အခန်း ၁၈၈

အခန်း ၁၈၈ ။ ။ ရွှမ်မင် တားမြစ်နယ်မြေ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး တည်ရှိမှု ပျက်သုဉ်းခြင်း။

"ဒါဆို... တံခါးရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ... အိမ် ရှိနေတာပဲ... ဒါဆို... ငါ... တံခါးပြင်ပမှာပဲ တစ်လျှောက်လုံး သောင်တင်နေခဲ့တာပဲ... ဒါဆို... အိမ်ပြန်ဖို့ ဆိုတာ... ဒီလောက်တောင် ရိုးရှင်းနေတာပဲ..."

သူ၏ ပုံသဏ္ဍာန်သည် ဖြည်းညင်းစွာ လွင့်ပျယ်သွားသည်။ သူ၏ ဆွေးမြည့်နေသော ဧကရာဇ်ခန္ဓာကိုယ်သည် အလင်းအစက်အပြောက်များ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ၊ ညကောင်းကင်ယံ တစ်လျှောက် လွင့်မျောသွားသည်။ သူ၏ မီးခိုး-အဖြူရောင် မျက်လုံးများသည် ကြယ်နှစ်လုံး အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် ဆွဲထားသကဲ့သို့ တည်ရှိနေသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော ခေတ်ကာလများ၏ စွဲလမ်းမှုများသည် မီးခိုးငွေ့ တစ်မျှင် အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဗလာနတ္ထိဆီသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ရွှမ်မင် တားမြစ်နယ်မြေ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး တည်ရှိမှု ပျက်သုဉ်းသွားခဲ့ပြီ။ အသတ်ခံရခြင်း မဟုတ်၊ အိမ်သို့ ပြန်ပို့လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင်၊ လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ရှိနေကြသော တားမြစ်နယ်မြေမှ တည်ရှိမှု အားလုံးသည် သူတို့၏ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ ခံစားမိလိုက်သည်။ အမြင့်မြတ်ဆုံး တည်ရှိမှု ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း၊ နှစ်သိမ့်မှု ပေးနိုင်သော စွမ်းအား၊ နှင့် တံခါး၏ နောက်ကွယ်ရှိ အိမ်ကို သူတို့ ခံစားမိလိုက်သည်။

သူတို့ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ အချိန်အကြာကြီး ပင်ဖြစ်သည်။ ထို့နောက်၊ တစ်ပါးပြီး တစ်ပါးသော ပုံရိပ်များသည် ဖြည်းညင်းစွာ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။ ကြောက်ရွံ့၍ မဟုတ်၊ ဆုတ်ခွာခြင်း မဟုတ်ဘဲ တွေဝေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ "ဆက်လက် အသက်ရှင် နေထိုင်ခြင်း" နှင့် "အိမ်ပြန်ခြင်း" တို့ကြား မရွေးချယ်နိုင်သော တွေဝေခြင်းမျိုးပင် ဖြစ်သည်။

ထာဝရ တားမြစ်နယ်မြေ၏ လေဟာနယ် အပိုင်းအစများ အတွင်းတွင်၊ တာအို အသံ မရေမတွက်နိုင်အောင် ငြင်းခုံနေကြသည်: "ပြန်လှည့်၊ ပြန်လှည့်၊ အဲဒါ ထောင်ချောက်။ တာအို ပျက်သုဉ်းမယ့် ထောင်ချောက်ပဲ။" "မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါ ထောင်ချောက် မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါ တံခါး။ အိမ်ပြန်မယ့် တံခါးဟ"

"ငါ... ငါ ပင်ပန်းနေပြီ... ငါ အိမ်ပြန်ချင်တယ်..."

ငြင်းခုံမှုမှာ အချိန်အကြာကြီး ဆက်လက် တည်ရှိနေခဲ့သည်။ ထို့နောက်၊ ပုံရိပ်တစ်ခု အမှောင်ထုထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး တည်ရှိမှု တစ်ပါး ဖြစ်ပြီး၊ မရေမတွက်နိုင်သော ခေတ်ကာလများကို ဖြတ်သန်းကာ၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ အသက်ရှင် နေထိုင်လာခဲ့သူပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ ပုံရိပ်သည် အလွန် မှေးမှိန်သွားသဖြင့် သတိထားမိရန်ပင် ခက်ခဲနေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေဆဲပင်။ သူသည် သစ်ရွက်ခြောက်လမ်းကြား ရှိရာ အရပ်ဆီသို့၊ ကောင်လေး ဆီသို့၊ တံခါး ဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက်၊ သူ ပြုံးလိုက်သည်။

"ငါ ပင်ပန်းနေပြီ။ ငါ အိမ်ပြန်ချင်တယ်။"

သူသည် အလင်းတန်း တစ်တန်း အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တံခါးဆီသို့ ပျံသန်းသွားလေသည်။ တိုက်ခိုက်ရန် မဟုတ်၊ ဝါးမျိုရန် မဟုတ်ဘဲ။ အိမ်ပြန်ရန် အတွက် ဖြစ်သည်။

အခြား ပုံရိပ်များသည် သူ ပျောက်ကွယ်သွားရာ အရပ်ဆီသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ထို့နောက်၊ ပုံရိပ်တစ်ခုပြီး တစ်ခု အမှောင်ထုထဲမှ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

အမြင့်မြတ်ဆုံး တည်ရှိမှု တစ်ပါး၊ နောက်ထပ် အမြင့်မြတ်ဆုံး တည်ရှိမှု တစ်ပါး၊ အစားထိုး တာအို ရရှိသူ တစ်ပါး၊ နောက်ထပ် အစားထိုး တာအို ရရှိသူ တစ်ပါး။ သူတို့သည် အလင်းတန်းများ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တံခါးဆီသို့ ပျံသန်းသွားကြသည်။ တိုက်ခိုက်ရန် မဟုတ်၊ ဝါးမျိုရန် မဟုတ်ဘဲ။ အိမ်ပြန်ရန် အတွက် ဖြစ်သည်။

ထာဝရ တားမြစ်နယ်မြေသည် ဗလာကျင်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်လောင်ကျွမ်းခြင်း တားမြစ်နယ်မြေ တွင်၊ မဟာပြီးပြည့်စုံခြင်း သန့်စင်သော ဝိညာဉ်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အများစု ကွဲအက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် တံခါးကို၊ အိမ်ပြန်သွားကြသည့် ပုံရိပ်များကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထို့နောက်၊ ၎င်းသည် အက်ကွဲကြောင်းများကို ဖြည်းညင်းစွာ ပိတ်လိုက်သည်။ သူ မသွားခဲ့ပေ။

သူ အိမ်ပြန်ချင်လို့ မဟုတ်တာ မဟုတ်ပေ၊ အကြောင်းရင်းမှာ အချိန် မကျသေး၍ ဖြစ်သည်။

"ငါ... လုံလောက်အောင် မအသက်ရှင်ရသေးဘူး... ငါ... နောက်ထပ် ဘဝတစ်ခု အသက်ရှင်ချင်သေးတယ်... ငါ... နောက်အခွင့်အရေး ကို စောင့်နေမယ်..." သူ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ဆက်လက် အိပ်စက်နေတော့သည်။

ကောင်းကင်လောင်ကျွမ်းခြင်း တားမြစ်နယ်မြေသည် တိတ်ဆိတ်မှု ဆီသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားတော့၏။

မြောက်ပိုင်းအမှောင်ထု တားမြစ်နယ်မြေ၊ ထို တာအို မွေးရာပါ တာအိုခန္ဓာကိုယ် ပုံရိပ်သည် ရေခဲချောက်နက်ကြီးမှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

သူသည် တံခါးကို၊ အိမ်ပြန်သွားကြသည့် ပုံရိပ်များကို၊ ကောင်လေးကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တွေဝေမှု မရှိ၊ တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း။

"အိမ်ပြန်မယ်... အလျင်စလို မလုပ်ပါနဲ့... ငါ... အဲဒီ လမ်းကြောင်း ကို အရင် သွားကြည့်ဦးမယ်..." သူသည် အခြား အရပ်မျက်နှာ တစ်ခုဆီသို့ လှည့်ကာ လျှောက်သွားလေသည်။ အိမ်ပြန်ရန် မဟုတ်ဘဲ။ သူ၏ တာအို ကို ရှာဖွေရန် ဖြစ်သည်။

ဧကရာဇ် မြှုပ်နှံရာ တောင်ကြော၊ ထို မဟာဧကရာဇ်၏ နာကြည်းမှုများသည် ဝေဝါးသော ပုံရိပ်တစ်ခု အဖြစ် စုစည်းသွားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် တံခါးကို၊ အိမ်ပြန်သွားကြသည့် ပုံရိပ်များကို၊ ကောင်လေးကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရူးသွပ်မှု၊ နာကြည်းမှု၊ နှင့် သူကိုယ်တိုင်ပင် နားမလည်နိုင်သော တောင့်တမှု တစ်ခု ရှိနေသည်။

"အိမ်ပြန်မယ်... ငါ... လည်း အိမ်ပြန်ချင်တယ်... ဒါပေမယ့် ငါက... မကျေနပ်သေးဘူး... ငါ... လုံလောက်အောင် မအသက်ရှင်ရသေးဘူး... ငါ... မနိုင်သေးဘူး..." ၎င်းသည် ဖြည်းညင်းစွာ ဆုတ်ခွာသွားပြီး၊ ဧကရာဇ် မြှုပ်နှံရာ တောင်ကြော၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာသို့ ပြန်လည် ကျဆင်းသွားတော့သည်။ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ နောက်အခွင့်အရေး တစ်ခုကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

နဂါးတစ်သောင်း အသိုက်အုံ ရှိ နဂါးတစ်သောင်း၊ အိပ်စက်နေသော စစ်မှန်သော နဂါးများ သည် မျက်လုံးများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖွင့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် တံခါးကို၊ အိမ်ပြန်သွားကြသည့် ပုံရိပ်များကို၊ ကောင်လေးကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက်၊ သူတို့ မျက်လုံးများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း မှိတ်လိုက်ကြသည်။

ငါ အိမ်မပြန်ချင်တာ မဟုတ်ပါ၊ အကြောင်းရင်းမှာ နဂါး သည် အိမ်ပြန်လို့ မရ၍ ဖြစ်သည်။ နဂါး သည် ဤမြေကို ကာကွယ်ရမည်။ နဂါး သည် နောက်ဆုံး အခိုက်အတန့် အထိ စောင့်ဆိုင်းရမည်။ နဂါး သည် စစ်မြေပြင်တွင် သေဆုံးရမည်။ နဂါးတစ်သောင်း အသိုက်အုံသည် နောက်တစ်ကြိမ် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။

သစ်ရွက်ခြောက်လမ်းကြား ခြံဝင်းလေး ၌၊ လီဖန် သည် ကျိုင်းပင်အိုကြီးအောက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသည်။ သူသည် အိမ်ပြန်သွားကြသည့် ပုံရိပ်များကို၊ ထွက်ခွာသွားသော တားမြစ်တည်ရှိမှုများကို၊ နှင့် တစ်ဝက်ပွင့်နေဆဲ ဖြစ်သည့် တံခါးကို ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် သူ ပြုံးလိုက်သည်။ အပြုံးလေးသည် မှုန်ဝါးပြီး သတိထားမိရန် ခက်ခဲလောက်အောင် တိုးညင်းလှသည်။ သို့သော် ထိုအပြုံးလေးထဲတွင် သက်သာရာရမှု၊ ငြိမ်းချမ်းမှု၊ နှင့်အတူ မျှော်လင့်ချက် ကြီးမားမှုမျိုးလည်း ပါဝင်နေသည်။

"မကြာခင် ပါပဲ။ မကြာခင် ပါပဲ။ အဲဒီ တံခါး မကြာခင် ပွင့်လာတော့မယ်။ အဲဒီ ခရီးသည်တွေ မကြာခင် အိမ်ပြန်ရောက်ကြတော့မယ်။ ငါလည်း အိမ်ပြန်သင့်ပြီ။"

သူ လှည့်ကာ ကျင့်ကြံခြင်းအခန်း ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ၊ သူ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ကြီးကို နောက်ပြန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ အမြင့်မြတ်ဆုံးတည်ရှိမှု၏ မျက်လုံးများမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော ကြယ်နှစ်လုံးသည် ညကောင်းကင်ယံတွင် တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်နေသည်။ သူတို့ကို ကြည့်ရင်း သူ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်၊ "ကောင်းသောညပါ။ အနားယူလိုက်ပါ။ မနက်ဖြန် ဆိုတာ နောက်ထပ် နေ့သစ် တစ်ခုပါ။"

သူ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ကျင့်ကြံခြင်းအခန်း အတွင်းသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ တံခါးသည် ဖြည်းညင်းစွာ ပိတ်သွားသည်။

ညကောင်းကင်ယံတွင်၊ ကြယ်နှစ်လုံးသည် တုံ့ပြန်နေသကဲ့သို့ အနည်းငယ် တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်နေသည်။ "ကောင်းသောညပါ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ငါတို့ကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ရွှမ်မင် တားမြစ်နယ်မြေ။ အမြင့်မြတ်ဆုံးတည်ရှိမှု ပျက်သုဉ်းပြီး ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့။ သစ်ရွက်ခြောက်လမ်းကြား ခြံဝင်းလေး ၌ လီဖန် သည် လက်ထဲတွင် ကြွေကျနေသော သစ်ရွက်ခြောက် တစ်ရွက်ကို ကိုင်ကာ ကျိုင်းပင်အိုကြီးအောက်တွင် ထိုင်နေသည်။

သစ်ရွက်သည် လုံးဝ ခြောက်သွေ့နေပြီး၊ ၎င်း၏ အကြောများသည် ကံကြမ္မာ၏ လမ်းကြောင်းအတိုင်း ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရသည်။

သူသည် သစ်ရွက်ရိုးတံကို ညင်သာစွာ လှည့်လိုက်ပြီး၊ ပါးလွှာသော ပိုးမျှင်လေးလို သစ်ရွက်ကို ဖြတ်ကျော်လာသော မနက်ခင်း အလင်းရောင်ကို သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် အရိပ်များကျစေကာ ကြည့်နေသည်။ သီးခြား တာအိုရရှိခြင်း ပွင့်လာပြီးနောက် ခုနစ်ရက် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ တံခါးသည် တစ်ဝက်ပွင့်လျက် ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ အိမ်ပြန်ရာ လမ်းကြောင်းသည် သူ၏ ခြေအောက်တွင် ဆက်လက် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် ထိုခြေလှမ်းကို လှမ်းရန် အလျင်မလိုခဲ့ပေ၊ အကြောင်းမှာ သူ မပြီးဆုံးသေးသော အရာတစ်ခု ရှိနေသေး၍ ဖြစ်သည်။

အားရှီ၏အသံသည် သူ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်: "သခင်၊ ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။"

လီဖန်သည် ကြွေကျနေသော သစ်ရွက်ကို သူ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး၊ အမြင့်မြတ်ဆုံးတည်ရှိမှု၏ မျက်လုံးများမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော အရှေ့ဘက်ကောင်းကင်ယံရှိ ကြယ်နှစ်လုံးကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

၎င်းတို့သည် နေ့ခင်းအချိန်တွင်ပင် မီးမငြိမ်းသွားသော မီးခွက်နှစ်ခုလို မှုန်ဝါးဝါး မြင်နေရဆဲ ဖြစ်သည်။ "ငါ တွေးနေတာ၊ ဘယ်နှစ်ယောက်များ အိမ်ပြန်ရာလမ်းကို ရှာမတွေ့သေးတာလဲ ဆိုတာကိုပဲ။"

အားရှီ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားသည်: "သခင်၊ သူတို့ကို ကူညီပေးချင်တာလား။"

လီဖန် ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။ သူ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ ဝတ်ရုံပေါ်ရှိ ဖုန်မှုန့်များကို ခါထုတ်ကာ လေလံစင်မြင့်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

လေလံတူသည် စင်မြင့်ပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရှိနေဆဲပင်။ လရောင်၊ နေရောင်၊ နှင့် ကြယ်ရောင်တို့သည် အလှည့်ကျ ဖြာကျနေသော်လည်း၊ လေလံတူသည် အေးစက်ပြီး ခိုင်မာနေဆဲပင်။

သူ ၎င်းကို ကိုင်ထားသည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သည်။ သီးခြား တာအိုရရှိခြင်း ပြီးနောက်၊ သူသည် အသက်ဆက်ရှင်ရန် လေလံပွဲများ မလိုအပ်တော့ပေ၊ ပိုမို အစွမ်းထက်ရန် လေလံပွဲများ မလိုအပ်တော့ပေ၊ တာအိုကို ရယူရန် လေလံပွဲများ မလိုအပ်တော့ပေ။ သို့သော် ဤလောကကြီးတွင် ၎င်းကို လိုအပ်နေသေးသော သူများစွာ ရှိနေသေးကြောင်း သူ သိသည်။

ဘဝတားမြစ်နယ်မြေများတွင် အသက်ဆက်ရှင်ရန် ရုန်းကန်နေရသော ထိုအမြင့်မြတ်ဆုံးတည်ရှိမှုများ၊ ဗလာနတ္ထိ၏ အပိုင်းအစများထဲတွင် အိပ်စက်နေသော ထိုအစားထိုး တာအိုရရှိသူများ၊ နဂါးတစ်သောင်း အသိုက်အုံတွင် သေဆုံးခြင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေသော ထိုစစ်မှန်သော နဂါးများ၊ ဧကရာဇ် မြှုပ်နှံရာ တောင်ကြောတွင် ပျောက်ကွယ်သွားရန် ငြင်းဆန်နေသော ထိုဧကရာဇ်၏ နာကြည်းမှုများ သူတို့အားလုံး စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ တံခါးတစ်ခုကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်၊ လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်၊ အိမ်ပြန်ရန် အခွင့်အရေးတစ်ခုကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ သူသည် ထိုအခွင့်အရေးကို ပေးနိုင်ပါသည်။

သူသည် လက်ဆန့်ထုတ်ကာ လေလံတူကို ကိုင်လိုက်သည်။ လေလံတူက သူ့ကို ထိမိသည့် အခိုက်အတန့်တွင်၊ နွေးထွေးပြီး ရင်းနှီးသော စီးဆင်းမှု တစ်ခုသည် သူ၏လက်မောင်းမှတဆင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်လာသည်။ ၎င်းသည် စွမ်းအား မဟုတ်၊ တာအိုလှိုင်းဂယက်လည်း မဟုတ်ပေ။ ပိုမို ရှေးကျပြီး ပိုမို အခြေခံကျသော အရာတစ်ခု စာချုပ် တစ်ခု ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် သူနှင့် ဤလေလံတူ အကြား စာချုပ်တစ်ခု၊ သူနှင့် လောကတစ်သောင်း လေလံရုံ အကြား စာချုပ်တစ်ခု၊ နှင့် အိမ်ပြန်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော ထိုခရီးသည်များ နှင့် သူ၏ အကြား စာချုပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူသည် လေလံတူကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး၊ ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏အသံသည် တိုးညင်းသော်လည်း၊ လေဟာနယ်ကမ္ဘာကို ဖောက်ထွင်းသွားသည်၊ စည်းမျဉ်းကို ဖောက်ထွင်းသွားသည်၊ အကြောင်းတရားကို ဖောက်ထွင်းသွားသည်၊ ကံကြမ္မာကို ဖောက်ထွင်းသွားကာ၊ သက်ရှိတိုင်း၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်:

"လောကတစ်သောင်း လေလံရုံ၊ ဆယ့်နှစ်ကြိမ်မြောက် လေလံပွဲ။ တစ်လကြာပြီးနောက်၊ ဤနေရာ၊ ဤအချိန်တွင်။ ခေါင်းစဉ်: အိမ်ပြန်ခြင်း။ လေလံပစ္စည်း: တံခါးပေါက် တစ်ခု။”

…………..