အခန်း ၁၈၂

အခန်း (၁၈၂) စာအုပ်ဝယ်ခြင်းမှ ပြဿနာတက်ခြင်း

လျူအာကျူး ရှာတွေ့ခဲ့သော သိုင်းဆရာကြီးများ၏ အသိအမြင်မှတ်စုများမှာ ပုံစံရှစ်မျိုးလက်သီးနှင့် ထိုက်ကျိလက်သီးတို့ ဖြစ်လေသည်။

ဆိုရိုးစကားရှိသည့်အတိုင်း အပြင်ဘက်တွင် ပုံစံရှစ်မျိုးလက်သီးက လောကကို တည်ငြိမ်စေပြီး အတွင်းဘက်တွင် ထိုက်ကျိလက်သီးက နိုင်ငံတော်ကို ငြိမ်းချမ်းစေသည်ဟု ဆိုကြလေသည်။

ဤသိုင်းပညာနှစ်ရပ်မှာ သိုင်းလောကတွင် အထင်ရှားဆုံးသော သိုင်းပညာများထဲတွင် ပါဝင်လေသည်။

လျူအာကျူးက ထိုသိုင်းစာအုပ်နှစ်အုပ်ကို ယူကာ ငွေရှင်းရန် ပြင်လိုက်စဉ် သူ၏အနီးမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဝေဖန်ပြောဆိုနေသံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

"ငါ့အမြင်ကို ပြောရရင် ဒီရှေးဟောင်းစာအုပ်ဆိုတာတွေက ပဒေသရာဇ်စနစ်ရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေ အမှိုက်သရိုက်တွေချည်းပဲ..."

"ဒါတွေက တော်လှန်ရေးလမ်းစဉ် တိုးတက်မှုကို အဟန့်အတားဖြစ်စေတဲ့ အကြီးမားဆုံး ရန်သူတွေဖြစ်လို့ မီးရှို့ပစ်သင့်တယ်..."

ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လျူအာကျူးက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် ကတုံးတုံးထားပြီး မထီမဲ့မြင်အမူအရာ အပြည့်ရှိနေသော်လည်း လက်မောင်းတွင် အနီရောင်လက်ပတ် မပါရှိသော လူငယ်တစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ကံကောင်းသွားသည်ဟု ဆိုရမည်ဖြစ်ပြီး လျူအာကျူးက ထိုသူများသည် စောစီးစွာပင် ပြဿနာစရှာနေကြပြီဟု တွေးထင်လိုက်မိလေသည်။

သို့သော်လည်း ဤအချိန်ကာလတွင် ထိုကဲ့သို့ပြောဆိုခြင်းမှာ အလွန်မှန်ကန်နေပြီး ငြင်းဆန်၍မရနိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် အနီးနားရှိ လူများက အော်ဟစ်နေသော လူငယ်ကို ရှောင်ဖယ်သွားကြပြီး မည်သူကမျှ အနားသို့ချဉ်းကပ်ကာ တစ်စုံတစ်ရာ မပြောရဲကြချေ။

လျူအာကျူးကလည်း အာရုံမစိုက်လိုသော်လည်း ထိုလူငယ်က သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားကာ ပြေးလာပြီး လျူအာကျူးကို လက်ညှိုးထိုးလျက် အော်ပြောသည်။

"မင်းလက်ထဲမှာ ဘာစာအုပ်တွေ ကိုင်ထားတာလဲ... ငါ့ကို ပြစမ်း..."

"ငါ စာအုပ်ဝယ်တာ မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ... ငါ ခိုးလာတာမှ မဟုတ်တာ..."

လျူအာကျူးက စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဘာ... မင်းက စာအုပ်ကိုပါ ခိုးချင်သေးတာလား... အဲဒါက ပိုပြီးတော့တောင် ဆိုးရွားသေးတယ်..."

လူငယ်က အော်ငေါက်လေသည်။

လျူအာကျူး၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားပြီး ထိုသူနှင့် စကားမပြောလိုတော့သဖြင့် အလျင်အမြန် ထွက်လာခဲ့သည်။

လူငယ်သည် အနိုင်ကျင့်ရန် လွယ်ကူသူတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်ဟု ထင်မှတ်သွားဟန်တူပြီး နောက်မှ ဇွဲလုံ့လကြီးစွာဖြင့် လိုက်လာလေတော့သည်။

လျူအာကျူး ငွေရှင်းသောအခါ လူငယ်က စာအုပ်နှစ်အုပ်၏ အမည်များကို မြင်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်လေသည်။

"ပုံစံရှစ်မျိုးလက်သီး... ထိုက်ကျိလက်သီး.. ဘာအဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေလဲ... နာမည်တွေကို ကြည့်ရတာ စာအုပ်ကောင်းတွေနဲ့ မတူဘူး..."

ထို့နောက် သူသည် ဤစာအုပ်နှစ်အုပ်၏ မျက်နှာဖုံးတွင် ချန်ထားရစ်သော လက်မှတ်များနှင့် တံဆိပ်တုံးများကိုပါ မြင်လိုက်ရပြီး နှစ်ခုစလုံးမှာ တော်ဝင်မင်းသားစံအိမ်တစ်ခုမှ သိုင်းဆရာကြီးတစ်ဦး၏ အရာများပင် ဖြစ်သည်။

လူငယ်၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး စာအုပ်နှစ်အုပ်ကို လုယူကာ အော်ပြောလေသည်။

"ဒါတွေက ရှေးခေတ် မင်းသားတွေ သုံးခဲ့တဲ့အရာတွေ ပဒေသရာဇ်စနစ်ရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေပဲ... မင်းက ဘာလို့ ဒါတွေကို ဝယ်နေတာလဲ... မင်းက မင်းသားဖြစ်ချင်နေတာလား... အရင်းရှင် လုပ်ချင်နေတာလား..."

လျူအာကျူးလည်း နောက်ဆုံးတွင် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။

"မင်း ရူးနေလား... ဒါတွေက စာအုပ်ဆိုင်မှာ ရောင်းနေတာလေ ငါက ဘာလို့ ဝယ်လို့မရမှာလဲ..."

လူငယ်သည် ချက်ချင်းပင် အရောင်းစာရေးအား စူးရှစွာ စိုက်ကြည့်ကာ မေးခွန်းထုတ်လေတော့သည်။

"မင်းတို့ စာအုပ်ဆိုင်က ဒီလိုစာအုပ်မျိုးတွေကို ရောင်းခွင့်ပြုထားတယ်ပေါ့လေ... ပြောစမ်း... မင်းတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ..."

အရောင်းစာရေးသည် ထိုလူငယ်ကို သိသာစွာပင် သိကျွမ်းနေပြီး သူ့အား မကျေမနပ် မဖြစ်စေလိုသဖြင့် အတင်းပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"နားလည်မှုလွဲနေတာပါ... နားလည်မှုလွဲနေတာပါ... ကျွန်တော်တို့လည်း ဒီစာအုပ်နှစ်အုပ်ကို ရောင်းဖို့ ရည်ရွယ်မထားပါဘူး..."

အရောင်းစာရေးက စာအုပ်နှစ်အုပ်ကို ပြန်ယူသွားပြီး ငွေရှင်းပေးမည့် အရိပ်အယောင် မပြသည်ကို မြင်သောအခါ လျူအာကျူးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါက စာအုပ်နှစ်အုပ်တည်းပါ... အဲဒီလောက်ကြီး ပြဿနာ မဟုတ်ပါဘူး... ဒီစာအုပ်တွေကို မရောင်းနိုင်ဘူးဆိုရင် ဒီနေရာမှာရှိတဲ့ ရှေးဟောင်းစာအုပ်တွေ အားလုံးကို မီးရှို့ပစ်လိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်..."

"ငါ့မှာ အဲဒီအစီအစဉ်ရှိတယ်ဆိုတာ မင်း ဘယ်လိုလုပ်သိလဲ... မင်းက ငါ့ကို တားချင်လို့လား..."

လူငယ်က ပြန်လည်ချေပလေသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး... မင်း ရူးနေလား..."

လျူအာကျူးမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။ ဤသူက အဘယ်ကြောင့် သူ့အား အစဉ်တစိုက် အပြစ်ရှာပြီး ပြဿနာရှာနေရသနည်း။

သူက ဤလူငယ်ကို တစ်နည်းနည်းဖြင့် စော်ကားမိခဲ့သလား။

ထို့နောက် အရောင်းစာရေးကလည်း လျူအာကျူးအား အေးစက်စွာဖြင့် ပြောလာသည်။

“ခင်ဗျားကို စာအုပ်တွေ မရောင်းပေးနိုင်တော့ဘူး... မြန်မြန် ထွက်သွားပါတော့..."

"ကြားတယ်မဟုတ်လား... သူတို့ မရောင်းဘူးတဲ့ မင်းက ဘာလို့ မထွက်သွားသေးတာလဲ..."

လူငယ်သည် လျူအာကျူးအား မောက်မာစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ဤအရာမှာ နှစ်အနည်းငယ် စောနေသေးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူက လျူအာကျူးကို နောက်နှစ်အနည်းငယ်အကြာမှသာ တွေ့ခဲ့လျှင် တိုက်ရိုက်ဖမ်းဆီးစစ်ဆေးခြင်း သို့မဟုတ် လူအများရှေ့ တိုက်ပွဲဝင်ဆန့်ကျင်ခြင်းများပင် ပြုလုပ်လာနိုင်သည်။

လျူအာကျူးသည် ထိုလူငယ်က သူ့ကိုသာလျှင် အမှန်တကယ် ပစ်မှတ်ထားနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရ၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အနီးအနားတွင် စာအုပ်ဝယ်နေသူ အများအပြား ရှိနေသော်လည်း လူငယ်က အနည်းငယ်မျှ ဂရုမစိုက်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သူက ဤစာအုပ်နှစ်အုပ်ကို ဝယ်ယူရန် လိုအပ်နေဆဲဖြစ်ရာ အလျင်အမြန် စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် အရောင်းစာရေးအား ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီအစ်ကိုပြောတာ မှန်တယ်လို့ ငါထင်တယ်... ဒီစာအုပ်နှစ်အုပ်က တကယ်ပဲ ပြဿနာကြီးကြီးမားမား ရှိနေတာပဲ... ငါတို့တွေ လူအများရှေ့မှာ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ရင် ဘယ်လိုလဲ..."

အရောင်းစာရေး၏ မျက်နှာမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ့အနေဖြင့် ရောင်းချရန် ငြင်းဆန်နိုင်သော်လည်း အကယ်၍ သူက ပစ္စည်းများကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီး မန်နေဂျာက စုံစမ်းစစ်ဆေးလာပါက သူကိုယ်တိုင် လျော်ကြေးပေးရမည် ဖြစ်သည်။

လူငယ်သည်လည်း လျူအာကျူးက ရုတ်တရက် စကားပြောင်းသွားမည်ဟု မျှော်လင့်မထားခဲ့သဖြင့် အံ့သြစွာဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလေသည်။

"မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ..."

"အဲဒီစာအုပ်နှစ်အုပ်က တော်လှန်ရေးကို ဆန့်ကျင်တဲ့ အကြောင်းအရာတွေ ပါဝင်လို့ ဖျက်ဆီးပစ်သင့်တယ်လို့ ပြောတာလေ... ဘာဖြစ်လို့လဲ... ခုနတုန်းကတော့ မင်းက အကျယ်ကြီး အော်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား... အခု ဖျက်ဆီးပစ်မယ်ဆိုတာ ကြားတော့ မင်းက သဘောမတူပြန်ဘူး... မင်းကများ ဒီစာအုပ်တွေကို ဝယ်ချင်လို့ ငါမဝယ်အောင် တမင်သက်သက် ခြောက်လှန့်နေတာများလား..."

လျူအာကျူးသည် မျက်လုံးများကို မှေးကာ လူငယ်အား စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

လူငယ်၏ မျက်နှာမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး စကားမပီမသဖြင့် ထစ်အစွာ ပြောလေသည်။

"မင်း... ငါ့ကို မစွပ်စွဲနဲ့..."

သူ၏ ဤပုံစံကို မြင်သောအခါ လျူအာကျူးသည် သူခန့်မှန်းချက် မှန်ကန်ကြောင်း ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားသည်။

ဤမျှလောက် ရှုပ်ယှက်ခတ်နေခြင်းမှာ အခွင့်ကောင်းယူရန် ကြိုးစားနေသော လူရမ်းကားတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ယင်းမှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိလှပေသည်။ နောက်နှစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် အနီရောင်လက်ပတ် ပတ်ထားသူအများစုမှာ ဤကဲ့သို့သော အမှိုက်သရိုက်များသာ ဖြစ်ကြသည်။

တော်လှန်ရေးကို အမှန်တကယ် ထောက်ခံလိုသူ နည်းပါးလှပြီး အချို့မှာ တရားမျှတစွာ ပြောဆိုခြင်းကြောင့်ပင် ပစ်မှတ်ထားခံရနိုင်သည်။

လျူအာကျူးက လူငယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းက ဒီစာအုပ်နှစ်အုပ်မှာ ပြဿနာရှိတယ်လို့ ပြောပြီးတော့ ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ ငြင်းဆန်နေတာကတော့ လွန်လွန်းသွားပြီ... မင်းရဲ့ ရပ်တည်ချက်ကို ငါ သံသယမဝင်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘူး... မင်းရဲ့ အလုပ်ခွင်ကို သွားပြီး စကားပြောကြရင် ဘယ်လိုလဲ..."

လျူအာကျူးက ကြောက်ရွံ့မှုကင်းမဲ့နေသည်ကို မြင်သောအခါ လူငယ်မှာ အစားထိုးကာ ကြောက်ရွံ့လာပြီး ဟန်လုပ်၍ ခြိမ်းခြောက်လာသည်။

"ငါ့ရဲ့ ရပ်တည်ချက်က မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ... ခုနက ဒီစာအုပ်တွေကို ဘာလို့ ဝယ်ချင်ရတာလဲဆိုတာကို မင်း မရှင်းပြရသေးဘူးနော်..."

"ငါက အဲဒါတွေကို ဝယ်ပြီး ဖျက်ဆီးပစ်ချင်လို့လေ... ခုလိုစာအုပ်မျိုးတွေကို လူတွေကို ဆက်ပြီး ဒုက္ခပေးဖို့ ဒီနေရာမှာ ဘယ်လိုလုပ် ထားခဲ့လို့ရမှာလဲ..."

"မင်းရဲ့ ရပ်တည်ချက်ကို တကယ်ပဲ သက်သေပြချင်တယ်ဆိုရင် စာအုပ်တွေကို ဝယ်လိုက် ငါတို့တွေ အတူတူ ဖျက်ဆီးပစ်ကြမယ်..."

လျူအာကျူးက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

လူငယ်၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားပြီး သူ၏ စဉ်းစားတွေးခေါ်မှုများမှာ လျူအာကျူး၏ လမ်းလွဲမှုနောက်သို့ ပါသွားလေပြီ။

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဖျက်ဆီးပစ်ရမှာပဲကို ဘာလို့ ဝယ်ရမှာလဲ..."

"ဪ... မင်းက မဝယ်ချင်ဘူးပေါ့လေ... ဒါဆို မင်းက လုချင်နေတာလား..."

လျူအာကျူးက မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"ဘာကို လုတာလဲ...ဒါတွေက မကောင်းတဲ့အရာတွေမို့လို့ ဖျက်ဆီးပစ်တာက တရားတယ်ကွ..."

လူငယ်မှာ ပို၍ ကြောက်လန့်လာပြီး လျူအာကျူးက သူ၏ထက်ပင် အပြစ်ဖို့ရာတွင် ပို၍ ကျွမ်းကျင်မည်ဟု တစ်ခါမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

"ဒါဆိုရင်လည်း ကောင်းပြီလေ... စာအုပ်ဆိုင်ကို ဒီစာအုပ်နှစ်အုပ် ဖျက်ဆီးခိုင်းမလား ဒါမှမဟုတ် မင်းကိုယ်တိုင် ဝယ်ပြီး ဖျက်ဆီးပစ်မလား... ဒါမှမဟုတ်ရင်တော့ မင်းက လုယူချင်နေတာလို့ ငါ အလေးအနက် သံသယဝင်မိလိမ့်မယ် အဲဒီအခါကျရင် ရဲခေါ်ပြီး မင်းရဲ့ အလုပ်ခွင်ကို တိုင်တောတာကိုတော့ ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့နော်..."

လျူအာကျူးက ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

လူငယ်သည် လျူအာကျူး၏ စကားများကို မခံနိုင်တော့ဘဲ အနီးအနားရှိ လူများကလည်း သူ၏ ဟန်ဆောင်မှုများကို ငြီးငွေ့လာသဖြင့် တမင်သက်သက် ပြဿနာကို လှုံ့ဆော်ပေးကြသည်။

"ဟုတ်တယ်လေ... မင်းက ဖျက်ဆီးပစ်မယ်ဆို... ဒီလောက် ရှုပ်ယှက်ခတ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ မင်းက လုချင်ရုံသက်သက်ပဲလား..."

"လုယက်မှုဆိုတာ သေဒဏ်ပေးလို့ရတဲ့ ကြီးလေးတဲ့ ပြစ်မှုတစ်ခုပဲနော်..."

"ရဲခေါ်ပြီး သူ့ကို ဖမ်းခိုင်းလိုက်..."

"ငါကတော့ ခုလို ပြဿနာရှာတဲ့သူတွေကို မုန်းတယ် ရဲသာ ခေါ်လိုက်..."

လူများက အဆုံးအစမရှိ ဆူညံစွာ ပြောဆိုနေကြသဖြင့် လူငယ်မှာ ကြောက်လန့်သွားကာ အလျင်အမြန် အော်ပြောလေသည်။

"ငါ ဝယ်မယ်... ငါ ဝယ်ပြီး ဖျက်ဆီးပစ်မယ် ရဲခေါ်စရာ မလိုဘူး..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ဆင့်ငါးဆယ်ကို မလိုလားစွာဖြင့် ထုတ်ယူ၍ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

လူငယ်မှာ အရှက်ကွဲနေသည်ကို မြင်သောအခါ အရောင်းစာရေးက စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ကျေနပ်သွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသူက ယခင်ကလည်း ပြဿနာများ ရှာဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အကြိမ်တိုင်းတွင် သူသည် လူများကို တမင်သက်သက် ခြောက်လှန့်ကာ ပြဿနာရှာပြီးနောက် စာအုပ်များကို ဈေးပေါပေါဖြင့် ဝယ်ယူကာ အခြားစာအုပ်ဆိုင်များသို့ ပြန်ရောင်းချ၍ ဈေးနှုန်းကွာဟချက်မှ အမြတ်ထုတ်လေ့ရှိသည်။

ယခုမူ သူသည် နောက်ဆုံးတွင် သူနှင့် ထိုက်တန်သော ပြစ်ဒဏ်ကို ရရှိသွား၏။

လူငယ်အနေဖြင့် စာအုပ်များကို ဝယ်ယူပြီးနောက် ဖျက်ဆီးပစ်မည်လား သို့မဟုတ် ဖတ်မည်လားဆိုသည်မှာမူ အရောင်းစာရေးနှင့် မည်သို့မျှ မသက်ဆိုင်တော့ချေ။

လူငယ်က စာအုပ်များကို မလိုလားစွာဖြင့် ဝယ်ယူပြီးနောက် ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ် လျူအာကျူးက သူ့နောက်သို့ ကပ်လျက် လိုက်လာလေသည်။

"သွားကြစို့... စာအုပ်တွေကို ဖျက်ဆီးဖို့ လူသူကင်းမဲ့တဲ့ နေရာတစ်ခု ရှာရအောင်..."

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူငယ်သည် ချက်ချင်းပင် အဆိပ်ပြင်းသော အမူအရာကို ပြသလိုက်သည်။

*လူသူကင်းမဲ့တဲ့ နေရာကို ရှာမယ်ဟုတ်လား…*

*အတော်ပဲပေါ့…*

*ငါနဲ့ ငါ့သူငယ်ချင်းတွေက မင်းကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်မလဲဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့…*