အခန်း ၁၈၇

အခန်း ၁၈၇ ။ ။ သူတို့ ရောက်လာကြပြီ။

သူသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ရာ၊ မရေမတွက်နိုင်သော ခေတ်ကာလများတိုင်အောင် အေးခဲနေခဲ့သော သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည်။ ရှေးဟောင်း ရေခဲချောက်နက်ကြီး ပြိုကျသွားသည်။ မြောက်ပိုင်းအမှောင်ထု တားမြစ်နယ်မြေသည် အသက်ဝင်လာခဲ့ပြီ။

အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်ဒေသ၏ အလယ်ဗဟိုအဝေးတစ်နေရာတွင်၊ လောကလူသားတို့က "ဧကရာဇ် မြှုပ်နှံရာ တောင်ကြော" ဟု သိကြသော လူသူကင်းမဲ့သည့် တောင်တန်းကြီး၏ အောက်၌။

ထိုနေရာတွင် မဟာဧကရာဇ် တစ်ပါးထက်မက မြှုပ်နှံထားခြင်း ခံရသည်။ ၎င်းသည် ဒဏ္ဍာရီ မဟုတ်၊ ပုံပြင် မဟုတ်ဘဲ အမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်။ ဤဧကရာဇ်များထဲမှ အချို့က အေးချမ်းစွာ သေဆုံးသွားကြသည်၊ အချို့က စစ်ပွဲတွင် ကျဆုံးသွားကြသည်၊ အချို့က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားကြပြီး၊ အချို့က ရူးသွပ်သွားကြသည်။ သို့သော် သူတို့အားလုံး တူညီသောအရာ တစ်ခုတည်းကိုသာ ချန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။ နာကြည်းမှုပင် ဖြစ်သည်။

ဗလာနတ္ထိဆီသို့ ပြန်သွားရန် ဆန္ဒမရှိခြင်း၊ ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားရန် ဆန္ဒမရှိခြင်း၊ သမိုင်း၏ ဖုန်မှုန့်သက်သက် အဖြစ်သာ ကျန်ရစ်ရန် ဆန္ဒမရှိခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ဆန္ဒမရှိခြင်းများသည် နာကြည်းမှုတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားခဲ့ပြီး၊ ထိုနာကြည်းမှုသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ပုံပျက်ပန်းပျက်ဖြစ်စေရန်၊ အကြောင်းတရားကို ပြန်လည်ရေးသားရန်နှင့် သံသရာလည်ခြင်းကို မှောက်လှန်ပစ်ရန် လုံလောက်လောက်အောင် အစွမ်းထက်လှသည်။ ထိုနာကြည်းမှုသည် မရေမတွက်နိုင်သော ခေတ်ကာလများတိုင်အောင် အိပ်စက်နေခဲ့သည်။ ယခုအခါ ၎င်းသည် နိုးထလာခဲ့ပြီ။

သီးခြား တာအိုရရှိခြင်း၏ လှိုင်းဂယက်များသည် အထက်မြက်ဆုံး ဓားသွားတစ်ခုလို၊ ထိုနာကြည်းမှု၏ အူတိုင်ကို ထိုးဖောက်သွားခဲ့သည်။

"သီးခြား တာအိုရရှိခြင်း... ကောင်းကင်ရဲ့ တံဆိပ်ကို မသယ်ဆောင်ထားဘူး... ကောင်းကင်တာအိုကို မမှီခိုဘူး... ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ကိုပဲ မှီခိုတာ... ကောင်းတယ်... လမ်းကြောင်းကောင်းတယ်... ခန္ဓာကိုယ်ကောင်းတယ်... အကယ်၍ ဒီကလေးကို ငါ ဝါးမျိုနိုင်ရင်... ငါဧကရာဇ်... ပြန်လည်မွေးဖွားလာနိုင်မယ်... နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်တိုက်ခိုက်နိုင်မယ်... ကျော်လွန်သွားနိုင်မယ်..."

ထိုနာကြည်းမှုသည် စတင် စုစည်းလာသည်။

ဧကရာဇ်များ၏ ကျန်ရစ်သော နာကြည်းမှုများ၊ ဆန္ဒမရှိသော ဝိညာဉ်များ မရေမတွက်နိုင်အောင်၊ ပြိုကွဲနေသော တာအိုသီးပွင့်များ မရေမတွက်နိုင်အောင် စတင် ပေါင်းစပ်လာကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ပရမ်းပတာဆန်ပြီး၊ ပုံပျက်ပန်းပျက်ဖြစ်ကာ၊ ရူးသွပ်နေသော စိတ်ဆန္ဒတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ ဧကရာဇ် မြှုပ်နှံရာ တောင်ကြောသည် အသက်ဝင်လာခဲ့ပြီ။

အရှေ့ဘက်တောရိုင်း၏ အစွန်ဆုံး အရှေ့ဘက်တွင် နဂါးတစ်သောင်း အသိုက်အုံ ရှိသည်။ ထိုနေရာတွင် စစ်မှန်သော နဂါးတစ်ကောင်တည်းသာ အိပ်စက်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ မိစ္ဆာသားရဲ မဟုတ်၊ ဝိညာဉ်သားရဲ မဟုတ်၊ လူသိများသော မည်သည့် သတ္တဝါမှ မဟုတ်ပေ။ ၎င်းတို့သည် နဂါးများပင် ဖြစ်သည်။ အချိန်ကာလ၏ အစဦးတွင် မွေးဖွားလာခဲ့သော ပထမဆုံး သက်ရှိများပင် ဖြစ်သည်။

တာအို၏ အသည်းအနှစ်များ၊ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုများ၊ သက်ရှိအားလုံး၏ ဘိုးဘေးများ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့သည် တစ်ချိန်က ဤလောကကြီးကို အုပ်စိုးခဲ့ကြသည်၊ တစ်ချိန်က မဟာဧကရာဇ်နှင့် ပခုံးချင်းယှဉ်နိုင်ခဲ့ကြသည်၊ တစ်ချိန်က ကောင်းကင်ဘုံအားလုံးကို အပေါ်စီးမှ ကြည့်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက်၊ သူတို့ ဆုတ်ယုတ်သွားခဲ့ကြသည်။ ကပ်ဘေးကြောင့် မဟုတ်၊ စစ်ပွဲကြောင့် မဟုတ်၊ ကောင်းကင်တာအိုက သူတို့ကို သည်းမခံနိုင်တော့၍လည်း မဟုတ်ပေ။

ထိုအစား၊ ၎င်းသည် သက်တမ်းကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ နဂါးများ အိုမင်းလာသည်။ နဂါးများ သေဆုံးရသည်။ နဂါးများသည် သူတို့၏ ကံကြမ္မာကို လက်ခံရန် ဆန္ဒမရှိကြပေ။ သူတို့သည် ထာဝရအိပ်စက်ခြင်း ဆိုသည့် စျေးနှုန်းကို ပေးဆပ်ကာ သူတို့ကိုယ်သူတို့ နဂါးတစ်သောင်း အသိုက်အုံထဲတွင် ချိတ်ပိတ်ခဲ့ကြပြီး၊ သတိထားမိရန် ခက်ခဲလောက်အောင် မှေးမှိန်လှသော ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း အခွင့်အရေးလေးကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။

သီးခြား တာအိုရရှိခြင်း၏ လှိုင်းဂယက်များသည် သူတို့၏ အိပ်စက်ခြင်းမှ သူတို့ကို နိုးထစေခဲ့သည်။

"သီးခြား တာအိုရရှိခြင်း... တာအို၏ မူလဇာစ်မြစ်... အကယ်၍ ဒီကလေးကို ငါ ဝါးမျိုနိုင်ရင်... ငါ ပြန်လည်မွေးဖွားလာမယ်... ငါ အထွတ်အထိပ်ကို ပြန်ရောက်မယ်... ငါ... နောက်ထပ် ဘဝတစ်ခု အသက်ရှင်မယ်..."

နဂါးတစ်သောင်း အသိုက်အုံသည် အသက်ဝင်လာခဲ့ပြီ။

သစ်ရွက်ခြောက်လမ်းကြား ခြံဝင်းလေး၌၊ လီဖန်သည် ကျိုင်းပင်အိုကြီးအောက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသည်။ သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ချေမှုန်းနိုင်စွမ်းရှိသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် ချီအငွေ့အသက်များ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ စုဆုံလာနေသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ ရွှမ်မင် တားမြစ်နယ်မြေမှ ဆွေးမြည့်နေသော ဧကရာဇ်ခန္ဓာကိုယ်၊ ထာဝရ တားမြစ်နယ်မြေမှ လေဟာနယ် အပိုင်းအစများ၊ ကောင်းကင်လောင်ကျွမ်းခြင်း တားမြစ်နယ်မြေမှ သန့်စင်သော ဝိညာဉ်၏ ခန္ဓာကိုယ်၊ မြောက်ပိုင်းအမှောင်ထု တားမြစ်နယ်မြေမှ မွေးရာပါ တာအိုခန္ဓာကိုယ်၊ ဧကရာဇ် မြှုပ်နှံရာ တောင်ကြောမှ နာကြည်းမှု၊ နဂါးတစ်သောင်း အသိုက်အုံမှ အိပ်စက်နေသော စစ်မှန်သော နဂါး။ ပြီးတော့ အခြားများစွာသော အရာများ။ သူ ခွဲခြားမသိနိုင်သော၊ အာရုံမခံနိုင်သော၊ သို့မဟုတ် စိတ်ကူးပင် မယဉ်နိုင်သော များစွာသော တားမြစ်တည်ရှိမှုများသည် မေ့လျော့ခံထားရသော လောကကြီး၏ မှောင်မိုက်သော ထောင့်ကြိုထောင့်ကြားများမှ နိုးထလာနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ ပစ်မှတ်မှာ လူတစ်ယောက်တည်းသာ ဖြစ်သည်။ သူ့ကိုပင် ဖြစ်သည်။

အားရှီ၏အသံသည် သူ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာပြီး၊ ယခင်က တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးသော လေးနက်မှုမျိုး ပါဝင်နေသည် "သခင်၊ သူတို့ ရောက်လာကြပြီ။"

လီဖန် မျက်လုံးများကို မဖွင့်ခဲ့ပေ။ သူ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ရုံသာ "အင်း။"

"သခင် မကြောက်ဘူးလား။"

လီဖန် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူ စကားပြောလိုက်သည်၊ သူ၏အသံက အလွန်တိုးညင်းလှသည် "မကြောက်ပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက အရင်က လူမှ မဟုတ်တော့တာ။"

သူ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ ထိုမျက်လုံးများသည် မျက်လုံးများ မဟုတ်တော့ပေ။ ၎င်းတို့သည် တာအိုချောက်နက်ကြီး နှစ်ခု၊ တာအို၏ မူလဇာစ်မြစ်ဆီသို့ ဦးတည်နေသော တာအိုနှစ်ခု ဖြစ်နေလေပြီ။ ၎င်းတို့သည် တံခါးနှစ်ပေါက်၊ ဗလာနတ္ထိ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာဆီသို့ ဦးတည်နေသော တံခါးနှစ်ပေါက် ဖြစ်နေလေပြီ။

၎င်းတို့သည် ဖြစ်နိုင်ခြေအားလုံး ပါဝင်နေသော ကမ္ဘာနှစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ သူ ခေါင်းမော့ကာ မြောက်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ထိုနေရာတွင်၊ ရှေးဟောင်း ရေခဲမြစ်ကြီး ပြိုကျလာသကဲ့သို့ ဆွေးမြည့်နေသော၊ မီးခိုး-အဖြူရောင် ချီအငွေ့အသက် တစ်ခုသည် စည်းမျဉ်းအားလုံးကို ကျော်လွန်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် သူ၏ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာနေသည်။

ရွှမ်မင် တားမြစ်နယ်မြေ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံးတည်ရှိမှု။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖြတ်တောက်ပြီး ဧကရာဇ်အဆင့်မှ ပြုတ်ကျကာ၊ မရေမတွက်နိုင်သော ခေတ်ကာလများကို ဖြတ်သန်း အသက်ရှင်လာခဲ့သော ထိုကျန်ရစ်သည့် အကြွင်းအကျန်။ ၎င်း ရောက်လာခဲ့ပြီ။

မရေမတွက်နိုင်သော ခေတ်ကာလများစာ ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုနှင့်အတူ၊ "အသက်ရှင်ခြင်း" အပေါ် စွဲလမ်းမှုနှင့်အတူ၊ နှင့် "တာအို" အပေါ် လောဘကြီးမှုနှင့်အတူပင် ဖြစ်သည်။

မြောက်ဘက် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းမှ ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် လမ်းလျှောက်လာခြင်း မဟုတ်၊ ပျံသန်းလာခြင်း မဟုတ်၊ လေဟာနယ်ကမ္ဘာကို ဆုတ်ဖြဲပြီး လာခြင်းလည်း မဟုတ်ပေ။

၎င်းက တွားသွား၍ လာနေခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ဆွေးမြည့်နေသော ခန္ဓာကိုယ်သည် မရေမတွက်နိုင်သော ခေတ်ကာလများတစ်လျှောက် ပုပ်သိုးဆွေးမြည့်နေခဲ့သော အလောင်းကောင်ကြီးတစ်ခုလို ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း မီးခိုး-အဖြူရောင် ပြည်ရည်များကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး၊ လေဟာနယ်ကမ္ဘာကို စားပစ်နေသည်၊ စည်းမျဉ်းကို စားပစ်နေသည်၊ ၎င်းနှင့် ထိတွေ့သမျှ အရာအားလုံးကို စားပစ်နေသည်။

၎င်း၏ မျက်နှာသည် လုံးဝ မှုန်ဝါးနေပြီး၊ မျက်နှာအသွင်အပြင်နှင့် အမူအရာကို ခွဲခြား၍မရနိုင်ပေ။ ဆွေးမြည့်နေသော ရွှံ့နွံများလို အဆက်မပြတ် လူးလွန့်နေသည့် ထို မီးခိုး-အဖြူရောင် မျက်လုံးများသာ ကျန်ရစ်တော့ပြီး၊ လီဖန်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ ဤ "ခန္ဓာကိုယ်" ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်၊ ဤ "ပွဲတော်" ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

၎င်း၏အသံသည် ရှေးဟောင်း ရေခဲမြစ်ကြီး အက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ပင်ဖြစ်သည် "သီးခြား တာအိုရရှိခြင်း... ကောင်းတယ်... ခန္ဓာကိုယ်ကောင်းတယ်... ငါ... မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ခေတ်ကာလတွေတိုင်အောင် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရတာ... နောက်ဆုံးတော့... အဲဒါ ရောက်လာခဲ့ပြီပဲ..."

၎င်းသည် ဆွေးမြည့်နေသော၊ အရိုးချည်းသာ ကျန်တော့သည့် လက်မောင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ လီဖန်ဆီသို့ လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။

ထိုဆုပ်ကိုင်မှုထဲတွင် စည်းမျဉ်း မပါဝင်၊ တာအိုလှိုင်းဂယက် မပါဝင်သလို၊ "ကျင့်ကြံခြင်း" နှင့် သက်ဆိုင်သော မည်သည့်အရာမျှ မပါဝင်ပေ။ တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ စွဲလမ်းမှု။

အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းကို ကျော်လွန်သော၊ တာအိုလမ်းကြောင်းကို ကျော်လွန်သော၊ အရာအားလုံးကို ကျော်လွန်သော စွဲလမ်းမှုတစ်ရပ်။ "အသက်ရှင်ခြင်း" အပေါ် စွဲလမ်းမှုပင် ဖြစ်သည်။

ထို တစ်ချက်ဆွဲယူမှုသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ဆုတ်ဖြဲပစ်ရန် လုံလောက်သည်၊ ကြယ်တာရာများကို ချေမှုန်းပစ်ရန် လုံလောက်သည်၊ ဧကရာဇ်တစ်ဝက်တစ်ပါး၏ တာအိုနှလုံးသားကိုပင် ပြိုကွဲသွားစေရန် လုံလောက်သည်။

သို့သော် လီဖန် မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။ သူသည် ထိုနေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး၊ ထိုဆွေးမြည့်နေသော လက်မောင်းကို၊ ထို မီးခိုး-အဖြူရောင် မျက်လုံးများကို၊ မရေမတွက်နိုင်သော ခေတ်ကာလများကို ဖြတ်သန်း အသက်ရှင်လာခဲ့သော ထို သနားစရာကောင်းသည့် သတ္တဝါကို စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။ ထို့နောက်၊ သူ စကားပြောလိုက်သည်။ သူ၏အသံသည် သစ်ရွက်ခြောက်များကြား ဖြတ်တိုက်သွားသော လေပြေလေးလို အလွန်တိုးညင်းလှသည်။

"မင်း အသက်ရှင် နေခဲ့တာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ။"

အမြင့်မြတ်ဆုံးတည်ရှိမှု၏ ပုံရိပ်သည် ရုတ်တရက် အေးခဲသွားသည်။ ထိုလူငယ်လေးက ဤကဲ့သို့သော မေးခွန်းမျိုး မေးလာလိမ့်မည်ဟု ၎င်း မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ၎င်း ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် စကားပြောလိုက်သည်၊ ၎င်း၏အသံသည် အချိန်ကာလ၏ တိုက်စားမှုကို ခံထားရသော ရှေးဟောင်း ကျောက်ဆောင်တစ်ခုလို အက်ကွဲနေသည် "မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ခေတ်ကာလတွေပေါ့။ အချိန်ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို မေ့သွားတဲ့အထိ ကြာခဲ့ပြီ၊ တာအို ဆိုတာ ဘယ်လိုပုံစံလဲ ဆိုတာကို မေ့သွားတဲ့အထိ ကြာခဲ့ပြီ၊ ပြီးတော့ ငါတို့ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာကိုတောင် မေ့သွားတဲ့အထိ အရမ်းကို ကြာခဲ့ပြီ။"

လီဖန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည် "မင်း ပင်ပန်းနေပြီလား။"

အမြင့်မြတ်ဆုံးတည်ရှိမှု၏ ပုံရိပ်သည် အပြင်းအထန် တုန်ခါသွားသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော ခေတ်ကာလများတစ်လျှောက် တည်ဆောက်ထားခဲ့သော ထိုမယိမ်းယိုင်သည့် ယုံကြည်မှုသည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် တကယ်ပင် ယိမ်းယိုင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် လီဖန်ကို၊ ထိုချောက်နက်ကြီးကဲ့သို့သော မျက်လုံးများကို၊ ဗလာနတ္ထိ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာဆီသို့ ဦးတည်နေသော ထိုတံခါးနှစ်ပေါက်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။

ထို့နောက် ၎င်း စကားပြောလိုက်သည်၊ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ၎င်း၏အသံ တုန်ယင်နေခဲ့ပြီး၊ ထိုတုန်ယင်မှုကို ၎င်းကိုယ်တိုင်ပင် နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ "ပင်ပန်းတယ်... ဒီဧကရာဇ်... ပင်ပန်းနေပြီ..."

လီဖန် ပြုံးလိုက်သည်။ အပြုံးလေးသည် မှုန်ဝါးပြီး သတိထားမိရန် ခက်ခဲလောက်အောင် တိုးညင်းလှသည်။ သို့သော် ထိုအပြုံးလေးထဲတွင် သနားကြင်နာမှု၊ ကရုဏာတရားနှင့် စွန့်လွှတ်ခြင်းတို့ ပါဝင်နေသည်။ "မင်း ပင်ပန်းနေပြီဆိုရင်လည်း၊ အနားယူလိုက်တော့လေ။"

သူ လက်မြှောက်လိုက်သည်။ ထိုလက်သည် လက်တစ်ဖက် မဟုတ်တော့ပေ။ ၎င်းသည် တာအို၏ အဆက်အစပ်၊ မူလဇာစ်မြစ်၏ စမ်းသပ်မှု၊ အိမ်၏ တံခါးခုံပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ရှေ့သို့ ညင်သာစွာ တွန်းလိုက်သည်။ စည်းမျဉ်း မရှိဘူး၊ တာအိုလှိုင်းဂယက် မရှိဘူး၊ "စွမ်းအား" နှင့်ပတ်သက်သော မည်သည့်အရာမျှ မပါဝင်ပေ။ တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ နှစ်သိမ့်မှု။ ၎င်းသည် မူလဇာစ်မြစ်က ၎င်း၏ မြစ်လက်တက်များကို နှစ်သိမ့်ပေးခြင်း၊ မိခင်တစ်ဦးက သူမ၏ရင်သွေးကို နှစ်သိမ့်ပေးခြင်း၊ အိမ်က ၎င်း၏ ခြေဦးတည့်ရာ သွားနေသော ခရီးသည်ကို နှစ်သိမ့်ပေးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အမြင့်မြတ်ဆုံးတည်ရှိမှု၏ ပုံရိပ်သည် ရုတ်တရက် အေးခဲသွားသည်။ ဆွေးမြည့်နေသော ဧကရာဇ်ခန္ဓာကိုယ်သည် စတင် အက်ကွဲလာသည်။

ထို မီးခိုး-အဖြူရောင် မျက်လုံးများသည် စတင် ကြည်လင်လာသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော ခေတ်ကာလများ၏ စွဲလမ်းမှုများသည် စတင် လွင့်ပျယ်သွားသည်။ ၎င်းသည် လီဖန်ကို၊ ထိုတံခါးကို၊ ၎င်း၏နောက်ကွယ်ရှိ ဗလာနတ္ထိကို စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။ ထို့နောက်၊ ၎င်း ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးထဲတွင် ရူးသွပ်မှု မရှိ၊ လောဘ မရှိ၊ နာကြည်းမှု မရှိပေ။ တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ သက်သာရာရမှု။ မရေမတွက်နိုင်သော ခေတ်ကာလများတစ်လျှောက်လုံး ၎င်း တစ်ခါမှ မခံစားခဲ့ရဖူးသော သက်သာရာရမှုမျိုးပင် ဖြစ်သည်။

…………..