အခန်း (၂၉၅၉-၂၉၆၀)
Vol. 296 Ch. 2959-2960
အခန်း (၂၉၅၉) - ပင်အန်း၊ အမြန်လာပြီး ကယ်တင်ပါ
ဆွေဝေ့ကျောင်းတော်၏ နောက်ကျောဘက် တောင်ကုန်းသည် ရှုခင်း အလွန်လှပလှသည်။
သာမန်အချိန်များတွင် ထိုနေရာသို့ သိုင်းသမားများ လာရောက်လေ့မရှိပေ။
ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ဤနေရာတွင် ဆွေဝေ့ကျောင်းတော်၏ ဘိုးဘေးအချို့ နေထိုင်ကြောင်း လူတိုင်း သိထားကြသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
သိုင်းလောက လေးခုလုံးသည် ထိုကမ္ဘာ တွင် ထိုမျှလောက်မြင့်မားသော ဂုဏ်ပုဒ်ရှိနေရခြင်းမှာ အကြောင်းရင်း ရှိသည်။
သဘာဝကျစွာပင် အဖွဲ့အစည်းတိုင်းတွင် ဘုရင်အဆင့်ထက် ကျော်လွန်သော စွမ်းအားရှိသည့် ဘိုးဘေးအနည်းငယ်စီ ရှိနေကြသည်။
ခဏအကြာတွင် ဖန့်ချန်သည် ဂူနေအိမ်တစ်ခုရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။
ထိုနေရာတွင် ရေညှိများ ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် သေချာမကြည့်ပါက ဂူနေအိမ်မှန်း လုံးဝ သိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
"ဘိုးဘေး၊ ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သိပါပြီ။ ချွန်းယမ်တောင်ဘက်ကိုတော့ ခဏလောက် အာရုံမစိုက်တော့ပါဘူး။"
ဂူတံခါး ရုတ်တရက် ပွင့်လာပြီး ဆွေဝေ့ကျောင်းတော်၏ ကျောင်းတော်ရှင်သည် စကားပြောရင်း ထွက်လာခဲ့သည်။
သူ့နောက်တွင်တော့ အဘိုးအိုငယ်တစ်ဦးသည် ဖြည်းညင်းစွာ လိုက်ပါလာသည်။
"ချွန်းယမ်တောင်ဘက်ကို အာရုံမစိုက်တာ အမှန်ပါပဲ။ ဒီနယ်မြေပြင်ပက မကောင်းဆိုးဝါးတွေရဲ့ နည်းလမ်းတွေက သာမန်မဟုတ်ဘူး။
ငါတို့ သိုင်းလောက လေးခုလုံးကလည်း သူတို့နဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ အတင်းအကျပ် အဖြစ်ခံခဲ့ရတာပါ။
နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီ၊ သူတို့ရဲ့ ခြေရာတွေက ခေတ်အဆက်ဆက် ပေါ်လာခဲ့တယ်။
ငါ့ခေတ်ရောက်မှာပဲ ဆွေဝေ့ကျောင်းတော်ထဲအထိ နယ်မြေပြင်ပက မကောင်းဆိုးဝါးတွေ ဝင်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး။
ဟောက်ယန်ဘုရင်ကိုတော့ ဆူပူလိုက်ဦး။ သူက အိမ်ထဲကို ဝံပုလွေခေါ်သွင်းလိုက်တာပဲ။"
အဘိုးအိုငယ်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးလုံး တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း သတိထားမိပြီး မသိစိတ်ဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ရာတွင် ကြောက်လန့်သွားကြသည်။
ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် လက်နှစ်ဖက် ယှက်ကာ
"နှစ်ဦးစလုံး နုတ်ဆက်ပါတယ်။"
ဆွေဝေ့ကျောင်းတော်၏ ကျောင်းတော်ရှင်မှာ ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် စကားမပြောဘဲ အဘိုးအိုငယ်၏ နောက်သို့ ဆုတ်သွားသည်။
အဘိုးအိုငယ်က အနည်းငယ် မျက်နှာပျက်လျက် ပြုံးကာ -
"အရှင်က ချွန်းယမ်ဧကရာဇ် ဖြစ်မှာပေါ့၊ ကျုပ်က ရှူးဟွမ်းပါ။"
"ရှူးအဘိုးအို။"
ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် လက်ယှက်နှုတ်ဆက်သည်။
"ဒါကိုတော့ ကျွန်တော် မခံယူရဲပါဘူး။"
ရှူးဟွမ်းက အလျင်အမြန် လက်ကာပြသည်။
ဖန့်ချန်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်
"ခုနက ရှူးအဘိုးအို ပြောတဲ့ နယ်မြေပြင်ပက မကောင်းဆိုးဝါးဆိုတာ ကျွန်တော် နည်းနည်း သိချင်မိလို့၊ မသိရင်……"
ရှူးဟွမ်း၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် -
"ဒါက…… ခုနက အမှတ်တမဲ့ ပြောမိတာပါ၊ ချွန်းယမ်ဧကရာဇ်ကို စော်ကားလိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး အထင်မလွဲပါနဲ့။"
ဆွေဝေ့ကျောင်းတော်၏ ကျောင်းတော်ရှင်က ထိုအချိန်တွင် ရုတ်တရက် လေသံကို လျှော့ချကာ -
"ရှူးဘိုးဘေး၊ ချွန်းယမ်ဧကရာဇ်က ဒီတစ်ခေါက် သိုင်းသမားတွေအများကြီးကို ခေါ်ပြီး တားမြစ်နယ်မြေ ထဲကနေ အသက်ရှင်လျက် ထွက်လာတာပါ။ သူတို့က ကျွန်တော်တို့နဲ့ အဆက်အသွယ်ရှိတဲ့ အုပ်စုနဲ့ တစ်စုတည်း မဟုတ်လောက်ဘူး……"
ဖန့်ချန်က ရယ်မောလျက် -
"ရှူးအဘိုးအို၊ စကားပြောရင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပါ။ ကျွန်တော်လည်း နယ်မြေပြင်ပက မကောင်းဆိုးဝါးတွေအကြောင်း သိချင်လို့ပါ။"
"ဒါဆိုရင် ချွန်းယမ်ဧကရာဇ်က ဒီလောကသား မဟုတ်ဘူးပေါ့ "
ရှူးဟွမ်းက သွားကိုဖိကိုက်ကာ လေသံကို လျှော့ပြောသည်။
"မဟုတ်ဘူး။"
ဖန့်ချန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။
ရှူးဟွမ်း၏ နှလုံးသားမှာ တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း ဆက်ပြောလိုက်သည်။
"ဒါဆို ချွန်းယမ်ဧကရာဇ်က ကျွန်တော်တို့ ပြောနေတဲ့ နယ်မြေပြင်ပ မကောင်းဆိုးဝါးတွေနဲ့ အရင်းအမြစ် တူနေတာပေါ့ "
"နီးစပ်ပါတယ်။"
ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်သည်။
"ဒါဆိုရင်တော့ ဘာမှ ပြောစရာ မလိုတော့ဘူး။"
ရှူးဟွမ်း၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားပြီး -
"အရှင်တို့ ဘာလုပ်ချင်တာလဲ၊ ကျွန်တော်တို့ အစွမ်းကုန် ပူးပေါင်းပေးပါ့မယ်။
အရင်တုန်းက အရှင် တို့ ဒီနေရာကို ရောက်လာတော့ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာအတွင်း အရှင်တို့ အမြဲပေါ်လာခဲ့တယ်။
သိုင်းလောက လေးခုလုံးကလည်း အရှင်တို့နဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ လုံးဝ မနိုင်ဘူးဆိုတာ သက်သေပြပြီးပြီ။
အခုတော့ ကျွန်တော်တို့ အရှုံးပေးလိုက်ပါပြီ၊ ချွန်းယမ်ဧကရာဇ် ဘာကိစ္စရှိလဲ၊ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောပါ။"
ဖန့်ချန်က ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် တခြားဘာမှ မပြောတော့ဘဲ ရယ်လျက် -
"ကျွန်တော် အချိန်အတန်ကြာရင် တစ်ခေါက် ပြန်သွားဦးမယ်။ ကျွန်တော် မရှိတဲ့အချိန်မှာ ချွန်းယမ်တောင်ဘက်ကို ရှူးအဘိုးအိုတို့ ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်ပါတယ်။"
"ဒါက လွယ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ချွန်းယမ်ဧကရာဇ် နောက်တစ်ခေါက် ပြန်လာရင် ဘယ်အချိန် ဖြစ်မလဲ"
ရှူးဟွမ်းက တစ်ဖက်လူမှာ ဒီကိစ္စအတွက်ပဲ ကိုယ်တိုင်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိသဖြင့် ချက်ချင်း လက်ခံလိုက်သည်။
စိတ်ထဲတွင် သိချင်စိတ်ဝင်လာသဖြင့် မေးခွန်းထုတ်မိသည်။
"ဒါတော့ မသိဘူး၊ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာကောင်း ကြာသွားနိုင်တယ်။"
ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် လက်ယှက်နှုတ်ဆက်ကာ -
"ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် အရင် ထွက်သွားတော့မယ်။"
ပြောပြီးနောက် သူသည် လေလို ပေါ့ပါးစွာ ထွက်ခွာသွားသည်။
ရှူးဟွမ်းနှင့် ဆွေဝေ့ကျောင်းတော်၏ ကျောင်းတော်ရှင်တို့မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ငေးကြည့်နေကြရသည်။
"ငါ ပြောသားပဲ၊ ဒီနယ်မြေပြင်ပ မကောင်းဆိုးဝါးတွေရဲ့ နည်းလမ်းတွေက တကယ်ပဲ မယုံနိုင်စရာပဲ၊ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်နိုင်ကြတာ။"
ရှူးဟွမ်းက သက်ပြင်းချရင်း -
"ငါတို့ အရှုံးပေးရမှာပဲ။"
ဆွေဝေ့ကျောင်းတော်၏ ကျောင်းတော်ရှင်မှာ ခါးသီးစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။
ဖန့်ချန်သည် တောင်ကုန်းနောက်ဘက်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် ဟောက်ယန်တောင်ဘက်သို့ တစ်ခေါက်သွားကာ နောက်ဆုံးမှ ချွန်းယမ်တောင်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။
တစ်လခန့် အကြာတွင် ဖေးရင်းဘုရင်နှင့် ရှိုးကွေဘုရင်တို့ တစ်ပြိုင်နက် ပြန်ရောက်လာကြသည်။
သူတို့နှင့်အတူ ယူဆောင်လာသည်မှာ စွမ်းအင်အားဖြည့်ဆေးလုံး အပင်တစ်ရာ ဖြစ်သည်။
"ဘိုးဘေး၊ မုန့်ကောင်းကင်အရှင် ၊ ဒီ မဟာအိပ်မက်သီးတွေကို ခင်ဗျားတို့ပဲ သိမ်းထားပေးပါ။
ကျွန်တော်တို့ လေးယောက်တော့ အရင် သွားနှင့်တော့မယ်။"
ဖန့်ချန်က ဒွမ်ချင်းရှန်းတို့ကို ခေါ်ပြီး မဟာအိပ်မက်အသီး အားလုံးကို ပေးအပ်လိုက်သည်။
"မဟုတ်သေးပါဘူး၊ ခက်ခက်ခဲခဲ ရောက်လာတာကို အမှားမှန်စစ်မြေပြင်ကို နားမလည်ဘဲနဲ့ပဲ ပြန်သွားကြမှာလား "
ဒွမ်ချင်းရှန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။
ယဲ့ထျန်းဂူနှင့် အကြီးကဲ ငါးဦးမှာလည်း အံ့သြသွားကြသည်။
"ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေး၊ အပြင်မှာ ဘာဖြစ်လို့လဲ"
ဆွေ့ဟွမ်ရွှီ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
"ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး၊ ငါတို့ လေးယောက်က နားလည်အောင် လုပ်ပြီးသွားပြီမို့ ဒီနေရာမှာ ဆက်နေစရာ မလိုတော့လို့ပါ။"
ဖန့်ချန်က ပြောသည်။
"ဟူး"
သူတော်စင်အားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း အသက်ရှူသံ ပြင်းပြင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဒွမ်ချင်းရှန်း၏ မျက်နှာမှာ ဖန့်ချန်၊ ရှဲ့အာမန်၊ ဝမ်ချုံစန်းနှင့် ဖန့်ကျစ်ရွှယ် တို့လေးဦးကို ကြည့်ရင်း ထူးဆန်းနေသည်။
"မင်း နားလည်အောင် လုပ်ပြီးသွားတယ်ဆိုတာ လက်ခံနိုင်သေးတယ်၊ ဒီသုံးယောက်လည်း အောင်မြင်သွားတာလား"
ဒွမ်ချင်းရှန်းက စဉ်းစားကာ မေးသည်။
ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်သည် - "ဟုတ်ပါတယ်။"
"ငါ ကရုဏာတောင် ကို တည်ထောင်ခဲ့တာ မှန်သွားပြီပဲ။
မင်းတို့ လေးယောက်လုံးက ငါ့ရဲ့ တပည့်တွေပဲ။
မင်းတို့ ဒီတစ်ခေါက် အပြင်ထွက်ရင် ငါ ကောင်းကင်ငါးပါးနယ်မြေ ရဲ့ ငရဲမင်းတွေ၊ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်တွေ အများကြီးရဲ့ ရှေ့မှာ မျက်နှာပွင့်ရတော့မယ်။
ကောင်းလိုက်တာ၊ ကောင်းလိုက်တာ၊ ကောင်းလိုက်တာ"
ဒွမ်ချင်းရှန်းက ဟားတိုက်ရယ်မောလျက် မျက်နှာမှာ ဝမ်းသာလွန်း၍ နီရဲနေသည်။
သူကိုယ်တိုင် အောင်မြင်တာထက် ပိုပြီး ဝမ်းသာနေပုံရသည်။
"ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေး၊ မင်း ထွက်သွားရင် ကျွန်တော်တို့ ချွန်းယမ်တောင်မှာ ဘယ်သူမှ စောင့်ရှောက်မယ့်သူ မရှိတော့ဘူးပေါ့ "
အကြီးကဲ ငါးဦးမှာ အချက်အလက်များကို ကြေညက်သွားပြီးနောက် စိတ်ပျက်စွာ မေးသည်။
"ချွန်းယမ်တောင် ကိစ္စတွေကို ငါ စီစဉ်ပြီးသွားပါပြီ။ မင်းတို့ အားလုံး မဟာအိပ်မက်အသီးတွေကို တစ်ယောက်တစ်လုံးစီ ဆောင်ထားပါ။
တကယ်လို့ ပြဿနာတက်ရင် အမှားမှန် စစ်မြေပြင်ထဲက နေ တန်းထွက်သွားလိုက်ပါ။
နောက် ပြန်ဝင်လို့ မရတာမှ မဟုတ်တာ။"
ဖန့်ချန်က ရယ်မောလျက် ပြောသည်။
သူတော်စင်များမှာလည်း ထပ်မပြောတော့ပေ။
ဖန့်ချန်က ဝမ်ချုံစန်းတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီကို မဟာအိပ်မက်သီး တစ်လုံးစီ ပေးလိုက်သည်။
လေးယောက်လုံး တစ်ပြိုင်နက် စားသုံးလိုက်ကြသည်။
ခဏအကြာတွင် သူတို့ လေးယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ စိမ်းပြာရောင် မီးခိုးငွေ့အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည။
ပိလော့ ယင်လောက ။
ယင်လောကကြီး ငါးခုမှ ငရဲမင်းများနှင့် ဝိညာဉ်မျိုးနွယ် သူတော်စင်အများစုမှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောနေကြသည်။
ရုတ်တရက် သူတို့ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိထားမိလိုက်ပြီး ဖန့်ချန်၊ ရှဲ့အာမန်၊ ဝမ်ချုံစန်းနှင့် ဖန့်ကျစ်ရွှယ် တို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များပေါ်သို့ အကြည့်ရောက်သွားသည်။
စိမ်းပြာရောင် မီးခိုးငွေ့များ လေဟာနယ်မှတဆင့် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။
"ဘယ်လောက်မှ မကြာသေးဘူး၊ သူတို့က အထဲကနေ ထွက်လာကြပြီလား "
ပိုင်ဇီရွှမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။
"မင်းတို့ ချင်းမင် ရဲ့ သူတော်စင်တွေက အမှန်မှား ထွင်းဖောက် မျက်လုံးကို နားလည်အောင် မလုပ်နိုင်ကြဘူးနဲ့တူတယ်။
ဖန့်ချန်တောင် အရင်ထွက်လာပြီဆိုတော့ ကျန်တဲ့သူတွေလည်း မကြာခင် ထွက်လာကြတော့မှာပါ။"
လင်ချုံ ယင်လောကမှ ငရဲမင်း ယင်ချွန်းရှန်းက လှောင်ပြုံးပြုံးလျက် ပြောသည်။
အခြား ငရဲမင်းများမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ဘာမှ မပြောဘဲ လေးဦးလုံး သတိပြန်ဝင်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
နေရာတွင်ရှိနေသော သူတော်စင်များ၏ မျက်လုံးထဲတွင် သိချင်စိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။
ရုတ်တရက် ဖန့်ချန်က အမြန်ဆုံး မျက်လုံးပွင့်လာသည်။
ထိုအချိန်တွင် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာထဲတွင် ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။
"အကြီးကဲတို့ ကျွန်တော် ဗိုက်အောင့်သွားလို့ အရင်သွားနှင့်တော့မယ် "
ဖန့်ချန်သည် တခြားဘာမှ မပြောတော့ဘဲ ရိပ်ခြေဗုဒ္ဓ နည်းလမ်းကို အသုံးပြုကာ အရိပ်ထဲသို့ ခုန်ဝင်ပြီး လေဟာနယ်ထဲသို့ အဆက်မပြတ် နစ်မြုပ်သွားသည်။
သူတော်စင်အားလုံး၏ ရှေ့မှောက်တွင် အရိပ်အယောင်မကျန် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
သူတော်စင်များ သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် ဖန့်ချန်မှာ ဟင်းလင်းပြင် အလွှာ (၃၆) သို့ နီးကပ်နေပြီဖြစ်သည်။
"ပင်အန်း အမြန်လာပြီး ကယ်တင်ပါ "
ဖန့်ချန်မှာ ချွေးပြန်လျက် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်နေပြီး မျက်လုံးထဲတွင် အဖြူရောင်သာ မြင်နေရကာ မျက်ဆံပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
အခန်း (၂၉၆၀) - ရှုပ်ထွေး ထွေလာ
ခန်းမကြီးထဲတွင် အပ်ကျသံပင် မကြားရဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ နေရာရှိ သူတော်စင်များအားလုံး တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။ တူယွမ်မိုက အစောဆုံး သတိပြန်ဝင်လာပြီး ဖန့်ချန် အရင်က ထိုင်နေခဲ့သည့် နေရာသို့ သွားကာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မျက်လုံးကို ပြန်မှိတ်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ရာသော အငွေ့အသက်ကို ခံစားနေပုံရသည်။
"ဟက်၊ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ဝိညာဉ်ခွဲထွက်သွားတာလား။ သူက သူ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့တင် ဝိညာဉ်ခွဲထွက်သွားနိုင်ပြီး တို့ မျက်စိရှေ့မှာတင် ယင်လောကဆီ တန်းသွားနိုင်တာပဲ။"
တူယွမ်မို ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပိုင်ဇီရွှမ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
"ပိုင်ဇီရွှမ်၊ မင်းတို့ ချင်းမင်က ဒီကောင်လေးက တကယ်ကို မရိုးရှင်းဘူးနော်။"
အဖွဲ့အစည်းအသီးသီးမှ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ် သူတော်စင်များ အားလုံး ကြက်သေသေသွားကြသည်။ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဝိညာဉ်ခွဲထွက်ပြီး ယင်လောသို့ သွားရောက်ခြင်းလား ထိုနည်းလမ်းသည် အဆင့်တူ သူတော်စင်တစ်ဦး၌ ရှိနေသင့်သည့် အရာမဟုတ်ပေ။ အရေးကြီးဆုံးမှာ သူတို့သည် ဖန့်ချန် ထွက်ခွာသွားသည့် ခြေရာလက်ရာ သို့မဟုတ် အငွေ့အသက်ကိုပင် လုံးဝ မဖမ်းမိလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဒါ ဘာနည်းလမ်းလဲ။
"နည်းလမ်း အနည်းငယ် မရှိရင်ကော တူညီတဲ့အဆင့်မှာ နံပါတ်တစ် ဖြစ်လာနိုင်ပါ့မလား။"
ပိုင်ဇီရွှမ်က ဟွန်းခနဲ အသံပြုလိုက်သည်။
"ဒါတွေက အရေးမကြီးပါဘူး။ သူ ခုနက ဘာပြောသွားလဲ ဗိုက်အောင့်တယ် ဟုတ်လား။"
တူယွမ်မိုက လှောင်ရယ်လိုက်သည်။
"ခင်ဗျားတို့ ယုံကြလား သေချာပေါက် ဖုံးကွယ်ထားချင်တဲ့ တစ်ခုခု ရှိနေလို့ပဲ။"
"တကယ် ဗိုက်အောင့်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။"
ရှူလုံ ကောင်းကင်အရှင်က စဉ်းစားကာ ပြောလိုက်သည်။
"သူ ပြန်လာမှပဲ မေးကြည့်တာပေါ့။"
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှဲ့အာမန်၊ ဝမ်ချုံစန်းနှင့် ဖန့်ကျစ်ရွှယ်တို့ သုံးဦးလည်း တဖြည်းဖြည်း သတိပြန်ဝင်လာကြသည်။ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည့်အခါ သူတို့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဝေဝါးမှုများ ရှိနေသေးသည်။
"မင်းတို့ ဒီလောက်မြန်မြန် ပြန်လာကြတာ၊ ဘာပြဿနာ တက်လို့လဲ"
ရှူလုံ က အသံကို လျှော့ချကာ မေးလိုက်သည်။
ရှဲ့အာမန်က ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်ပြီး လက်ယှက်ကာ -
" အမှန်မှား ထွင်းဖောက်မျက်လုံး က နားလည်ရ ခက်ခဲပါတယ်။ ကျွန်မတို့ အချိန်ကုန်ခံပြီး မကြိုးစားချင်တော့တာနဲ့ ဖန့်အစ်ကိုနဲ့အတူ အရင် ပြန်လာခဲ့တာပါ။"
"အင်း၊ ငါ့အစ်ကိုကော"
ဖန့်ကျစ်ရွှယ်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ဖန့်ချန်ကို မတွေ့ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် စိုးရိမ်သောက ရောက်သွားသည်။
တူယွမ်မိုက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
"ဖန့်ချန် အထဲမှာ ဘာထူးခြားတာ ရှိသေးလဲ"
ရှဲ့အာမန်နှင့် ဝမ်ချုံစန်းတို့၏ မျက်နှာများမှာ အလွန်ပင် တည်ကြည်သွားသည်။ ဒီစကားက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ ဖန့်ချန် အပြင်မထွက်လာသေးဘူးလား။
"မင်းအစ်ကိုက ဗိုက်အောင့်လို့ အရင်သွားနှင့်တယ်လို့ ပြောသွားတယ်။"
ရှူလုံ ကောင်းကင်အရှင်က ပြောသည်။
ဗိုက်အောင့်တာ စိုးရိမ်နေကြသည့် သုံးဦးစလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် စကားမပြောတော့ဘဲ ငြိမ်ကျသွားသည်။
"ဖန့်ချန် ဗိုက်အောင့်တာ ပျောက်ပြီး ပြန်လာတဲ့အထိ ဒီမှာပဲ စောင့်နေရမှာဆိုတော့၊ မင်းတို့ သုံးဦး အထဲမှာ ဖြစ်ခဲ့တာတွေကို ပြောပြပေးနိုင်မလား။"
ရှူလုံက ဆိုသည်။
"အကြီးအကဲ တို့ခင်ဗျား၊ ဒါဆို ကျွန်တော် အတိုချုပ် ပြောပြပါ့မယ်။"
ဝမ်ချုံစန်းက လည်ချောင်းရှင်းလိုက်သည်။
"အရင်ဆုံး ကျွန်တော်တို့ သွားတဲ့နေရာက အမှန်မှား စစ်မြေပြင် လို့ ခေါ်ပါတယ်……"
"ဒီနာမည်က ဘယ်သူပေးတာလဲ"
ရှူလုံ ကောင်းကင်အရှင်က ဝမ်ချုံစန်း၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ချုံစန်း -
"ဒါက စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းပါတယ်။ အကြီးအကဲတို့ ကျွန်တော် ပြောတာကို အေးဆေး နားထောင်ပေးပါ……"
သူသည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စရပ်များကို အတိုချုပ် ပြောပြလိုက်သည်။ သူတော်စင် အုပ်စုက အမှန်မှား စစ်မြေပြင် ထဲတွင် အခြေချနေထိုင်နေကြသည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ အကြီးအကဲများမှာ အံ့အားမသင့်ကြဘဲ တူယွမ်မိုကိုသာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထို အမှန်မှား ထွင်းဖောက်မျက်လုံး သည် စစ်ဆေးရေးဌာန၏ လုပ်ဆောင်ချက်ကြောင့် ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ကောင်းကင်ငါးပါးနယ်မြေတွင် ရှိနေသည်မှာ နှစ်ကာလ ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။
"အကြမ်းဖျင်းကတော့ ဒီလောက်ပါပဲ။ အသေးစိတ် ကတော့ ဖန့်အစ်ကို ပြန်လာမှပဲ မေးကြည့်ပါ။ ကျွန်တော်တို့ အချိန်အများစုကို ဆွေဝေ့ကျောင်းတော်မှာပဲ လေ့ကျင့်နေခဲ့တာပါ။"
ဝမ်ချုံစန်းက ပြောသည်။
"ဒါဆိုရင် ဖန့်ချန်ကို ကျွန်တော် သွားခေါ်လိုက်မယ်။"
တူယွမ်မိုက ဆိုသည်။
"ယင်လောကဆိုတာ အလွန်အန္တရာယ်များတယ်။ သူ ဒီအတိုင်း ပေါ်တင်ဆင်းသွားရင် မကြာခင် နတ်ဆိုးတွေရဲ့ ပစ်မှတ် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။"
စကားပြောနေစဉ်မှာပင် တူယွမ်မို၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေဟာနယ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ပိုင်ဇီရွှမ်က မြင်လျှင် ပြုံးလျက် -
"ကျွန်မလည်း လိုက်ကြည့်ဦးမယ်။"
သူမ၏ ပုံရိပ်မှာလည်း တူယွမ်မိုနောက်သို့ လိုက်ပါ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ကျန်ရှိနေသည့် ငရဲမင်း သုံးဦးမှာမူ ထိုကိစ္စကို စိတ်မဝင်စားဘဲ အမှန်မှား စစ်မြေပြင် အကြောင်းကိုသာ မကြာခဏ မေးမြန်းနေကြသည်။
……
……
ဟင်းလင်ပြင် အလွှာ (၃၆)။
ဖန့်ချန်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး ပဲစေ့ခန့် ချွေးစက်များမှာ နဖူးပေါ်မှ အဆက်မပြတ် ကျလာသည်။ လက်ရှိအချိန်တွင် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာထဲ၌ အရာအားလုံး ရှုပ်ထွေးထွေလာ ဖြစ်နေသည်။ အမှန်မှား ထွင်းဖောက်မျက်လုံး နည်းလမ်းသည် အတွင်းပိုင်း ကြယ်တာရာများထဲတွင် ပေါင်းစပ်ပြီးသွားသောအခါ အရာအားလုံးသည် ထူးခြားပြောင်းလဲသွားသည်။
တောက်ပသော မျက်လုံး၊ ရှေးဦး မျက်လုံး၊ နတ်ဆိုးမျက်လုံး၊ နီရဲသောကပ်ဘေးဝိဇ္ဇာ မျက်လုံး၊ သတ်ဖြတ်ခြင်းခုနှစ်ပါး သူတော်စင်မျက်လုံး၊ အသွင်ပြောင်းမျက်လုံး၊ အမှန်မှား ထွင်းဖောက်မျက်လုံးနှင့် ယင်ယန်ဝိညာဉ်မျက်လုံးတို့ ဖြစ်ကြသည့် ထိပ်တန်းနည်းလမ်း ရှစ်ခု၏ တံဆိပ်များသည် တစ်စုံတစ်ခုသော တားမြစ်ချက်ကို ဖြည်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ် အငွေ့အသက်များမှာ အတွင်းပိုင်း ကြယ်တာရာ (၃၆) ခုနှင့် အတွင်းပိုင်းမြေပြင် တစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်သွားသည်။ ကျန်ရှိသည့် အခြားနည်းလမ်းများမှာ ၎င်းတို့ရှေ့တွင် ခေါင်းမထောင်နိုင်အောင် ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရသည်။ လူ့လောကနည်းလမ်းပင်လျှင် ထိုအချိန်တွင် အနည်းငယ်သာ ဖိနှိပ်နိုင်ပြီး လုံးဝ ချုပ်ကိုင်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။
၎င်းတို့၏ အငွေ့အသက်များမှာ မြစ်တစ်ခုကဲ့သို့ စုစည်းသွားပြီး ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည့် နည်းလမ်းတံဆိပ်တစ်ခုကို ဦးတည်သွားသည်။ ဤနည်းလမ်းတံဆိပ်သည် ယခင်က ဘယ်တော့မှ မပေါ်ပေါက်ခဲ့ဖူးပေ။ အမှန်မှား ထွင်းဖောက်မျက်လုံး တံဆိပ် ပေါင်းစပ်ပြီးနောက်မှသာ ၎င်းသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ဖန့်ချန်၏ ကိုယ်ခန္ဓာထဲတွင် အမြဲရှိနေခဲ့သော်လည်း သူကိုယ်တိုင် သတိမထားမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။
"ဖန့်ငရဲမင်း တစ်ခုခု ဖြစ်နေပြီ"
ချီယန်သူတော်စင်က အံ့ဩတကြီး ပြောလိုက်သည်။ လီဝူမှာလည်း တည်ကြည်သော မျက်နှာဖြင့် ရှောင်းချင်းယောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
အတွင်းပိုင်းမြေပြင်ထဲတွင် မြင်နေရသည့် မြင်ကွင်းမှာ တကယ်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းလှသည်။ သူတို့ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသည့် မြင်ကွင်းမျိုးဖြစ်သည်။ ထိပ်တန်းမျက်လုံး နည်းလမ်း ရှစ်ခု၏ တံဆိပ်များသည် လွတ်မြောက်လာသည့် ငရဲဘီလူးများကဲ့သို့ပင် အလွန်ပင် ရိုင်းစိုင်းသော စွမ်းအားဖြင့် အခြားနည်းလမ်းများကို ဖိနှိပ်ထားသည်။ အကြောက်ရဆုံးမှာ သူတို့ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသည့် အသစ်စက်စက် တံဆိပ်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် မည်သည့် ပေါင်းစပ်မှုမှ မရှိဘဲ ရုတ်တရက် ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့ ဒီနေရာမှာ နေလာတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဒါကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်မှာလည်း ဒါက အမြဲတမ်း ဒီနေရာမှာ ရှိနေခဲ့သလိုမျိုး ခံစားရသည်။
"ဒါတွေက……မျက်လုံးကိုးခုထဲက မျက်လုံးနည်းလမ်း ရှစ်ခုလား……"
ရှောင်းချင်းယောင်မှာ ယခင်က ရှဲ့ကျစ် ရုံးတွင် အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးပြီး ထိပ်တန်း တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသူမို့ မျက်လုံးနည်းလမ်းအချို့ကို သိရှိသည်။
"မျက်လုံးနည်းလမ်း ရှစ်ခုဆိုရင်၊ ဒါဆို သူက……"
ရှောင်းချင်းယောင်က အသစ်ပေါ်လာသည့် တံဆိပ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ စိတ်ထဲတွင် အေးစက်သွားသည်။
"ဒါက နည်းလမ်းကိုးခုထဲက နံပါတ်ကိုးခုမြောက်လား နည်းလမ်းကိုးခုလုံး စုစည်းသွားပြီလား "
"ရှောင်းအကြီးအကဲ၊ ဖန့်ငရဲမင်းကို ကူညီဖို့ တစ်ခုခု လုပ်ပေးပါ။ သူ အလွန်အမင်း နာကျင်နေတာကို ကျွန်တော် ခံစားရတယ်။ သူ အဲ့ဒီ နည်းလမ်း ရှစ်ခုကို အနိုင်အထက် ဖိနှိပ်နေရတာ။ ဒီကောင်တွေက အာခံနေတာလား "
ချီယန် သူတော်စင်က စိုးရိမ်တကြီး ပြောသည်။
"ငါလည်း ဒါမျိုး မကြုံဖူးဘူး။ ငါ ခန့်မှန်းတာ မမှားရင် ဒါက မျက်လုံးနည်းလမ်းကိုးခု စုစည်းသွားတဲ့အခါ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ထူးခြားဆန်းပြားတဲ့ ဖြစ်ရပ်ပဲ။ ငါလည်း ကူညီနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"
ရှောင်းချင်းယောင်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။
ထိုအချိန်တွင် မျက်လုံးနည်းလမ်း ရှစ်ခုမှ အငွေ့အသက်များသည် မြစ်တစ်ခုကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် စီးဆင်းနေပြီး အသစ်ပေါ်လာသည့် တံဆိပ်ကို နစ်မြုပ်ရန် ကြိုးပမ်းနေသည်။ ဖန့်ချန်မှာလည်း သူ့၏ 'လူ့လောက' နည်းလမ်းဖြင့် တတ်နိုင်သမျှ ဖိနှိပ်ထားသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ အလင်းထုတ်၊ တစ်ခါတစ်ရံ အစမရှိ၊ တစ်ခါတစ်ရံ နှိမ်နှင်း…… မျက်လုံးနည်းလမ်း ရှစ်ခုမှာ အလှည့်ကျ ပေါ်ထွက်နေသည်။
"ငရဲမင်းငါးဦးသာ ဒီအခြေအနေကို သိပြီး လိုက်လာရင် ငါ့ကိုယ်ခန္ဓာထဲက ထူးခြားမှုကို တွေ့သွားလိမ့်မယ်။ ဧကရာဇ်မျက်လုံး ကိစ္စကို ဖုံးကွယ်ထားဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်။"
"ဒါပေမဲ့ ဒါက ပိလော့ယင်လောကရဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ လေဟာနယ်၊ ပင်အန်းက ချင်းမင်ဘက်မှာ ဆိုတော့ သူ အချိန်မီ ရောက်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး……"
ဖန့်ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ ပြေးလွှားနေသည်။
လက်ရှိအခြေအနေတွင် သူသည် ရိပ်ခြေဗုဒ္ဓ နည်းလမ်းကိုပင် ထပ်မသုံးနိုင်တော့ဘဲ လူ့လောက နည်းလမ်းဖြင့်သာ ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို ခေတ္တထိန်းချုပ်ထားရသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ…… သူ လှုပ်ရှား၍မရ၊ နေရာပြောင်း၍မရပေ။
သူ ဘာဆက်လုပ်ရမည်ကို မတွေးမိသေးခင်မှာပင် အနီးနားရှိ လေဟာနယ်ထဲတွင် ကြောက်စရာကောင်းသော အငွေ့အသက်များစွာ ပေါ်လာသည်။
"ဟင်းလင်းပြင် ကွပ်မျက်သူတွေ၊ သူတို့ အရင်ရောက်လာတာပဲ……"
သူ့တွင် အမွှေးတိုင် မရှိသဖြင့် သူ၏ လူသားအငွေ့အသက်မှာ ထိုနေရာတွင် မှောင်မိုက်သော ကောင်းကင်၌ ထိန်လင်းနေသည့် လမင်းကြီးကဲ့သို့ပင် ထင်ရှားနေသည်။
ထိုအချိန်မှာပင် မျက်လုံးနည်းလမ်း ရှစ်ခု၏ တံဆိပ်များသည် ရုတ်တရက် စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သတ်ဖြတ်ခြင်းခုနှစ်ပါး သူတော်စင်မျက်လုံး တံဆိပ်ထဲမှ ကြမ်းတမ်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ငါက သတ်ဖြတ်ခုနှစ်ခြင်း မကောင်းဆိုးဝါးသခင်ပဲ။ အားလုံး ငါနဲ့အတူ ဧကရာဇ်မျက်လုံး ကို ဖျက်ဆီးကြစမ်း။ သူ့ကျွန်အဖြစ် နောက်ထပ် မခံရစေနဲ့ သတ်စမ်း "