အခန်း ၁၈၁

အခန်း (၁၈၁) ရွံစရာကောင်းလောက်အောင် အရိုက်တောင်းနေခြင်း

လျူအာကျူးသည် သူ၏မော်တော်ဆိုင်ကယ်ကို စီးကာ ချွမ်ကျီသဲ့ကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး နောက်ကိုပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်ခွာသွားသည်။

သူသည် ဘဲကင်ကိုသာ စားချင်ခြင်းဖြစ်ပြီး နာမည်ကြီးတံဆိပ်ကို စားချင်ခြင်း မဟုတ်ပေ။

နာမည်ကြီး ဘဲကင်စားသောက်ဆိုင်သို့ ရောက်သောအခါ လျူအာကျူးသည် ဆိုင်ကယ်ကို ရပ်ထားခဲ့ပြီး ဆိုင်ထဲသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ဝင်သွားလိုက်၏။

ဤအချိန်တွင် နာမည်ကြီး ဘဲကင်စားသောက်ဆိုင်သည် နိုင်ငံနှင့်ပုဂ္ဂလိက ဖက်စပ်လုပ်ငန်း ဖြစ်နေပြီဆိုသော်ငြား ရှေးဟောင်းအမှတ်တံဆိပ်တစ်ခု ဖြစ်သောကြောင့် ရိုးရာအစဉ်အလာဟောင်းအချို့ကို ထိန်းသိမ်းထားဆဲ ဖြစ်သည်။

စားပွဲထိုးတစ်ယောက်က ရှေ့သို့ထွက်လာကာ လျူအာကျူးကို ဘာစားချင်သလဲဟု ယဉ်ကျေးစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"မင်လုဘဲကင် တစ်ကောင်အရင်ပေး... ပြီးတော့ ကြက်သွန်မြိတ် ပင်လယ်မျှော့ပေါင်း တစ်ပွဲရယ်... ရှာလကာရည်ဆော့စ် ငါးအသားပြားကြော် တစ်ပွဲရယ်ပေး... သောက်စရာကတော့... ထားလိုက်တော့... ငါက ဆိုင်ကယ်စီးရဦးမှာဆိုတော့လေ... ပြီးတော့ ဘဲစွပ်ပြုတ်လည်း ရှိနေတာပဲကိုး..."

လျူအာကျူးက သွက်လက်စွာ မှာကြားလိုက်သည်။

သူသည် နာမည်ကြီး ဘဲကင်စားသောက်ဆိုင်တွင် ယခင်က မစားဖူးသော်လည်း ရုပ်မြင်သံကြား ဇာတ်လမ်းတွဲများမှတစ်ဆင့် ဤနေရာ၏ အခြေအနေကို သိရှိထားခြင်းက သူ့ကို တားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

စားပွဲထိုးက ချက်ချင်းပင် အသံကို မြှင့်ကာ မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"မင်လုဘဲကင် တစ်ကောင်၊ ကြက်သွန်မြိတ် ပင်လယ်မျှော့ပေါင်း တစ်ပွဲနဲ့ ရှာလကာရည်ဆော့စ် ငါးအသားပြားကြော် တစ်ပွဲ မှာမယ်ဟေ့..."

တောက်ခေါက်ကာ ဤသည်ကမှ အစစ်အမှန်ပင် ဖြစ်သည်ဟု သူ တွေးလိုက်လည်။

လျူအာကျူးသည် သူ၏ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

ဖောက်သည် သိပ်မများလှဘဲ အားလုံးက သူ့ကို ကြည့်နေကြသည်ကို သူ သတိထားမိလိုက်သည်။

လူအများစုမှာ ဘဲကင်အတွက် ရောက်လာကြခြင်းဖြစ်ရာ လျူအာကျူး ဘဲကင်မှာယူခြင်းက လွန်ကျူးလွန်းသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ထိုကြက်သွန်မြိတ် ပင်လယ်မျှော့ပေါင်းမှာ နာမည်ကြီး ဟင်းလျာတစ်ခုဖြစ်ပြီး အလွန်စျေးကြီးကာ အနည်းဆုံး လေးယွမ် သို့မဟုတ် ငါးယွမ်ခန့်ရှိသည်။

ရှာလကာရည်ဆော့စ် ငါးအသားပြားကြော်သည်လည်း နှစ်ယွမ် ကျသင့်သည်။

ထို့အပြင် ဘဲကင်အတွက် ခြောက်ယွမ်ရှိသေး၏။

ဤတစ်နပ်တည်းအတွက်ပင် ကုန်ကျစရိတ်မှာ ဆယ်ယွမ်ကျော်နေပြီဖြစ်ရာ လူအများစုအတွက် ၎င်းမှာ လဝက်စာ လစာနှင့် ညီမျှလေသည်။

အချို့သော ပညာသင်တပည့်များဆိုလျှင် နှစ်လအတွင်း ထိုမျှလောက်ပင် ဝင်ငွေမရှာနိုင်ကြပေ။

လိုအပ်သော အသားလက်မှတ်များကို ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ဘဲ ၎င်းမှာလည်း အခြားကုန်ကျစရိတ်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ဤလူဌေးက ဘယ်ကများ ရောက်လာသနည်းဟု တွေးနေကြသည်။

လျူအာကျူးကမူ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် ဒေသခံတစ်ဦး မဟုတ်သဖြင့် စားသောက်ပြီးပါက ထွက်သွားမည်ဖြစ်ရာ အနည်းငယ် ကြွားလုံးထုတ်ရုံမျှဖြင့် ဘာမျှမဖြစ်နိုင်ပေ။

အခြားမြို့တစ်မြို့တွင် နေရခြင်းက တကယ့်ကို ပို၍ သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။

သိပ်မကြာမီမှာပင် ဘဲကင်ကို အရင်ချပေးလေသည်။ အရေခွံမှာ ရွှေရောင်ဝင်းကာ ကြွပ်ရွနေပြီး အသားမှာ နူးညံ့ကာ အရည်ရွှမ်းနေသည်။ လွင့်ပျံလာသော မွှေးပျံ့သည့်ရနံ့ကြောင့် လျူအာကျူး၏ ဗိုက်ထဲမှ အသံများပင် မြည်လာတော့သည်။

သူသည် ပန်ကိတ်တစ်ချပ်ကို ကောက်ကိုင်ကာ ပါးလွှာသော ဘဲသားနှစ်ပြားကို ညှပ်လိုက်ပြီး ကြက်သွန်မြိတ်ချောင်းများနှင့် သခွားသီးချောင်းများကို ထည့်ကာ လိပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ပဲဆော့စ်ချိုချိုတွင် နှစ်ကာ တစ်ကိုက် ကိုက်စားလိုက်သည်။ သူ့ပါးစပ်ထဲတွင် အရသာရှိသော အဆီများနှင့် မွှေးပျံ့သောရနံ့များ ပြည့်နှက်သွားကာ အလွန်တရာ ကျေနပ်စရာကောင်းလှ၏။

သူ မြိန်ရေယှက်ရေ စားသောက်နေစဉ်မှာပင် ကြက်သွန်မြိတ် ပင်လယ်မျှော့ပေါင်း ရောက်လာသည်။

ပန်းကန်ထဲရှိ ပင်လယ်မျှော့များမှာ မည်းနက်ပြောင်လက်နေပြီး အဆီပြန်ကာ ပျစ်ချွဲသော ဆော့စ်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ အသားရနံ့နှင့် ကြက်သွန်မြိတ်၏ မွှေးရနံ့တို့ ပေါင်းစပ်သွားမှုက ဘဲကင်၏ ရနံ့ကိုပင် အနည်းငယ် ဖုံးလွှမ်းသွား၏။

လျူအာကျူးသည် မနေနိုင်တော့ဘဲ တစ်ဖတ်ခန့် မြည်းစမ်းရန် တူကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ ကြွယ်ဝပြီး အရသာရှိသော အရသာနှင့် နူးညံ့ကာ ဝါးလို့ကောင်းသော ပင်လယ်မျှော့မှာ တကယ့်ကို အရသာရှိလှပေသည်။

ခဏတာမျှ ဘာကိုအရင်စားရမည်ကိုပင် သူ မသိတော့ချေ။

ထိုစဉ် လူရိပ်တစ်ခုက သူ၏ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

“ထွီ…”

ထိုလူက ကြက်သွန်မြိတ် ပင်လယ်မျှော့ပေါင်းပေါ်သို့ တံတွေးထွေးချလိုက်ပြီးနောက် ဆွံ့အသွားသော လျူအာကျူးကို ကြည့်ကာ ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟေး... ညီအစ်ကို... စားချင်သေးလား..."

သူသည် အရိုက်ခံရမည်ကို သိပုံရပြီး သူ့မျက်နှာကိုပင် တမင်သက်သက် ရှေ့သို့ တိုးပေးလိုက်သည်။

သူ၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ ကြက်သွန်မြိတ် ပင်လယ်မျှော့ပေါင်း တစ်ပွဲအတွက် ပါးတစ်ချပ် အရိုက်ခံရန်ဖြစ်ရာ ၎င်းက တန်လှသည်။

လျူအာကျူးသည် ညစ်ညမ်းသွားသော ပင်လယ်မျှော့ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဝါထိန်နေသော သွားများနှင့် ဝါးလုံးတစ်ချောင်းလို ပိန်လှီနေသော ထိုလူကို ကြည့်ကာ တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းမရှိဘဲ မတ်တတ်ရပ်၍ ထိုလူကို ကန်ချလိုက်သည်။

သူသည် စားပွဲပေါ်မှ ပန်းကန်ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး ထိုလူ့ကို ခြေတစ်ဖက်ဖြင့် နင်းထားကာ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထိုလူ၏ ပါးစပ်ကို ဟခိုင်းလိုက်ပြီးနောက် ဟင်းတစ်ပွဲလုံးကို ထိုလူ၏ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်သည်။

“တောက်... စားပွဲပေါ်က အစားအသောက်တွေအကုန်လုံးကို အပိုင်စီးဖို့အတွက် ငါ့ကို ရွံအောင် လုပ်နေတာလား…”

“မင်း စားချင်တယ်ဆိုတာ ငါ သိပေမယ့် မင်းကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စားရအောင်တော့ ငါ လုပ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး…”

အဆီများ၊ အသားများနှင့် ပန်းကန်ထဲရှိ အရာအားလုံးက ထိုလူ၏ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းထဲသို့ လောင်းထည့်ခံလိုက်ရသည်။

ထိုလူမှာ စားရသည်ဆိုသော်လည်း သေလုမတတ် အတိဒုက္ခရောက်နေပြီး မရပ်မနား ရုန်းကန်နေရကာ မျက်ရည်များ နှပ်များနှင့်အတူ သနားပါရန် အော်ဟစ်တောင်းပန်နေရသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများသည် အစပိုင်းတွင် ထိုကဲ့သို့သော လူယုတ်မာနှင့် ကြုံတွေ့ရသည့်အတွက် လျူအာကျူးကို သနားနေခဲ့ကြသော်လည်း လျူအာကျူးက ထိုမျှ ရက်စက်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေ။ သူတို့သည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ချက်ချင်း နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။

စားပွဲထိုးက အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး လျူအာကျူးကို နောက်သို့ ဆွဲလိုက်သည်။

"အစ်ကို... အစ်ကို... တော်ပါတော့... တစ်ခုခု တကယ်ဖြစ်သွားရင် ဒီလိုခွေးကောင်မျိုးအတွက် လုံခြုံရေးအရာရှိတွေ ပါလာရလောက်အောင် မတန်ပါဘူး..."

လျူအာကျူးသည် ဆက်လက်၍ မရိုက်နှက်တော့ဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ အကျွင်းအကျန်များနှင့် ဆော့စ်များကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ကြမ်းပြင်ကို ပြောင်နေအောင် လျက်စမ်း... မပြောင်ဘဲ ထွက်သွားရဲထွက်သွားကြည့်... မင်းရဲ့ခြေလက်တွေကို ငါ ချိုးပစ်မယ်... အလွန်ဆုံးရှိ ငါ ထောင်ထဲမှာ နှစ်အနည်းငယ်လောက် နေလိုက်ရုံပဲ... ဒါပေမယ့် မင်း ကိုယ်လက်အင်္ဂါ ချို့ယွင်းသွားရင် မင်းကို ဘယ်သူက ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်မှာလဲ..."

လူတိုင်းတွင် ရှင်သန်ရန် ခက်ခဲသော အချိန်များ ရှိတတ်သောကြောင့် လျူအာကျူးသည် တောင်းရမ်းစားသောက်သူများကို မမုန်းတီးပေ။

သို့သော် ဤသို့ တောင်းရမ်းသည့် နည်းလမ်းက သူ့ကို အလွန်မကျေမနပ် ဖြစ်စေသည်။

ထိုလူသည် လျူအာကျူး၏ ရက်စက်မှုကြောင့် ကြောက်ရွံ့သွားသည်။ ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ဆော့စ်များကို လိမ္မာစွာ လျက်နေတော့သည်။ ပါးစပ်အပြည့် ဖုန်များဖြင့် ရွံရှာဖွယ် အော့အန်ရင်း နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အသည်းအသန် လေးဖက်ထောက် ပြေးထွက်သွား၏။

ကံကောင်းစွာဖြင့် စားပွဲပေါ်ရှိ အခြားအရာများမှာ ညစ်ညမ်းခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

လျူအာကျူးသည် သူ၏ ဘဲကင်နှင့် ရှာလကာရည်ဆော့စ် ငါးအသားပြားကြော်ကို စားရန်သာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

သူ ဗိုက်ဝသွားပြီးနောက် ဘဲကင် ဆယ်ကောင်နှင့် ကြက်သွန်မြိတ် ပင်လယ်မျှော့ပေါင်း ဆယ်ပွဲကိုပင် ပါဆယ်ထုတ်ယူသွားသည်။

သူ ပြန်ရောက်သည့်အခါ သူ့မိသားစုကို မြည်းစမ်းခိုင်းမည်ဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် သူ့ဖခင်ကို ဖြစ်သည်။

လျူဖူရှန့်သည် သူ ငယ်စဉ်က ဤအရာများကို မကြာခဏ စားခဲ့ဖူးမည်မှာ သေချာသည်။ သူသည် ဤအရသာကို လွမ်းဆွတ်နေမည်ဖြစ်ရာ ဤအရာက သူ့ကို ပျော်ရွှင်စေမည် ဖြစ်သည်။

လူအုပ်ကြီး၏ မနာလိုသော အကြည့်များအောက်တွင် လျူအာကျူးသည် သူ၏ပစ္စည်းများကို သယ်ဆောင်ကာ နာမည်ကြီး ဘဲကင်စားသောက်ဆိုင်မှ ထွက်ခွာသွားသည်။

သူ အပြင်သို့ ရောက်လာသောအခါ ကလေးတစ်စုက သူ၏မော်တော်ဆိုင်ကယ်ကို ဝိုင်းရံနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ပို၍ရဲတင်းသော ကလေးနှစ်ယောက်က ဆိုင်ကယ်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ လီဗာကို လိမ်ရင်း အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် မောင်းနှင်နေသည့်အလား "ဝူး... ဝူး..." ဟူသော အသံများကို ပြုလုပ်နေကြသည်။

"ဟေး... အောက်ဆင်းကြစမ်း..."

လျူအာကျူးက ပြုံးလျက် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ပိုင်ရှင်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကလေးများက လန့်ဖြန့်သွားသော ငှက်များကဲ့သို့ လူစုကွဲသွားကြသည်။

လျူအာကျူးသည် ပစ္စည်းများကို ပစ္စည်းထည့်သေတ္တာထဲသို့ ထည့်ဟန်ဆောင်လိုက်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ ၎င်းတို့ကို သူ၏ နေရာလွတ်ထဲသို့ ပို့လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူသည် သူ၏မော်တော်ဆိုင်ကယ်ကို စီးကာ ပေကျင်းမြို့ရှိ နေရာတစ်ခုသို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။

ထိုနေရာတွင် မည်သည့်အရာကိုမဆို ဝယ်ယူနိုင်သော ပြီးပြည့်စုံသည့် ကုန်တိုက်များ အများဆုံး ရှိ၏။

တောင်ပိုင်း သစ်သီးအချို့ သို့မဟုတ် တစ်ခုခုကို သူ ရှာတွေ့နိုင်ကောင်း ရှာတွေ့နိုင်ပေမည်။ ထိုအခါ ထိုသစ်သီးများကို အသုံးပြု၍ မျိုးစေ့များ ပျိုးထောင်ကာ ကျေးရွာတွင် စိုက်ပျိုး၍ ရောင်းချနိုင်ပေလိမ့်မည်။ ၎င်းက သေချာပေါက် ငွေရစေမည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ထိုနေရာတွင် ကွေ့ရှန်ချွမ်း မုန့်ဆိုင်လည်းရှိပြီး ပေကျင်းမြို့မှ ခေတ်မီမုန့်မျိုးစုံကို ဝယ်ယူနိုင်သည်။

ထို့အပြင် လျူအာကျူးသည် သိုင်းပညာနှင့် ပတ်သက်သော စာအုပ်တစ်အုပ်ကို တကယ်ပင် ဝယ်ချင်နေခဲ့သည်။ ပေကျင်းမြို့ရှိ နေရာတစ်ခုမှာရှိသော နိုင်ငံပိုင် စာအုပ်ဆိုင်တွင် ရောင်းချရန် စာအုပ်အဟောင်း အမျိုးအစားစုံလင်စွာ ရှိသောကြောင့် သူ လိုချင်သောအရာကို ရှာတွေ့နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဤပေကျင်းမြို့သို့ သွားသော ခရီးစဉ်တွင် လျူအာကျူးသည် စျေးဝယ်ထွက်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် အစောပိုင်းက တပ်မဟာရုံးချုပ်၏ ငွေကို အသုံးပြု၍ ကြိတ်စက်ကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။

ဘဲကင်နှင့် အခြားအရာများမှာ စျေးကြီးသော်လည်း စုစုပေါင်းမှာ ယွမ်တစ်ရာကျော်ကျော်မျှသာ ရှိသေးသည်။

သူ့လက်ထဲတွင် ယွမ်တစ်ထောင့်သုံးရာ ရှိသေးရာ တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းများကို မဝယ်သရွေ့ လုံလောက်မည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းတစ်ခုကို ဝယ်ခဲ့လျှင်ပင် လုံလောက်သောငွေကို စုဆောင်းရန်အတွက် ညဘက်တွင် ကောက်နှံအချို့ကို ရောင်းချရန် နေရာတစ်ခု ရှာတွေ့နိုင်သည်။

ပေကျင်းမြို့ရှိ နေရာတစ်ခု...

ဤနေရာသည် ပေကျင်းမြို့၏ အခြားအစိတ်အပိုင်းများထက် ပို၍ စည်ကားသိုက်မြိုက်နေသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။

လျူအာကျူးသည် နိုင်ငံပိုင်စာအုပ်ဆိုင်၏ အဝင်ဝသို့ အရင်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူက ပို၍ပါးနပ်လာကာ စာအုပ်ဆိုင်ထဲသို့ မဝင်မီ သူ၏မော်တော်ဆိုင်ကယ်ကို ထားရှိရန် ကားပါကင်နေရာတစ်ခုကို အရင်ရှာလိုက်သည်။

စာအုပ်ဆိုင်ကြီးမှာ အလွန်ကြီးမားပြီး စာအုပ်စင်တန်းများတွင် စာအုပ်အသစ်များနှင့် အဟောင်းများ အပြည့်ရှိနေသည်။

ရှေးဟောင်းစာအုပ်များအတွက် သီးသန့်ထားရှိသော အပိုင်းတစ်ခုပင် ရှိသည်။

လက်ပတ်နီများမှာ သူတို့၏ ပြဿနာများကို မစတင်ရသေးသောကြောင့် ရှေးဟောင်းစာအုပ်များကို အတော်လေး ကောင်းမွန်စွာ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ဆဲ ဖြစ်သည်။

လျူအာကျူးသည် စာအုပ်စင်များကို စတင်ရှာဖွေလိုက်ရာ သိုင်းပညာရှင်ကြီးများ ချန်ရစ်ခဲ့သော လေ့ကျင့်ရေးအသိအမြင်များနှင့် ပတ်သက်သည့် စာအုပ်အချို့ကို တကယ်ပင် ရှာတွေ့သွားသည်။

ဤစာအုပ်အချို့မှာ စားဝတ်နေရေး ခက်ခဲနေသော သိုင်းပညာရှင်ကြီးများကိုယ်တိုင် ရောင်းချသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အခြားစာအုပ်များကိုမူ မိသားစု၏ အမွေအနှစ်များကို ငွေနှင့် လဲလှယ်ခဲ့ကြသော အသုံးအဖြုန်းကြီးသည့် သားများက ရောင်းချခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် ဇိမ်ကျကျ နေထိုင်တတ်သော ယခင်က အထက်တန်းလွှာများသည် ချင်းမင်းဆက် ပြိုကျသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စားစရာပင် မတတ်နိုင်တော့ဘဲ အိမ်ရှိပစ္စည်းမှန်သမျှကို ရောင်းချကြမည် ဖြစ်လေသည်။