အခန်း (၂၉၄၅-၂၉၄၆)
Vol. 295 Ch. 2945-2946
အခန်း (၂၉၄၅) - မည်သူ့၏ တပည့်ရင်း ဖြစ်နေပါစေ အသုံးမဝင်
ဖန်ရွှေနှင့် အခြားသူများမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ အကြောင်းမှာ ဝေဖုန်း၏ သဘောထား ပြောင်းလဲသွားပုံမှာ အလွန် မြန်ဆန်လွန်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဟေးဆန်းကမူ အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်ပြီး -
"သဘောတရားကို နားလည်တဲ့သူ ရှိသေးတာပဲ။"
ဟု ဆိုသည်။
ဝေဖုန်းက လေးစားစွာဖြင့် လက်အုပ်ချီကာ -
"အဘိုးကြီးတို့၊ ကျွန်တော် ချွန်းယမ်တောင်ကို အခုချက်ချင်း သွားပြီး မေးမြန်းပေးပါ့မယ်။ ခဏလောက် စောင့်ပေးကြပါ။"
ဟု ပြောသည်။
"သွားလေ။" ဟေးဆန်းက အေးဆေးစွာ ပြောသည်။
သူ့၏ သဘောထားမှာ ဤမျှတည်ငြိမ်နေလေ ဝေဖုန်းက ထိုကိစ္စမှာ သူတွေးထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ပို၍ ယုံကြည်သွားလေ ဖြစ်သည်။ ဝမ်ယွဲ့ယွဲ့မှာ ဝေဖုန်း၏ ပြောင်းလဲသွားသော သဘောထားကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ရယ်မော၍ -
"ဝေ အစ်ကိုကြီး၊ ဒီအဘိုးကြီးတွေရဲ့ စကားကို တကယ် ယုံနေတာလား"
ဟု မေးသည်။
"ဘာဝေ အစ်ကိုကြီးလဲ ငါ့နာမည်က ဝေဖုန်း၊ မင်းနဲ့လည်း ရင်းနှီးတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။ 'ဝေဖုန်း' လို့ပဲ ခေါ်။"
ဝေဖုန်းက အေးစက်စက် ပြောသည်။
"မင်းတို့ ဒီနေရာမှာ ဘာမှ မလုပ်ကြနဲ့ဦး၊ ငါ ချွန်းယမ်တောင်ကို တစ်ခေါက်သွားပြီးရင် ပြန်လာခဲ့မယ်။"
ဝမ်ယွဲ့ယွဲ့၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပျက်သွားပြီး အသံမှာလည်း ပို၍ အေးစက်လာသည်။
"ဒါဆိုရင် သွားမေးကြည့်လိုက်ပါ။ ဆွေဝေ့ သိုင်းကျောင်းတော်က ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတွေက ဒီလို အသေးအဖွဲ ကိစ္စတွေကို ဂရုစိုက်လိမ့်မယ်လို့တော့ မထင်ဘူး။"
"မင်းတို့ရဲ့ လူတွေကို ခိုင်းလိုက်၊ လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်စမ်း။ ဒီအဘိုးကြီးတွေက မင်းတို့ ဒီလို ဆက်ဆံတာကို ခံနိုင်ရည်ရှိမှာတဲ့လား "
ဟေးဆန်းတို့မှာ ဆက်လက် အဖမ်းခံနေရဆဲ ဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ ဝေဖုန်းက ချက်ချင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။ လူငယ်စီးနင်းသူများမှာ ဝမ်ယွဲ့ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်ကြပြီး အလွန်ပင် စိုးရိမ်နေကြသည်။
"ဒါဆိုရင် ခဏ လွှတ်ပေးထားလိုက်၊ ဒါက ဆွေဝေ့ သိုင်းကျောင်းတော်ကို မျက်နှာသာ ပေးတဲ့အနေနဲ့ပဲ။"
ဝမ်ယွဲ့ယွဲ့က 'ဆွေဝေ့ သိုင်းကျောင်းတော်' ဆိုသည့် စကားလုံးကို အလေးပေး ပြောဆိုလိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ လူငယ်စီးနင်းသူများက လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ကြသည်။
"အဘိုးကြီးတို့၊ ကျွန်တော် ချွန်းယမ်တောင်ကို အရင်သွားလိုက်ပါဦးမယ်၊ ခဏလောက် စောင့်ပေးပါဦး။"
ဝေဖုန်းက ဟေးဆန်းတို့ကို လက်အုပ်ချီ ပြောသည်။
"ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ သွားသာသွားပါ။"
ဟေးဆန်းက ရယ်မော၍ -
"ဖန့် ကောင်လေးကို မြန်မြန်ဆင်းလာခိုင်းလိုက်။" ဟု မှာသည်။
ဝေဖုန်းမှာ မျက်နှာပျက်သွားပြီး အတည်ပေါက်ဖြင့် -
"ကျွန်တော် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားပါ့မယ်၊ ခဏလောက် စောင့်ပေးကြပါ"
ဟု ဆိုကာ တောင်ပေါ်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးတက်သွားသည်။ သူ၏ အမူအရာမှာ အလွန်ပင် အရေးတကြီး ဖြစ်နေသည်။ ဝမ်ယွဲ့ယွဲ့မှာလည်း ဝေဖုန်း၏ ထူးဆန်းသော သဘောထားကို သတိပြုမိသွားသည်။
"သူတို့က တကယ်ပဲ..."
သူမသည် ဟေးဆန်းတို့ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ချက်ချင်းပင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ ထိုလူစုမှာ သိုင်းပညာ ဘာတစ်ခုမှ မတတ်သူများ၊ ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ရင်းနှီးနိုင်မှာလဲ။
"နောက်ပြီး ငါ့ဆရာကိုယ်တိုင်ကလည်း ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူပဲ။ သိုင်းဘုရင်တွေကြားမှာတော့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ရင်းနှီးကြမှာပေါ့။"
ဟု တွေးလိုက်သည့်အခါ ဝမ်ယွဲ့ယွဲ့မှာ စိုးရိမ်စိတ် ပျောက်သွားတော့သည်။
"အကြီးအကဲတို့၊ ကျွန်တော်တို့ တကယ်ပဲ ချွန်းယမ်ဘုရင်နဲ့ ရင်းနှီးတာလား"
ဖန်ရွှေတို့က အကြီးအကဲ ခြောက်ပါးအနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး ဝမ်ယွဲ့ယွဲ့တို့ဘက်ကို စောင့်ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး မေးကြသည်။
"ချွန်းယမ်ဘုရင် ဆိုတာ ဖန့်ချန် ပဲ။"
ဟေးဆန်းက ပြုံး၍ -
"ဒီကောင်လေး ဘယ်လိုလုပ်လိုက်လဲ မသိပေမဲ့ သူက ဆွေဝေ့ သိုင်းကျောင်းတော်မှာ ရှိနေပြီဆိုတော့ ငါတို့မှာ မျှော်လင့်ချက် ရှိလာပြီ။ သိပ်ပြီး စိုးရိမ်မနေကြနဲ့။"
ဟု ပြောသည်။
"ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေးလား ဒါဆိုရင်တော့ ကိစ္စမရှိတော့ဘူး၊ ဟားဟားဟား "
ဖန်ရွှေမှာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ဝမ်ယွဲ့ယွဲ့တို့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ -
"မင်းတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီ၊ ခဏနေရင် သိလိမ့်မယ်။ ငါ့ကို စော်ကားရဲတယ်၊ ငါ့မိန်းမကို စော်ကားရဲတယ်ပေါ့။ ငါ့နောက်က ဘယ်သူရှိလဲ သိလား မင်းတို့ သေပြီပဲ မှတ် "
ဟု ကြိမ်းဝါးလိုက်သည်။
ဖန်ရွှေ၏ ရဲတင်းလွန်းသော အမူအရာကြောင့် လူငယ်စီးနင်းသူများမှာ သံသယဝင်ကာ စိုးရိမ်လာကြသည်။
ဝမ်ယွဲ့ယွဲ့က သူတို့ကို ကြည့်ကာ -
"ဘာလို့ ကြောက်နေရတာလဲ၊ ငါတို့ ဟယ်ရှန်းဝေ က အနိုင်ကျင့်လို့ လွယ်တဲ့သူတွေမှ မဟုတ်တာ။"
ဟု ဆိုမှသာ သူတို့မှာ စိတ်အေးသွားကြသည်။ မလှမ်းမကမ်းတွင် ထျန်းကျားသစ်မှာ ကြောက်လန့်နေပြီး သူ စကားမှားသွားပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
မထင်မှတ်ထားသည်မှာ အချိန် (၁၀) စက္ကန့်ခန့်အတွင်းတွင်ပင် ဝေဖုန်းမှာ လူတစ်ယောက်ကို ခေါ်၍ ပြန်ရောက်လာသည်။
"ယဲ့ အစ်ကိုကြီး၊ သူတို့ပါပဲ။"
ဝေဖုန်းက ယဲ့ထျန်းဂူ ကို ခေါ်လာသည်။
ဟေးဆန်းတို့ မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ယဲ့ထျန်းဂူမှာ ဆွေဝေ့ သိုင်းကျောင်းတော်၏ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်ကို သပ်ရပ်စွာ ပြင်ဆင်ထားကာ မျက်နှာမှာလည်း နီမြန်းလန်းဆန်းနေသည်။
"ယဲ့ထျန်းဂူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မင်းက..."
ဟေးဆန်း၏ မျက်နှာမှာ မကောင်းလှပေ။
"မင်းရဲ့ အခြေအနေက တော်တော် ကောင်းနေတာပဲ"
အခြား အကြီးအကဲများမှာလည်း မကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်နေသည်။ သူတို့မှာ ယဲ့ထျန်းဂူ ကို လိုက်ရှာနေသည်မှာ သူသည် တစ်နေရာရာတွင် တောင်းရမ်းစားသောက်နေရပြီဟု ထင်ထားမိကြသည်။ သို့သော် သူမှာ ဆွေဝေ့ သိုင်းကျောင်းတော်ထဲတွင် အကောင်းစား ဘဝမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်နေသည်။
"ဒီ... အားလုံးပဲ ဒီကို ရောက်လာပြီဆိုတော့ ဒုက္ခတွေ ကုန်ဆုံးသွားပြီပေါ့။ အသေးစိတ်ကို တောင်ပေါ်ရောက်မှ ပြောကြတာပေါ့။"
ယဲ့ထျန်းဂူက ရယ်မော၍ -
"ဝေဖုန်းနဲ့ တွေ့လို့သာပေါ့၊ အခုတော့ ကျွန်တော်လည်း စိတ်အေးသွားပြီ။"
ဟု ဆိုသည်။
ဝေဖုန်းမှာလည်း သူ၏ လောင်းကြေး အောင်မြင်သွားသဖြင့် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေသည်။ ဝမ်ယွဲ့ယွဲ့တို့မှာမူ မျက်နှာပျက်သွားကြပြီး ထိတ်လန့်နေကြသည်။ ထျန်းကျားသစ်မှာမူ မျက်နှာဖြူဖျော့သွားကာ မျှော်လင့်ချက်တို့ ကင်းမဲ့သွားတော့သည်။ တောင်ခြေမှ လူများမှာလည်း အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ဟေးဆန်းတို့မှာ တကယ်ပင် ချွန်းယမ်ဘုရင်နှင့် ရင်းနှီးနေသည်ကို သိလိုက်ရသည်။
"အဘိုးကြီးတို့၊ တောင်ပေါ်ကို တက်ကြပါဦး။"
ယဲ့ထျန်းဂူက ပြောသည်။
"မရဘူး၊ ငါတို့ရဲ့ ရန်ငြိုးကို မရှင်းရသေးဘူး။"
ဖန်ရွှေက ပြတ်သားစွာ ပြောသည်။
ယဲ့ထျန်းဂူမှာ ဝေဖုန်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ဝေဖုန်းကလည်း ဖြစ်ပျက်သမျှကို အမြန်ဆုံး အသေးစိတ် ပြောပြလိုက်သည်။ ဝမ်ယွဲ့ယွဲ့၏ နောက်ကြောင်းကိုလည်း ထည့်သွင်း ပြောပြလိုက်သည်။
"အမှားအယွင်း တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတာဆိုရင်လည်း ဒီမှာပဲ ရပ်လိုက်ကြတာပေါ့။ ကျွန်မတို့ ပြန်တော့မယ်။"
ဝမ်ယွဲ့ယွဲ့က လက်အုပ်ချီကာ ပြောသည်။
"နေပါဦး။"
ယဲ့ထျန်းဂူက ပြောသည်။
"ကျွန်မဆရာကလည်း ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူပဲ။"
ဝမ်ယွဲ့ယွဲ့က ယဲ့ထျန်းဂူကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောသည်။
"ဝေဖုန်း၊ ချွန်းယမ်တောင်ကို တစ်ခေါက်လောက် သွားပေးပါ။ ချွန်းယမ်ဘုရင်က တရားကျင့်နေပေမဲ့ ဟေးဆန်းတို့ ရောက်နေတယ်လို့ ပြောလိုက်ရင် သူ သိသွားလိမ့်မယ်။ သူ ချက်ချင်း ဆင်းလာလိမ့်မယ်။"
ယဲ့ထျန်းဂူက ဝေဖုန်းကို အမိန့်ပေးသည်။
ဝေဖုန်းလည်း ချက်ချင်းပင် ထွက်သွားပြန်သည်။
ယဲ့ထျန်းဂူက ဝမ်ယွဲ့ယွဲ့ကို ကြည့်ကာ ပြုံး၍ -
"ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတွေရဲ့ ကိစ္စကို ဘုရင်အဆင့်နဲ့ပဲ ဖြေရှင်းလိုက်ကြတာပေါ့။ ခဏလောက် စောင့်ပေးပါ၊ ချွန်းယမ်ဘုရင် ဆင်းလာတော့မယ်။"
ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယွဲ့ယွဲ့မှာ စိတ်ထဲမှပင် တုန်လှုပ်သွားသည်။ အမှန်တကယ်ပင် ထိုကဲ့သို့ အသေးအဖွဲ ကိစ္စကို ဂရုစိုက်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
"ဝမ် အစ်မတော်၊ ဒါက..."
လူငယ်စီးနင်းသူမှာ ဝမ်ယွဲ့ယွဲ့ကို မေးမြန်းသည်။
"မကြောက်ပါနဲ့၊ ငါ့ဆရာက သိုင်းလောကမှာ နာမည်ရှိတဲ့သူပဲ။ အမှားအယွင်း တစ်ခုခုဆိုရင်လည်း ပြေလည်အောင် ဖြေရှင်းလိုက်လို့ ရပါတယ်။"
ဝမ်ယွဲ့ယွဲ့က အေးစက်စွာ ပြောသည်။
မကြာမီပင် လူတစ်စုမှာ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာကြသည်။ ထိုလူစုမှာ အလွန် ထူးဆန်းသည်။ အသက်ကြီးသူများ ပါသလို လူငယ်များလည်း ပါသည်။ တစ်ချို့မှာ ထမ်းစင်ကို ထမ်းလာပြီး ထမ်းစင်ပေါ်တွင် အဘိုးအိုတစ်ယောက် ထိုင်နေသည်။ ဝမ်ယွဲ့ယွဲ့က ဤသူမှာ ချွန်းယမ်ဘုရင် ဖြစ်မည်ဟု ထင်လိုက်သည်။ ဟေးဆန်းတို့မှာလည်း ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
"ဟိုက လွမ်းရှန်းချီ နဲ့ လွမ်းထိုက်ယွဲ့ မဟုတ်လား၊ သူတို့က ဘာလို့..."
အကြီးအကဲများမှာ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေကြသည်။
"ချင်ဝူဆန့် က ဘာလို့ ငှက်ပျောဖက်ကြီး ကိုင်ထားတာလဲ..."
ဖန်ရွှေတို့မှာလည်း အချင်းချင်း ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်နေကြသည်။
မကြာမီပင် ထိုလူစုမှာ အနီးသို့ ရောက်လာသည်။ ဝမ်ယွဲ့ယွဲ့မှာ ထမ်းစင်ပေါ်မှသူကို လက်အုပ်ချီကာ -
"ဟယ်ရှန်းဝေ ရဲ့ ဖေးရင်ဝမ် ရဲ့ တပည့် ဝမ်ယွဲ့ယွဲ့ပါ၊ ချွန်းယမ်ဘုရင် ရှေ့တော်မှောက်မှာ ဂါရဝပြုပါတယ်။"
ဟု ပြောသည်။
"မင်း မှားနေပြီ၊ ငါက ချွန်းယမ်ဘုရင် မဟုတ်ဘူး။"
ထမ်းစင်ပေါ်မှသူက ရယ်မော၍ ပြောသည်။
မဟုတ်ဘူးလား ဝမ်ယွဲ့ယွဲ့မှာ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။
ဝေဖုန်းက အလွန် လေးစားစွာဖြင့် ဖန့်ချန် ကို ကြည့်ကာ -
"ချွန်းယမ်ဘုရင်၊ ဟိုမိန်းကလေးပါ၊ ဖေးရင်ဝမ် ရဲ့ တပည့်လို့ ပြောပါတယ်။"
ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ယွဲ့ယွဲ့တို့မှာ ထိုအချိန်တွင်မှ ဖန့်ချန်ကို ကြည့်လိုက်မိသည်။ ဖန့်ချန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ချွန်းယမ်ဘုရင်က ဤမျှအထိ လူငယ်လေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေပါသလား။
"ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေး ၊ မင်း ရောက်လာလို့ တော်သေးတော့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဒီအတောအတွင်း ဘယ်လောက်တောင် အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရလဲ မင်း မသိဘူး။ ဒီဝမ်ယွဲ့ယွဲ့က ကျွန်တော်တို့ကို ဘယ်လို အနိုင်ကျင့်ခဲ့တာလဲ ဆိုတာ။ ကျွန်တော့်ကိုဆိုရင် မဆိုထားနဲ့၊ သူက ရှန်ထျန်းဖန်း ရဲ့ အသက်ကိုပါ ယူဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ၊ သူမက မင်းရဲ့ ညီမလေးပဲလေ"
ဖန်ရွှေက အော်ဟစ်ကာ တိုင်ကြားသည်။
ညီမလေး ဝမ်ယွဲ့ယွဲ့မှာ အေးခဲသွားသည်။
"ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို ငါ အကုန် သိပြီးပါပြီ။"
ဖန့်ချန်းက ဖန်ရွှေ၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြုံး၍ -
"စိတ်မပူပါနဲ့၊ မင်းတို့အတွက် တရားမျှတမှု ရအောင် ငါ လုပ်ပေးမှာပါ။ ခြေထောက်ကျိုးမလား၊ လက်ကျိုးမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ခေါင်းဖြတ်မလားဆိုတာ မင်းပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါ။"
ဟု ပြောသည်။
ဖန်ရွှေ စကားမပြောရသေးခင်မှာပင် ဝမ်ယွဲ့ယွဲ့တို့မှာ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ ဝမ်ယွဲ့ယွဲ့က အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် မျက်နှာကို တည်ထားကာ -
"ချွန်းယမ်ဘုရင် ကျွန်မက ဟယ်ရှန်းဝေ ရဲ့ သူဌေးကြီး ဝမ် ရဲ့ သမီး၊ ဖေးရင်ဝမ် ရဲ့ တပည့်ရင်းပါ..."
"ဘယ်သူ့ရဲ့ တပည့်ရင်းပဲ ဖြစ်နေပါစေ၊ အသုံးမဝင်ဘူး။"
ဖန့်ချန်းက ဝမ်ယွဲ့ယွဲ့၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
အခန်း (၂၉၄၆) - ငါ့အတွက် အသက်ရှင်ရန် လမ်းတစ်ခု ရှာဖွေရတော့မည်
"ဆွေဝေ့ သိုင်းကျောင်းတော်ရဲ့ ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူဆိုတာ တကယ်ပါပဲ၊ ဖေးရင်ဝမ် ရဲ့ နာမည်ကို ထုတ်သုံးတာတောင် အသုံးမဝင်ဘူး..."
တောင်ခြေရှိ လူအများမှာ စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားနေကြသည်။
ဝမ်ယွဲ့ယွဲ့မှာလည်း ခဏမျှ ကြောင်အသွားသည်။ သူမ သိုင်းလောကသို့ စတင် ဝင်ရောက်လာကတည်းက ယခုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးနှင့် တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးချေ။ ဤသည်မှာလည်း ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် တိုက်ရိုက် ပဋိပက္ခဖြစ်ခြင်း ဖြစ်ရာ သူမမှာ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဘဲ ပူပန်နေရသည်။
"ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေး၊ ဖေးရင်ဝမ် ဆိုတာ ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတွေထဲမှာ နာမည်ကျော်ကြားတဲ့သူ ဖြစ်သလို ကျွန်တော်တို့ ဆွေဝေ့ သိုင်းကျောင်းတော်က ကျောက်ဘုရင် နဲ့လည်း အနည်းငယ် ရင်းနှီးမှု ရှိတယ်လို့ ကြားဖူးပါတယ်..."
ဝေဖုန်းက ရုတ်တရက် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ယဲ့ထျန်းဂူတို့မှာမူ ထိုစကားကို ကြားသော်လည်း မည်သို့မျှ မခံစားရဘဲ တည်ငြိမ်နေကြသည်။ ဖန့်ချန်းမှာလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင်၊ ကြားပင် မကြားလိုက်သည့်အလား တည်ငြိမ်နေသည်။ ဝေဖုန်းမှာ ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားကာ စကားဆက်မပြောတော့ဘဲ သူ့စိတ်ထဲတွင်မူ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ဖြင့် တဖျပ်ဖျပ် တောက်နေလေသည်။
သူ ယခုကဲ့သို့ ပြောရခြင်းမှာ သူ့အနေဖြင့် မည်သည့်ဘက်က ရပ်တည်သည်ကို ပြသလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်ကြိမ် အမှားလုပ်မိခြင်းမှာ ကြောက်စရာ မဟုတ်၊ ယခုတစ်ကြိမ်အပြီးတွင် မှန်ကန်သည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း လျှောက်လှမ်းနိုင်လျှင် အခွင့်အရေး ရှိလာမည် မဟုတ်ပါလော။
ဝမ်ယွဲ့ယွဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားသည်။ ဝေဖုန်း၏ အသံမှာ အလွန်တိုးသော်လည်း ကျောက်ဘုရင် ဟူသည့် နာမည်ကို သူမ ကြားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ ဆရာက ထိုဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူအကြောင်း ပြောပြဖူးသည်ကို ချက်ချင်း အမှတ်ရသွားသည်။
သူမက လက်အုပ်ချီကာ -
"ချွန်းယမ်ဘုရင်၊ ကျွန်မဆရာနဲ့ ဒီကျောင်းတော်က ကျောက်ဘုရင်တို့နဲ့ ရင်းနှီးမှု အနည်းငယ် ရှိပါတယ်..."
ဟု ပြောသည်။
"အသုံးမဝင်ဘူး၊ ကျောက်ဘုရင်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ရွှေဗုဒ္ဓဘုရင်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် အသုံးမဝင်ဘူး။"
ဖန့်ချန်းက ခေါင်းကို အသာအယာ ခါလိုက်သည်။ ဝမ်ယွဲ့ယွဲ့တို့၏ မျက်နှာများမှာ တစ်ခဏချင်းပင် ကြည့်မကောင်းအောင် ပျက်သွားကြသည်။
"မင်းတို့ ပြောကြစမ်း၊ သူတို့ကို ဘယ်လို စီရင်ရမလဲ။"
ဖန့်ချန်းက ဖန်ရွှေတို့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ မေးသည်။
ရှန်းထျန်းဖန်းက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် -
"ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေး၊ သူမက ကျွန်မကို ဖမ်းမိရင် သူမရဲ့ အစေခံ ဖြစ်ခိုင်းမယ်၊ အညစ်ပတ်ဆုံးနဲ့ အပင်ပန်းဆုံး အလုပ်တွေကို လုပ်ခိုင်းမယ်လို့ ပြောခဲ့တာပါ။"
"ဒါဆိုရင် သူမကို ကျွန်မတို့ ဆွေဝေ့ သိုင်းကျောင်းတော်ကို ခေါ်သွားပြီး အလုပ်ခိုင်းလိုက်ရင် ကောင်းမယ်၊ အညစ်ပတ်ဆုံးနဲ့ အပင်ပန်းဆုံး အလုပ်တွေကို သူမပဲ လုပ်ပါစေ။"
ဝမ်ယွဲ့ယွဲ့၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှန်းထျန်းဖန်းကို ထိတ်လန့်ဒေါသထွက်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမဘေးရှိ လူငယ်စီးနင်းသူများမှာလည်း ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သွားကြသည်။
"အညစ်ပတ်ဆုံးနဲ့ အပင်ပန်းဆုံး အလုပ်တွေ..."
ဖန့်ချန်က အနည်းငယ် ခက်ခဲသွားဟန်ဖြင့် -
"ဒီအလုပ်တွေက ချွန်းယမ်တောင်မှာ လုပ်ပြီးသား လူရှိနေပြီလေ။"
ဟု ပြောသည်။
"ဘယ်သူလဲ။" လူတိုင်းမှာ သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်ကြသည်။
"ကော်ယန်လီ။" ဖန့်ချန်က ပြန်ဖြေသည်။
ဖန်ရွှေတို့မှာ ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီးမှ သဘောပေါက်သွားကြသည်။ ကော်ယန်လီမှာ အဘယ်ကြောင့် ထိုနေရာတွင် ရှိနေသနည်းဟု အံ့သြမိသော်လည်း၊ သူက ရှေးယခင်ကပင် ဤ ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေးနှင့် ပြင်းထန်သော ပဋိပက္ခ ဖြစ်ဖူးကြောင်းကိုမူ သူတို့ သိကြသည်။
"ဒါပေမဲ့ သူမကို အကူအညီပေးခိုင်းလို့ ရပါတယ်။ ကော်ယန်လီ က ဒီနောက်ပိုင်း အလုပ်တွေ အရမ်းများနေတာလေ။"
ဖန့်ချန်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငြိမ့်လိုက်ပြီး -
"ဒီအတိုင်းပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြစို့၊ ဒီလူအုပ်စုကို ချွန်းယမ်တောင်ကို ခေါ်သွားပြီး အလုပ်ခိုင်းလိုက်။ အစေခံတွေ လိုနေတာနဲ့ အတော်ပဲ၊ သူတို့ကိုပဲ အစားထိုးလိုက်တော့။"
"ချွန်းယမ်ဘုရင် ကျွန်မက ဟယ်ရှန်းဝေ ရဲ့ တပည့်၊ ကျွန်မဆရာကလည်း ဂုဏ်သရေရှိတဲ့ ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်၊ ဆွေဝေ့ သိုင်းကျောင်းတော်ကို အားကိုးနေရုံနဲ့တင် ရှင်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး..."
ဝမ်ယွဲ့ယွဲ့က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သည်။ သို့သော် စကားအဆုံးတွင် သူမနှင့် သူမ ခေါ်လာသော လူငယ်စီးနင်းသူများမှာ လေပြင်းမုန်တိုင်း တစ်ခုကဲ့သို့သော အရှိန်အဝါဖြင့် လွင့်စင်သွားကြပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ အသီးသီး လဲကျကုန်သည်။
"အခုချက်ချင်း သေမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ချွန်းယမ်တောင်ကို တက်ပြီး အစေခံ အဖြစ် အလုပ်လုပ်မလား၊ မင်းတို့ ကိုယ့်ဘာသာ ရွေးလိုက်။"
ဖန့်ချန်က အေးဆေးစွာ ပြောသည်။
ဝမ်ယွဲ့ယွဲ့၏ မျက်ဝန်းတို့တွင် ထိတ်လန့်မှုများ လွှမ်းခြုံသွားသည်။ သူမက ဟင်းလင်းပြင် အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်ပါလျက်နှင့် တစ်ဖက်လူ၏ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံမျှဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး အားအင်ကုန်ခမ်း သွားရသည်မှာ ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတို့၏ နည်းလမ်းများက ဤမျှ ကြောက်စရာ ကောင်းလှပါသလော။
ဖန်ရွှေတို့မှာလည်း ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်။ ဖန့်ချန်က မည်သည့်နည်းလမ်းဖြင့် ဆွေဝေ့ သိုင်းကျောင်းတော်ထဲ ရောက်လာမှန်း မသိခဲ့သော်လည်း၊ တစ်နှစ်ပင် မပြည့်သေးသည့် အချိန်အတွင်းမှာပင် ထိုမျှ စွမ်းအားကြီးမားသွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ကြပေ။
အားလုံးက တစ်ချိန်တည်းမှာ စတင်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါလော။
ဝမ်ယွဲ့ယွဲ့တို့မှာလည်း အရှုံးပေးလိုက်ကြပြီး ပြန်လည် တော်လှန်ရန် မစွမ်းသာတော့ဘဲ ဖန့်ချန်တို့နောက်သို့ လိုက်ပါကာ ချွန်းယမ်တောင်သို့ ဦးတည်သွားကြသည်။
လမ်းခုလတ်တွင် ဖန့်ချန်က ဝေဖုန်းကို ပြုံး၍ ပြောသည်မှာ -
"နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ဖြစ်ပြီးကတည်းက မင်းလည်း လောကဓံကို နားလည်လာတာပဲ၊ ပြန်သွားပြီး ကောင်းကောင်း ကျင့်ကြံပါ။ အကယ်၍ တခြားသူတွေ မဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ အခက်အခဲမျိုး ကြုံလာရင် ချွန်းယမ်တောင်ကို လာပြီး ငါ့ကို ရှာလိုက်။"
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ချွန်းယမ်ဘုရင်"
ဝေဖုန်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တုံ့ပြန်သည်။ သူ စောင့်မျှော်နေသည့် စကားမှာ ထိုစကားပင် ဖြစ်သည်။ သူက ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်ပြီးမှ လှည့်ထွက်သွားသည်။
ချွန်းယမ်တောင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဖန့်ချန်က လွမ်းထိုက်ယွဲ့ကို ခေါ်ပြီး ဝမ်ယွဲ့ယွဲ့တို့ကို အလုပ်နေရာ ချပေးလိုက်သည်။ ကော်ယန်လီမှာလည်း သူတို့ကို အညစ်အကြေးများ ရှင်းလင်းရန် အကူအညီပေးသည့်အတွက် စိတ်သက်သာရာ ရသွားလေသည်။
"မင်းတို့ ဒီကို ရောက်လာပြီဆိုတော့ ဆွေဝေ့ သိုင်းကျောင်းတော်မှာ ကောင်းကောင်း ကျင့်ကြံကြ၊ နောင်တစ်ချိန်မှာ အမှားမှန်ထွင်းဖောက် မျက်လုံး ကို နားလည်သဘောပေါက်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိမလားဆိုတာ ကြည့်ပေါ့။"
"ဒါပေမဲ့ တစ်ခု သတိပေးရမယ်၊ ဒီနေရာမှာ မသေနဲ့၊ သေသွားရင် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းနဲ့ အသက်စွမ်းအင်တစ်ချောင်း ဆုံးရှုံးတာမျိုး မဟုတ်ဘူး။"
ဖန့်ချန်က တည်ကြည်သော မျက်နှာဖြင့် မှာကြားသည်။
"ဘာ" ဖန်ရွှေတို့မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။
ဖန့်ချန်က အသေးစိတ် ရှင်းမပြသော်လည်း ဖန်ရွှေတို့မှာ ဖန့်ချန်၏ စကားကို အလွန် ယုံကြည်ကြသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် ကြောက်လန့်သွားကြသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဖန့်ချန်က တောင်တန်း စွမ်းအင်သွင်းနည်း ကို ချက်ချင်း ပေးအပ်လိုက်သဖြင့် သူတို့၏ အာရုံများမှာ ကျင့်စဉ်ဆီသို့ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။
နောက်ရက်များမှာ အလွန် ငြိမ်းချမ်းနေသည်။ ဖန့်ချန်း၏ ကျင့်စဉ်မှာ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သည့်နှုန်းဖြင့် တိုးတက်လာသည်။ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ အမှာမှန်ထွအမှာမှန်ထွင်းဖောက် ၏ အစွမ်းအငွေ့သက်များကိုလည်း ပိုမို များပြားစွာ ပေါင်းစပ်နိုင်လာသည်။ သူ့ကျင့်စဉ် တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ စွမ်းအားများ ပေါင်းစပ်သည့်နှုန်းမှာလည်း ပိုမြန်လာသည်။
အစေခံဆောင်တွင် ဝမ်ယွဲ့ယွဲ့တို့မှာ အလုပ်ပြီး၍ ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ အသက်မဲ့နေသော ရုပ်အလောင်းများအတိုင်း မျက်နှာပေါ်တွင် အမူအရာ ကင်းမဲ့နေကြသည်။ သူတို့ တစ်ယောက်စီတိုင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အနံ့ဆိုးများ ထွက်ပေါ်နေပြီး မည်မျှပင် ရေချိုးသန့်စင်စေကာမူ မပျောက်ပျက်နိုင်တော့ပေ။ သူတို့အတွက်တော့ သူတို့ ကိုယ်တိုင် ညစ်ပေသွားခဲ့ပြီ။ လုံးဝ ညစ်ပေသွားခဲ့ပြီ။
"ကော်ယန်လီ၊ မင်းတို့ တကယ်ပဲ ဘာတွေ ကြံစည်နေတာလဲ။"
လွမ်းထိုက်ယွဲ့က ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထားကြည့်ရှုရင်း တိုးတိုးလေး မေးသည်။ လွမ်းရှင်းချီနှင့် ချင်ဝူဆန့်တို့မှာလည်း အနားတွင် ရှိနေကြပြီး စကားမပြောသော်လည်း နားထောင်ရန်အတွက် နားစွင့်နေကြသည်။ ချင်ဝူကျိုးကမူ တစ်နေရာတွင် ထိုင်၍ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟပေ။
"ဒီလိုဆိုပါစို့၊ သိုင်းကျောင်းတော်ကြီးလေးခု အကုန်လုံးမှာ ငါတို့ လူတွေ ရှိတယ်။ ချင်းထျန်း ဓားပြ တွေမှာတောင် ငါတို့ လူတွေ ရှိတယ်။"
ကော်ယန်လီက မျက်နှာပေါ်တွင် အမူအရာ ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ပြောသည်။
"ဘိုးဘေးငယ် ကလည်း အခု ဒီနေရာမှာပဲ ရှိနေပြီး အကြီးအကျယ် ကြံစည်နေတယ်။ ဒီအစီအစဉ်က မကြာခင် အောင်မြင်တော့မှာ၊ အောင်မြင်တဲ့နေ့ကျရင် ငါတို့ ဒီလို အရှက်ခွဲခံရစရာ မလိုတော့ဘူး။"
"တကယ်လား။" လွမ်းထိုက်ယွဲ့၏ မျက်လုံးတို့တွင် အရောင်တောက်သွားသည်။
"တကယ်ပေါ့ " ကော်ယန်လီက အေးစက်စက် ဆိုသည်။
" အမှားမှန် စစ်မြေပြင်ကို အရင်ဆုံး ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တာ ငါတို့ပဲ၊ အဲ့ဒီ ဖန့် ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အသာစီးရခွင့် ပေးမှာလဲ။ ဘုရင်အဆင့်လား ဘိုးဘေးငယ်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ ဘာမှ မဟုတ်ဘူး။"
"ဘိုးဘေးငယ်က အပြင်မှာ ဖန့်ချန်ကို ရှုံးနိမ့်ထားပြီးပြီလေ။"
ချင်ဝူဆန့်က ရုတ်တရက် သတိပေးလိုက်သည်။
"အပြင်ဆိုတာ အပြင်ပဲ၊ အမှားမှန် စစ်မြေပြင်က အမှားမှန် စစ်မြေပြင်ပဲ။ အဲ့ဒီအပြင် ဘိုးဘေးငယ်သာ ဒီတစ်ခေါက် အောင်မြင်သွားရင် အပြင်ကို ပြန်သွားရင်တောင် အဲ့ဒီ ဖန့် ဆိုသူက သူ့ပြိုင်ဘက် မဟုတ်တော့ဘူး။"
ကော်ယန်လီက အေးဆေးစွာ ပြောသည်။
လွမ်းထိုက်ယွဲ့တို့၏ မျက်ဝန်းတို့တွင် အံ့ဩမှုများ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ကော်ယန်လီက အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ယုံကြည်မှု ရှိနေသည်ကို မသိသော်လည်း သူတို့ စိတ်ထဲတွင်မူ စိတ်အားတက်ကြွမှုများ အနည်းငယ် တိုးပွားလာသည်။
...
...
"ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေး၊ သူတို့ ပြောသွားတာ ဒါတွေပါပဲ။"
ချင်ဝူကျိုးက ဖန့်ချန်း၏ ရှေ့တွင် ရပ်ကာ အထက်ပါ စကားဝိုင်းကို ပြန်လည် ပြောပြသည်။
"ဒီလိုဆိုတော့ မင်းတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးငယ် ကြံစည်နေတဲ့ အရာက အတော်ကြီးမားမှာပဲ၊ မဟုတ်ရင် ကော်ယန်လီကို ဒီလောက်အထိ ယုံကြည်မှု ရှိအောင် လုပ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"
ဖန့်ချန်က သိချင်စိတ်ဖြင့် ပြောသည်။
ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်
"ချင်ဝူကျိုး၊ မင်းက ဒီကိစ္စတွေကို ငါ့ကို ပြောပြစရာ မလိုပါဘူး။"
ဟု ဆိုသည်။
"ကျွန်တော် အိုမင်းသေဆုံးတော့မှာ ဖြစ်ပေမဲ့ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို မဟာအိပ်မက်သီး မပေးဘူး၊ ကျွန်တော် အပြင်ထွက်ခွင့်လည်း မရဘူး။ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို ဒီနေရာကနေ ထွက်ခွင့်ပေးဖို့ စိတ်ကူးမရှိတာ ဖြစ်မယ်လို့ ထင်တယ်။ မဟာအိပ်မက်သီးက ရှားပါးတော့ သူတို့က တခြားသူတွေဖြစ်တဲ့ ချင်ဝူဆန့်၊ ချင်ဖိုကျား တို့လို လူတွေကိုပဲ ပေးဖို့ စီစဉ်ထားတာ ဖြစ်မယ်။"
ချင်ဝူကျိုးက အိုမင်းသော အသံဖြင့် ဆိုသည်။
"ကျွန်တော့်အတွက် အသက်ရှင်ဖို့ လမ်းတစ်ခု ရှာဖွေရတော့မယ်။"
"ရပါတယ်။ ငါ မင်းကို အသက်ရှင်ဖို့ လမ်းတစ်ခု ပေးနိုင်တယ်။ တခြား သတင်းအချက်အလက်တွေ ရှိသေးရင် အချိန်မီ လာပြောပါ။"
ဖန့်ချန်းက ခေါင်းကို အသာအယာ ငြိမ့်လိုက်သည်။
ချင်ဝူကျိုးမှာ သူပြောသလို ဖန့်ချန်က လက်ခံလိုက်သည့်အတွက် စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချနိုင်သွားတော့သည်။