အခန်း (၂၉၅၁-၂၉၅၂)
Vol. 296 Ch. 2951-2952
အခန်း (၂၉၅၁) - စွမ်းအင်အားဖြည့် ဆေးလုံး အလုံးတစ်ရာဖြင့် လောင်းကြေးထပ်ခြင်း
ဖန့်ချန်၏ ထိုစကားကြောင့် နေရာတစ်ခုလုံး၏ လေထုမှာ ရုတ်တရက်ပင် တင်းမာသွားပြီး အခြေအနေမှာ ပိုမိုရှုပ်ထွေးလာသည်။
လင်ဇယ်၊ ကျင်းရှဲ နှင့် ယွီလွမ် သိုင်းကျောင်းတော်တို့မှ သိုင်းပညာရှင်များမှာ ပွဲကြည့်ကောင်းကို စောင့်ကြည့်နေသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေကြသည်။ အခြား အင်အားစုများမှ လူများမှာလည်း အလားတူ စိတ်ခံစားချက်မျိုး ရှိနေကြသည်။
သို့သော် ဆွေဝေ့ သိုင်းကျောင်းတော်ဘက်မှ လေထုမှာမူ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်။
ဝမ် သူဌေးကြီး၏ မျက်နှာမှာ တစ်ချက် ခပ်တင်းတင်း ဖြစ်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားကာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
"ချွန်းယမ်ဘုရင်ကတော့ နောက်နေပြန်ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်သမီးက နည်းနည်းလေး ဆိုးသွမ်းနေတာ အမှန်ပါပဲ။ ချွန်းယမ်တောင် မှာပဲ အချိန်အတော်ကြာအောင် စိတ်ထားကို ပဲ့ပြင် သင်ယူခိုင်းထားတာကလည်း ကောင်းပါတယ်။ သူ့ကို အလောတကြီး ပြန်မခေါ်တော့ပါဘူး၊ အဲ့ဒီမှာပဲ ဆက်နေခိုင်းထားလိုက်ပါတော့။"
ဆွေဝေ့ သိုင်းကျောင်းတော် ကျောင်းတော်ရှင် က ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ပြုံး၍ ဝင်ပြောသည်။
"ဝမ် သူဌေးကြီး၊ ခင်ဗျားသမီး ကိစ္စက အရေးမကြီးပါဘူး။ ဆွေဝေ့ သိုင်းကျောင်းတော်မှာ ရှိနေသရွေ့တော့ အသက်အန္တရာယ် ရှိမှာ မဟုတ်တာ အသေအချာပါပဲ။"
စကားစပ်မိရာမှ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒီမှာ ရှိတဲ့ လူတွေအားလုံးလည်း စုံသလောက် ရှိနေပြီ ထင်ပါတယ်။ အဓိက ကိစ္စတွေကို ဆွေးနွေးကြရင် ကောင်းမလား။"
အသီးသီးမှ ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများမှာ ဤကိစ္စမှာ မိုးခြိမ်းသံသာ ကြားရပြီး မိုးမရွာသည့်အတွက် စိတ်ပျက်သွားကြသော်လည်း သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်သည့် အဓိက ကိစ္စကိုတော့ မေ့မထားကြပေ။
မကြာမီပင် ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူအားလုံးသည် အနည်းငယ် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသည့် နန်းဆောင်ကြီး တစ်ခုဆီသို့ ပြောင်းရွှေ့လိုက်ကြသည်။ သိုင်းကျောင်းတော် လေးခုမှ ကျောင်းတော်ရှင်များမှာ အဓိက နေရာတွင် ထိုင်နေကြပြီး၊ ၎င်းတို့၏ ဘယ်ဘက်နှင့် ညာဘက်တွင်မူ အခြား အင်အားစုများမှ ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများက အတန်းလိုက် ထိုင်နေကြသည်။
"ချွန်းယမ်ဘုရင်၊ ဒီတစ်ခေါက် တားမြစ်နယ်မြေကြီး ပွင့်တာက တကယ့်ကို မရိုးရှင်းဘူး။ ဂိုဏ်းဂဏလောက ထဲက နာမည်ကြီး မျိုးနွယ်စု ကိုးခု၊ ဂိုဏ်းရှစ်ခု၊ ဂိုဏ်းခွဲ ခုနစ်ခုနဲ့ ချိုင့်ဝှမ်းခြောက်ခု အားလုံး ရောက်လာကြတယ်။"
မုတ်ဆိတ်မွှေး ထူထဲသည့် လူတစ်ဦးက ဖန့်ချန်ဘက်သို့ တိုးကပ်၍ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ ဤမုတ်ဆိတ်မွှေးသမားမှာ ဖန့်ချန်ကဲ့သို့ပင် သိုင်းကျောင်းတော် လေးခု၏ ပြိုင်ပွဲတွင် ပါဝင်မည့်သူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ နာမည်မှာ 'ရှိုးကွေဘုရင်' (သက်တမ်းရှည် လိပ်ဘုရင်) ဖြစ်ပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် ဆွေဝေ့ သိုင်းကျောင်းတော်၏ ရှိုးကွေတောင်တွင် ကျင့်ကြံနေသူ ဖြစ်သည်။
"လူတွေ တော်တော်များများ ရောက်လာကြတာပဲ။"
ဖန့်ချန် က အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဆိုသည်။
ချင်းဖိုကျား က သူ့ကို ဤအကြောင်းအရာများကို တစ်ခါမျှ မပြောပြခဲ့ပေ။ သို့သော် ဖန့်ချန်သည် ထို ခရီးတစ်လျှောက်တွင် အခြားသူများထံမှတစ်ဆင့် သိုင်းလောက၏ အင်အားစုများ ပျံ့နှံ့နေပုံကို သိရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။
သိုင်းကျောင်းတော် လေးခုမှာ သိုင်းလောက၏ အမြင့်ဆုံး အင်အားစုများ ဖြစ်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ အဆင့်အတန်းမှာ မြင့်မားလွန်းသည်။ ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ များပြားသလို၊ တောင်တန်းများတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ မပေါ်လာကြတော့သည့် ဘိုးဘေးများစွာ ရှိကြရာ၊ ၎င်းတို့ထဲတွင် ဧကရာဇ်အဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်များ ရှိနေမည်မှာ အသေအချာပင်။
ထို့နောက်တွင်မှ မျိုးနွယ်စု ကိုးခု၊ ဂိုဏ်းရှစ်ခု၊ ဂိုဏ်းခွဲ ခုနစ်ခု နှင့် ချိုင့်ဝှမ်းခြောက်ခုတို့မှာ သိုင်းကျောင်းတော် လေးခုအောက်တွင် ရှိသော သိုင်းအင်အားစုများ ဖြစ်သည်။ အဆင့်တစ်ခုသာ ကွာသော်လည်း ၎င်းတို့ နှစ်ခုကြားရှိ အင်အားမှာ ကွာဟချက် အလွန်ကြီးမားသည်။ ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ သုံး၊ လေးဦး ရှိရုံဖြင့်ပင် အောင်မြင်သည်ဟု ဆိုနိုင်ပြီး ဧကရာဇ်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ ရှိဖို့ဆိုသည်မှာ ဝေးစွ။
ထိုသို့ဆိုသော်ငြားလည်း ဖန့်ချန် သိထားသည့်အတိုင်း ထိုမျိုးနွယ်စု ကိုးခု၊ ဂိုဏ်းရှစ်ခုတို့၏ နောက်ကွယ်မှ အင်အားစုများမှာ အလွန်ပင် တောင့်တင်းသည်။ သူတို့၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိသည့် သိုင်းအင်အားစုများမှာ ရေတွက်၍ မရနိုင်သလို၊ သိုင်းလောကထဲရှိ သာမန် မင်းဆက် တော်တော်များများကိုပင် လွှမ်းမိုးထားကြသည်။
ဟယ်ရှန်းဝေ မှာမူ ဤစနစ်အတွင်းတွင် မပါဝင်သော်လည်း မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်းတွင် အလွန်ပင် နာမည်ကြီးလာသည်။ သိုင်းကျောင်းတော် လေးခုသာမက အခြား အင်အားစုများနှင့်လည်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုများ ရှိနေသည်။
ဖန့်ချန် အနေနှင့် ထို အရာများကို စိတ်မဝင်စားသော်လည်း၊ ဘိုးဘေးငယ် တို့သည် ဤနေရာတွင် အစီအစဉ်များ ချမှတ်ထားကြောင်း သိရှိပြီးနောက် စူးစမ်းချင်စိတ်များ ပေါ်လာသည်။ သူ၏ အကြည့်များမှာ အချိန်မရွေး မျိုးနွယ်စုကိုးခု၊ ဂိုဏ်းရှစ်ခုတို့မှ ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများဆီသို့ ရောက်သွားတတ်ပြီး၊ ဤအင်အားစုများထဲတွင် ဘိုးဘေးငယ်တို့၏ အစီအစဉ်များ ရှိနေမလားဟု တစ်ဖက်လှည့်ဖြင့် ခန့်မှန်းနေသည်။
"ဒီတစ်ခေါက် တားမြစ်နယ်မြေကြီး ပွင့်တာက အရင်တုန်းကနဲ့ မတူဘူးဆိုတာ လူကြီးမင်းတို့ အားလုံးလည်း သိကြမှာပါ။"
ဆွေဝေ့ သိုင်းကျောင်းတော် ကျောင်းတော်ရှင် က တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလျက် ပြောသည်။
"ငါတို့ သိုင်းကျောင်းတော် လေးခုက ပြိုင်ပွဲမလုပ်တာ ကြာပြီမို့လို့ ဒီတစ်ခေါက် တားမြစ်နယ်မြေထဲမှာ အသက်အန္တရာယ် မတွက်တဲ့ ပြိုင်ပွဲတစ်ခု လုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ်။ ဒါ့အပြင် အခြား လောင်းကြေးတွေလည်း ပါဝင်ဦးမှာပါ။ လူကြီးမင်းတို့ အနေနဲ့ကတော့ အရင်နှစ်တွေကအတိုင်း တားမြစ်နယ်မြေထဲ ဝင်ပြီး ဆေးမြစ်တွေ ရှာဖွေနိုင်ပါတယ်။ ငါတို့ကို ပေးရမယ့် အခွန်အခတွေကို မလျှော့ဘဲ ပေးဆောင်မယ်ဆိုရင်တော့ သိုင်းကျောင်းတော် လေးခုက ဘယ်သူ့ကိုမှ အခက်အခဲ မပေးပါဘူး။"
နေရာတွင် ရှိနေသော ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး အားလုံးက ငြိမ်သက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ ကန့်ကွက်မည့်သူ မရှိပေ။
ဝမ် သူဌေးကြီးကမူ ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ပြီး-
"သိုင်းကျောင်းတော် လေးခုရဲ့ လောင်းကြေးကို ကျွန်တော့် ဟယ်ရှန်းဝေ ကလည်း စိတ်ဝင်စားပါတယ်။ အခြားသူတွေလည်း စိတ်ဝင်စားကြမှာပါ။ ကျွန်တော်တို့ကိုလည်း ပါဝင်ခွင့် ပေးနိုင်မလား။"
ကျောင်းတော်ရှင် လေးဦးမှာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ယွီလွမ် သိုင်းကျောင်းတော် ကျောင်းတော်ရှင် က ပြုံး၍ ပြောသည်။
"ဝမ် သူဌေးကြီး၊ ခင်ဗျား ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။"
"ကျွန်တော့် ဟယ်ရှန်းဝေ အနေနဲ့ စွမ်းအင်အားဖြည့် ဆေးလုံး ဆယ်လုံးကို ထုတ်ပြီး ခင်ဗျားတို့ ယွီလွမ် သိုင်းကျောင်းတော် ဆီမှာ လောင်းကြေးထပ်ဖို့ စိတ်ကူးထားတယ်။ ကျန်တဲ့ သိုင်းကျောင်းတော် သုံးခုကရော လက်ခံမှာလား။"
ဝမ် သူဌေးကြီးက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ဟူး..."
မျိုးနွယ်စု ကိုးခု၊ ဂိုဏ်းရှစ်ခုတို့မှ ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများမှာ မသိစိတ်မှပင် အသက်ရှုသံ ပြင်းပြင်း ထွက်သွားကြသည်။ ဝမ် သူဌေးကြီးကို ကြည့်သည့် သူတို့၏ အကြည့်များမှာ ပိုမို၍ ရိုသေကြောက်ရွံ့လာသည်။ ဆေးလုံး ဆယ်လုံးကို အလွယ်တကူ ထုတ်ပေးနိုင်သည်ဆိုခြင်းမှာ ဟယ်ရှန်းဝေ၏ အင်အားမှာ ခန့်မှန်းရခက်လောက်အောင် နက်နဲနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဖေးရင်းဘုရင် အပြင် ဟယ်ရှန်းဝေ က နောက်ကွယ်မှာ ဘယ်လောက်တောင် ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတွေကို မွေးထုတ်ထားသေးသလဲ ဆိုတာ ဘယ်သူသိနိုင်မလဲ။
"လူကြီးမင်းတို့၊ ဘယ်လိုသဘောရကြသလဲ။"
ဝမ် သူဌေးကြီးက အခြားသူများကို ကြည့်၍ မေးသည်။ သို့သော် သူတို့မှာလည်း ဤလောင်းကြေးတွင် မပါဝင်လိုကြပေ။ မည်သူနှင့် လောင်းသည်ဖြစ်စေ သိုင်းကျောင်းတော် လေးခုကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေနိုင်သည်မို့ မလိုအပ်ဘဲ အပြစ်မယူလိုကြပေ။
ဝမ် သူဌေးကြီးမှာ ထိုအခြေအနေကို မြင်သော်လည်း စိတ်မပျက်ဘဲ ပြုံးသာ ပြုံးနေပြီး ကျောင်းတော်ရှင် သုံးဦး၏ အဖြေကို ငြိမ်သက်စွာ စောင့်နေသည်။
"ဆေးလုံး ဆယ်လုံးလား။"
ဆွေဝေ့ သိုင်းကျောင်းတော် ကျောင်းတော်ရှင် က စဉ်းစားဟန်ဖြင့်-
"ငါတို့ ဆွေဝေ့ သိုင်းကျောင်းတော် အနေနဲ့တော့ မလောင်းတော့ပါဘူး။"
ကျန်သည့် ကျောင်းတော်ရှင် နှစ်ဦးမှာလည်း ခေါင်းခါလိုက်ကြသည်။
"မလိုအပ်ပါဘူး။ ဝမ် သူဌေးကြီး အနေနဲ့ ပိုက်ဆံရအောင်ပဲ ရောင်းလိုက်ပါတော့။ ဒါမှမဟုတ် ပါရမီရှိတဲ့ ဘုရင်အဆင့်တွေကိုပဲ မွေးထုတ်ပေးလိုက်ပါ။ တစ်နေ့ကျရင် ဧကရာဇ်အဆင့် ဖြစ်လာနိုင်တာပဲ။"
ဝမ် သူဌေးကြီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်ပျက်သည့် အရိပ်အယောင် ပေါ်လာပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"ဒါဆိုလည်း မလောင်းတော့ပါဘူး..."
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အသံတစ်သံမှာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ဝမ် သူဌေးကြီး၊ ခင်ဗျားဆီမှာ စွမ်းအင်အားဖြည့်ဆေးလုံး ဆယ်လုံးပဲ ရှိတာလား။"
ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများမှာ အံ့သြသွားကြပြီး မျက်လုံးအစုံမှာ တစ်ပြိုင်နက် ဖန့်ချန်ဆီသို့ ရောက်သွားကြသည်။
"ချွန်းယမ်ဘုရင်၊ အဲ့ဒီစကားက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။"
ဝမ် သူဌေးကြီးက ဖန့်ချန်ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်ကာ မေးသည်။
"ကျွန်တော့် လက်ထဲမှာလည်း ဆေးလုံး အနည်းငယ် ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆယ်လုံးလောက်နဲ့ လောင်းတာကတော့ အရသာ မရှိပါဘူး။"
ဖန့်ချန် က ပြုံး၍ ပြောသည်။
"လောင်းကြေး ပိုများမယ်ဆိုရင်တော့ ဝမ် သူဌေးကြီးနဲ့ လောင်းကြေး ထပ်ပေးနိုင်ပါတယ်။"
"သူ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။"
"စွမ်းအင်အားဖြည့် ဆေးလုံး ဆယ်လုံးက နည်းသေးတယ်လို့ ပြောနေတာလား။"
"သူ့နောက်ကြောင်းက ဘာလဲ။"
မျိုးနွယ်စု ကိုးခုဘက်မှ လူများ၏ အကြည့်မှာ ပိုမိုလေးနက်လာပြီး ဖန့်ချန်ကို သံသယဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ ကျောက်ဘုရင် က မျက်လုံးတစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
"ချွန်းယမ်ဘုရင် က စွမ်းအင်အားဖြည့်ဆေးလုံးတွေ အများကြီး ပိုင်ထားပုံပဲ။"
ဝမ် သူဌေးကြီးက ပြုံးရယ်လျက်-
"ဘယ်လောက်လောက်အထိ လောင်းချင်တာလဲ။"
"များလေ ကောင်းလေပါပဲ။ အနည်းဆုံး အလုံးတစ်ရာလောက်တော့ လောင်းမှပေါ့။"
ဖန့်ချန် က ပြောသည်။
"ဟယ်ရှန်းဝေ ရဲ့ အင်အားနဲ့ ဆိုရင်တော့ ဆေးလုံး တစ်ရာဆိုတာ အလွယ်လေး ထုတ်ပေးနိုင်မှာပါ။"
"ချွန်းယမ်ဘုရင်၊ ခင်ဗျားက ဆေးလုံးကို အလကားလိုလို ဖြစ်နေတာပဲ။"
"သိုင်းကျောင်းတော် လေးခုတောင် တစ်ရာလောက် ထုတ်ပေးနိုင်ပါ့မလား မသိဘူး။"
"ခင်ဗျားမှာ တကယ်ပဲ အဲ့လောက် အများကြီး ရှိရဲ့လား။"
ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ အတော်များများက မယုံမကြည်ဖြင့် မေးခွန်းထုတ်ကြသည်။
ဝမ် သူဌေးကြီးကလည်း ပြုံးရယ်လျက်-
"ချွန်းယမ်ဘုရင်၊ အလုံးတစ်ရာ ဆိုတာ ဘယ်လောက်များသလဲ ခင်ဗျား သိရဲ့လား။ ခင်ဗျား တကယ် ထုတ်ပေးနိုင်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ပါဘူး။"
"ကျွန်တော်လည်း ဟယ်ရှန်းဝေ မှာ အဲ့လောက်အထိ ရှိမယ်လို့ မထင်ပါဘူး။ ဒါဆိုလည်း မလောင်းကြနဲ့တော့။"
ဖန့်ချန် က လက်ခါပြလိုက်သည်။
ကျောက်ဘုရင် က ဝမ် သူဌေးကြီးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ဝမ် သူဌေးကြီးကလည်း စဉ်းစားလိုက်ပြီး-
"ဒါဆိုရင် စာချုပ်ချုပ်ကြတာပေါ့။ ကျွန်တော်က ယွီလွမ် သိုင်းကျောင်းတော် အတွက် လောင်းမယ်၊ ခင်ဗျားကတော့ တစ်ဦးချင်း အနေနဲ့ လက်ခံရမှာပါ။"
ယွီလွမ် သိုင်းကျောင်းတော် ကျောင်းတော်ရှင် ကလည်း ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိပေ။ ကျန်သည့် ကျောင်းတော်ရှင် သုံးဦးမှာမူ ထိုအခြေအနေတွင် တစ်ခုခု လွဲမှားနေသည်ကို ရိပ်မိသော်လည်း ဘာမျှ မပြောဘဲ အေးဆေးပင် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
"ကောင်းပြီ၊ စာချုပ်ချုပ်ကြတာပေါ့။"
ဖန့်ချန် က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
မကြာမီပင် နှစ်ဖက်စလုံး စာချုပ်ကို ရေးဆွဲကြပြီး အသီးသီး လက်မှတ်ထိုးလိုက်ကြသည်။
"ကဲ၊ အချိန်လည်း ရောက်ပြီမို့ တားမြစ်နယ်မြေထဲ ဝင်ကြတော့။ ခင်ဗျားတို့ အချိန် တစ်နှစ်ပဲ ရမယ်၊ တစ်နှစ်ပြည့်ရင် ပြန်လာဖို့ မမေ့နဲ့။"
ယွီလွမ် သိုင်းကျောင်းတော် ကျောင်းတော်ရှင် က ထရပ်လိုက်သည်။ ကျန်သည့် ကျောင်းတော်ရှင် သုံးဦးလည်း ထရပ်လိုက်ကြပြီး အပြင်ဘက်သို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ကျန်ရှိနေသော ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများမှာလည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထရပ်ကာ သူတို့နောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။
အခန်း (၂၉၅၂) - ဒီတစ်ခေါက်တော့ ငါပဲ အနိုင်ရလိုက်တယ်
လူအများမှာ ရွာ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရှိသည့် ကြီးမားသော တွင်းကြီး ထံသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
"ဒီနေရာကနေ ခုန်ချလိုက်ရင် 'တားမြစ်နယ်မြေကြီး' ကို ရောက်လိမ့်မယ်။"
"ပြန်လာတဲ့အခါမှာလည်း ဒီလမ်းကြောင်းအတိုင်းပဲ ပြန်လာရမှာ။"
"အချိန်က တစ်နှစ်ပဲ ရမယ်။ အကယ်၍ ပြန်လာရမယ့် အချိန်ကို ကျော်လွန်သွားမယ်ဆိုရင်တော့ တားမြစ်နယ်မြေကြီးထဲမှာပဲ သေဆုံးရတော့မှာပဲ။"
ဆွေဝေ့ သိုင်းကျောင်းတော် ကျောင်းတော်ရှင် က မကြာမီ ထွက်ခွာတော့မည့် ဖန့်ချန်၊ ရှိုးကွေဘုရင် နှင့် အခြားသူများကို ကြည့်ကာ သတိပေး စကားဆိုလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျန်သည့် ကျောင်းတော်ရှင် သုံးဦးနှင့်အတူ ခါးကြားမှ ကျောက်စိမ်းပြား တစ်ခုစီကို ထုတ်ယူလိုက်ကြသည်။
သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ စွမ်းအင် များ တရိပ်ရိပ် ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျောက်စိမ်းပြားများထဲသို့ စဉ်ဆက်မပြတ် စီးဝင်သွားသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သိုင်းကျောင်းတော် လေးခု၏ ကျောက်စိမ်းပြားများမှ တောက်ပသည့် နတ်ဘုရားရောင်ခြည် များ ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ မိုးကောင်းကင်မှ ရေတံခွန်ကြီး တစ်ခုအလား တွင်းကြီးထဲသို့ စီးဆင်းသွားတော့သည်။
"ဒါက တားမြစ်နယ်မြေကြီးထဲ ဝင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော တံခါးပေါက်ပဲ။ ပုံမှန်ဆိုရင် သိုင်းကျောင်းတော် လေးခုက ပူးပေါင်းပြီး အမြဲတမ်း ပိတ်ထားတတ်ကြတယ်။ ကြားရသလောက်တော့ ဒီကျောင်းတော်ရှင် လေးဦး လက်ထဲက ကျောက်စိမ်းပြားတွေဟာ ဧကရာဇ်အဆင့် ဘိုးဘေးတွေ ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားတာတဲ့။"
ရှိုးကွေဘုရင် က ဖန့်ချန်ဘက်သို့ တိုးကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ရှင်းပြသည်။
စကားဆုံးသည်နှင့် တွင်းကြီးထဲမှ အင်အားကြီးမားသည့် စွမ်းအင် များ ပေါ်ထွက်လာပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ ချက်ချင်းပင် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။
"တားမြစ်နယ်မြေကြီးရဲ့ တံခါးပေါက် ပွင့်သွားပြီ။ အချိန်က ၁၅ မိနစ်ခန့် ပဲ ရမယ်၊ အားလုံးပဲ ကြွကြပါတော့။"
ကျောင်းတော်ရှင် လေးဦးက တစ်ပြိုင်တည်း ဆိုလိုက်ကြသည်။
ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ အသီးသီးတို့သည် အထဲသို့ အလုအယက် ခုန်ဆင်းကြသည်။ အထဲသို့ အရင်ရောက်လျှင် အသာစီးရမည်ဟု ထင်နေကြပုံပင်။ ရှိုးကွေဘုရင် နှင့် အခြား ဘုရင်အဆင့် တစ်ဦးမှာလည်း အလားတူပင် ခုန်ချသွားကြသည်။ သူတို့ ခုန်ချသွားပြီးနောက် ဖန့်ချန်မှာမူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လျက် ရှိသေးသည်။
ကျောက်ဘုရင် က ပြုံးလျက်-
"ချွန်းယမ်ဘုရင်၊ အခုတော့ နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်စရာ မရှိတော့ဘူး။ ကြွပါဦး။"
ဖန့်ချန် က သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အနည်းငယ် ထပ်မံ အကဲခတ်လိုက်ပြီးမှ တွင်းကြီးထဲသို့ တစ်လှမ်းချင်း ခုန်ချလိုက်သည်။
ချက်ချင်းပင် ကိုယ်အလေးချိန်မဲ့သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ကမ္ဘာမြေကြီးမှာ လည်ပတ်နေသယောင် ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် ခဏအကြာတွင် ထိုခံစားချက်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ခိုင်မြဲစွာ ရောက်ရှိသွားသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်မြင်ကွင်းမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်သည်။
ကောင်းကင်မှာ အမှောင်ဖုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး၊ ကြယ်တာရာများကဲ့သို့ တောက်ပနေသည့် ပုံဆောင်ခဲ အမြောက်အမြားမှာ ကောင်းကင်ယံတွင် တလက်လက် တောက်ပနေသည်။ သူ၏ ရှေ့ ပေတစ်ရာခန့် အကွာတွင် ကြီးမားသည့် ချိုင့်ဝှမ်းကြီး တစ်ခုကို မြင်တွေ့ရသည်။ ဖန့်ချန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ရာ ဝင်ရောက်လာသည့် သိုင်းသမားများမှာ ချိုင့်ဝှမ်းကြီး ပတ်လည်တွင် နေရာယူထားကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ဒီနေရာက မြေအောက်ကမ္ဘာနဲ့ ဆင်တူပါလား။"
ဖန့်ချန် က စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင်ပင် သူ့ဆီသို့ အသက်ရှူမှားလောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် စွမ်းအင်လှိုင်း သုံးခု တိုးဝင်လာသည်။ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေကြသည့် ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများမှာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အံ့အားသင့်သွားပြီး အသက်ရှုသံများ ရပ်တန့်သွားကြသည်။
"ယွီလွမ် သိုင်းကျောင်းတော် က ချွန်းယမ်တောင် ကို အရင်ဆုံး စတင် တိုက်ခိုက်တော့တာပဲ"
တိုက်ခိုက်လိုက်သည့် စွမ်းအင်လှိုင်း သုံးခု၏ ပိုင်ရှင်မှာ ယွီလွမ် သိုင်းကျောင်းတော်မှ ခေါင်းဆောင် ဘုရင်အဆင့် သုံးဦးပင် ဖြစ်သည်။ ထိုဘုရင်အဆင့် သုံးဦးမှာ ရှိုးကွေဘုရင် နှင့် အခြားသူများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဖန့်ချန်ကိုသာ ပစ်မှတ်ထား တိုက်ခိုက်နေကြသည်။
ဖေးရင်းဘုရင် မှာ ဟယ်ရှန်းဝေမှ သိုင်းသမားများနှင့် ဆုံတွေ့နေပြီး ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်လုံးထဲတွင် အလှောင်ပြောင် အပြုံးများ ပေါ်လာသည်။
"ချွန်းယမ်ဘုရင်တော့ အန္တရာယ်များပြီ။"
ရှိုးကွေဘုရင် ၏ မျက်နှာမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး-
"သူ အောက်ကို ဆင်းလာတာ နှေးလွန်းတယ်၊ ယွီလွမ် သိုင်းကျောင်းတော်က သုံးယောက်က ကြိုတင် ပြင်ဆင်ပြီးသား၊ သူ ပေါ်လာတာကိုပဲ စောင့်နေကြတာ"
သူသည် ကူညီရန် ရှေ့သို့ တိုးလာသော်လည်း အခြား ဘုရင်အဆင့် တစ်ဦးက ဆွဲထားလိုက်သည်။
"မင်း အရူးလား။ ဝမ် သူဌေးကြီးနဲ့ ကျောက်ဘုရင် တို့က ချွန်းယမ်ဘုရင်ကို ဒီထဲမှာ သေစေချင်နေတာ မမြင်ဘူးလား။ ကျောင်းတော်ရှင်တွေတောင် ဒီကိစ္စကို မျက်စိစုံမှိတ်ထားတာ၊ မင်းက ဘာလို့ ဝင်ကူညီမလို့လဲ။"
"တကယ်လား။"
ရှိုးကွေဘုရင် က နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးသည်။
"မင်း ဦးနှောက်က တကယ်ကို မကောင်းတာပဲ၊ ချွန်းယမ်ဘုရင်ကိုတော့ လွှတ်ထားလိုက်စမ်းပါ။ သူက ဘုရင်အဆင့် ၁ ပဲ ရှိတာ၊ ဒီကို လာတာက သေလမ်းပဲ။"
ထို ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူက တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။
"ငါတို့ အရင် ထွက်သွားကြရအောင်။ တစ်နှစ်လောက် ပုန်းနေနိုင်ရင် အသက်ရှင်ပြီး ပြန်ထွက်နိုင်မှာပါ။ အဲ့ဒီအခါ ကျောင်းတော်ရှင်တွေက လောင်းကြေးနိုင်သွားရင် ငါတို့လည်း အကျိုးအမြတ် ရမှာပေါ့။ တကယ်လို့ မဟုတ်ရင်လည်း ဒီထဲမှာ ဆေးမြစ်တွေ ရှာကြတာပေါ့၊ စွမ်းအင်အားဖြည့်ဆေးတွေ များတွေ့မလား ဘယ်သူသိမလဲ။"
"ဒါပေမဲ့..."
ရှိုးကွေဘုရင် က တွန့်ဆုတ်နေသည်။ ဆွေဝေ့ သိုင်းကျောင်းတော်မှ ဟင်းလင်းပြင် အဆင့် ၃၀ နှင့် အင်အားအဆင့် ၃၀၀ တို့မှာလည်း ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ နှစ်ဦးအနီးတွင် စုရုံးနေကြပြီး စိတ်ပူပန်နေကြသည်။
"ဘာမှ 'ဒါပေမဲ့' မနေနဲ့တော့၊ ချွန်းယမ်ဘုရင် သေပြီသာ မှတ်လိုက်။"
ထို ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူက အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်သည်။
အခြား မျိုးနွယ်စု ကိုးခု၊ ဂိုဏ်းရှစ်ခုတို့မှ ဘုရင်အဆင့်များမှာလည်း ချွန်းယမ်ဘုရင် သေချာပေါက် သေလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်နေကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယွီလွမ် သိုင်းကျောင်းတော်မှ ဘုရင်အဆင့် သုံးဦးမှာ အင်အားကြီးမားလွန်းသည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးမှာ ဘုရင်အဆင့် ၃ အထိ ရှိပြီး ကျန်နှစ်ဦးမှာလည်း ဘုရင်အဆင့် ၂ များ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုကဲ့သို့သော အဖွဲ့ဖြင့် ဝိုင်းတိုက်လျှင် ဘုရင်အဆင့် ၃ ရှိသူပင် မလွယ်ကူပေ။
ဖန့်ချန် က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ငှက်မွှေး ယပ်တောင်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
ထိုအခါ ယပ်တောင် မှ အမွေးသုံးချောင်းမှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ ထိုအမွေးများတွင် စွမ်းအင် အနည်းငယ်သာ ပူးကပ်ပါဝင်သည်။ အလွန်ပင် ပါးလျလွန်းသော်လည်း ထိုအမွေး သုံးချောင်းမှာ ယွီလွမ် သိုင်းကျောင်းတော်မှ ဘုရင်အဆင့် သုံးဦး၏ နဖူးကို ချက်ချင်းပင် ထိုးဖောက်သွားသည်။ သူတို့ ဖန့်ချန်အနီးသို့ ရောက်လာပြီး မကြာမီမှာပင် "ဒုန်း" ဆိုသည့် အသံနှင့်အတူ ဒူးထောက်ကျသွားကာ ခေါင်းများ ငိုက်စိုက်ကျလျက် အသက်ပျောက်သွားကြသည်။
ယွီလွမ် သိုင်းကျောင်းတော်မှ လူများမှာ မယုံကြည်နိုင်စရာ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ အသက်ရှုမှားသွားကြသည်။ အခြား အင်အားစုများမှ ဘုရင်အဆင့်များမှာလည်း ကြောင်အသွားကြပြီး သူတို့၏ အမူအရာများမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းသွားသည်။ ဖေးရင်းဘုရင် မှာ အခြေအနေ မကောင်းမှန်း ရိပ်မိကာ ဟယ်ရှန်းဝေ မှ သိုင်းသမားများကို ခေါ်ပြီး ထွက်ပြေးရန် ပြင်သည်။
"ဖေးရင်းဘုရင်၊ အဲ့လောက် အလျင်စလို မထွက်ပါနဲ့ဦး။"
နောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ဖန့်ချန်၏ အသံကြောင့် ဖေးရင်းဘုရင် မှာ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဖန့်ချန်က အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာဖြင့် သူ၏ ယပ်တောင် ပေါ်မှ အမွေးများကို ပြန်လည် တပ်ဆင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ရှိုးကွေဘုရင် အား တားမြစ်ခဲ့သည့် ဘုရင်အဆင့်မှာလည်း ပါးစပ်ပိတ်၍ ငြိမ်သက်သွားသည်။
ရှိုးကွေဘုရင် က ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ချွန်းယမ်ဘုရင်က လောင်းကြေးကို ဘာလို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လက်ခံခဲ့တာလဲ ဆိုတာ အခုမှပဲ နားလည်တော့တယ်။ သူ အပြင်ပြန်ရောက်ရင်တော့ တကယ့်ကို ထိပ်တန်း အဆင့် ဖြစ်လာတော့မှာပဲ..."
"ဖေးရင်းဘုရင်၊ ငါနဲ့ မင်းတို့ သခင်နဲ့ လောင်းကြေး ထပ်ထားတာ ရှိတယ်လေ၊ ဘာလို့ အဲ့လောက် အလျင်စလို ထွက်ပြေးရတာလဲ။"
ဖန့်ချန် က ဖေးရင်းဘုရင်ကို ကြည့်၍ ပြုံးကာ ဆိုသည်။
"ဝမ်ယွဲ့ယွဲ့ က ငါ့ ချွန်းယမ်တောင် မှာ အလုပ်လုပ်နေရတာကို မင်း မကျေနပ်ရင် ဒီနေ့ပဲ ရှင်းကြတာပေါ့။ ခင်ဗျားသာ ငါ့ တိုက်ကွက် တစ်ကွက်ကို ခံနိုင်ရင် မင်းကို အသက်ချမ်းသာပေးရုံတင်မကဘဲ ဝမ်ယွဲ့ယွဲ့ကိုလည်း ဟယ်ရှန်းဝေဆီ ပြန်ပို့ပေးမယ်။"
ဖေးရင်းဘုရင် ၏ မျက်နှာမှာ ထပ်ခနဲ ဖြူလျော့သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်မှ အလောင်း သုံးလောင်းကို ကြည့်ကာ အသိစိတ်မဲ့စွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
"မင်း... မင်း ဘုရင်အဆင့် မဟုတ်ဘူး၊ မင်းက ဧကရာဇ်အဆင့်..."
"ဧကရာဇ်အဆင့် တဲ့လား"
"ဟူး..."
ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများမှာ အသက်ရှုသံများ ရပ်တန့်သွားကြပြီး ဖန့်ချန်ကို ကြည့်သည့် အကြည့်များထဲတွင် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများ အပြည့် ပါဝင်လာသည်။ သူတို့၏ အမြင်တွင် ဤငယ်ရွယ်နုပျိုသည့် ဘုရင်အဆင့်မှာ အသက်ရာပေါင်းများစွာ ရှင်သန်နေသည့် နတ်ဆိုးကြီး တစ်ကောင် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။
ဧကရာဇ်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦး
"သူက ချင်းထျန်းဓားပြ ဘက်က များလား..."
ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အတွေးမှာ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာပြီး ပို၍ပင် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ မင်းက ဧကရာဇ်အဆင့်ပဲ ဒီတစ်ခေါက် စည်းကမ်းချက်တွေထဲမှာ ဧကရာဇ်အဆင့်တွေကို ဝင်ခွင့်မပေးဘူးလို့ ပါထားတယ်၊ ဘုရင်အဆင့်တွေပဲ ဝင်ရမယ်လို့ ရေးထားတာ "
ဖေးရင်းဘုရင် က ကယ်တင်ရှင်ကို တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"မင်းက ဧကရာဇ်အဆင့်မို့လို့ လောင်းကြေးက မရေရာဘူး မင်း စည်းကမ်းဖောက်တယ်"
"စာချုပ်ထဲမှာ အဲ့အကြောင်း မပါဘူးလေ၊ ဒါကြောင့် လောင်းကြေးကတော့ အတည်ပဲ။ ပြီးတော့ ဒီလောင်းကြေးက တည်၊ မတည် ဆိုတာကလည်း မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။"
ဖန့်ချန် က ပြုံး၍ ဆိုသည်။
ဖေးရင်းဘုရင်မှာ ထိုအချက်ကို သဘောပေါက်သွားပြီး ခက်ခဲစွာ တံတွေးမြိုချကာ အသံမှာ တုန်ရီသွားသည်။
"ချွန်းယမ်ဘုရင်၊ တကယ်တော့ ဝမ်ယွဲ့ယွဲ့ အကြောင်းကို ကျွန်တော် ဘာမှ မသိပါဘူး။ သူမက ကျွန်တော့် တပည့် ဖြစ်ပေမဲ့ ဝမ် သူဌေးကြီး ပေးတဲ့ ဆေးလုံးတွေကြောင့်သာ ကျွန်တော် သူမကို သိုင်းပညာ သင်ပေးခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော့်ကို အသက်ချမ်းသာပေးနိုင်မလား။"
ထိုအချိန်တွင် လင်ဇယ် နှင့် ကျင်းရှဲ သိုင်းကျောင်းတော်မှ ဘုရင်အဆင့်များမှာလည်း အခြေအနေမှာ အလွန်ဆိုးရွားနေကြောင်း ရိပ်မိသွားကြသည်။ သိုင်းကျောင်းတော် လေးခု၏ ပြိုင်ပွဲရလဒ်မှာ ဒီနေ့တင် အဖြေထွက်တော့မည်ဟု သူတို့ ခံစားမိလိုက်သည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မြေပြင်မှာ ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် တောင်တန်းကြီးများကဲ့သို့ ကြီးမားသည့် အရိပ်ကြီးများ ပေါ်လာသည်။
"တားမြစ်နယ်မြေထဲမှ သားရဲ တွေပဲ "
"ဘာလို့ ဒီလောက်မြန်မြန် ရောက်လာတာလဲ၊ တစ်ခုခုတော့ လွဲနေပြီ "
"သားရဲတွေရဲ့ အပေါ်မှာ လူတွေ ပါနေတယ် "
ဖန့်ချန် လည်း ထိုလှုပ်ရှားမှုကို သတိထားမိပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ထူးခြားသည့် ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော သားရဲကြီးများမှာ သူတို့ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သားရဲတစ်ကောင်ချင်းစီ၏ အပေါ်တွင် စီးနင်းထားသူ တစ်ဦးစီ ပါဝင်သည်။
သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးမှာ ဖန့်ချန်နှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။
ဟော်ဆွေ့ မျိုးနွယ်စုမှ ဘိုးဘေးငယ် ပင်ဖြစ်သည်။
"ဖန့်ချန်၊ ငါတို့ နောက်တစ်ခါ ထပ်တွေ့ကြပြန်ပြီ။"
ဘိုးဘေး ငယ် က အစိမ်းရောင် သွားများ၊ အနက်ရောင် အကြေးခွံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သားရဲကြီးကို စီးနင်းလျက် ဖန့်ချန်ကို အထက်စီးမှ ကြည့်ကာ ပြုံးစစဖြင့် ဆိုသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အောင်နိုင်သူ တစ်ဦး၏ အပြုံးမျိုး ရှိနေသည်။
"ဒီနေရာမှာ မင်းရဲ့ နည်းလမ်းတွေ မသုံးနိုင်တော့ဘူး။ ဒီတစ်ခေါက်တော့ ငါပဲ အနိုင်ရလိုက်တယ်၊ ဖန့်ချန်။"