အခန်း ၁၈၅

အခန်း ၁၈၅ ။ ။ သီးခြား တာအိုရရှိခြင်း

လီဖန်သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ ထိုမျက်လုံးများသည် မျက်လုံးများ မဟုတ်တော့ပေ။ ၎င်းတို့သည် တာအိုချောက်နက်ကြီး နှစ်ခု၊ တာအို၏ မူလဇာစ်မြစ်ဆီသို့ ဦးတည်နေသော တာအိုနှစ်ခု ဖြစ်နေလေပြီ။ ၎င်းတို့သည် တံခါးနှစ်ပေါက်၊ ဗလာနတ္ထိ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာဆီသို့ ဦးတည်နေသော တံခါးနှစ်ပေါက် ဖြစ်နေလေပြီ။

၎င်းတို့သည် ဖြစ်နိုင်ခြေအားလုံး ပါဝင်နေသော ကမ္ဘာနှစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ခေါင်းငုံ့ကာ မိမိ၏လက်များကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ထိုလက်များသည် လက်များ မဟုတ်တော့ပေ။

အဲဒါက တာအို၏ အဆက်အစပ်၊ မူလဇာစ်မြစ်၏ အဆက်အစပ်၊ အိမ်၏ တံခါးခုံပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် လက်သီးဆုပ်လိုက်သည်။ ဟိန်းဟောက်သံ မရှိ၊ မိုးကြိုးသံ မရှိ၊ ထူးဆန်းသော ဖြစ်စဉ်များလည်း မရှိပေ။ သို့သော် သူ လက်သီးဆုပ်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် ကောင်းကင်သုံးဆယ့်သုံးဘုံ၏အထက်ရှိ ဧကရာဇ်တစ်ဝက်အားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း သွေးအန်ချလိုက်ကြသည်။

အချိန်မြစ်ကြီးသည်လည်း ၎င်း၏ အဆစ်အပိုင်းတိုင်းတွင် တစ်ပြိုင်နက်တည်း တုန်ခါသွားသည်။ ပျက်သုဉ်းခြင်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ ထိုပုံရိပ်သည်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်သွားသည်။ လောကကြီးတစ်ခုလုံးနှင့် တည်ရှိမှုအားလုံးသည် ထိုလက်သီးဆုပ်လိုက်သော စွမ်းအားကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် ဧကရာဇ်တစ်ဝက်တစ်ပါး၏ စွမ်းအား မဟုတ်၊ မဟာဧကရာဇ်တစ်ပါး၏ စွမ်းအားလည်း မဟုတ်သလို၊ လူသိများသော မည်သည့်နယ်ပယ်၏ စွမ်းအားမှလည်း မဟုတ်ပေ။

အဲဒါက တာအို၏ အလေးချိန်ပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် မူလဇာစ်မြစ်က လက်သီးဆုပ်လိုက်ချိန်တွင် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးတို့ ထမ်းပိုးလိုက်ရသည့် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော အလေးချိန်ပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်က ဖြူရော်နေခဲ့သော၊ တစ်ချိန်က အားနည်းခဲ့သော၊ တစ်ချိန်က သေလုမြောပါး ဖြစ်နေခဲ့သော ထိုခန္ဓာကိုယ်။ အခုတော့ ထိုခန္ဓာကိုယ်သည် တာအို၏ ခွက်ဖလားတစ်ခုလို၊ မူလဇာစ်မြစ်၏ သယ်ဆောင်သူလို၊ အိမ်ပြန်ရာ တံခါးခုံတစ်ခုလို ဖြစ်နေလေပြီ။ သူ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေခြင်းက အရာအားလုံး၏ အစပြုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေခြင်းက အရာအားလုံး၏ အဆုံးသတ်ပင် ဖြစ်သည်။ သူ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသည်၊ ပြီးတော့ အဲဒါက တာအိုပင် ဖြစ်သည်။

သူ ခေါင်းမော့ကာ ကောင်းကင်ကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူက ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာနေသော တံခါးကို၊ တံခါးနောက်ကွယ်ရှိ ဗလာနတ္ထိကို၊ ထိုဗလာနတ္ထိ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာရှိ သူ၏အိမ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ စကားပြောလိုက်သည်။ သူ၏အသံသည် သစ်ရွက်ခြောက်များကြား ဖြတ်တိုက်သွားသော လေပြေလေးလို အလွန်တိုးညင်းလှသည်။

သို့သော် ထိုအသံ ထွက်ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင်။ ကောင်းကင်သုံးဆယ့်သုံးဘုံ၏အထက်ရှိ ဧကရာဇ်တစ်ဝက်အားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။ ဖိအားပေးခံရ၍ မဟုတ်၊ စွမ်းအားဖြင့် ထိန်းချုပ်ခံရ၍ မဟုတ်ဘဲ။ ဗီဇကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် နတ်ဘုရားများကို ရင်ဆိုင်ရသော ပုရွက်ဆိတ်များ၏ ဗီဇ၊ စကြဝဠာကို ရင်ဆိုင်ရသော ဖုန်မှုန့်များ၏ ဗီဇ၊ တာအိုကို ရင်ဆိုင်ရသော တည်ရှိမှု၏ ဗီဇပင် ဖြစ်သည်။

"ငါ လီဖန်၊ ဒီကနေ့မှာ ပိုမိုမြင့်မားတဲ့ နယ်ပယ်ကို ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်ပြီ။ သီးခြား တာအိုရရှိခြင်းပဲ။"

သူ၏အသံသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကြားတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ကောင်းကင်သုံးဆယ့်သုံးဘုံ၏အထက်၊ ပျက်သုဉ်းခြင်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာ၊ အချိန်မြစ်ကြီး၊ နှင့် သက်ရှိတိုင်း၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာများတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ထိုအသံထဲတွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှု မရှိ၊ စိတ်လှုပ်ရှားမှု မရှိ၊ သက်သာရာရမှုလည်း မရှိပေ။

ငြိမ်းချမ်းမှု တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ ၎င်းသည် ခံစားချက်အားလုံး၊ စွဲလမ်းမှုအားလုံး၊ လိုအင်ဆန္ဒအားလုံးကို ကျော်လွန်သွားသော အကြွင်းမဲ့ ငြိမ်းချမ်းမှုပင် ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ သူသည် အခြား မည်သည့်အရာကိုမျှ မလိုအပ်တော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူသည် တာအို ဖြစ်သည်။ သူသည် မူလဇာစ်မြစ် ဖြစ်သည်။ သူသည် အိမ် ဖြစ်သည်။

ဇီဝေ့ ဧကရာဇ်နန်းတော်တွင်၊ ကျောက်မျက်ရတနာ သရဖူနှင့် ပုလဲပုတီးစေ့များ စီခြယ်ထားသော ကုလားကာနောက်ကွယ်ရှိ ဧကရာဇ်၏ပုံရိပ်သည် မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေသည်။ သူ၏ တာအိုနှလုံးသားသည် ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ပြိုကွဲသွားခဲ့ပြီး၊ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းသည် သူတော်စင်အဆင့်အထိ ပြုတ်ကျသွားကာ၊ သူ၏ တည်ရှိမှုသည် လေတိုက်ခံရသော ဖယောင်းတိုင်မီးလေးလို မှေးမှိန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူသည် ဒူးထောက်နေဆဲပင်။

တာအို၏အသံကို နားထောင်ရန် ဒူးထောက်နေသည်၊ ချီအငွေ့အသက်ကို ခံစားရန် ဒူးထောက်နေသည်၊ ဤအခိုက်အတန့်ကို မျက်မြင်သက်သေအဖြစ် ရှိနေရန် ဒူးထောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု၊ ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှု၊ နာကြည်းမှုများနှင့်အတူ ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း မျိုးလည်း ပါဝင်နေသည်။

"သီးခြား တာအိုရရှိခြင်း... ဒါဆို ဒါက... သီးခြား တာအိုရရှိခြင်းပဲ... ဧကရာဇ် မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမယ့် ဧကရာဇ်ထက် ပိုတယ်... ကောင်းကင်တာအို မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမယ့် ကောင်းကင်တာအိုထက် ပိုတယ်... ငါ... ငါ့တစ်သက်တာလုံး... တာအိုရဲ့ တံခါးဝ အပြင်ဘက်မှာ သောင်တင်နေခဲ့တာပဲ... ဒီနေ့တော့... ငါ နောက်ဆုံးမှာ... အဲဒါကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီ..."

သူ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး သူ၏အသက်ရှူသံ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။ သေဆုံးသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ တာအိုနှလုံးသား လုံးဝပြိုကွဲသွားပြီး တိတ်ဆိတ်မှုဆီသို့ ကျဆင်းသွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ဇီဝေ့ ဧကရာဇ်နန်းတော်သည် ယခုအခါ သခင်မဲ့သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ကြယ်တာရာနန်းတော်တွင်၊ အထီးကျန်ဆန်သော တာအိုသခင်မ၏ ပုံရိပ်သည် လုံးဝ ပြိုလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် အရှေ့ဘက်တောရိုင်းဆီသို့၊ အရောင်မရှိသော တာအိုအလင်းတိုင်ကြီးဆီသို့၊ ထိုလူငယ်လေးဆီသို့ လှမ်းကြည့်နေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု မရှိ၊ နာကြည်းမှု မရှိ၊ တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ ငြိမ်းချမ်းမှု။

၎င်းသည် အရာအားလုံးကို ထိုးဖောက်မြင်တွေ့ပြီး အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်လိုက်ခြင်းမှ ရရှိလာသော ငြိမ်းချမ်းမှုပင် ဖြစ်သည်။

"သီးခြား တာအိုရရှိခြင်း ဆိုတာ... ကောင်းကင်ရဲ့ အလိုဆန္ဒကို မမှီခိုဘူး၊ ကောင်းကင်တာအိုကိုလည်း မမှီခိုဘူး၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သာ မှီခိုတာပဲ... ဒီလမ်းကြောင်းက... ဧကရာဇ် တစ်ပါးရဲ့ လမ်းကြောင်းထက် ပိုခက်ခဲတယ်... အမြင့်မြတ်ဆုံးတည်ရှိမှု တစ်ပါးရဲ့ လမ်းကြောင်းထက် ပိုကြမ်းတမ်းတယ်... သမိုင်းတစ်လျှောက်လုံးမှာ... ဘယ်သူမှ အောင်မြင်အောင် မလျှောက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ဘူး..."

သူမသည် သက်သာရာရသော အပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒီနေ့တော့... နောက်ဆုံးမှာ တစ်ယောက်ယောက်က လမ်းကြောင်းကို ရှာတွေ့သွားပြီပဲ... ငါ... နောင်တကင်းစွာ သေဆုံးနိုင်ပါပြီ..." သူမ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး အသက်ရှူသံများ မှေးမှိန်သွားသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်မှစ၍ ကြယ်တာရာနန်းတော်သည် သခင်မဲ့သွားပြီ ဖြစ်သည်။

နတ်ဆိုးလိုဏ်ဂူတစ်သောင်းတွင်၊ တာအိုအပေါ် မောက်မာခဲ့သော နတ်ဆိုးအတွေးများသည် လုံးဝ လွင့်ပျယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ မသေဆုံးမီလေးတွင်၊ နတ်ဆိုးလိုဏ်ဂူတစ်သောင်း၏ ဘိုးဘေးကြီးသည် စကားတစ်ခွန်းတည်းသာ ချန်ရစ်ခဲ့သည်: "တာအို... ဒါဆို တာအိုက ဒီလိုပုံစံမျိုးကိုး... ငါ... တစ်သက်လုံး နတ်ဆိုးတစ်ကောင် ဖြစ်ခဲ့ပြီး... တာအိုကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ဘူး... ဒီနေ့တော့... နောက်ဆုံးမှာ... သူ့ကို ငါ မြင်တွေ့လိုက်ရပြီ..." နတ်ဆိုးနန်းတော်ကြီး ပြိုကျသွားပြီး နတ်ဆိုးလိုဏ်ဂူတစ်သောင်းသည်လည်း သခင်မဲ့သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ဘုကျိုးတောင်တော်၊ ထိုရှေးဟောင်းနှင့် ပြောင်းလဲခြင်းမရှိသော ကျောက်ဆောင်ကြီးသည် ယခုအခါ အက်ကွဲကြောင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဘုကျိုးတောင်တော်သခင်သည် အရှေ့ဘက်တောရိုင်းဆီသို့၊ တာအိုချီအငွေ့အသက်ဆီသို့၊ ထိုလူငယ်လေးဆီသို့ လှမ်းကြည့်နေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု မရှိ၊ နာကြည်းမှု မရှိ၊ တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း။

"သီးခြား တာအိုရရှိခြင်း... ဒါဆို... ဒါက စစ်မှန်တဲ့ 'ထာဝရတည်တံ့ခြင်း' ပဲ... ပြောင်းလဲခြင်းမရှိတာ မဟုတ်ဘဲ... တာအိုကိုယ်နှိုက် ဖြစ်လာတာပဲ..." သူ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး အသက်ရှူသံများ မှေးမှိန်သွားသော်လည်း၊ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ တာအိုနှလုံးသားမှာ ယခင်ကထက် ပိုမို ကြည်လင်ရှင်းလင်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤအခိုက်အတန့်မှစ၍ ဘုကျိုးတောင်တော်သည် ပိတ်သိမ်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်သုံးဆယ့်သုံးဘုံ၏အထက်ရှိ ဧကရာဇ်တစ်ဝက်အားလုံး၊ မဟာသူတော်စင်အားလုံး၊ သူတော်စင်အားလုံး ဤအခိုက်အတန့်တွင် ထိုတာအိုချီအငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ တာအို၏အသံကို ကြားလိုက်ရကာ၊ ထိုအခိုက်အတန့်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်တွေ့လိုက်ကြသည်။

လူအချို့၏ တာအိုနှလုံးသားများ ပြိုကွဲသွားကြသည်၊ လူအချို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းများ ထိုးကျသွားသည်၊ လူအချို့ နေရာမှာတင် သေဆုံးသွားကြပြီး၊ လူအချို့ ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောကြသည်။

အများစုကတော့ ဒူးထောက်နေရုံ သက်သက်သာ။ အဲဒီ ချီအငွေ့အသက်ကို ခံစားဖို့ ဒူးထောက်နေကြတယ်၊ အဲဒီ အခိုက်အတန့်ကို မျက်မြင်သက်သေအဖြစ် ရှိနေဖို့ ဒူးထောက်နေကြတယ်၊ အဲဒီ လူငယ်လေး ပြီးပြည့်စုံသွားတာကို စောင့်ဆိုင်းဖို့ ဒူးထောက်နေကြတယ်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ သစ်ရွက်ခြောက်လမ်းကြား ခြံဝင်းလေး၌ လီဖန်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသည်။ အရောင်မရှိသော အလင်းတိုင်ကြီးသည် ဖြည်းညင်းစွာ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ တံခါးမှာ တစ်ဝက်ပွင့်နေသည်။ အိမ်ပြန်ရာလမ်းသည် သူ၏ ခြေအောက်တွင် ပေါ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် တံခါးကို၊ ၎င်း၏နောက်ကွယ်ရှိ ထိုဗလာနတ္ထိကို၊ ပြီးတော့ ထိုဗလာနတ္ထိ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာရှိ သူ၏အိမ်ကို လှမ်းကြည့်နေသည်။

ထို့နောက် သူ ပြုံးလိုက်သည်။ အပြုံးလေးသည် မှုန်ဝါးပြီး သတိထားမိရန် ခက်ခဲလောက်အောင် တိုးညင်းလှသည်။ သို့သော် ထိုအပြုံးလေးထဲတွင် သက်သာရာရမှု၊ နားလည်မှု၊ ငြိမ်းချမ်းမှုတို့နှင့်အတူ မျှော်လင့်ချက် ကြီးမားမှုမျိုးလည်း ပါဝင်နေသည်။

"ရောက်တော့မယ်။ ရောက်ခါနီးပြီ။ အဲဒီတံခါးက မကြာခင် ပွင့်လာတော့မယ်။ အဲဒီလမ်းက မကြာခင် အဆုံးသတ်တော့မယ်။ အဲဒီအိမ်က နီးနေပါပြီ။"

သူ လှည့်ကာ ကျိုင်းပင်အိုကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကျိုင်းပင်အိုကြီးသည် ညလေပြေထဲတွင် တရှဲရှဲမြည်နေပြီး၊ ၎င်း၏ ကျဲပါးနေသော သစ်ကိုင်းများသည် သူ့ကို နှုတ်ဆက်နေသကဲ့သို့ ပင်ဖြစ်သည်။ သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ကြမ်းတမ်းသော ပင်စည်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်၊ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ငါနဲ့အတူ အချိန်အကြာကြီး ရှိနေပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ငါ့ကို အချိန်အကြာကြီး စောင့်နေပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အသက်ရှင်နေတယ် ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို ငါ့ကို သိခွင့်ပေးခဲ့တဲ့အတွက်။"

ကျိုင်းပင်အိုကြီးသည် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး ၎င်း၏ နောက်ဆုံး သစ်ရွက်အနည်းငယ်သည် ဖြည်းညင်းစွာ ကြွေကျလာသည်။ ၎င်းတို့သည် သူ၏ပခုံးပေါ်၊ သူ၏ဆံပင်ထဲ၊ နှင့် သူ၏လက်ဖဝါးထဲသို့ ကျရောက်လာသည်။ သူသည် ထိုသစ်ရွက်ကို ရင်ဘတ်တွင် ကပ်ထားလိုက်၏။

ထို့နောက် သူ လှည့်ကာ ကျင့်ကြံခြင်းအခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ တံခါးဝသို့ရောက်သောအခါ သူ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လေလံစင်မြင့်ဆီသို့ နောက်ပြန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ လေလံတူသည် အဲဒီမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ရှိနေဆဲပင်။ လရောင်များ ဖြာကျနေပြီး လေလံတူသည် ယခင်ကအတိုင်း အေးစက်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

သူ သိသည်၊ သူ ၎င်းကို ပြန်ကိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ အနည်းဆုံးတော့ အဲဒီတံခါးကို သူ မတွန်းဖွင့်မချင်းပေါ့။ သူ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ကျင့်ကြံခြင်းအခန်း အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ တံခါးသည် ဖြည်းညင်းစွာ ပိတ်သွားသည်။

လရောင်များ ဖြာကျနေပြီး ခြံဝင်းသည် လုံးဝ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ညလေပြေထဲတွင် ကျိုင်းပင်အိုကြီး၏ တရှဲရှဲ အသံသာလျှင် ရှိသည်။

သူ၏ရင်ဘတ်ကို အနည်းငယ် နွေးထွေးစေသော ကြွေကျလာသည့် သစ်ရွက်တစ်ရွက် သာလျှင် ရှိသည်။ အမြင့်တစ်နေရာမှ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေသော တံခါး သာလျှင် ရှိသည်။ သူ တွန်းဖွင့်မည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ သူ နောက်ဆုံး ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ သူ အိမ်ပြန်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

သီးခြား တာအိုရရှိခြင်း၏ လှိုင်းဂယက်များသည် ပင်လယ်သေထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သော ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုလို၊ ရေလှိုင်းလေးများ မဟုတ်ဘဲ ဆူနာမီလှိုင်းလုံးကြီးများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ တာအို၏ အရောင်မရှိသော အလင်းတိုင်ကြီး လွင့်ပျယ်သွားပြီးနောက် ခုနစ်နာရီအကြာတွင်၊ မရေမတွက်နိုင်သော ခေတ်ကာလများတိုင်အောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော လောကကြီး၏ မှောင်မိုက်သော ထောင့်ကြိုထောင့်ကြားများသည် စတင် လှုပ်ရှားလာကြတော့သည်။

…………….