အခန်း ၅၁၃

Vol. 52 Ch. 513

အခန်း (၅၁၃) ကျွန်တော် လိုလားပါတယ်

လင်ဖန်ဖေးသည် ဆူပွက်နေသော သူမ၏ ခံစားချက်များကို ခက်ခဲစွာ ဖိနှိပ်နိုင်ရန်အတွက် အသက်ပြင်းပြင်း အကြိမ်အနည်းငယ် ရှူလိုက်ရသည်။

သူမက ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို လွှတ်ပေးလိုက်သော်လည်း သူ၏ လက်မောင်းများကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများက တောက်ပနေကာ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ မြန်ဆန်သောအရှိန်ဖြင့် ရှင်းပြလိုက်၏။ "မနေ့က ရှင် အိပ်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ ညွှန်ကြားရေးမှူးကျန်းက အင်တာနက်ပေါ်မှာ အလုပ်ခေါ်စာတစ်ခု တင်လိုက်တယ်။ သူက အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင် ခရီးသွားလမ်းညွှန်တစ်ယောက်ကို လူသိရှင်ကြား ခေါ်ယူနေတာလေ။ တစ်ကမ္ဘာလုံးက အဲဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်နေကြတာ.."

"ဒါပေမဲ့ အခုလို အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မျိုးမှာ သူက ရှင့်တစ်ယောက်တည်းကို နေ့လယ်စာစားဖို့ ဖိတ်ခေါ်လာတယ်။ ရှင် စဉ်းစားကြည့်စမ်း... ဒါက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ..."

ကျန်းဟွိုင်မင်က ဉာဏ်ကောင်းသူတစ်ဦးဖြစ်ရာ ၎င်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး နေရာမှာပင် အေးခဲသွားတော့သည်။

ကြီးမားလှပြီး မယုံကြည်နိုင်စရာကောင်းသော အံ့အားသင့်မှုကြီးက သူ၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ ဆူနာမီလှိုင်းလုံးကြီးအလား ဝင်ရောက်ရိုက်ခတ်သွားပြီး သူ့ကို ခေတ္တမျှ မူးဝေသွားစေခဲ့၏။ သူက ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သော်လည်း အချိန်အတော်ကြာမှသာ အသံထွက်လာခဲ့ပြီး ထိုအသံမှာ တုန်ယင်နေကာ မသေချာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေချေသည်။

"ဒါ... ဒါ... ဒါရိုက်၂ာကျန်းက ကိုယ့်ကို အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင် ခရီးသွားလမ်းညွှန် လုပ်ခိုင်းချင်တာလား..."

"သေချာပေါက်ပဲ... တကယ်ကို သေချာတယ်" လင်ဖန်ဖေးက ခေါင်းကို အားပါးတရ ညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဂုဏ်ယူမှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ တောက်ပနေခဲ့သည်။ "ငါ့ယောကျ်ားက အတော်ဆုံးပဲဆိုတာ ငါ သိပြီးသားပါ...."

သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဆက်လက်၍ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့သဖြင့် ကျန်းယွိုင်မင်သည် လင်ဖန်ဖေးကို ရုတ်တရက် ပွေ့ချီလိုက်ပြီး အခန်းထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လှည့်ပတ်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ဟားဟားဟား... သိပ်ကောင်းတာပဲ... ဒါရိုက်တာကျန်းက ငါ့ကို ရှာနေတာ... ငါ့ကို ဆက်သွယ်လာတာကွ"

အခန်းထဲတွင် ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး၏ ဝမ်းသာအားရ ရယ်မောသံများနှင့် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ချေပြီ။

ဤနေ့လယ်စာ၏ အရေးပါမှုသည် နေ့လယ်စာစားခြင်းသက်သက်ထက် များစွာ သာလွန်ချေသည်။

၎င်းက မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ကောင်းမွန်သော အနာဂတ်တစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိနိုင်မည့် အခွင့်အရေးတစ်ခုကို ကိုယ်စားပြုပြီး သူတို့အတွက် တံခါးများ ပွင့်လာတော့မည်ပင်။

နဂါးပြာသည် ပြင်းထန်သော ကွင်းဆင်း စစ်နည်းဗျူဟာ လေ့ကျင့်ရေးအစီအစဉ်တစ်ခုကို ယခုလေးတင် ပြီးဆုံးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏ လေ့ကျင့်ရေး ယူနီဖောင်းမှာ ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေပြီး ဘောင်းဘီခြေထောက်များမှာလည်း ရွှံ့များ ပေကျံနေ၏။

ရေဘူးကို ဖြည့်ရန် အဖုံးဖွင့်နေစဉ် ဆက်သွယ်ရေးအရာရှိဖြစ်သူ ကျန်းချီက မောကြီးပန်းကြီးဖြင့် ပြေးလာကာ "အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်... အရေးပေါ် အကြောင်းကြားစာ.... တပ်မှူးကြီးက ခင်ဗျားကို ဌာနချုပ်ဆီ ချက်ချင်း လာခဲ့ဖို့ ခေါ်နေတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

နဂါးပြညသည် မျက်နှာကို သုတ်လိုက်ပြီး မမျှော်လင့်ထားသော မစ်ရှင်တစ်ခုခုများ ရှိနေမလားဟု တွေးကာ သူ၏ ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားရ၏။

သူက အမိန့်ပေးဌာနချုပ်ဆီသို့ ခပ်သုတ်သုတ် လျှောက်သွားလိုက်ရာ တပ်မှူးကြီးများ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှားပါးလှသော၊ ကျေနပ်နေပုံရသည့် အပြုံးများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"နဂါးပြာ... ရဲဘော်ကျန်းယဲ့ဆီက တရားဝင် အကြောင်းကြားစာကို ငါတို့ အခုလေးတင် လက်ခံရရှိခဲ့တယ်..." တပ်မှူးကြီးက ကျယ်လောင်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ လေသံတွင် သိသာယုံမျှသာရှိသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပါဝင်နေခဲ့သည်။ "ဘက်စုံ အကဲဖြတ်ပြီးတဲ့နောက် သူက မင်းကို ရီယဲ့ ခရီးသွားအေဂျင်စီမှာ အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင် ခရီးသွားလမ်းညွှန်အဖြစ် ပါဝင်ဖို့ တရားဝင် ခန့်အပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီတဲ့"

"..."

အချိန်တွေ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ပင်။

နဂါးပြာသည် နေရာမှာပင် အေးခဲသွားပြီး သူ၏ ပြတ်သားသော မျက်နှာပေါ်တွင် ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသည့် ဗလာကျင်းနေသော အမူအရာတစ်ခုသာ ရှိနေ၏။

သူက အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေမှုကြောင့် ထင်ယောင်ထင်မှားများ ဖြစ်နေသည်ဟုပင် သံသယဝင်သွားမိသည်။

'အချိန်နဲ့ ဟင်းလင်းပြင်... ခရီးသွားလမ်းညွှန်....'

ထိုစကားလုံး အသီးသီး၏အဓိပ္ပာယ်ကို သူ တစ်လုံးချင်းစီ နားလည်သော်လည်း ၎င်းတို့ကို ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ မိုးကြိုးတစ်စင်းက သူ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ဦးနှောက်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ရေတွက်မရနိုင်သော အရေးပေါ် မစ်ရှင်များကို သူ တွေးကြည့်ဖူးသော်လည်း ဤအရာကတော့ သူ တစ်ခါမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့သည့် အရာပင်။

သူ သတိပြန်ဝင်လာရန် ငါးစက္ကန့် သို့မဟုတ် ခြောက်စက္ကန့်ခန့် ကြာသွားခဲ့၏။ သူ၏ လည်စေ့က ခက်ခဲစွာ လှုပ်ရှားသွားပြီး အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်မှုကြောင့် သူ၏ အသံများမှာ အက်ကွဲကာ မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ "အ... အကြီးအကဲ... အကြီးအကဲ ဆိုလိုတာက... ဒါရိုက်တာကျန်းက... ကျွန်တော့်ကို ရွေးလိုက်တယ်ပေါ့..."

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက အတည်ပြုသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဧရာမ လက်တွေ့မဆန်သော ဝမ်းမြောက်မှုကြီးကြောင့် ဤမာကျောလှသော ယောက်ျားကြီးပင်လျှင် တွေဝေသွားသည့် အခိုက်အတန့်၌ သူ၏ လက်သီးများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ထားမိလိုက်တော့သည်။

လူရှစ်ယောက်၏ အချက်အလက်များကို ရရှိပြီးနောက် ကျန်းယဲ့သည် နေ့လယ်စာ စားမည့် နေရာနှင့် အချိန်ကို သူတို့ထံသို့ ပေးပို့လိုက်သည်။

နောက်တစ်နေ့ နေ့လယ်၊ ရှောင်ကျူးစားသောက်ဆိုင်။

သီးသန့်အခန်းအတွင်းရှိ လေထုမှာ ထူးခြားနေချေသည်။ စောစီးစွာ ရောက်ရှိလာကြသော ကိုယ်စားလှယ်လောင်းရှစ်ဦးတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် နာမည်ခေါ်ကာ နှုတ်ဆက်နေကြပြီး သူတို့အားလုံး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြောမပြတတ်သော စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့် အပြုံးများ အသီးသီး ရှိနေကြ၏။

နဂါးပြာမှလွဲ၍ ကျန်ခုနစ်ယောက်မှာ တစ်ခုတည်းသော နေရာအတွက် သူတို့ ရှစ်ယောက်ထဲမှ ရွေးချယ်ခံရမည်ဟု တွေးနေကြပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတို့ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခံစားနေကြရသည်။

ကျန်းယဲ့သည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး ဟင်းလျာများကို လာချပေးရန် စားပွဲထိုးကို ခေါ်လိုက်ကာ ခေါင်းဆောင်ထိုင်ခုံတွင် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်လိုက်သောအခါ လူတိုင်း၏ အကြည့်များက သူ့ထံသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားကြသည်။

သူက လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် ဝမ်းမြောက်မှုတို့ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် "အားလုံးပဲ စောစောရောက်နေကြတာပဲ" ဟု ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ကောရွှိုက်နှင့် အခြားသူများက "ကျွန်တော်တို့ မနေ့က ဒါရိုက်တာကျန်းဆီက စာကိုရရချင်း ချက်ချင်း ပြေးလာခဲ့တာပါ" ဟု လျင်မြန်စွာ ရှင်းပြလိုက်ကြ၏။

ကျန်းယဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လိုရင်းကို ချက်ချင်း သွားလိုက်သည်။ "အားလုံးကို ဒီကို ဖိတ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့ အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင် ခရီးသွားလမ်းညွှန် ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်လို့ပါပဲ...."

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် အခန်းထဲတွင် အပ်ကျသံကိုပင် ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားရသည်။ ရှစ်ယောက်စလုံးက မည်သည့် တွေဝေမှုမျှမရှိဘဲ ခါးကို မတ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ အမူအရာများမှာ တည်ကြည်လေးနက်နေကြ၏။

"ခင်ဗျားတို့ အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင် ခရီးသွားလမ်းညွှန်တွေ ဖြစ်လာဖို့ ဆန္ဒရှိကြလား"

"ကျွန်တော် လိုလားပါတယ်...." အသံ ရှစ်သံက မည်သည့် တွေဝေမှုမျှမရှိဘဲ တညီတညွတ်တည်း ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ကြသည်။

၎င်းကိုမြင်ပြီးနောက် ကျန်းယဲ့သည် သူ၏ အဝတ်အိတ်ငယ်လေးထဲမှ ထူထဲသော စာအုပ်ငယ်တစ်ထပ်ကို ထုတ်ယူကာ လူတိုင်းကို ဝေငှပေးလိုက်၏။ "ဒါတွေက အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင် ခရီးသွားလမ်းညွှန်တွေအတွက် ဝန်ထမ်းလက်စွဲစာအုပ်တွေပါ။ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေကို သေချာဖတ်ကြည့်ပြီး ခင်ဗျားတို့ လိုက်နာနိုင်မယ်ဆိုတာ သေချာအောင် လုပ်ကြပါ..."

လူတိုင်းက စာအုပ်ငယ်များကို ယူလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် ဖတ်ရှုခြင်းထဲတွင် နစ်မြုပ်သွားကြကာ သူတို့၏ အမူအရာများမှာ အာရုံစိုက်နေကြလေသည်။

နဂါးပြာက အမြန်ဆုံးဖြစ်ပြီး စာအုပ်ငယ်ကို ပိတ်ကာ "ပြဿနာ မရှိပါဘူး" ဟု လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

ကျန်းဟွိုင်မင်နှင့် ချောင်ရန်ကျိတို့ကလည်း အတုယူကာ သူတို့၏ သဘောထားများကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်ကြသည်။

မကြာမီမှာပင် အခြားသူများကလည်း ခေါင်းမော့လာပြီး သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြလေသည်။

ကျန်းယဲ့က ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။ "ကောင်းပါပြီ... အားလုံးကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ အားလုံးက ရီယဲ့ ခရီးသွားအေဂျင်စီရဲ့ အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင် ခရီးသွားလမ်းညွှန်တွေ တရားဝင် ဖြစ်လာကြပါပြီ..."

ဤစကားလုံးများက မိုးကြိုးတစ်စင်းအလား သီးသန့်အခန်းအတွင်း၌ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

အခြေအနေကို ကြိုတင်သိရှိထားပြီး တည်ငြိမ်နေသော နဂါးပြာမှလွဲ၍ ကျန်ခုနစ်ယောက်မှာ မှင်တက်သွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများက မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ပြူးကျယ်သွားကြရသည်။

ကောရွှိုက်မှာ သူ၏ လက်ထဲရှိ စာအုပ်ငယ်လေးကိုပင် ပြုတ်ကျလုမတတ် ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေ၏။ "ဒါရိုက်တာကျန်း... ဆိုလိုတာက... ကျွန်တော်တို့ ရှစ်ယောက်စလုံး... အခန့်ခံရတယ်ပေါ့..."

မျက်မှန်ကို ချိန်ညှိနေသော ကျန်းဟွိုင်မင်၏ လက်မှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။ ချောင်ရန်ကျိနှင့် ကျိုးရှင်းဖူတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး တစ်ဖက်လူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ကြီးမားလှသော တုန်လှုပ်မှုကြီးကို အသီးသီး မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ကျန်းခိုင်၏ ပါးစပ်မှာ ဟနေခဲ့ပြီး သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးများကို ပွတ်သပ်နေသော ထိုက်ရွှီ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်၏ လက်မှာ လေထဲတွင် အေးခဲသွားကာ အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်နေတတ်သည့် ကျန်းမင်ဟွေ့ပင်လျှင် သူ၏ အသက်ရှူနှုန်းများ အနည်းငယ် မြန်ဆန်လာခဲ့ချေပြီ။

ဒါက ရှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ကို ရွေးရမယ့် မေးခွန်းမဟုတ်ဘူး...

သူတို့ ရှစ်ယောက်စလုံး ရှိနေတာကို။ အားလုံးကို လိုချင်တာတဲ့လား....

ကျန်းယဲ့ စကားပြောပြီးနောက် သီးသန့်အခန်းအတွင်းရှိ လေထုမှာ ထူးဆန်းသော တိတ်ဆိတ်မှုကြီးတစ်ခုထဲသို့ ကျဆင်းသွားခဲ့လေသည်။

"အားလုံး... အားလုံးပဲလား...." ကောရွှိုက်က ပထမဆုံး တုန့်ပြန်လာသူဖြစ်ပြီး သူ၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေခဲ့၏။ "ညွှန်ကြားရေးမှူးကျန်း... ဆိုလိုတာက... ကျွန်တော်တို့ ရှစ်ယောက်စလုံးကိုလား..."

ကျန်းယဲ့က ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။ ဒီတစ်ခေါက်မှာ နေရာ ဆယ်နေရာ ရှိတယ်။ ခင်ဗျားတို့ ရှစ်ယောက်အပြင် လင်ရှောင်နဲ့ အများပြည်သူဆီကနေ ရွေးချယ်မယ့်တစ်ယောက်အပါအဝင် ဒီနေ့ကစပြီး အလုပ်သင် အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင် ခရီးသွားလမ်းညွှန်တွေအဖြစ် တရားဝင် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်.."

ရှစ်ယောက်တောင်....

ကျိုးရှင်းဖူက ရုတ်တရက် သူ၏ ပေါင်ကို ရိုက်ချလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ယင်နေခဲ့သည်။ "ဒီနေရာကို ရဖို့အတွက် ငါတို့တွေ အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ရတော့မယ်လို့တောင် ထင်ထားခဲ့တာကွ...."

ကျန်းဟွိုင်မင်၏ အသံမှာ ခံစားချက်များကြောင့် ဆို့နင့်နေ၏။ "ဒါရိုက်တာကျန်း... ဒါက တကယ်ကို ကျွန်တော်တို့အပေါ် အရမ်းကောင်းလွန်းပါတယ်...."

ချောင်ရန်ကျိက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ကျေးဇူးတင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ကျန်းခိုင်က ထိုင်ခုံမှ ခုန်ထလိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်လေသည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒါရိုက်တာကျန်း..... ဒါရိုက်တာကျန်း... ဖေဖေကျန်း... ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အရမ်းချစ်တာပဲ..."

ထိုက်ရွှီကျောင်းထိုင်ဆရာတော်က တည်ငြိမ်နေပုံရသော်လည်း သူ၏ ယင်မောင်းတံက အနည်းငယ် တုန်ယင်နေမှုက သူ၏ ရင်ထဲမှ လှိုင်းထန်နေမှုများကို ဖော်ပြနေချေသည်။

"အရမ်းကြီး စိတ်မလှုပ်ရှားနေကြနဲ့ဦး..." ကျန်းယဲ့က တည်ကြည်လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။ "ခင်ဗျားတို့က အချိန်နှင့်ဟင်းလင်းပြင် ခရီးသွားလမ်းညွှန်တွေ ဖြစ်လာပေမဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို မလိုက်နာဘူးဆိုရင် အချိန်မရွေး ရာထူးကနေ ထုတ်ပယ်ခံရနိုင်ပါတယ်။ မှတ်ထားပါ... လက်စွဲစာအုပ်ထဲက စည်းမျဉ်းတိုင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် လိုက်နာရပါမယ်...."

"အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင် ခရီးသွားလမ်းညွှန် တစ်ယောက်ဖြစ်လာတယ်ဆိုတာ ငြိမ်းချမ်းတဲ့ဘဝကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး အမည်မသိနဲ့ အန္တရာယ်များတဲ့ အကမ္ဘာတွေကို အချိန်မရွေး ရင်ဆိုင်ရတော့မယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပါပဲ။ ခင်ဗျားတို့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားဖို့ လိုပါတယ်...."

လူတိုင်း၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ တင်းမာသွားပြီး သူတို့၏ ရပ်တည်ချက်ကို တည်ကြည်လေးနက်စွာ အသီးသီး ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်ကြသည်။

"စိတ်ချပါ ဒါရိုက်တာကျန်း... ကျွန်တော် စည်းမျဉ်းတွေကို သေချာပေါက် လိုက်နာပါ့မယ်..."

"ဧည့်သည်တွေရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးကို ကျွန်တော်တို့ ဘယ်တော့မှ နောက်ပြောင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"လုပ်ငန်းစဉ်တွေကို အမြန်ဆုံး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်အောင် လုပ်ပါ့မယ်..."

စားပွဲထိုးက အရသာရှိပုံရသော ဟင်းလျာများကို စားပွဲပေါ်သို့ လာချပေးချိန်တွင် ယခုလေးတင် ခန့်အပ်ခံလိုက်ရသော ခရီးသွားလမ်းညွှန်ရှစ်ဦး၏ စိတ်အာရုံများမှာ စိန်ခေါ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် ကြယ်များနှင့် ပင်လယ်ပြင်ကမ္ဘာကြီးဆီသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤနေ့လယ်စာ စားပွဲက စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ကောင်းသော အတွေ့အကြုံတစ်ခု ဖြစ်လာဖို့ ဖန်တီးထားပြီး ဖြစ်လေသည်။

အခန်း ၅၁၃ပြီး၏။