အခန်း ၁၈၃

အခန်း (၁၈၃) စာအုပ်များရရှိခြင်း၊ အတွင်းပိုင်းနှင့် ပြင်ပပိုင်း နှစ်ရပ်လုံးကို လေ့ကျင့်ပျိုးထောင်ခြင်း

လျူအာကျူးသည် လူငယ်နှင့်အတူ စာအုပ်ဆိုင်မှ ထွက်ခွာလာပြီး ထိုလူငယ်က သူ့အား အကွေ့အကောက်များစွာဖြင့် အဝေးသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်ကို ကြည့်နေသည်။

ဤမြေးကောင်သည် မကောင်းသောရည်ရွယ်ချက်များ ရှိနေသည်ကို လျူအာကျူး သေချာပေါက် သိထားပြီး ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ကို စာအုပ်တစ်အုပ် အရင်ကိုင်ထားခွင့်ပေး... မဟုတ်ရင် မင်း ထွက်ပြေးသွားမှာကို ငါစိုးရိမ်တယ်..."

"မင်းကို ပေးရမလား... ဒါဆိုရင် မင်းက ထွက်ပြေးသွားမှာပေါ့..."

ထိုလူငယ်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုလည်း ငါ့ကို စာအုပ်တစ်အုပ်ပေး... ငါတို့တစ်ယောက်တစ်အုပ်စီ ယူထားရင် နှစ်ယောက်စလုံး ထွက်ပြေးလို့မရတော့ဘူးလေ..."

"မင်း ငါ့ကို မပေးရင် ငါ မင်းနဲ့ လိုက်မလာနိုင်ဘူး..."

လျူအာကျူးက ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

ထိုလူငယ်သည် လျူအာကျူးကို လူသူကင်းမဲ့သော နေရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ရှင်းလင်းရန် ရည်ရွယ်ထားသောကြောင့် သူထွက်သွားမည်ကို သဘာဝကျစွာပင် အလိုမရှိပေ။

ထို့ကြောင့် သူသည် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် တစ်အုပ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ရော့... ငါ့နောက်ကို လိမ်လိမ်မာမာ လိုက်ခဲ့... မဟုတ်ရင် ငါ ရက်စက်တယ်လို့ အပြစ်မတင်နဲ့..."

ယနေ့ခေတ်လူများသည် အခြားသူများကို လွယ်လွယ်ကူကူ ယုံကြည်တတ်လောက်အောင် မိုက်မဲလှသည်ဟု လျူအာကျူးက စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

သူသည် စာအုပ်ကိုယူကာ သူ၏လွယ်အိတ်ထဲသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထည့်လိုက်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ ၎င်းသည် သူ၏နေရာလွတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နေရာလွတ်မှတစ်ဆင့် ၎င်းကို ကြည့်ရှုရင်း လျူအာကျူးက အနည်းငယ် အံ့သြဝမ်းသာဖြစ်သွားရသည်။

ဤငတုံးက သူ့အား ပုံစံရှစ်မျိုးလက်သီးကို ဤမျှပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကမ်းပေးလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သူသည် စိတ်ဖြင့် စာအုပ်ကို လှန်လှောလိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် ၎င်းအတွင်းရှိ ဗဟုသုတများအားလုံးသည် သူ၏ဦးနှောက်ထဲသို့ စွဲထင်သွားပြီး ကြွက်သားမှတ်ဉာဏ်အဖြစ်သို့ပင် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ဤအချိန်တွင် သူသည် စာအုပ်ရေးသားခဲ့သော မင်းသားစံအိမ်မှ သိုင်းဆရာကြီး၏ တစ်သက်တာ အတွေ့အကြုံများကို အပြည့်အဝ ရရှိသွားခဲ့ပြီး တကယ့်တိုက်ပွဲပေါင်း ရာချီ၍ တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသူကဲ့သို့ စစ်မှန်သော သိုင်းဆရာတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အတိတ်ကာလက မင်းသားတစ်ပါးအား သိုင်းပညာ သင်ကြားပေးနိုင်သူများသည် အမှန်တကယ်ပင် ထိပ်တန်းအဆင့်ရှိ ပညာရှင်များသာ ဖြစ်ကြောင်း သိထားသင့်ပေသည်။

သိုင်းပညာရှင်များနှင့် သိုင်းပညာဘွဲ့ရများကဲ့သို့သော သူများသာ ထိုသို့သောပုဂ္ဂိုလ်များ၏ ရွေးချယ်ခြင်းခံရရန် အရည်အချင်းပြည့်မီကြလေသည်။

သူတို့သည် ငွေလိမ်လည်ရန် ဟန်ပြလုပ်တတ်ရုံသာသိသော ယနေ့ခေတ် လူများနှင့် မတူညီကြပေ။

ဒဏ္ဍာရီလာ သူရဲကောင်း ဟော်ယွမ်ကျား ဖြစ်နေလျှင်ကော ဘာဖြစ်မည်နည်း။ သူသည် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး၏ လက်ကွက်နှစ်ကွက်တည်းဖြင့် အနိုင်ယူခံခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလော။

ထို့ကြောင့် ထိုလူငယ်သာ လှည့်ကြည့်ရန် အာရုံစိုက်ခဲ့ပါက ဤအချိန်၌ လျူအာကျူး၏ လမ်းလျှောက်ဟန်နှင့် အသက်ရှူနှုန်း နှစ်ခုစလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးမှ ကြံ့ခိုင်ကာ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည်ကို တွေ့ရှိရမည်ဖြစ်သည်။

မကြာမီတွင် လျူအာကျူးသည် သူ့နောက်မှ လမ်းသွယ်လေးတစ်ခုထဲသို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

သူတို့ လမ်းသွယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူငယ်သည် ရုတ်တရက် စူးရှသော လေချွန်သံတစ်ခုကို မှုတ်လိုက်သည်။

လူသုံးယောက်သည် လမ်းသွယ်အတွင်းရှိ နေရာအသီးသီးမှ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာကာ လျူအာကျူးကို ဝန်းရံလိုက်ကြသည်။

"အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲ နာမည်ပြောင်... ဒီမြေးကောင်က ဘယ်သူလဲ..."

မျက်နှာတွင် အမာရွတ်ရှိသော လူတစ်ယောက်က ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် မေးလိုက်၏။

နာမည်ပြောင်ဟုခေါ်သော လူငယ်သည် လျူအာကျူးကို ချက်ချင်းလက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုတို့... ဒီမြေးကောင်က ငါ့ကို ခေါင်းမာနေပြီး ငါ့ဆီက ဆင့်ငါးဆယ်ကို လိမ်ယူသွားတယ်... ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ်သင့်တယ်လို့ ထင်လဲ..."

"ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ... သူ့ကို သေတဲ့အထိ ရိုက်သတ်ရမှာပေါ့..."

"ဟုတ်တယ်... သူ့ကို ရိုက်ကြ..."

"ငါတို့ ပေကျင်း ကျားခေါင်းဂိုဏ်းအကြောင်း မင်း မသိဘူးလား... ဒီနေရာမှာ မင်းက ဘယ်လိုလုပ် ရိုင်းစိုင်းရဲရတာလဲ..."

လူမိုက်သုံးယောက်စလုံး ဒေါသထွက်သွားကြပြီး လျူအာကျူးကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကျိန်ဆဲနေကြတော့သည်။

နာမည်ပြောင်က လျူအာကျူးကို အကြိမ်ကြိမ် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"မြေးလေး... အခု မင်း ကြောက်သွားပြီလား... အခု မင်းရဲ့ အဘိုးလေးယောက်ကို အကြိမ်ကြိမ် ဦးချပြီး ငါးယွမ်ကို မြန်မြန်ပေးစမ်း... ဒါဆိုရင် မင်းကို ငါတို့ လွှတ်ပေးမယ်..."

"ကောင်းပြီ..."

လျူအာကျူးက ငါးယွမ်ကို ထုတ်ယူကာ နာမည်ပြောင်ထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သူ ဤမျှသတ္တိကြောင်မည်ဟု နာမည်ပြောင် မမျှော်လင့်ထားခဲ့သောကြောင့် ရယ်မောလိုက်ပြီး လျူအာကျူးကို လက်ညှိုးထိုးကာ သူ့အပေါင်းအပါများကို လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။

“သူ့ရဲ့ သနားစရာကောင်းတဲ့ အပြုအမူကို ကြည့်စမ်း... ဒီလောက်သတ္တိကြောင်တဲ့ အူတွေနဲ့ သူက ငါတို့လို ယောက်ျားတွေကိုတောင် ရန်စရဲသေးတယ်..."

သူ၏အပေါင်းအပါများကလည်း မထီမဲ့မြင်ပြုသော အမူအရာများကို ပြသကြသည်။

လျူအာကျူး လျှောက်လာသောအခါ နာမည်ပြောင်သည် ငွေကိုယူရန် လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း သူ ဆွဲယူ၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။ သူက လျူအာကျူးကို နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"လွှတ်စမ်း... မင်း..."

“ဘန်း…”

လျူအာကျူးသည် နာမည်ပြောင်၏ ဗိုက်ကို ကန်လိုက်ရာ သူ့အား နှစ်မီတာကျော်အထိ လွင့်စင်သွားစေသည်။

နာမည်ပြောင် မြေပြင်ပေါ်တွင် နာကျင်စွာ လူးလှိမ့်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း လျူအာကျူးက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ဒီလောက်နည်းပါးတဲ့ အရည်အချင်းလေးနဲ့များ မင်းက ငါ့ကို မောက်မာရဲသေးတယ်ပေါ့..."

နာမည်ပြောင်က လျူအာကျူးကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်၏။

"မင်း... မင်းက သောက်ကျိုးနည်း ပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီကိုး.. ဘာသောက်ကြောင်းနဲ့ သိုင်းစာအုပ်တွေကို ဝယ်နေရသေးတာလဲ..."

"ဘာသောက်ကြောင်းနဲ့ဟုတ်လား... မဟုတ်ဘူး... ဒီနေ့ ငါက မင်းတို့ကို အထူးတလည် ရှင်းလင်းဖို့ ရောက်လာတာပဲ..."

လျူအာကျူးသည် နာမည်ပြောင်၏ လက်မောင်းကို နင်းလိုက်သည်။

ကျွတ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ နာမည်ပြောင်၏ လက်မောင်း ကျိုးသွားပြီး သူက နာကျင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်ငိုယိုလေတော့သည်။

လျူအာကျူး မည်မျှရက်စက်ကြောင်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အနီးအနားရှိ လူသုံးယောက်သည် အလွန်ထိတ်လန့်သွားကြပြီး ထွက်ပြေးရန် လှည့်လိုက်ကြသည်။

သို့သော်လည်း သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သော လျူအာကျူးကို သူတို့ မည်သို့ ကျော်တက်ပြေးနိုင်မည်နည်း။ သူသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ဖြင့် သူတို့ကို မှီသွားခဲ့ပြီး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကန်ချကာ သူတို့၏ လက် သို့မဟုတ် ခြေထောက်များကို ချိုးပစ်လိုက်သည်။

ဤလူများသည် အခြားသူများကို မကြာခဏ အနိုင်ကျင့်တတ်ကြောင်း တစ်ဦးတစ်ယောက်အနေဖြင့် ပြောနိုင်ပေသည်။ ယခု သူတို့၏ ခြေလက်များကို ချိုးပစ်ခြင်းမှာ သူတို့၏ အတိတ်က ပြစ်မှုများအတွက် ပေးဆပ်စေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

လူမိုက်သုံးယောက်ကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် လျူအာကျူးက နာမည်ပြောင်ထံသို့ ပြန်လျှောက်သွားလိုက်သည်။

၎င်းကိုမြင်လိုက်ရသောအခါ နာမည်ပြောင်သည် အသိစိတ်လွတ်မတတ် ကြောက်ရွံ့သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“အနားကို မလာနဲ့... ငါတို့ ရဲခေါ်လိုက်မယ်... ပြည်သူ့လုံခြုံရေးအရာရှိတွေ ရောက်လာတာနဲ့ မင်းသေပြီသာမှတ်..."

"ရဲခေါ်မယ် ဟုတ်လား..."

လျူအာကျူးသည် နာမည်ပြောင် ကျသွားသော ထိုက်ကျိလက်သီး စာအုပ်ကို ကောက်ယူရင်း လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို လက်စားချေတာကို တားဆီးမယ့်ရဲတွေ ဒီအနီးအနားမှာ မရှိလို့ပဲ မင်းက ငါ့ကို ဒီနေရာကို ခေါ်လာတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

နာမည်ပြောင်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဖြူရော်သွားသည်။

တကယ်တော့ ဤလမ်းသွယ်သို့ ပုံမှန်အားဖြင့် မည်သူမျှ မလာတတ်သောကြောင့် သူတို့လေးယောက် အရိုက်ခံရသည်ကို မည်သူမျှ မြင်တွေ့မည် မဟုတ်ပေ။

သူတို့ ရဲစခန်းသို့ သွားလျှင်ပင် သူတို့လေးယောက်စလုံး မည်သည့်သက်သေအထောက်အထားမျှ မပြသနိုင်သဖြင့် ရဲများကပင် ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ပေ။

သူတို့လေးယောက် တိုင်ကြားရဲမည် မဟုတ်ကြောင်း လျူအာကျူး သိသော်လည်း ဘေးကင်းစေရန်အတွက် သူတို့ကို ထပ်မံသတိပေးလိုက်လေသည်။

"မင်းတို့က ဒီအနီးအနားမှာ လူအများကြီးကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့တာ ငါသေချာတယ်... မင်းတို့ ဒီကိစ္စကို တိုင်ရင် ငါကလည်း မင်းတို့ကို လိမ်လည်မှု၊ လူပြန်ပေးဆွဲမှုတွေနဲ့ ပြန်တိုင်မယ်... ငါတို့ ထောင်ကျရင် ငါးယောက်စလုံး အတူတူသွားရမယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့မှာ ငွေရှိတယ်... ငွေနည်းနည်းနဲ့ ငါက အချိန်တိုအတွင်း ထွက်လာနိုင်ပေမဲ့ မင်းတို့လေးယောက်က အဲဒီမှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ပိတ်မိနေမလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ..."

လျူအာကျူး၏ လက်ကောက်ဝတ်ရှိ နာရီနှင့် သူ၏ ကောင်းမွန်သော သိုးမွေးကုတ်အင်္ကျီတို့ကိုကြည့်ကာ သူ အမှန်တိုင်း ပြောနေကြောင်း လေးယောက်စလုံး သိလိုက်ကြပြီး ရဲတိုင်မည့် အကြံအစည်ကို ချက်ချင်း စွန့်လွှတ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့ကို သင်ခန်းစာပေးပြီးနောက် လျူအာကျူးက လှည့်ကာ လမ်းသွယ်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

စပ်စုတတ်သူ အနည်းငယ်သည် လမ်းသွယ်အဝင်ဝမှ ချောင်းကြည့်နေကြသည်။ သူတို့အားလုံး နာမည်ပြောင်နှင့် သူ၏အဖွဲ့ကို သိကြပြီး ၎င်းတို့မှာ ဤဒေသတွင် လူကြိုက်အနည်းဆုံး ဒေသခံလူမိုက်များ ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း သိထားကြသည်။

လျူအာကျူး လမ်းသွယ်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်ခံရပြီးနောက် ဒုက္ခရောက်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ ထင်ထားခဲ့ကြသည်။

မထင်မှတ်ဘဲ လျူအာကျူးသည် ဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ထွက်လာခဲ့ပြီး အတွင်းရှိ လေးယောက်ထံမှမူ မည်သည့်အသံမျှ ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ပေ။

သူ၏ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက် သူ ငွေပေးလိုက်ရသလော။

ရဲရင့်သူတစ်ယောက်သည် စူးစမ်းချင်စိတ်ဖြင့် လမ်းသွယ်ထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားရာ အညစ်အကြေးများ ပေကျံနေသော လူမိုက်လေးယောက် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တွဲထူနေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး အသံထွက်ရယ်မောမိမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

ဤလေးယောက်သည် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့နှင့် ထိုက်တန်သည်ကို ရရှိသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ခံရတာ တန်သည်။

လျူအာကျူးသည် ထိုက်ကျိလက်သီးကိုလည်း သူ၏ နေရာလွတ်ထဲသို့ ပို့ဆောင်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် လေ့လာသင်ယူလိုက်သည်။

သို့သော် ဤအတွင်းပိုင်းသိုင်းပညာသည် ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်ရေးကို အဓိကထားသည့် ပုံစံရှစ်မျိုးလက်သီးနှင့် မတူညီပေ။

ထိုက်ကျိလက်သီးသည် ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှုနှင့် အသက်ရှည်ခြင်းကို အဓိကထားပြီး အတွင်းအားကို မည်သို့ ပြုစုပျိုးထောင်ရမည်ကိုပင် သင်ကြားပေးလေသည်။

ဤသည်မှာ နှေးကွေးပြီး စိတ်ရှည်ရသော အလုပ်ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သည်။ စိတ်အာရုံနေရာလွတ် ရှိနေလျှင်ပင် ၎င်းမှာ တစ်ရက် နှစ်ရက်အတွင်း လေ့ကျင့်ပျိုးထောင်နိုင်သော အရာမျိုး မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် စကားပုံတစ်ခုတွင် ဆိုထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ "ဆင်းရဲသားများအတွက် စာပေ၊ ချမ်းသာသူများအတွက် သိုင်းပညာ..."

အကယ်၍ သိုင်းပညာကို လေ့ကျင့်လိုပါက နေ့စဉ် ကောင်းမွန်သော စားသောက်ဖွယ်ရာများကို ထောက်ပံ့ပေးထားရမည် ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် ကျန်းမာရေးကို အဓိကထားသော ထိုက်ကျိလက်သီးအတွက် လိုအပ်ချက်များက ပို၍ပင် တင်းကျပ်လေသည်။

ဤအရာကို မစားနိုင်၊ ထိုအရာကို မစားနိုင် ဖြစ်သည်။

လျူအာကျူးသည် နောက်ထပ်စာအုပ်များကို ရွေးချယ်လိုသဖြင့် နိုင်ငံပိုင်စာအုပ်ဆိုင်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

သူ ဘေးကင်းချောမွေ့စွာ ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ စာအုပ်ဆိုင် စာရေးက အလွန်အံ့သြသွားလေသည်။

"ရှင် အဆင်ပြေရဲ့လား..."

"ငါ့ကို တစ်ခုခု ဖြစ်စေချင်နေတာလား..."

လျူအာကျူးက ပြန်မေးလိုက်လေသည်။

စာရေးမ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် သဘာဝမကျဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် လျူအာကျူးကို ဆိုးရွားသော တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်စေရန် မမျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လည်း နာမည်ပြောင်နှင့် သူ၏အစ်ကိုသုံးယောက်မှာ အလွယ်တကူ ရင်ဆိုင်နိုင်သူများ မဟုတ်ကြောင်းကို သူမ သိထားပြီး သူ့ကို သတိမပေးခဲ့ပေ။ သူ ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် အလိုအလျောက် ရှက်ရွံ့သွားခဲ့သည်။