အခန်း ၁၈၉

အခန်း ၁၈၉ ။ ။ များစွာသောသူတို့ ရောက်ရှိလာကြပြီ

ထိုအသံမှာ ငြိမ်းသွားပြီးနောက် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးတွင် အချိန်အကြာကြီး ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သေမင်းတမျှ တိတ်ဆိတ်နေသော ပင်လယ်ပြင်ထဲသို့ ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခု ပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ပင်၊ ဧရာမ လှိုင်းလုံးကြီးများကို ဖန်တီးလိုက်လေသည်။

ကောင်းကင်သုံးဆယ့်သုံးဘုံ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင်၊ မဟာဧကရာဇ်သည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်မှု၊ မျှော်လင့်ချက်၊ နှင့် သတိထားမိရန်ပင် ခက်ခဲသော တုန်ယင်မှုတို့ ရှိနေသည်။ "အိမ်ပြန်ခြင်း... သူ... အဲဒီတံခါးကို ပွင့်အောင် လုပ်တော့မှာပဲ..."

ပျက်သုဉ်းခြင်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် တာအို၏အကြည့်သည် ရုတ်တရက် အဆုံးစွန်အထိ ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။ ပုံရိပ်သည် ပျက်သုဉ်းခြင်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ ထလာပြီး ဤလောကကြီးကို၊ ထိုခြံဝင်းကို၊ ထိုလူငယ်လေးကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ "အိမ်... ငါ... ဒီနေ့ကို စောင့်ခဲ့တာ... မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ခေတ်ကာလတွေ တိုင်အောင်ပဲ..."

အချိန်မြစ်ကြီး၏ အထက်ပိုင်းတွင်၊ လမ်းကြောင်းကို ရှာတွေ့သွားသော ထိုရှေးဟောင်း ပုံရိပ်သုံးခုသည် သူတို့၏ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ဤလောကကြီးဆီသို့၊ ထိုကောင်လေးဆီသို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏မျက်လုံးများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ "သူ တံခါးကို ပွင့်အောင် လုပ်တော့မှာ... အဲဒီ... အိမ်ပြန်ရာ တံခါး ကိုလေ..."

ဘဝတားမြစ်နယ်မြေ။ ရွှမ်မင် တားမြစ်နယ်မြေသည် ယခုအခါ ဗလာကျင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ အမြင့်မြတ်ဆုံးတည်ရှိမှု ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းက မရေမတွက်နိုင်သော ခေတ်ကာလများ တိုင်အောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ဤသေခြင်းတရားစိုးမိုးရာနေရာသို့ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အလင်းရောင် အနည်းငယ်ကို ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်ခွင့် ပေးလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအလင်းရောင်သည် နောက်ထပ် အမှောင်ထုများဖြင့် ချက်ချင်းဆိုသလို ဝါးမျိုခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ အခြား တားမြစ်နယ်မြေများမှာ ဆူပွက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ထာဝရ တားမြစ်နယ်မြေတွင်၊ ထိုအပိုင်းအစ ဖြစ်နေသော လေဟာနယ်များအတွင်း၌ တာအိုအသံ မရေမတွက်နိုင်အောင် ဟိန်းဟောက်၊ ငြင်းခုံ၊ နှင့် ငိုကြွေးနေကြသည်: "ပြန်လှည့်။ ပြန်လှည့်။ အဲဒါ ထောင်ချောက်။ တာအို ပျက်သုဉ်းမယ့် ထောင်ချောက်ပဲ" "မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါ ထောင်ချောက် မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါ စစ်မှန်တဲ့ တံခါး။ အိမ်ပြန်မယ့် တံခါးပဲ" "ငါ... ငါ ပင်ပန်းနေပြီ... ငါ အိမ်ပြန်ချင်တယ်..." ငြင်းခုံမှုမှာ အချိန်အကြာကြီး ဆက်လက် တည်ရှိနေခဲ့သည်။ ထို့နောက်၊ အမှောင်ထုထဲမှ ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးတည်ရှိမှု တစ်ပါး၊ မရေမတွက်နိုင်သော ခေတ်ကာလများကို ဖြတ်တောက်ပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်လာခဲ့သော အမြင့်မြတ်ဆုံးတည်ရှိမှု တစ်ပါးပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ပုံရိပ်မှာ သတိထားမိရန်ပင် ခက်ခဲလောက်အောင် မှေးမှိန်နေသည်။ သို့သော် သူ၏မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေဆဲပင်။ သူသည် သစ်ရွက်ခြောက်လမ်းကြား ရှိရာ အရပ်ဆီသို့၊ ကောင်လေးဆီသို့၊ တံခါးဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ ပြုံးလိုက်သည်။

"ငါ ပင်ပန်းနေပြီ။ ငါ အိမ်ပြန်ချင်တယ်။"

သူသည် အလင်းတန်း တစ်တန်း အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တံခါးဆီသို့ ပျံသန်းသွားလေသည်။ တိုက်ခိုက်ရန် မဟုတ်၊ ဝါးမျိုရန် မဟုတ်ဘဲ။ အိမ်ပြန်ရန် အတွက် ဖြစ်သည်။

အခြားပုံရိပ်များသည် သူ ပျောက်ကွယ်သွားရာ အရပ်ဆီသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ထို့နောက်၊ တစ်ပါးပြီး တစ်ပါးသော ပုံရိပ်များသည် အမှောင်ထုထဲမှ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ အမြင့်မြတ်ဆုံးတည်ရှိမှု တစ်ပါးပြီး တစ်ပါး၊ အစားထိုး တာအိုရရှိသူ တစ်ပါးပြီး တစ်ပါး။ သူတို့သည် အလင်းတန်းများ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တံခါးဆီသို့ ပျံသန်းသွားကြသည်။ တိုက်ခိုက်ရန် မဟုတ်၊ ဝါးမျိုရန် မဟုတ်ဘဲ။ အိမ်ပြန်ရန် အတွက် ဖြစ်သည်။

ထာဝရ တားမြစ်နယ်မြေသည် ဗလာကျင်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်လောင်ကျွမ်းခြင်း တားမြစ်နယ်မြေ တွင်၊ မဟာပြီးပြည့်စုံခြင်း သန့်စင်သော ဝိညာဉ်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အများစု ကွဲအက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် တံခါးကို၊ အိမ်ပြန်သွားကြသည့် ပုံရိပ်များကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထို့နောက်၊ ၎င်းသည် အက်ကွဲကြောင်းများကို ဖြည်းညင်းစွာ ပိတ်လိုက်သည်။ သူ မသွားခဲ့ပေ။

သူ အိမ်ပြန်ချင်လို့ မဟုတ်တာ မဟုတ်ပေ၊ အကြောင်းရင်းမှာ အချိန် မကျသေး၍ ဖြစ်သည်။

"ငါ... လုံလောက်အောင် အသက်မရှင်ရသေးဘူး... ငါ... နောက်ထပ် ဘဝတစ်ခု အသက်ရှင်ချင်သေးတယ်... ငါ... နောက်အခွင့်အရေး ကို စောင့်နေမယ်... ငါ့ကို စောင့်ပေးပါ... ငါ အသွင်ပြောင်းဖို့ စောင့်ပေးပါ... ငါ... သေချာပေါက် လာခဲ့မယ်..." သူ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ဆက်လက် အိပ်စက်နေတော့သည်။

မြောက်ပိုင်းအမှောင်ထု တားမြစ်နယ်မြေ၊ ထိုတာအို မွေးရာပါ တာအိုခန္ဓာကိုယ် ပုံရိပ်သည် ရေခဲချောက်နက်ကြီးမှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

သူသည် မြောက်ပိုင်းပင်လယ်၏ အစွန်ဆုံး ရေခဲကမ်းပါးစွန်းတွင် ရပ်ကာ အရှေ့ဘက်တောရိုင်းဆီသို့၊ ကောင်လေးဆီသို့ လှမ်းကြည့်နေသည်။ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ရူးသွပ်မှု မရှိ၊ လောဘ မရှိ၊ နက်ရှိုင်းသော ငြိမ်းချမ်းမှု တစ်ခုသာ ရှိသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော ခေတ်ကာလများ အရင်က၊ သူသည် မဟာသူတော်စင် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး ထိုတံခါးရှေ့တွင် ရပ်တန့်ခဲ့ရသည်။

ကောင်းကင်တာအိုက ခွင့်မပြုခဲ့၊ ဧကရာဇ်အဆင့်က တံခါးပိတ်ထားခဲ့၊ သူသည် သက်တမ်း ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်လာသည်အထိ အပြင်ဘက်တွင်သာ သောင်တင်ခဲ့ရသည်။ သူသည် ထာဝရအိပ်စက်ခြင်း ဆိုသည့် စျေးနှုန်းကို ပေးဆပ်ကာ ရေခဲချောက်နက်ကြီးထဲ၌ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချိတ်ပိတ်ခဲ့သည်။ သီးခြား တာအိုရရှိခြင်း၏ လှိုင်းဂယက်များသည် သူ၏ အိပ်စက်ခြင်းမှ သူ့ကို နိုးထစေခဲ့ပြီး လမ်းကြောင်းအသစ်ကို ဖွင့်ပြပေးခဲ့သည်။

ယခုအခါ ထိုတံခါးမှ သတင်းစကားသည် သူစောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်များ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူအား နားလည်စေခဲ့သည်။

"အိမ်ပြန်မယ်... အလျင်စလို မလုပ်ပါနဲ့... ငါ... အဲဒီ လမ်းကြောင်း ကို အရင် သွားကြည့်ဦးမယ်... အဲဒီ တံခါး ကို အရင် သွားကြည့်ဦးမယ်..." သူသည် အခြား အရပ်မျက်နှာ တစ်ခုဆီသို့ လှည့်ကာ လျှောက်သွားလေသည်။

အိမ်ပြန်ရန် မဟုတ်ဘဲ သူ၏ တာအိုကို ရှာဖွေရန် ဖြစ်သည်။ သူ၏ ပုံရိပ်သည် လေဟာနယ်ကမ္ဘာ တွင် လမ်းကြောင်းတစ်ခု ချန်ထားခဲ့သည်။ သူ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် တာအို လှိုင်းဂယက်များသည် သူ၏ခြေအောက်တွင် ကြာပန်းများလို၊ ကြယ်များလို၊ မရေမတွက်နိုင်သော ခေတ်ကာလများက သူ မွေးဖွားလာစဉ်က ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးက သူ့အတွက် ဖန်တီးပေးခဲ့သော မီးရှူးမီးပန်းများလို ပွင့်လန်းနေကြသည်။

ဧကရာဇ် မြှုပ်နှံရာ တောင်ကြော၊ ထိုမဟာဧကရာဇ်၏ နာကြည်းမှုများသည် ဝေဝါးသော ပုံရိပ်တစ်ခု အဖြစ် စုစည်းသွားခဲ့သည်။

၎င်းသည် တံခါးကို၊ အိမ်ပြန်သွားကြသည့် ပုံရိပ်များကို၊ ကောင်လေးကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ရူးသွပ်မှု၊ နာကြည်းမှု၊ နှင့် ၎င်းကိုယ်တိုင်ပင် နားမလည်နိုင်သော တောင့်တမှု တစ်ခု ရှိနေသည်။

"အိမ်ပြန်မယ်... ငါ... လည်း အိမ်ပြန်ချင်တယ်... ဒါပေမယ့် ငါက... မကျေနပ်သေးဘူး... ငါ... လုံလောက်အောင် မအသက်ရှင်ရသေးဘူး... ငါ... မနိုင်သေးဘူး..." ၎င်းသည် ဖြည်းညင်းစွာ ဆုတ်ခွာသွားပြီး၊ ဧကရာဇ် မြှုပ်နှံရာ တောင်ကြော၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာသို့ ပြန်လည် ကျဆင်းသွားတော့သည်။ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ နောက်အခွင့်အရေး တစ်ခုကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

နဂါးတစ်သောင်း အသိုက်အုံ ရှိ နဂါးများ၊ အိပ်စက်နေသော စစ်မှန်သော နဂါးများ သည် မျက်လုံးများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖွင့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် အရှေ့ဘက်တောရိုင်းဆီသို့၊ ကောင်လေးဆီသို့၊ ပွင့်တော့မည့် တံခါးဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

ထို့နောက်၊ သူတို့သည် မျက်လုံးများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း မှိတ်လိုက်ကြသည်။

ငါ အိမ်မပြန်ချင်တာ မဟုတ်ပါ၊ အကြောင်းရင်းမှာ နဂါး သည် အိမ်ပြန်လို့ မရ၍ ဖြစ်သည်။ နဂါး သည် ဤမြေကို ကာကွယ်ရမည်။ နဂါး သည် နောက်ဆုံး အခိုက်အတန့် အထိ စောင့်ဆိုင်းရမည်။ နဂါး သည် စစ်မြေပြင်တွင် သေဆုံးရမည်။ နဂါးတစ်သောင်း အသိုက်အုံသည် နောက်တစ်ကြိမ် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။

သစ်ရွက်ခြောက်လမ်းကြား ခြံဝင်းလေး ၌၊ လီဖန် သည် ကျိုင်းပင်အိုကြီးအောက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသည်။ သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

အရှေ့ဘက်တောရိုင်းဆီသို့၊ အိမ်ပြန်ရန် အလျင်စလို လာနေကြသည့် ထာဝရ တားမြစ်နယ်မြေမှ လာသော တားမြစ်တည်ရှိမှုများ၊ မြောက်ပိုင်းမှ လာသော မွေးရာပါ တာအိုခန္ဓာကိုယ်၊ ဧကရာဇ် မြှုပ်နှံရာ တောင်ကြောမှ ထွက်လာသော ဧကရာဇ်၏ ကျန်ရစ်သည့် နာကြည်းမှု၊ နဂါးတစ်သောင်း အသိုက်အုံမှ စတင်ထွက်ခွာလာသော နဂါးငယ်များ။ ပြီးတော့ ပိုမိုဝေးကွာသော၊ ပိုမိုရှေးကျသော၊ ပိုမိုလျှို့ဝှက်သော လောကကြီး၏ ထောင့်ကြိုထောင့်ကြားများမှ နိုးထလာကြသော တည်ရှိမှု များစွာ။ အချို့က ယခင်ခေတ်ကာလက လာကြသည်၊ အချို့က ပိုမို ဝေးကွာသော ခေတ်ကာလများက လာကြသည်၊ အချို့က ဒဏ္ဍာရီများပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော ကမ္ဘာဦး အစဦးကတည်းက လာကြသည်။

သူတို့အားလုံး သည် ဤနေရာသို့ အပြေးအလွှား လာနေကြသည်၊ ထိုတံခါးကို ကြည့်ရန် အပြေးအလွှား လာနေကြသည်၊ ထိုလမ်းကြောင်းကို ရှာဖွေရန် အပြေးအလွှား လာနေကြသည်၊ အိမ်ပြန်ရန် အတွက် အပြေးအလွှား လာနေကြသည်။

အားရှီ၏အသံသည် သူ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်: "သခင်၊ သူတို့ ရောက်လာကြပြီ။ အများကြီးပဲ။ အရင်ကထက် ပိုများတယ်။"

လီဖန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်: "အင်း။"

"သခင် မကြောက်ဘူးလား။"

လီဖန် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည် "မကြောက်ပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ သူတို့ကို လေလံတင် ရောင်းချမှာ မဟုတ်လို့ပဲ။ ငါက သူတို့ကို အိမ်ပြန် ပို့ပေးမှာ။"

သူ လှည့်ကာ ကျင့်ကြံခြင်းအခန်း ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ၊ သူ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လေလံစင်မြင့် ဆီသို့ နောက်ပြန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ လေလံတူ သည် အဲဒီမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ရှိနေဆဲပင်။ လရောင်များ ဖြာကျနေပြီး၊ လေလံတူသည် အေးစက်နေဆဲပင်။

သို့သော် သူ သိသည်၊ တာအို အရ၊ တစ်လ ကြာပြီးနောက် သူ ၎င်းကို ပြန်ကိုင်လိမ့်မည်။ နောက်ဆုံးအကြိမ် အဖြစ်ပေါ့။

သူ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ကျင့်ကြံခြင်းအခန်း အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ တံခါးသည် ဖြည်းညင်းစွာ ပိတ်သွားသည်။

ဆယ့်နှစ်ကြိမ်မြောက် လေလံပွဲ ကြေညာပြီး သုံးရက်မြောက်နေ့တွင်၊ သစ်ရွက်ခြောက်လမ်းကြား ခြံဝင်းလေး ၏ အထက်ရှိ ကြာရှည်စွာ ပျောက်ကွယ်နေခဲ့သော မည်းနက်သော ရွှေရောင် အလင်းတိုင်ကြီးသည် ကောင်းကင်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ထိုးတက်သွားပြန်သည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ၊ ယခင်က အကြိမ်များထက် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေခဲ့သည်။

……………..