အခန်း (၂၉၄၉-၂၉၅၀)

အခန်း (၂၉၄၉) - မင်း တို့ထဲက ဘယ်သူမကျေနပ်တာလဲ

​"ကျောင်းတော်ရှင်၊ ကျွန်တော် အကြံပြုချင်တာက ချွန်းယမ်ဘုရင် ကို တစ်ခေါက်လောက် သွားခိုင်းလိုက်ပါ။ သူက ငယ်ရွယ်တယ်၊ သွေးဆူကြွကြွနဲ့ အားမာန်အပြည့် ရှိတယ်၊ ဒီတစ်ခေါက် တားမြစ်နယ်မြေကြီးထဲမှာ ပွတ်တိုက်လေ့ကျင့်လိုက်ရင် သူ ဘုရင်အဆင့် (၂) ကိုတောင် တက်လှမ်းနိုင်သွားလိမ့်မယ်။"

​ကျောက်ဘုရင် က အကြံပြုလိုက်သည်။ ထိုစကား ထွက်လာသည်နှင့် တောင်ထိပ်ပိုင်ရှင် အများအပြားမှာလည်း အသီးသီး ထောက်ခံကြောင်း ပြောဆိုလာကြသည်။ ကျောင်းတော်ရှင်က ဖန့်ချန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ

"ချွန်းယမ်ဘုရင်၊ မင်း သွားဖို့ ဆန္ဒရှိလား။" ဟု မေးသည်။

​"သွားဖို့ကတော့ ပြဿနာ မရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ လောင်းကြေးတွေကို ဘယ်လို ခွဲဝေကြမှာလဲ။"

ဖန့်ချန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မေးလိုက်သည်။

​တောင်ထိပ်ပိုင်ရှင် အတော်များများမှာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး စိတ်ထဲမှ အသာအယာ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။ 'မွေးကင်းစ နွားသငယ်က ကျားကို မကြောက်' ဆိုသလိုပင်။ သူတို့ကဲ့သို့သော ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများသည် တားမြစ်နယ်မြေကြီးထဲတွင် သိုင်းကျောင်းတော် လေးခု၏ ပြိုင်ပွဲမှာ အလွန်အန္တရာယ်များကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိနေကြသည်။

၎င်းမှာ အခြားကျောင်းတော်များမှ ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများနှင့် ရင်ဆိုင်ရုံတင်မကဘဲ တားမြစ်နယ်မြေကြီးထဲတွင် ရှိနေသော အလွန်အားကောင်းသည့် သဏ္ဌာန်မဲ့သားရဲ များကိုလည်း ရင်ဆိုင်ရဦးမည် ဖြစ်သည်။ လုံလောက်သော ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများ အပြန်အလှန် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု မရှိပါက ကိုးသေတစ်ရှင် အခြေအနေသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

​"အကယ်၍ လောင်းကြေးကို အနိုင်ရခဲ့ရင် လောင်းကြေးထဲက ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကို ထွက်တိုက်တဲ့ ဘုရင်အဆင့် သုံးယောက်က ခွဲဝေယူရမယ်။ အကယ်၍ စစ်ပွဲအတွင်းမှာ ကျဆုံးသွားခဲ့ရင်တောင် သူတို့ရဲ့ နောက်မျိုးဆက်တွေဆီ လက်ဆင့်ကမ်း ပေးသွားနိုင်တယ်။"

ကျောင်းတော်ရှင်က ပြောသည်။

​ဖန့်ချန်က

"ကောင်းပြီ၊ ကျွန်တော် သွားမယ်။"

ဟု ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ကျောက်ဘုရင်မှာ ဖန့်ချန် ဤမျှမြန်မြန် အဖြေပေးလိုက်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားသဖြင့် ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားသည်။

​"နောက်ထပ် နှစ်ယောက် လိုသေးတယ်၊ ဘယ်သူတွေ သွားချင်ကြလဲ။"

ကျောင်းတော်ရှင်က ကျန်ရှိသော ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများကို ကြည့်လိုက်သည်။ လူအများမှာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်နေကြပြီးနောက် ဖန့်ချန်နှင့် အလားတူ နောက်ခံရှိသော ဘုရင်အဆင့် နှစ်ဦးက ထွက်လာကာ သွားမည်ဟု အကြောင်းပြန်ကြသည်။

​"တောင်ထိပ်၃၆ခုက ပိုင်ရှင်တွေထဲမှာ တစ်ယောက်တောင် မသွားချင်ကြဘူးပေါ့လေ၊ သိုင်းကျောင်းတော်ထဲမှာ ကြာကြာနေပြီးတော့ သွေးဆူကြွကြွ စိတ်ဓာတ်တွေ ပျောက်ဆုံးကုန်ကြပြီပဲ။"

ကျောင်းတော်ရှင်က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ထရပ်လိုက်သည်။

​တောင်ထိပ်ပိုင်ရှင် အသီးသီးမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး စိတ်မကောင်းသည့် အမူအရာဖြင့် ပြန်သွားကြသည်။ ဖန့်ချန်လည်း ထရပ်ကာ ထွက်ခွာလာခဲ့ရာ တံခါးပေါက်ဝတွင် လီဝင်ချင်း နှင့် တိုးမိသည်။

​လီဝင်ချင်းက အမြန်ရှေ့တိုးလာကာ

"ဖန့် ဆရာဦးလေး၊ ဆရာက ခင်ဗျားကို ခဏလာခဲ့ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ထားပါတယ်"

ဟု ပြောသည်။

​"ဟောက်ယန်ဘုရင်က ကျင့်ကြံနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။"

ဖန့်ချန်က မေးသည်။

​လီဝင်ချင်းက တခြားသူများ မကြားအောင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်

"ဆရာ ကျင့်ကြံရာက ထွက်လာပါပြီ။ ဖန့် ဆရာဦးလေးနဲ့ တားမြစ်နယ်မြေကြီး အကြောင်း ပြောစရာရှိလို့ပါ"

ဟု တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

​ဖန့်ချန်က ခေါင်းငြိမ့်၍

"ဒါဆိုရင် သွားလိုက်မယ်။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

​ဟောက်ယန်တောင်။

​ဖန့်ချန် ဟောက်ယန်ဘုရင်နှင့် ထပ်မံတွေ့ဆုံသည့်အခါ သူ၏ အငွေ့အသက်မှာ အရင်ကထက် အများကြီး ပိုမိုအားကောင်းနေသည်ကို သတိထားမိသည်။ သို့သော် ဘုရင်အဆင့် ကျော်လွန်သွားသည်အထိတော့ မဟုတ်သေးပေ။

​"ဟောက်ယန်ဘုရင်၊ မတွေ့တာ ကြာပြီ၊ ကျင့်စဉ်တွေ တိုးတက်လာတာပဲ။"

ဖန့်ချန်က ရယ်မော၍ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

​ဟောက်ယန်ဘုရင်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး

"ကျွန်တော် စွမ်းအင်အားဖြည့်ဆေးလုံး တစ်လုံးကို အလကားဖြုန်းတီးလိုက်သလို ဖြစ်သွားတယ်။ နှစ် ၆၀ စာ ကျင့်စဉ်မှာ ၇၀၊ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက် ဆုံးရှုံးသွားတယ်။ အခု ကျွန်တော့်အဆင့်က ကျောင်းတော်ရှင်နဲ့ သိပ်မကွာတော့ပေမဲ့ နောက်ထပ် တိုးတက်ဖို့ဆိုရင် စွမ်းအင်အားဖြည့်ဆေးလုံး ထပ်မရရင် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ ဒါက ပါရမီချင်း ကွာခြားချက်ပဲလေ၊ ဧကရာဇ်အဆင့် တက်ဖို့က ဘယ်လောက်တောင် ခက်ခဲလိုက်သလဲ။"

ဟု ပြောသည်။

​ဖန့်ချန် သူ၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သည်။ စွမ်းအင်အားဖြည့်ဆေးလုံး သည် နှစ် ၆၀ စာ ကျင့်စဉ်ကို တိုးတက်စေသည်ဟု ဆိုသော်လည်း အသုံးပြုသူ၏ ပါရမီပေါ်တွင် မူတည်သည်။ ပါရမီကောင်းလျှင် ၈၀၊ ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းကို စုပ်ယူနိုင်သော်လည်း ပါရမီညံ့လျှင် မည်မျှပင် ဖြစ်လာမည်ကို မပြောနိုင်ပေ။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဟောက်ယန်ဘုရင်မှာ ဘုရင်အဆင့် (၂) မှ (၃) သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သဖြင့် တိုးတက်မှုတော့ ရှိပါသည်။

​"ချွန်းယမ်ဘုရင်၊ မင်းက ကျွန်တော့်ထက် ငယ်တယ်။ နောက်ပိုင်း ဧကရာဇ်အဆင့် တက်ဖို့ အခွင့်အရေးက ကျွန်တော့်ထက် ပိုသာတယ်။ တချို့ကိစ္စတွေကို ကျွန်တော် တိုက်ရိုက် မပြောနိုင်လို့ လီဝင်ချင်းကို လွှတ်ခေါ်ခိုင်းတာပါ။ မင်း တားမြစ်နယ်မြေကြီးကို သွားဖို့ သဘောတူထားတယ် မဟုတ်လား။"

ဟု ဟောက်ယန်ဘုရင်၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်သွားသည်။

​"ဟုတ်တယ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။" ဖန့်ချန်က စပ်စုလိုက်သည်။

​"ပြဿနာက အကြီးကြီးပဲ။ သိုင်းကျောင်းတော် လေးခုကြားက ပြိုင်ပွဲတွေကို တားမြစ်နယ်မြေကြီးထဲမှာ လုပ်တာ ၃ ကြိမ်ပဲ ရှိဖူးတယ်။"

ဟောက်ယန်ဘုရင်က ရှေးဟောင်း စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူကာ စာမျက်နှာတစ်ခုကို လှန်ပြလိုက်သည်။

"ဒီမှာ ကြည့်၊ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၃၀၀ က ပြိုင်ပွဲမှာ တစ်ကျောင်းကို ဘုရင်အဆင့် ၃ ယောက်၊ ဟင်းလင်းပြင်အဆင့် ၃၀၊ အင်အားအဆင့် ၃၀၀ ပို့ခဲ့ကြတယ်။ လူ ၁၀၀၀ ကျော်ထဲက အသက်ရှင်ပြီး ထွက်လာတာ လက်ချိုးရေလို့ ရတဲ့သူပဲ ရှိတယ်။ ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူဆို တစ်ယောက်မှ အသက်မရှင်ဘူး။ အဲ့ဒီတုန်းက လင်ဇယ် သိုင်းကျောင်းတော်က နိုင်သွားတယ်။"

​သူ နောက်ထပ် စာမျက်နှာတစ်ခုကို လှန်ပြလိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၈၀၀ ကလည်း ဒီအတိုင်းပဲ၊ တစ်ယောက်မှ အသက်မရှင်ဘူး။"

​ဖန့်ချန် စာအုပ်ထဲတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်ကို အသေအချာ ကြည့်လိုက်သည်။ မည်မျှသွားပြီး မည်မျှသေဆုံးကာ မည်မျှအသက်ရှင်သည်အထိ အသေးစိတ် ရေးထားသည်။

​"အဲ့ဒီထက် ပိုစောတာတော့ ကျွန်တော်လည်း မရနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒီစာအုပ်ကို ရတာတောင် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၈၀၀ က အသက်ရှင်ပြီး ထွက်လဟင်းလင်းပြင် အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူက ကျွန်တော့်ဘိုးဘေး ဖြစ်နေလို့ပါ။ ဘိုးဘေးက မှာခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒီလိုမျိုးနဲ့ ကြုံရင် လုံးဝ မသွားရဘူး၊ သွားရင် ဆယ်စ တစ်စပဲ ရှင်မယ့်အခွင့်ရေး ရှိတယ်တဲ့။"

​ဟောက်ယန်ဘုရင်က ဖန့်ချန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း

"ဒီမတိုင်ခင်က ဘယ်နှစ်ခါ ရှိဦးမလဲဆိုတာ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စက သိပ်ကို မသင်္ကာစရာ ကောင်းတယ်။ မင်း သဘောတူထားပြီးသားဆိုတော့ ပြန်ရုပ်သိမ်းလို့ မရတော့ဘူး။ သွားတဲ့အခါ သတိထားပါ။ ငါ စိတ်ကူးယဉ်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။"

ဟု ပြောသည်။

​ဖန့်ချန်မှာ အတွေးနက်သွားသည်။ ဘိုးဘေးငယ် တို့အုပ်စုမှာလည်း အစောပိုင်းကတည်းက ဤနယ်မြေတွင် လှုပ်ရှားနေခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။ နှစ် ၃၀၀၊ နှစ် ၈၀၀ ဆိုသည်မှာ သူတို့အတွက် အချိန်အတော်ကြာသော်လည်း သူတော်စင်များ အတွက်မူ ဘာမျှမဖြစ်ပေ။

​"ဒီကိစ္စက ဘိုးဘေးငယ် တို့နဲ့များ ဆက်စပ်နေမလား။ သူတို့ တစ်ခုခု ကြံစည်နေတယ်လို့ ပြောမထားဘူးလား။"

ဖန့်ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် စိတ်ဝင်စားမှုများ တိုးပွားလာသည်။ သူသည် အမှားမှန်ထွင်းဖောက် မျက်လုံး ကို နားလည်ပြီးပြီ ဖြစ်သဖြင့် အပြင်ရောက်လျှင် ဧကရာဇ်မျက်လုံး နှင့် ဆက်စပ်မှု ရှိမရှိ စစ်ဆေးရမည်။ ဒီတစ်ခေါက် တားမြစ်နယ်မြေကြီးထဲ သွားခြင်းက သူတို့၏ အကြံအစည်များကို သိနိုင်မည့် အခွင့်အရေး ဖြစ်နိုင်သည်။

​"သတိပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဟောက်ယန်ဘုရင်၊ ကျွန်တော် သတိထားပါ့မယ်။ အပြင်ရောက်တဲ့အချိန်မှာ ချွန်းယမ်တောင်ကိစ္စကိုလည်း... "

ဖန့်ချန်က မေးသည်။

​"ချွန်းယမ်တောင် အတွက် စိတ်မပူနဲ့၊ ငါ စောင့်ရှောက်ပေးမယ်။ ဝမ်ယွဲ့ယွဲ့ ကိစ္စလည်း ကြားထားတယ်။ သူတို့ကို သင်ခန်းစာ ပေးရမှာပေါ့၊ မင်း ပြန်မရောက်မချင်း သူတို့ ချွန်းယမ်တောင်ကနေ ထွက်လို့ မရဘူး။"

ဟောက်ယန်ဘုရင်က ပြုံး၍ ပြောသည်။

​"ဟောက်ယန်ဘုရင် စကားကြောင့် စိတ်အေးသွားပါပြီ။"

ဖန့်ချန်က နှုတ်ဆက်ကာ ပြန်လာခဲ့သည်။

​တစ်လခန့် အကြာတွင် ဖန့်ချန်တို့အဖွဲ့ တားမြစ်နယ်မြေကြီးဆီသို့ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။ ဖန့်ချန် ထွက်သွားသည်နှင့် ကော်ယန်လီ တို့အဖွဲ့က ဒွမ်ချင်းရှန်း တို့ရှိရာသို့ ရောက်လာကြသည်။

​"ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။" ဖန်ရွှေ က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးသည်။

​"ဖန့်ချန် ထွက်သွားပြီ၊ ဒီ ချွန်းယမ်တောင်မှာ ငါတို့ ဆက်နေစရာ မလိုတော့ဘူး။"

ကော်ယန်လီ က အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်သည်။ ဝမ်ယွဲ့ယွဲ့ တို့လည်း သူတို့နောက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်ပါလာကြသည်။

​"ဒီ ချွန်းယမ်တောင်မှာ ဖန့်ချန် မရှိတော့ရင် မင်း တို့... "

ယန်လီ၏ အကြည့်မှာ ဒွမ်ချင်းရှန်း၊ ယဲ့ထျန်းဂူ၊ မုန့်ထျန်းရှု၊ အကြီးကဲငါးဦး၊ ရှဲ့အာမန်၊ ဝမ်ချုံစန်း၊ ဖန့်ကျစ်ရွှယ် တို့ဆီကို တစ်ချက်ချင်း ဖြတ်ကျော်သွားပြီးနောက် ဖန်ရွှေ တို့ဆီသို့ ရောက်လာသည်။

"မင်းတို့ထဲမှာ အင်အားအဆင့်တောင် မရှိတဲ့ကောင်တွေက ငါတို့ကို တားနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ဒီနေ့ ငါတို့ တောင်ပေါ်က ဆင်းမယ်၊ မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူ မကျေနပ်တာလဲ။"

​မုန့်ထျန်းရှု က ရယ်မော၍ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် တံခါးဝမှ အရိပ်တစ်ခု ဝင်လာသည်။ လီဝင်ချင်း က ဒွမ်ချင်းရှန်း တို့အနားသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာပြီး ကော်ယန်လီကို လှည့်ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက်

"ချွန်းယမ်ဘုရင် သွားတဲ့အခါ ချွန်းယမ်တောင်ကို စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ ကျွန်တော့်ကို မှာထားတယ်။ ကော်ယန်လီ၊ အလုပ်ပြန်လုပ်တော့။"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

​"လီ အကြီးအကဲ..."

ကော်ယန်လီ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်သွားသည်။

​အခန်း (၂၉၅၀) - ငါ့စိတ်ကြိုက်ပဲ

​ကော်ယန်လီ တို့အဖွဲ့၏ ခုခံမှုမှာ ခဏလေးအတွင်းမှာပင် အဖိနှိပ်ခံလိုက်ရပြီး အားလုံးမှာ စည်းကမ်းတကျနှင့် အစေခံဆောင်သို့ ပြန်သွားကာ အလုပ်လုပ်ကြရတော့သည်။

​လီဝင်ချင်း က ဒွမ်ချင်းရှန်း ဆီသို့ လှည့်ကာ ပြုံး၍ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

​"ဒွမ် အဘိုးအို၊ ချွန်းယမ်ဘုရင် က မှာထားခဲ့ပါတယ်။ သူ မရှိတဲ့ အချိန်ကာလအတွင်းမှာ ချွန်းယမ်တောင် ကို ကျွန်တော်ကပဲ တာဝန်ယူပြီး ခင်ဗျားတို့နဲ့ ပူးပေါင်း စောင့်ရှောက်ပေးပါ့မယ်တဲ့။ တစ်ခုခု အခက်အခဲ ရှိရင်လည်း ပြောပါ။ ကျွန်တော်နဲ့ ဟောက်ယန်တောင် ဘက်ကနေ အပြည့်အဝ ပံ့ပိုးပေးပါ့မယ်။"

​"အဆင်ပြေပါတယ်၊ အဆင်ပြေပါတယ်။"

ဒွမ်ချင်းရှန်း က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

​……

​……

​ဖန့်ချန်တို့အဖွဲ့ တားမြစ်နယ်မြေကြီးဆီသို့ ခရီးနှင်လာသည်မှာ တစ်ဝက်လောက် ရှိပြီဖြစ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ အရာအားလုံးမှာ ပိုမိုခြောက်ကပ်လာသည်ကို သတိထားမိသည်။ တောင်တန်းများတွင် အစိမ်းရောင် မတွေ့ရတော့သလို၊ ရေပြင်များတွင်လည်း ငါးများ မရှိတော့ပေ။

​နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် တောင်ကြီးတစ်လုံးကို ကျော်ဖြတ်ပြီးသည်နှင့် မျက်စိရှေ့တွင် အလွန်ပင် ခြောက်ကပ်နေသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ မီးခိုးရောင် သန်းနေပြီး အရောင်အသွေးအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည့်နှယ် ခံစားရသည်။

​"ဒီနေရာက တားမြစ်နယ်မြေကြီး ဟုတ်လား။"

ဖန့်ချန်က စပ်စုကာ မေးလိုက်သည်။

​အနီးအနားမှ ကျောက်ဘုရင် က အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ချွန်းယမ်ဘုရင် က တားမြစ်နယ်မြေကြီးအကြောင်းကို သိပ်မသိသေးပုံပဲ။ ဒါက တားမြစ်နယ်မြေကြီး မဟုတ်သေးဘူး၊ တားမြစ်နယ်မြေကြီးရဲ့ ဝင်ပေါက်ပဲ။ ပုံမှန်အားဖြင့် ငါတို့ သိုင်းကျောင်းတော် လေးခုက ပူးပေါင်းပြီး စောင့်ကြပ်ထားကြတာ၊ နောက်ထပ် မိုင် ၁၀၀ လောက် ဆက်သွားရင်တော့ မြင်ရပါလိမ့်မယ်။"

​ဒီတစ်ခေါက် လိုက်ပါလာသူများထဲတွင် တားမြစ်နယ်မြေကြီးထဲ ဝင်မည့်သူများသာမက၊ ကျောက်ဘုရင် ကဲ့သို့သော နောက်ပိုင်း လုပ်ငန်းစဉ်များတွင် ကူညီပေးမည့်သူများလည်း ပါဝင်သည်။ ဖန့်ချန် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး ဘာမျှ ထပ်မပြောတော့ပေ။

​နောက်ထပ် မိုင် ၁၀၀ ခရီးကို အလွန်လျင်မြန်စွာပင် ဖြတ်ကျော်လိုက်ကြသည်။ မကြာမီတွင် လူတိုင်းသည် ထူးခြားသော ရွာငယ်လေးတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ရွာထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် သိုင်းကျောင်းတော် လေးခုမှ တပည့်များက စောင့်ကြပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ရွာ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ကြီးမားသည့် တွင်းကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။

​ဒီတစ်ခေါက် လိုက်ပါလာသည့် အင်အားအဆင့် တပည့်များမှာ တားမြစ်နယ်မြေကြီးထဲကို တစ်ခါမျှ မရောက်ဖူးကြဘဲ ကြားဖူးနားဝသာ ရှိကြသူများ ဖြစ်သည်။ သူတို့မှာ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေကြပြီး ကြောက်ရွံ့သည့် အရိပ်အယောင်ပင် မတွေ့ရပေ။ သို့သော် တားမြစ်နယ်မြေကြီးထဲ ဝင်ရမည့် ဟင်းလင်းပြင်အဆင့် ၃၀ မှာမူ တစ်ယောက်ထက် တစ်ယောက် ပိုမို တည်ကြည်လေးနက်နေကြသည်။

​ထိုအချိန်တွင် အခြားအဖွဲ့ သုံးဖွဲ့က သူတို့ရှိရာဆီသို့ ဦးတည်လာကြသည်။ ဆွေဝေ့ သိုင်းကျောင်းတော်မှ ကျောင်းတော်ရှင် က တစ်ယောက်တည်း ရှေ့ထွက်သွားသည်။ ထိုအဖွဲ့ သုံးဖွဲ့ထဲမှလည်း တစ်ဖွဲ့လျှင် သုံးဦးစီ ရှေ့ထွက်လာကြသည်။ အမျိုးသား နှစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီး တစ်ဦး ဖြစ်ကြပြီး အသက်အရွယ်ကြီးရင့်ပုံရသည်။

​"အဲ့ဒီ သုံးယောက်ကတော့ ယွီလွမ်၊ လင်ဇယ်နဲ့ ကျင်းရှဲ သိုင်းကျောင်းတော်တွေရဲ့ ကျောင်းတော်ရှင်တွေပဲ။"

ကျောက်ဘုရင် က ဖန့်ချန်ကို ပြုံး၍ ပြောသည်။

"ငါတို့ ဒီမှာ ခဏ စောင့်ရဦးမယ်။ တားမြစ်နယ်မြေကြီး တစ်ခါပွင့်တိုင်း ပြင်ပက အင်အားစုတွေကို နေရာအချို့ ပေးထားရလို့ပါ။ သူတို့အားလုံး စုံပြီဆိုရင်တော့ ဝင်လို့ရပြီ။"

​ဖန့်ချန် အခြား သိုင်းကျောင်းတော် သုံးခုမှ လာသူများကို တစ်ချက် စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ရာ ဒီတစ်ခေါက် ခွဲတမ်း ၅၀၀ ထဲတွင် သူ သိထားသည့်သူများ မပါဝင်ပေ။ တစ်နှစ်ကျော်အတွင်းတွင် ထိုသူများ ဤနေရာသို့ ရောက်လာရန် မဖြစ်နိုင်သည်မှာလည်း မှန်ပေသည်။ သို့သော် သူတို့ထဲတွင် ဘိုးဘေးငယ် တို့လူများ ပါဝင်နေသလားဆိုသည်ကိုတော့ သူ မသေချာပေ။

​ထိုအချိန်တွင် အခြားအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့က ရွာထဲသို့ ဝင်လာသည်။ ရွာထဲတွင် သိုင်းကျောင်းတော် လေးခုမှ တပည့်များအပြင် အခြားအင်အားစုများလည်း ကြိုတင်ရောက်ရှိနေကြသည်။ သူတို့သည် ဤအဖွဲ့ကို မြင်သည်နှင့် မျက်လုံးများတွင် လေးနက်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ ထိုအဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်များမှာ ထူးခြားသည့် အရှိန်အဝါများ ရှိကြသည်။ အထူးသဖြင့် ဆံပင်ဖြူနေသော်လည်း အားမာန်အပြည့်နှင့်၊ အရပ်ရှည်ပြီး လက်တံရှည်သည့် လူကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ လမ်းလျှောက်နေသည့် ပုံစံမှာ တရွေ့ရွေ့နှင့် အရှိန်အဝါ ကြီးမားသည်။

​"ဟယ်ရှန်းဝေ က လူတွေ ရောက်လာပြီ။"

​"ဒီတစ်ခေါက် တားမြစ်နယ်မြေကြီးထဲမှာ ဟယ်ရှန်းဝေ ဘက်ကို သတိထားဖို့ လိုမယ်။"

​"သိုင်းကျောင်းတော် လေးခုက ဒီတစ်ခေါက် တားမြစ်နယ်မြေထဲမှာ ပြိုင်ပွဲလုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားလို့ ငါတို့နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဟယ်ရှန်းဝေ ကိုသာ သတိထားရမယ်။ ဒီနှစ်ပိုင်းတွေမှာ သူတို့ အင်အားက ပိုကြီးလာတယ်။"

​"ဖေးရင်းဘုရင် က ဟယ်ရှန်းဝေ ရဲ့ အကူအညီနဲ့ နှစ် ၆၀ စာ ကျင့်စဉ်ဆေးလုံး ကို အများကြီး သောက်ထားရတယ်လို့ ကြားတယ်၊ အခုဆို သူ ဘယ်လောက် အစွမ်းထက်နေမလဲ မသိဘူး။"

​ထိုအချိန်တွင် စကားစမြည် ပြောနေကြသည့် ကျောင်းတော်ရှင် လေးဦးသည်လည်း ဟယ်ရှန်းဝေရောက်လာသည်ကို သတိထားမိပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပြုံးရယ်နေကြသည်။ သို့သော် ဖေးရင်းဘုရင် ကို ကြည့်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဖေးရင်းဘုရင် ဘေးမှ သက်လတ်ပိုင်း အရွယ် လူကြီးတစ်ဦးကို ကြည့်ခြင်း ဖြစ်သည်။

​"ဝမ် သူဌေးကြီး၊ ဒီတစ်ခေါက် တားမြစ်နယ်မြေကြီးထဲကို ဘာလို့ ကိုယ်တိုင် ကြွလာရတာလဲ။ ဟယ်ရှန်းဝေ က အလုပ်တွေ ရှုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။"

ယွီလွမ် သိုင်းကျောင်းတော် ကျောင်းတော်ရှင် က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ရယ်မော မေးမြန်းလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ အတော်ပင် ရင်းနှီးပုံရသည်။ အခြား ကျောင်းတော်ရှင် သုံးဦးကလည်း နှုတ်ဆက်ကြသည်။ ထိုဝမ် သူဌေးကြီးက ပြုံး၍ ကျောင်းတော်ရှင် လေးဦးနှင့် စကားစမြည် ပြောနေသည်။

​"ဝမ် သူဌေးကြီးရဲ့ သိုင်းပညာက သာမန်ပါပဲ၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံပေမဲ့ ဟင်းလင်းပြင်အဆင့် လောက်ပဲ ရှိပြီး ဘုရင်အဆင့် တက်ဖို့ ပါရမီ မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဟယ်ရှန်းဝေ ရဲ့ အင်အားကတော့ တကယ်ကြီးမားတယ်၊ ငါတို့ သိုင်းကျောင်းတော် လေးခုစလုံးက သူ့ရဲ့ လုပ်ငန်းတွေနဲ့ တစ်နည်းမဟုတ်တစ်နည်း ဆက်စပ်နေကြတာပဲ။"

ကျောက်ဘုရင် က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ သူသည် ဖန့်ချန်ကို မကြည့်သော်လည်း ဖန့်ချန်အတွက် ရည်ရွယ်ပြောနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိသာသည်။

​"ကျွန်တော့်ရဲ့ ထိုက်ယွဲ့မြို့က ရှောင်မိသားစုတောင် ဝမ် သူဌေးကြီးရဲ့ ကျေးဇူးနဲ့ ဒီနှစ်ပိုင်းတွေမှာ အဆင်ပြေနေတာပါ။"

ကျောက်ဘုရင် က ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ ပြုံး၍ ပြောသည်။

"ရှောင်ပုယွီ ဆိုတာ ကျွန်တော့် တူမြေးပါ။ ခင်ဗျားနဲ့ သူနဲ့ကြားက အထင်မှားမှုတွေကို ကျွန်တော် သိထားပြီးပြီ၊ ဒီတစ်ခေါက် တားမြစ်နယ်မြေကြီး ကိစ္စပြီးရင် ကျွန်တော် သူ့ကို ခေါ်လာပြီး တောင်းပန်ခိုင်းမယ်။"

​အနီးအနားမှ ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများမှာ အံ့သြသွားကြသည်။ ဖန့်ချန်နှင့် ကျောက်ဘုရင်ကြားတွင် ထိုကဲ့သို့ အထင်မှားမှုများ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားကြပေ။

​"ဒါဆိုရင် ကျောက်ဘုရင် က ရှောင်မိသားစုရဲ့ ဆွေမျိုးပေါ့လေ။"

ဖန့်ချန် က ခေါင်းငြိမ့်၍

"ရှောင်ပုယွီ က ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်နေတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ဘူးပေါ့။"

ဟု ဆိုသည်။

​ကျောက်ဘုရင်၏ မျက်နှာမှာ တစ်ချက်တွန့်သွားသည်။

"ကလေးဆိုတော့လည်း စိတ်မြန်လက်မြန် ရှိတတ်တာပေါ့၊ ချွန်းယမ်ဘုရင် နားလည်ပေးပါ။"

ဟု ပြောသည်။ ဖန့်ချန်က ရယ်မော၍ ဘာမျှ ပြန်မပြောတော့ပေ။

​ထိုအချိန်တွင် ဝမ် သူဌေးကြီးက အသံကို မြှင့်လိုက်ပြီး ဆွေဝေ့ သိုင်းကျောင်းတော် ကျောင်းတော်ရှင် ကို ပြုံး၍ ပြောသည်။

"လူ ကျောင်းတော်ရှင်၊ ဒီရက်ပိုင်းမှာ ကျွန်တော့်သမီး ဝမ်ယွဲ့ယွဲ့ က ဆွေဝေ့ သိုင်းကျောင်းတော်မှာ ရှိနေတယ်၊ ဂရုစိုက်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

​အခြား ကျောင်းတော်ရှင် သုံးဦးနှင့် အခြား အင်အားစုများမှ ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများမှာ အံ့သြသွားကြသည်။

​"ဝမ် သူဌေးကြီး၊ ခင်ဗျားသမီးက ဆွေဝေ့ သိုင်းကျောင်းတော်မှာ တပည့်ခံလိုက်တာလား။ ဒါဆိုရင်တော့ ဟယ်ရှန်းဝေ နဲ့ ဆွေဝေ့ သိုင်းကျောင်းတော်ကြားက ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုတွေ ပိုပြီး ထိရောက်လာတော့မှာပေါ့။"

ယွီလွမ် ကျောင်းတော်ရှင် က အံ့သြဟန်ဆောင်ကာ ပြောသည်။

​"လူ ကျောင်းတော်ရှင်၊ ခင်ဗျားကတော့ မလုပ်တတ်ဘူးဗျာ၊ ဒီလိုကိစ္စကို ဘာလို့ ငါတို့ကို အကြောင်းမကြားတာလဲ။"

အခြား ကျောင်းတော်ရှင် နှစ်ဦးကလည်း ရယ်မော၍ ပြောသော်လည်း အကြည့်များတွင်မူ မေးခွန်းထုတ်သည့် အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်။

​ဆွေဝေ့ သိုင်းကျောင်းတော် ကျောင်းတော်ရှင် က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဝမ် သူဌေးကြီးကို ကြည့်သည်။

"ဝမ် သူဌေးကြီး၊ ခင်ဗျားသမီးက ကျွန်တော့်ကျောင်းတော်မှာ ဟုတ်လား။ ကျွန်တော် ဘာလို့ မသိရတာလဲ။"

​ဖေးရင်းဘုရင် က ရုတ်တရက် အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်သည်။

"လူ ကျောင်းတော်ရှင်၊ ဝမ်ယွဲ့ယွဲ့ က ကျွန်တော့်ရဲ့ တပည့်ပဲ။ သူက ခင်ဗျားကျောင်းတော်က အခုမှ နာမည်ရလာတဲ့ ချွန်းယမ်ဘုရင် နဲ့ အနည်းငယ် အထင်မှားမှု ဖြစ်ပြီး အခုဆို ချွန်းယမ်တောင် မှာ ပြစ်ဒဏ်ပေး ခံထားရတယ်။ နေ့တိုင်း အလုပ်ကြမ်းတွေ လုပ်နေရတယ်လေ။"

​အနီးအနားမှ ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများမှာ ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ထူးဆန်းသော အမူအရာများ ဖြစ်သွားကြသည်။ အခြား ကျောင်းတော်ရှင် သုံးဦးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ကျောင်းတော်ရှင် က ဖန့်ချန်ကို လှည့်ကြည့်သည်။

​"ချွန်းယမ်ဘုရင်၊ အဲ့ဒီလို ဖြစ်တာ ဟုတ်လား။"

​"အဲ့ဒီလူက ချွန်းယမ်ဘုရင် ကိုး၊ အရမ်းငယ်တာပဲ၊ ငါကတောင် နောက်လိုက်ငယ်သား တစ်ယောက်လို့ ထင်နေတာ..."

​မျက်လုံးပေါင်း မြောက်မြားစွာမှာ ဖန့်ချန်ဆီသို့ အာရုံစိုက်လာကြသည်။ ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများ၏ မျက်လုံးများတွင် စူးစမ်းလိုစိတ်များ ရှိနေပြီး အင်အားအဆင့်များမှာမူ ပွဲကြည့်ပရိသတ်သဖွယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။ ဝမ် သူဌေးကြီး၏ အကြည့်များလည်း ဖန့်ချန်ဆီသို့ ရောက်လာပြီး ဖော်ရွေစွာပင် ပြုံးပြနေသည်။

​"ဟုတ်ပါတယ်။" ဖန့်ချန် က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

​"ဒါဆိုရင် ချွန်းယမ်ဘုရင်၊ ကျွန်တော့်သမီးကို ဘယ်တော့လွှတ်ပေးမလဲ။"

ဝမ် သူဌေးကြီး က ပြုံး၍ မေးသည်။

​"ငါ့စိတ်ကြိုက်ပဲပေါ့။"

ဖန့်ချန် က အေးဆေးစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

​ထိုစကား ထွက်လာသည်နှင့် ဝမ် သူဌေးကြီး၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ဖေးရင်းဘုရင် ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း အလွန်ပင် မှောင်မည်းသွားသည်။ အခြား ကျောင်းတော်ရှင် သုံးဦးမှာမူ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး စိတ်ဝင်စားမှုများ ပိုမိုတိုးပွားလာကြသည်။