှလုံးသား ပြိုကွဲခြင်းကို ခံစားနေရပြီ ဖြစ်သည်။ သူ သည် မရေမတွက်နိုင်သော ခေတ်ကာလများကို ဖြတ်သန်းခဲ့သည်၊ ကံကြမ္မာ အပြောင်းအလဲ များစွာကို မြင်တွေ့ခဲ့သည်၊ နှင့် ကပ်ဘေး များစွာကို ခံစားခဲ့သည်။ သူ၏ တာအို နှလုံးသားသည် ဘုကျိုး တောင်တော် ကဲ့သို့ ထာဝရ တည်တံ့ပြီး ပြောင်းလဲခြင်း မရှိဟု သူ ယုံကြည်ခဲ့သည်။

သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ ထို ချီအငွေ့အသက် တစ်မျှင် ၏ ရှေ့တွင်၊ သူ နားလည်သွားခဲ့သည်။ စစ်မှန်တဲ့ "ထာဝရ တည်တံ့ခြင်း" ဆိုတာ ဘာလဲ၊ စစ်မှန်တဲ့ "ပြောင်းလဲခြင်း မရှိခြင်း" ဆိုတာ ဘာလဲ ဆိုတာကို သူ နားလည်သွားခဲ့သည်။ အဲဒါ ဘုကျိုး တောင်တော် ရဲ့ တည်မြဲခြင်း မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါ တာအို ရဲ့ မူလဇာစ်မြစ် ပဲ။ အဲဒါ "ပြောင်းလဲခြင်း" နဲ့ "ပြောင်းလဲခြင်း မရှိခြင်း" ဆိုတာတောင် မကွဲပြားသေးတဲ့ အကြွင်းမဲ့ အရာပဲ။ သူ ဧကရာဇ် တစ်ဝက် အဆင့် မှနေ၍၊ သူတော်စင် အဆင့် သို့တိုင်အောင် အောက်ဆုံးအထိ ပြုတ်ကျသွားပြီးနောက်မှသာ နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

သူ အရှေ့ဘက် တောရိုင်းကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်၊ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု သို့မဟုတ် နာကြည်းမှု များ မရှိတော့ဘဲ၊ နက်ရှိုင်းသော နားလည်မှု တစ်ခု သာ ပြည့်နှက်နေသည်။ "ဒါဆို... ဒါက တာအို ပဲ... ဒါဆို... ငါ စစ်မှန်တဲ့ တာအို ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ဘူးပဲ... ဒါဆို... ငါ့ရဲ့ တစ်သက်တာလုံး ဟာ... တာအို ၏ တံခါးဝ အပြင်ဘက်မှာ သောင်တင်နေခဲ့တာပဲ..." သူ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ အသက်ရှူသံ များ မှေးမှိန်သွားသော်လည်း၊ ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ သူ၏ တာအို နှလုံးသား မှာ ယခင်ကထက် ပိုမို ကြည်လင် ရှင်းလင်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မဟာယာန ဗုဒ္ဓ နိုင်ငံတော် တွင်၊ တာအို ၏ အလင်းရောင် က မှေးမှိန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ မဟာ နေမင်း တထာဂတ ဝင်စားသူ ၏ ထင်ယောင်ထင်မှား ပုံရိပ် က လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် မပျောက်ကွယ်မီလေးတွင်၊ သူ စကားတစ်ခွန်း ချန်ရစ်ခဲ့သည်: "တာအို ပွင့်သွားပြီ၊ တံခါး ပွင့်သွားပြီ၊ လမ်းကြောင်း ထွက်ပေါ်လာပြီ။ ဒီလောကကြီး သခင် အသစ် ရတော့မယ်။" တာအို ၏ အလင်းရောင် လွင့်ပျယ်သွားပြီး၊ ဗလာနတ္ထိ ဆီသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ပရမ်းပတာ ကောင်းကင် နန်းတော် တွင်၊ တာအို ကျင့်ကြံသူ ရွှမ်ပင်သည် ပရမ်းပတာထဲသို့ ပေါင်းစပ်သွားခဲ့တာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထို ချီအငွေ့အသက် လှိုင်းထသွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင်၊ ပရမ်းပတာ မြူခိုးများ ထဲမှ သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ ထို သက်ပြင်းချသံ ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု မရှိ၊ နာကြည်းမှု မရှိ၊ တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ သက်သာရာရမှု။

"ဒါဆို၊ ငါ တစ်သက်လုံး ရှာဖွေနေခဲ့တဲ့ တာအို က ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ။ ဒါဆို၊ ငါ ပရမ်းပတာ ထဲကို ပေါင်းစပ်ဖို့ မလိုဘူး၊ ဗလာနတ္ထိ ဆီကို ပြန်သွားဖို့ လည်း မလိုဘူး။ ဒါဆို၊ တာအို က အမြဲတမ်း အဲဒီမှာ ရှိနေခဲ့တာပဲ၊ ငါ သူ့ကို မြင်တွေ့မယ့် အချိန်ကို စောင့်နေခဲ့တာပဲ။" ပရမ်းပတာ မြူခိုးများ က လှိုင်းထသွားပြီးနောက်၊ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

အချိန် မြစ်ကြီး ၏ အထက်ပိုင်း မှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော ထို မဟာ တာအို သုံးခု ၏ ရှေးဟောင်း အကြည့် များ သည် ယခုအခါ ထို ချီအငွေ့အသက် တစ်မျှင် ကြောင့် နောက်တစ်ကြိမ် လှုပ်ရှားလာကြသည်။ သူတို့ သည် ဤလောကကြီး ကို၊ ထို တာအို ကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့ သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး၊ ထို တံခါး ကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ထို့နောက်၊ သူတို့ ပြုံးလိုက်ကြသည်။

"ဒါဆို ဒါက တာအို ပဲ။"

"ဒါဆို၊ ငါတို့ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ခေတ်ကာလ တွေ တစ်လျှောက်လုံး ရှာဖွေနေခဲ့တဲ့ တာအို က ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ။"

"ဒါဆို၊ ငါတို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖြတ်တောက်ဖို့ မလိုဘူး၊ ငါတို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စတေးဖို့ မလိုဘူး၊ ငါတို့ ဗလာနတ္ထိ ဆီကို ပြန်သွားဖို့ လည်း မလိုဘူး။ ငါတို့ လုပ်ရမှာက ကြည့်ဖို့ သက်သက်ပဲ။" သူတို့ က အလင်းတန်း သုံးခု အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ အချိန် မြစ်ကြီး ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာသို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။

ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ရဲ့ လမ်းကြောင်းကို ရှာတွေ့သွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အစွန်း ရှိ မြေမြှုပ်နယ်မြေ အရှင်သခင် ၏ ကျောက်ခေါင်းတလား ထင်ယောင်ထင်မှား ပုံရိပ် က အပြင်းအထန် တုန်ခါနေသည်။ ကြောက်ရွံ့မှု ကြောင့် မဟုတ်ဘူး၊ တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှု ကြောင့် မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့်ပဲ။ သူ က ထို တာအို ချီအငွေ့အသက် ကို၊ ထို တံခါး ကို၊ ထို ကောင်လေး ကို စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျက်ရည်များ၊ အပြုံးများ၊ နားလည်မှု၊ နှင့် ငြိမ်းချမ်းမှု တို့ ပါဝင်နေသည်။

"မိတ်ဆွေငယ်... မင်း နောက်ဆုံးတော့... ဒီအထိ ရောက်လာပြီပဲ... ငါ... မင်းကို စောင့်နေခဲ့တာ... မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ခေတ်ကာလ တွေတိုင်အောင် ပါပဲ..."

သူ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး၊ ထို ချီအငွေ့အသက် ကို ခံစားလိုက်သည်၊ တာအို ၏ မူလဇာစ်မြစ် ကို ခံစားလိုက်သည်၊ အိမ်ပြန်ရာ လမ်း ကို ခံစားလိုက်သည်။ ထို့နောက်၊ သူ ပြုံးလိုက်သည်။ သက်သာရာရမှု အပြုံးလေး၊ ငြိမ်းချမ်းမှု အပြုံးလေး၊ နောက်ဆုံးတွင် ပင်လယ်ကို မြင်တွေ့သွားသော ငါးတစ်ကောင်၏ အပြုံးမျိုးပင် ဖြစ်သည်။

ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင်၊ တစ်ချိန်က တာအို စူးစိုက်ကြည့်ခဲ့သော နေရာသည် ယခုအခါ စူးစိုက်ကြည့်ရုံသက်သက် မဟုတ်တော့ပေ။ ထိုပုံရိပ် က ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်း က ဤလောကကြီး ကို၊ ထို တာအို ချီအငွေ့အသက် ကို၊ ထို တံခါး ကို စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။

၎င်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင်၊ မျှော်လင့်ချက် ကြီးမားမှု၊ သက်သာရာရမှု၊ နှင့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် သတိထားမိရန် ခက်ခဲလောက်အောင် တိုးညင်းသော ကြောက်ရွံ့ ရိုသေမှု တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။ အဲဒါ လေဟာနယ်က တာအို အပေါ် ထားရှိတဲ့ ကြောက်ရွံ့ ရိုသေမှု မျိုးပဲ၊ အဆုံးသတ် က မူလဇာစ်မြစ် အပေါ် ထားရှိတဲ့ ကြောက်ရွံ့ ရိုသေမှု မျိုးပဲ၊ ပြီးတော့ ဗလာနတ္ထိက ဖြစ်နိုင်ခြေ အပေါ် ထားရှိတဲ့ ကြောက်ရွံ့ ရိုသေမှုမျိုးပဲ။

"မင်း နောက်ဆုံးတော့... ဒီအထိ ရောက်လာပြီပဲ။ ငါ မင်းကို စောင့်နေခဲ့တာ။ မင်း ပျက်သုဉ်းခြင်းဆီ ရောက်လာမယ့် အချိန်ကို စောင့်နေတာ၊ မင်း ငါ့ကို လာကြည့်မယ့် အချိန်ကို စောင့်နေတာ၊ မင်း လာပြီးတော့ ငါ့နေရာကို လာယူမယ့် အချိန်ကို စောင့်နေတာ။"

၎င်း မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ သစ်ရွက်ခြောက်လမ်းကြား ခြံဝင်းလေး ၌၊ လီဖန် သည် ကျိုင်းပင်အို ကြီး အောက်တွင် ထိုင်နေဆဲပင်။ ထို ချီစွမ်းအင် တစ်မျှင်က သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် မှနေ၍ လုံးဝ ထွက်ပေါ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းက ချီစွမ်းအင် တစ်မျှင် မဟုတ်တော့ဘဲ အလင်းတိုင်ကြီး တစ်တိုင်ပင် ဖြစ်သည်။

အရောင်မရှိသော၊ ပုံသဏ္ဍာန် မရှိသော၊ ပြီးတော့ ဖမ်းဆုပ်၍ မရနိုင်သော အလင်းတိုင် ကြီး တစ်တိုင် က သူ၏ ခေါင်းအထက် မှနေ၍ ပန်းထွက်သွားပြီး၊ ကောင်းကင် ကိုးလွှာ ကို ဖောက်ထွင်းသွားသည်၊ လေဟာနယ် ကို ဖောက်ထွင်းသွားသည်၊ အချိန် မြစ်ကြီး ကို ဖောက်ထွင်းသွားသည်၊ ပြီးတော့ တည်ရှိမှု အားလုံး ကို ဖောက်ထွင်းသွားသည်။ ထို အလင်းတိုင် က စွမ်းအား မဟုတ်ဘူး၊ တာအို လှိုင်းဂယက် မဟုတ်ဘူး၊ စည်းမျဉ်း လည်း မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါ တာအို ကိုယ်နှိုက် ပဲ။ အဲဒါ တာအို ရဲ့ မူလဇာစ်မြစ်၊ တာအို ရဲ့ မိခင်၊ တာအို ရဲ့ ခရီးဆုံး ပဲ။

ထို အလင်းတိုင် ၏ ထိပ်ဆုံးတွင်၊ အကဲခတ်၍ မရနိုင်သော အမြင့်ပေ တွင်၊ တည်ရှိမှု အားလုံး ၏ အဆုံးသတ် တွင်— တံခါး တစ်ပေါက် က ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာနေသည်။ တံခါး ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ တာအို ရှိတယ်။ အဲဒါ မူလဇာစ်မြစ် ပဲ၊ မိခင် ပဲ၊ ခရီးဆုံး ပဲ။ အဲဒါ အိမ် ပဲ။ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ခေတ်ကာလ တွေ တစ်လျှောက်လုံး ကျင့်ကြံသူ အားလုံး ရှာဖွေခဲ့ကြပေမယ့် တစ်ခါမှ မထိတွေ့နိုင်ခဲ့တဲ့ နေရာလေး ပဲ။

………….