အခန်း ၁၉၀

အခန်း ၁၉၀ ။ ။ ဆယ့်နှစ်ကြိမ်မြောက်

ယခင်က အလင်းတန်းများသည် ကောင်းကင်ကို ဓားများသဖွယ် ဖောက်ထွင်းသွားကာ မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပခဲ့သည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ၊ ၎င်းတို့သည် နူးညံ့နေသည်။

မိုးသောက်ယံ အလင်းတန်းလေးတစ်ခုလို၊ လရောင် မျှင်တန်းလေးတစ်ခုလို၊ အိပ်ပျော်နေသော ကလေးငယ်၏ နဖူးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးနေသည့် မိခင်တစ်ဦး၏ လက်လိုမျိုးပင် ဖြစ်သည်။

အလင်းတန်းသည် ခြံဝင်း၏ အလယ်ဗဟိုမှနေ၍ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ လေဟာနယ်ကမ္ဘာကို ဆုတ်ဖြဲခြင်း မရှိ၊ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို တုန်လှုပ်စေခြင်း မရှိသလို၊ မည်သည့် စည်းမျဉ်းကိုမျှ အနှောင့်အယှက် မပေးခဲ့ပေ။

၎င်းသည် ကြီးထွားလာသည့်အလား တိတ်ဆိတ် ဖြည်းညင်းစွာဖြင့် အထက်သို့ ရှည်ထွက်သွားရုံ သက်သက်သာဖြစ်သည်။

၎င်းသည် တိမ်တိုက်များကို ဖြတ်သန်းသွားသည်၊ ကြယ်ပင်လယ်ကြီးကို ဖြတ်သန်းသွားသည်၊ ပြီးတော့ မရေမတွက်နိုင်သော ကမ္ဘာများ၊ မရေမတွက်နိုင်သော အတိုင်းအတာများနှင့် မရေမတွက်နိုင်သော သက်ရှိများ ကြားတွင် တည်ရှိနေသည့် အဆုံးမဲ့ လေဟာနယ်ကမ္ဘာကြီးကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ၎င်းသည် ရှည်ထွက်သွားသည်၊ ကြီးထွားလာသည်၊ ထို့နောက် လေဟာနယ်ကမ္ဘာပင် မရောက်ရှိနိုင်သော နေရာတစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

အလင်းတန်း ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်း၊ လေဟာနယ်ကမ္ဘာအတွင်း၌၊ ဧရာမ အလင်းမျက်နှာပြင်ကြီးများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု တိတ်ဆိတ်စွာ ပွင့်ဟလာကြသည်။ ၎င်းသည် ဤလောကကြီး၏ ရုပ်လုံးဖော်ပြသမှု နေရာ မဟုတ်၊ ကောင်းကင်သုံးဆယ့်သုံးဘုံအထက်၏ ရုပ်လုံးဖော်ပြသမှု နေရာ မဟုတ်၊ ပျက်သုဉ်းခြင်းအစွန်း၏ ရုပ်လုံးဖော်ပြသမှု နေရာလည်း မဟုတ်ပေ။

ထိုအလင်းမျက်နှာပြင်များသည် ကောင်းကင်ဘုံအားလုံးနှင့် လောကခပ်သိမ်းတွင် ပွင့်လာခဲ့သည်၊ ဤလောကကြီးမှ မည်သည့်သက်ရှိမှ မကြားဖူး၊ စိတ်ကူးမယဉ်ဖူး၊ အိပ်မက်ပင် မမက်ဖူးသော နေရာများ၌ပင် ပွင့်လာခဲ့သည်။

ပရမ်းပတာပင်လယ်ကြီး၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင်၊ မရေမတွက်နိုင်သော ခေတ်ကာလများတိုင်အောင် အိပ်စက်နေခဲ့ကြသော ထိုရှေးဟောင်းတည်ရှိမှုများသည် အလင်းမျက်နှာပြင် ပွင့်လာသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် မျက်လုံးများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖွင့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် အလင်းမျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ခြံဝင်းငယ်လေးကို၊ စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရပ်နေသော ကောင်လေးကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဒါက... ဒီလောကကြီးရဲ့ ရုပ်လုံးဖော်ပြသမှုပဲ... ဒီလောကကြီးမှာ... တစ်ယောက်ယောက်က... လေလံပွဲ ကျင်းပနေတာပဲ..."

အချိန်မြစ်ကြီး၏ အောက်ပိုင်းတွင်၊ မမွေးဖွားသေးသော အနာဂတ်မှ သက်ရှိများသည် အလင်းမျက်နှာပြင် ပွင့်လာသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရပ်တန့်သွားကြသည်။ သူတို့သည် အလင်းမျက်နှာပြင်ကို၊ ကောင်လေးကို၊ လေလံတူကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏မျက်လုံးများထဲတွင် တွေဝေမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဒါက... အတိတ်က အသံပဲ... အတိတ်က လူတွေက... အတိတ်ကနေ ငါတို့ကို လှမ်းခေါ်နေတာပဲ..."

ပျက်သုဉ်းခြင်း၏ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသောနေရာ၊ ပျက်သုဉ်းခြင်း၏ စိတ်ဆန္ဒပင် တစ်ခါမှ ခြေမချဖူးသော ထိုအကြွင်းမဲ့ လေဟာနယ်ကြီးထဲတွင်၊ အလင်းမျက်နှာပြင် ပွင့်လာသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် တစ်စုံတစ်ခု လှုပ်ရှားသွားသည်။ နိုးထလာခြင်း မဟုတ်၊ စူးစိုက်ကြည့်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ဤတိုင်း သေးငယ်သော လှုပ်ရှားမှုလေး တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ထိုသေးငယ်သော လှုပ်ရှားမှုလေး တစ်ခုတည်းနှင့်ပင်၊ ကောင်းကင်ယံ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာရှိ ပျက်သုဉ်းခြင်း၏ပုံရိပ်သည် ရုတ်တရက် အပြင်းအထန် ဆုတ်ခွာသွားရသည်၊ အချိန်မြစ်ကြီး၏ အထက်ပိုင်းမှ ရှေးဟောင်းအကြည့် သုံးခုသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဒူးထောက်သွားရပြီး၊ ကောင်းကင်သုံးဆယ့်သုံးဘုံအထက်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာရှိ မဟာဧကရာဇ်၏ နှလုံးသားသည်လည်း အပြင်းအထန် တုန်ခါသွားရသည်။

သို့သော် ဤအရာအားလုံးကို ဤလောကကြီးရှိ ဘီလီယံချီသော သက်ရှိများက မသိရှိခဲ့ကြပေ။

သူတို့သိသည်မှာ ထာဝရ မှောင်မိုက်သွားပြီဟု သူတို့ထင်မှတ်ထားခဲ့သော တာအို၏ ရုပ်လုံးဖော်ပြသမှု အလင်းမျက်နှာပြင်သည် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်လင်းလက်လာပြီ ဆိုသည်ကိုသာ ဖြစ်သည်။

ထျန်းဖုန်းမြို့ အပျက်အစီးများ။ ဤနေရာတွင် ရူးသွပ်ဖွယ်ကောင်းသော လေလံပွဲများကို မရေမတွက်နိုင်အောင် မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် တစ်သီးပုဂ္ဂလကျင့်ကြံသူ အများစုမှာ သေဆုံးသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါ အပျက်အစီးများထက်တွင် ဒူးထောက်နေသူများဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် ပြည့်နှက်နေပြန်သည်။

မျက်နှာသစ်များ ပါဝင်သည်၊ ပုံရိပ်ဟောင်းများ ပါဝင်သည်၊ ပြီးတော့ လေလံပွဲကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော်လည်း ၎င်းနှင့်ပတ်သက်သည့် ဒဏ္ဍာရီများကို ကြားဖူးကာ အဝေးကြီးမှ ရောက်ရှိလာကြသည့် လူသစ်များလည်း ပါဝင်သည်။

သူတို့သည် ပြန်လည်လင်းလက်လာသော အလင်းမျက်နှာပြင်၏ရှေ့၊ အပျက်အစီးများကြား၊ ရှည်လျားစွာ ပေါက်ရောက်နေသော ပေါင်းပင်များကြားတွင် ဒူးထောက်နေကြသည်။

မည်သူမျှ စကားမပြောကြ၊ မလှုပ်ရှားကြ၊ အသက်ပင် မရှူကြပေ။ သူတို့သည် အလင်းမျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ခြံဝင်းလေးကို၊ ကောင်လေးကို၊ လေလံတူကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ ဒူးထောက်နေကြရုံ သက်သက်သာဖြစ်သည်။

အသက်ဆယ့်ငါး၊ ဆယ့်ခြောက်နှစ်ခန့်သာ ရှိသေးပုံရသော လူငယ် တစ်သီးပုဂ္ဂလကျင့်ကြံသူလေး တစ်ယောက်သည် အပျက်အစီးများ၏ အစွန်းတွင် ဒူးထောက်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေသည်။ သူသည် လေလံပွဲကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့၊ ထိုကောင်လေးကိုလည်း တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့သလို၊ ထိုလေလံတူကိုလည်း တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

လွန်ခဲ့သော သုံးလခန့်က အမှတ်မထင် ဖြတ်သန်းသွားသော ကျင့်ကြံသူ အဘိုးအိုတစ်ဦးထံမှ သူ ကြားခဲ့ဖူးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ဘုံအားလုံးကို ဦးညွှတ်သွားစေပြီး သက်ရှိအားလုံးကို ဝိညာဉ်လွင့်သွားစေမည့် လေလံပွဲတစ်ခု ဤလောကကြီးတွင် ရှိသည် ဟူ၍ပင်ဖြစ်သည်။ သူ မယုံကြည်ခဲ့ပေ။ ထို့နောက် သူ ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် အလင်းမျက်နှာပြင်ရှေ့၌ ဒူးထောက်ကာ၊ သူ၏အသက်ထက် နှစ်အနည်းငယ်မျှသာ ပိုကြီးပုံရသော ထိုကောင်လေးကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း မည်သည့်အသံမျှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။ အလင်းမျက်နှာပြင် လင်းလက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် သူ၏ တာအိုနှလုံးသားသည် ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ပြိုကွဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ မရူးသွပ်သွားခဲ့ပေ၊ မသေဆုံးသွားခဲ့ပေ၊ သူ ဒူးထောက်နေရုံ သက်သက်သာဖြစ်သည်။

ကြည့်ရှုရန် ဒူးထောက်နေသည်၊ စောင့်ဆိုင်းရန် ဒူးထောက်နေသည်၊ ဒူးထောက်နေသည်— မျက်မြင်သက်သေ အဖြစ် ရှိနေရန်ပင် ဖြစ်သည်။

ချင်းလန်ဂိုဏ်း အပျက်အစီးများ။ တစ်ချိန်က ဘုန်းကျက်သရေ တောက်ပခဲ့သော ထိုအဆင့်လေးဂိုဏ်းကြီးသည် ယခုအခါ အပျက်အစီးများ သက်သက်သာ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါ၊ အပျက်အစီးများထက်တွင် လူများ ပြန်လည်ရောက်ရှိနေပြန်ပြီ။ တပည့်တစ်ယောက် မဟုတ်၊ အကြီးအကဲတစ်ယောက် မဟုတ်၊ ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ယောက်လည်း မဟုတ်ပေ။

သူတို့သည် အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ ရောက်ရှိလာကြသော ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြပြီး ဤလေလံပွဲကြောင့် တာအိုနှလုံးသားများ ပျက်စီးသွားခဲ့ရသော်လည်း ဤရှည်လျားသော စောင့်ဆိုင်းမှုကာလအတွင်း ပြန်လည်ထကြွလာသူများပင် ဖြစ်သည်။

အချို့မှာ သွေးကြောဖွင့်အဆင့်၊ အချို့မှာ ဝိညာဉ်ဝင်ရိုးအဆင့်၊ အချို့မှာ စစ်မှန်သောရုပ်သွင်အဆင့်တွင် ရှိနေကြပြီး၊ အချို့မှာ တာအိုဖြတ်တောက်ခြင်းအဆင့် သို့ပင် ပြန်လည်ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အပျက်အစီးများပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ အလင်းမျက်နှာပြင်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု သို့မဟုတ် ရူးသွပ်မှုတို့ ကင်းမဲ့နေကာ တိတ်ဆိတ်သော ငြိမ်းချမ်းမှုတစ်ခုသာ ပြည့်နှက်နေသည်။ ၎င်းသည် အခက်အခဲများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီး၊ အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းကို ထိုးဖောက်မြင်တွေ့ကာ နောက်ဆုံးတွင် လမ်းကြောင်းမှန်ကို ရှာတွေ့သွားသူတစ်ဦး၏ ငြိမ်းချမ်းမှုမျိုးပင် ဖြစ်သည်။

ဆံပင်ဖြူများဖြင့် အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် အရှေ့ဆုံးတွင် ဒူးထောက်နေသည်။ သူသည် တစ်ချိန်က တာအိုဖြတ်တောက်ခြင်းအဆင့် အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိခဲ့သော တစ်သီးပုဂ္ဂလကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ဆယ်ကြိမ်မြောက် လေလံပွဲတွင် တာအိုနှလုံးသား ပြိုကွဲသွားခဲ့ကာ သူ၏ကျင့်ကြံခြင်းမှာ သွေးကြောဖွင့်အဆင့်အထိ ထိုးကျသွားခဲ့သည်။ သူ ပြန်လည်သက်သာလာရန် တစ်နှစ်တိတိ အချိန်ယူခဲ့ရသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ သူသည် အလင်းမျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ကောင်လေးကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးသည် သက်သာရာရမှုနှင့် ငြိမ်းချမ်းမှုအပြုံးဖြစ်ပြီး နာကြည်းမှု အရိပ်အယောင်ပင် မရှိပေ။ "မင်းက ငါတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အရေးမပါ အရာမရောက်မှုတွေကို ငါတို့ကို မြင်တွေ့ခွင့် ပေးခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် ပိုမိုကြီးမားကျယ်ပြန့်တဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုကိုလည်း မြင်တွေ့ခွင့် ပေးခဲ့တယ်။ ဒီနေ့ မင်း ဘာပဲ လေလံတင်ရောင်းချပါစေ၊ မျက်မြင်သက်သေအဖြစ် ငါ ဒီမှာ ရှိနေပါ့မယ်။"

မင်းကို မျက်မြင်သက်သေအဖြစ် ကြည့်မယ်၊ တာအိုရရှိခြင်းကို မျက်မြင်သက်သေအဖြစ် ကြည့်မယ်၊ အဲဒီတံခါးကို မျက်မြင်သက်သေအဖြစ် ကြည့်မယ်။

အနောက်ပိုင်းဒေသ ဗုဒ္ဓနိုင်ငံတော်။

နောက်ဆုံးကျန်ရစ်သော ရဟန်းအနည်းငယ်မှာ ပျံလွန်တော်မူသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါ အပျက်အစီးများတွင် ရဟန်းများဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် ပြည့်နှက်နေပြန်ပြီ။ သူတို့သည် အရပ်ရပ်ရှိ ကျောင်းသင်္ခမ်းများမှ၊ အနောက်ပိုင်းဒေသ တစ်ခွင်မှ၊ နှင့် အခြား မဟာဒေသကြီးများမှပင် ရောက်ရှိလာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် အပျက်အစီးများကြားတွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ ဗုဒ္ဓကျမ်းစာများကို ရွတ်ဖတ်နေကြသည်။ ထိုကျမ်းစာများသည် ကယ်တင်ခြင်းအတွက် မဟုတ်၊ နောင်တရခြင်းအတွက် မဟုတ်၊ ဆုတောင်းခြင်းအတွက်လည်း မဟုတ်ပေ။

ထိုကျမ်းစာများသည် ချီးမွမ်းခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ တာအိုအလင်းရောင်ကို ချီးမွမ်းခြင်း၊ ကောင်လေးကို ချီးမွမ်းခြင်း၊ ပြီးတော့ ဖြစ်နိုင်ခြေအားလုံးဆီသို့ ဦးတည်ပြီး ပွင့်လာတော့မည့် တံခါးကို ချီးမွမ်းခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

မြောက်ပိုင်း ပေမင်နှင်းပြင်။ ရေခဲလိုဏ်ဂူ ပြိုကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ နှင်းပြင်ကြီးသည် ယခုအခါ လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုက်ယင်မျိုးနွယ်စု၏ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ၊ ပျက်သုဉ်းခြင်းအစွန်းမှ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသော မျိုးဆက်များ၊ နှင့် အခြား မဟာနယ်မြေများမှ ရေခဲစွမ်းအင်သုံး ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့သည် လေနှင့်နှင်းများကြားတွင် ရပ်ကာ အလင်းမျက်နှာပြင်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြပြီး၊ သူတို့၏မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်မှုများ ကင်းမဲ့နေကာ တောက်လောင်နေသော ပြင်းပြသည့် ဆန္ဒတစ်ခုသာ ပြည့်နှက်နေသည်။ ၎င်းသည် ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းကို ရှာဖွေသူများ၏ ပြင်းပြသည့်ဆန္ဒ၊ မျက်မြင်သက်သေများ၏ ပြင်းပြသည့်ဆန္ဒ၊ ဤအခိုက်အတန့်အတွက် မရေမတွက်နိုင်သော ခေတ်ကာလများတိုင်အောင် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ကြသူများ၏ ပြင်းပြသည့်ဆန္ဒပင် ဖြစ်သည်။

အရှေ့ပင်လယ် ကမ်းခြေ။

ကျောက်ဆောင်များပေါ်တွင် လူများ ပြန်လည်ရောက်ရှိနေပြန်ပြီ။ တံငါသည်များ မဟုတ်၊ ကျင့်ကြံသူများ မဟုတ်ဘဲ၊ လေလံပွဲကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော်လည်း ဒဏ္ဍာရီများကို ကြားဖူးကာ အဝေးကြီးမှ ရောက်ရှိလာကြသည့် သေမျိုးများပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ကျောက်ဆောင်များပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ၊ အလင်းမျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ကောင်လေးကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း အကြိမ်ကြိမ် ဦးချ ကန်တော့နေကြသည်။ တာအိုဆိုတာ ဘာလဲ၊ သီးခြား တာအိုရရှိခြင်း ဆိုတာ ဘာလဲ၊ ဒါမှမဟုတ် အမြင့်မြတ်ဆုံးတည်ရှိမှု ဆိုတာ ဘာလဲ ဆိုသည်ကို သူတို့ မသိကြပေ။ သို့သော် သူတို့သိသည်မှာ တာအို နှင့် အလင်းမျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ကောင်လေးသည် နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်သည် ဆိုသည်ကိုပင်။ သူတို့ ကိုးကွယ်ယုံကြည်ကြသော နတ်ဘုရားအားလုံးထက် ပိုမိုမြင့်မြတ်သည့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးပင် ဖြစ်သည်။

အလယ်ပိုင်းပြည်နယ်၊ ရတနာတစ်သောင်း မျှော်စင် ဌာနချုပ်။ စုဝမ်ကျင်း ရူးသွပ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ရူးသွပ်မှုမှာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ သူသည် အပျက်အစီးများပေါ်တွင် ထိုင်ကာ၊ အလင်းမျက်နှာပြင်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်နေသည်:

"ဆယ့်နှစ်ကြိမ်မြောက်... ဆယ့်နှစ်ကြိမ်မြောက်... ငါ... ပထမအကြိမ်ကနေ ဆယ့်နှစ်ကြိမ်မြောက်အထိ... တက်ကြွနေတဲ့ အခြေအနေကနေ... ရူးသွပ်မိုက်မဲတဲ့ အခြေအနေအထိ... တန်ပါတယ်... တန်ပါတယ်။"

သူ ရယ်မောလိုက်သည်၊ ခြောက်ကပ်သော ရယ်မောသံ၊ သက်သာရာရသွားသော ရယ်မောသံ၊ နောက်ဆုံးတွင် ပင်လယ်သို့ ကူးခတ်သွားနိုင်သော ငါးတစ်ကောင်၏ ရယ်မောသံမျိုးပင် ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်သုံးဆယ့်သုံးဘုံအထက်၊ ဇီဝေ့ ဧကရာဇ်နန်းတော်။ ကျောက်မျက်ရတနာ သရဖူနှင့် ပုလဲပုတီးစေ့များ စီခြယ်ထားသော ကုလားကာနောက်ကွယ်ရှိ ဧကရာဇ်၏ပုံရိပ်သည် သူ၏ရာဇပလ္လင်ပေါ်တွင် ခွေခွေလေး လဲကျနေသည်မှာ ခုနစ်ရက် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ ဧကရာဇ်တစ်ဝက်မှနေ၍ သူတော်စင်သို့၊ သူတော်စင်မှနေ၍ တာအိုဖြတ်တောက်ခြင်းသို့ ထိုးကျသွားခဲ့ပြီး၊ ယခုအခါ စစ်မှန်သောရုပ်သွင်အဆင့်သာလျှင် ကျန်ရှိတော့သည်။

သူ၏ တာအိုနှလုံးသားမှာ ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ပြိုကွဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ တည်ရှိမှုသည် လေတိုက်ခံရသော ဖယောင်းတိုင်မီးလေးလို မှေးမှိန်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ မျက်လုံးများကို မမှိတ်ခဲ့ပေ။ သူသည် ဧကရာဇ်နန်းတော်အထက်တွင် လွင့်မျောနေသော အလင်းမျက်နှာပြင်ကို၊ ကောင်လေးကို၊ လေလံတူကို စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။

သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် နာကြည်းမှု မရှိ၊ ခါးသီးမှု မရှိ၊ တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု။ မရေမတွက်နိုင်သော ခေတ်ကာလများတစ်လျှောက်လုံး တစ်ခါမှ မလျော့ပါးခဲ့ဖူးသော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုမျိုးပင် ဖြစ်သည်။

……………