အခန်း ၁၈၈

အခန်း (၁၈၈) အခမဲ့ဟော့ပေါ့နှင့် သူဌေးကတော်

"နာမည်ကြီးစားသောက်ဆိုင် ဟုတ်လား..."

မို့လီက လျူအာကျူးကို အံ့အားသင့်ကာ သံသယမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ပေကျင်းမြို့မှ မိန်းကလေးများသည် ပွင့်လင်းကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေတတ်သော သဘာဝရှိကြသော်ငြားလည်း သူမသည် မိုက်မဲသူတစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ပေ။

နာမည်ကြီးစားသောက်ဆိုင်တွင် တစ်နပ်စားလျှင် အနည်းဆုံး ငါးယွမ် သို့မဟုတ် ခြောက်ယွမ်ခန့် ကုန်ကျနိုင်ပြီး အရက်သောက်မည်ဆိုပါက ဈေးနှုန်းမှာ ပို၍ပင် မြင့်မားသွားနိုင်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် မည်သည့်ပတ်သက်မှုမျှ မရှိဘဲ ယခုမှသာ စတင်သိကျွမ်းခဲ့ကြခြင်းဖြစ်ရာ ဤလူသည် သူမအား ထိုမျှဈေးကြီးသော စားသောက်ဆိုင်တွင် ငွေကုန်ကြေးကျခံ၍ အဘယ်ကြောင့် ကျွေးမွေးချင်ရသနည်း။

"ရှင်က ကျွန်မဆီကနေ နိုင်ငံတော်လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ရယူဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ သူလျှိုတစ်ယောက်များလား..."

မို့လီက သူမ၏ သံသယကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ထုတ်ပြောလိုက်သည်။

လျူအာကျူးတွင် မို့လီကို မေးချင်သော ကိစ္စအချို့ ရှိနေသည်မှာ မှန်သော်လည်း ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူက စကားပင် မပြောနိုင်တော့ဘဲ ဆွံ့အသွားရသည်။

"ဧည့်ကြိုမလေးတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ မင်းဆီမှာ ဘာလျှို့ဝှက်ချက်တွေများ ရှိနေနိုင်မှာလဲ ငါသာ အဆက်အသွယ်လုပ်ချင်ရင် သံမဏိစက်ရုံက လူတွေကိုပဲ သွားရှာသင့်တာပေါ့..."

"အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ..."

မို့လီက လျူအာကျူး၏ စကားမှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး ချက်ချင်းပင် စိတ်အေးသွား၏။

လျူအာကျူးသည် သူမနှင့် ချစ်သူဖြစ်ချင်နေဆဲဖြစ်မည်ဟု သူမက တွေးလိုက်ပြီး စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။

"ဒါဆို ရှင်က ပေကျင်းမြို့ကို ပြောင်းပြီး အလုပ်လုပ်မှာလား..."

ပေကျင်းမြို့သို့ ရောက်ရှိလာခြင်းသည် ဒေသခံတစ်ဦး မဟုတ်လျှင်တောင်မှ အနည်းဆုံး အလုပ်အကိုင်တစ်ခုနှင့် ရိက္ခာမှတ်တမ်းစာအုပ်တစ်ခု ရရှိထားသည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသောကြောင့် အခြေချနေထိုင်ရန် ပြဿနာမရှိနိုင်သလို အိမ်ထောင်ဖက် ရှာဖွေရန်လည်း ခက်ခဲမည် မဟုတ်ပေ။

လျူအာကျူးက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"ငါ မလာပါဘူး ဒါနဲ့ မင်း စားမှာလား မစားဘူးလား မစားဘူးဆိုရင်လည်း ငါ့ဘာသာငါ သွားဝယ်လို့ရအောင် စက်ချုပ်ဆိုင်တွေ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ ပြောပြပါ..."

"စားမှာပေါ့ ဘာလို့ မစားရမှာလဲ..."

မို့လီသည် အစားမက်သူ တစ်ယောက်မဟုတ်သော်လည်း ဤအစားအသောက်ကိုတော့ လက်လွတ်မခံချင်ပေ။

သူမသည် အိတ်ကိုလွယ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှင့်ရဲ့ စက်ဘီးက ဘယ်မှာလဲ ငါတို့ လမ်းလျှောက်သွားကြမလား..."

"မင်းမှာ စက်ဘီးမရှိဘူးလား..."

လျူအာကျူးက မေးရင်း သူကားရပ်ထားသော နေရာသို့ လျှောက်သွားလေသည်။

"မဝယ်နိုင်ပါဘူး..."

မို့လီက နှုတ်ခမ်းဆူကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုလည်း အတော်ပဲ ငါနဲ့အတူ လိုက်စီးခဲ့..."

လျူအာကျူးက ပြောလိုက်သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့ ရှင့်ယာဉ်ပေါ်ကိုသာ တက်စီးလိုက်ရင် ရှင်းပြရတာ တကယ်ခက်သွားလိမ့်မယ် နောက်ပြီး ရှင်က ကျွန်မကို ရှင့်ခါးကို ဖက်ခိုင်းပြီး အခွင့်အရေးယူဖို့ ရည်ရွယ်ချက်ဆိုးတွေ ရှိနေတာမလား..."

မို့လီက ပြုံးကာ နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း မကြာမီမှာပင် သူမ၏ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။ အကြောင်းမှာ လျူအာကျူးသည် မော်တော်ဆိုင်ကယ်တစ်စီးပေါ်သို့ တက်ခွလိုက်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

"ဒါက မင်း ငါ့ခါးကို ဖက်ထားဖို့ မလိုပါဘူး တက်ခဲ့..."

လျူအာကျူးက ဘေးတွဲဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြကာ ဂရုတစိုက်ဖြင့် ဂွမ်းစောင်ငယ်လေးတစ်ခုကို ဘေးတွဲပေါ်သို့ ပစ်တင်ပေးလိုက်သည်။

"မော်တော်ဆိုင်ကယ် ဟုတ်လား ရှင်က အရာရှိတစ်ယောက်လား..."

မို့လီမှာ အလွန်တရာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

"အတိအကျတော့ မဟုတ်ပါဘူး နောက်ပြီး မော်တော်ဆိုင်ကယ်ကလည်း ငါ့ဟာ မဟုတ်ဘူး ငါက ထောက်ပံ့ရေးနှင့်သမဝါယမအသင်းကို စီမံခန့်ခွဲရတဲ့ တာဝန်ရှိတယ် ဒါက ကုန်ပစ္စည်းတွေ သယ်ဖို့အတွက် အထက်လူကြီးတွေက ငါ့ကို ခွဲဝေပေးထားတာ..."

လျူအာကျူးက ရှင်းပြလိုက်သည်။

မို့လီက သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများကို လှိမ့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေအားလုံးက နိုင်ငံပိုင်ပစ္စည်းတွေပဲလေ အရာရှိတွေတောင်မှ ခုလိုကောင်းမွန်တဲ့အရာကို ကိုယ်ပိုင်အဖြစ် မပိုင်ဆိုင်နိုင်ကြဘူး ဒါပေမဲ့ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်က ရှင့်ကို မော်တော်ဆိုင်ကယ်တစ်စီး ခွဲဝေပေးတယ်ဆိုတော့ ရှင့်ရဲ့ အဆင့်အတန်းက ရိုးရှင်းမနေဘူးပဲ..."

ထိုသို့ပြောရင်း မို့လီသည် ဘေးတွဲထဲတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ကာ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လိုက်ကြည့်ရင်း ဟိုကိုင်ဒီကိုင် လုပ်နေသည်။

"မင်းကို အိမ်အရင်ပြန်ပို့ပြီး သူတို့ကို အသိပေးခိုင်းရဦးမလား..."

လျူအာကျူးက မေးလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး ကျွန်မ သူငယ်ချင်းကိုပဲ ပြောလိုက်မယ်..."

မို့လီက အဝေးဆီသို့ ရုတ်တရက် လက်ပြလိုက်လးသည်။

"လျန်လျန်... အမေ့ဆီကို ပြန်သွားပြီး တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို ညစာလိုက်ကျွေးမှာမို့လို့ ဒီနေ့ည ငါပြန်မလာတော့ဘူးလို့ ပြောလိုက်ပါဦးနော်..."

အဝေးမှ အိတ်တစ်လုံးလွယ်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦးက လှမ်းကြည့်လာပြီး ချက်ချင်းပင် အံ့အားသင့်သွားပုံပေါ်သည်။

သူမသည် မို့လီထိုင်နေသော မော်တော်ဆိုင်ကယ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချောမောနေသော လျူအာကျူးကို ကြည့်ကာ မနာလိုစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မို့လီ... ဒါက နင့်ကောင်လေးလား..."

မို့လီသည် လျူအာကျူးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မာနများ မြင့်တက်သွားပြီး တမင်တကာပင် ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး... ငါတို့ အဲဒီအဆင့်ထိတောင် မရောက်သေးပါဘူး..."

ထိုအရာက အမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ထိုအဆင့်အထိ တကယ်မရောက်သေးပေ။

သို့သော် ပြဿနာမှာ ဤစကားသည် လျူအာကျူးက သူမကို လိုက်နေသကဲ့သို့ လူများကို အထင်လွဲစေရန် လွယ်ကူနေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် မို့လီသည် ပေါ်ထွက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်ကာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် တိုက်တွန်းလိုက်၏။

"ကျူးဇီ... ငါတို့ မြန်မြန်သွားရအောင်..."

ထိုရင်းနှီးသော ခေါ်ဝေါ်မှုက သူတို့ ချစ်သူတွေဖြစ်နေကြသည်ဟူသော လျန်လျန်၏ ယုံကြည်မှုကို ပိုမိုခိုင်မာသွားစေသည်။ သူမသည် သူတို့နှစ်ဦး မော်တော်ဆိုင်ကယ်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်ကို မနာလိုစွာဖြင့် ငေးကြည့်နေပြီးနောက် သူမ၏ စက်ဘီးကို နင်းကာ အိမ်သို့ပြန်သွားလေတော့သည်။

သူမသည် ခြံဝင်းပါသောအိမ်များဆီသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အိမ်ထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်းပင် ခြံဝင်းထဲတွင် စကားပြောနေကြသော လူများကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး ထိုအထဲတွင် မို့လီ၏ မိခင်လည်း ပါဝင်သည်။

မို့လီ၏ မိခင်က လျန်လျန် တစ်ယောက်တည်း ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

"လျန်လျန်... သမီးနဲ့ မို့လီ ရန်ဖြစ်ထားကြတာလား သမီးတို့နှစ်ယောက် အမြဲတမ်း အတူတူ ပြန်လာနေကျ မဟုတ်ဘူးလား..."

"မပြောပါနဲ့တော့ အဲဒီမို့လီဆိုတဲ့ ကောင်မလေးက ရုပ်ချောတဲ့ ယောကျ်ားလေးလည်း တွေ့ရော ကျေးဇူးကန်းတော့တာပဲ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို လိုက်နေပြီးတော့ မော်တော်ဆိုင်ကယ်နဲ့ အပြင်ထွက်စားဖို့ ခေါ်သွားတယ်လေ ပြီးတော့ အန်တီ့ကို ပြောပြပေးဖို့ သမီးကို မှာလိုက်သေးတယ်..."

လျန်လျန်က နှုတ်ခမ်းဆူကာ ပြောလိုက်သည်။

မို့လီ၏ မိခင်မှာ အလွန်တရာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

"မော်တော်ဆိုင်ကယ် စီးသွားတယ် ဟုတ်လား မို့လီကို အပြင်ထွက်စားဖို့ ခေါ်သွားတာလား အဲဒီလူက ဘယ်သူလဲ အန်တီလည်း ဘာမှ မကြားမိပါလား လျန်လျန်... သမီး အဲဒီလူကို မြင်လိုက်ရလား..."

"ဪ... အန်တီက မသိဘူးလား သမီးကတော့ မြင်လိုက်ရတယ် သူက တော်တော်လေး ရုပ်ချောတယ် ပြီးတော့ သိပ်လည်း အသက်ကြီးပုံမပေါ်ဘူး မို့လီနဲ့ ရွယ်တူလောက်ပဲ..."

"အဲဒီမော်တော်ဆိုင်ကယ်က တော်တော်လေး ခမ်းနားတာပဲ နောက်ပြီး ဘေးတွဲတောင် ပါသေးတယ် မို့လီက အရာရှိကတော်တစ်ယောက်လို အထဲမှာ ထိုင်သွားတာ..."

လျန်လျန်က မနာလိုမှု အနည်းငယ်စွက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ခြံဝင်းပါသောအိမ်များတွင် နေထိုင်သူများသည်လည်း မနာလိုမှုများနှင့် ငြူစူမှုများကို ပြသခဲ့ကြသော်လည်း သူမတို့သည် မို့လီ၏ မိခင်အား သားမက်ကောင်းတစ်ယောက် ရပြီဟုဆိုကာ ထပ်ခါတလဲလဲ ဂုဏ်ပြုစကား ဆိုခဲ့ကြသည်။

မို့လီ၏ မိခင်သည် သူမ၏ သမီး လှည့်စားခံရမည်ကို စိုးရိမ်မိသော်လည်း ဤအချိန်တွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသည့် အသွင်ကို မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ပေ။

"အိုကွယ်... ရှင်တို့တွေ ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ ဒါက ဆုံးဖြတ်ရသေးတာမှ မဟုတ်တာ အဲဒီကောင်မလေးက တိတ်တဆိတ် ချစ်သူထားပြီးတော့ ငါ့ကိုတောင် မပြောပြဘူး သူ ပြန်လာရင် ငါ ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်..."

"ပြီးတော့ အဲဒီလူငယ်လေးက ငါ့ကို လာပြီးတော့တောင် အရိုအသေမပေးဘူး ငါ သူ့ကို မြင်ရင် အပြစ်တင်စကား နည်းနည်းလောက်တော့ ပြောရမယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်းက လှောင်ပြောင်သည့်အနေဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကြသည်။

“နင်က သူ့ကို အပြစ်တင်မလို့လား…”

“သူ့ကို ဖားယားနေတာနဲ့ ပိုတူနေလိမ့်ဦးမယ်…”

မော်တော်ဆိုင်ကယ် စီးနိုင်သည့် သားမက်တစ်ယောက်သာ ရခဲ့မည်ဆိုရင် သူတို့အားလုံး ဝမ်းသာလုံးဆို့ပြီး ခုန်ပေါက်နေကြမည်ပင် ဖြစ်သည်။

လျူအာကျူးသည် ခြံဝင်းပါသောအိမ်များတွင် လူတိုင်းက သူ၏ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်များကို ခန့်မှန်းပြောဆိုကာ ရေပန်းစားသော ခေါင်းစဉ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်ကို လုံးဝ မသိရှိခဲ့ပေ။

သူသည် မို့လီကို ခေါ်သွားကာ သူမ၏ မိသားစုတစ်ခုလုံးအတွက် ခေတ်မီသော အဝတ်အစားများစွာကို ဝယ်ယူပေးခဲ့သည်။ ထိုအထဲတွင် ထျန်းစန်းဝတ်စုံများ၊ ရေတပ်အင်္ကျီများ၊ ချီပေါင်းများနှင့် ဒါခရွန်ရှပ်အင်္ကျီများ ပါဝင်လေသည်။

အချို့သော အဝတ်အစားများသည် လက်ရှိရာသီဥတုနှင့် မကိုက်ညီသော်လည်း အနာဂတ်တွင် သူသည် ပေကျင်းမြို့သို့ မကြာခဏ လာရောက်လည်ပတ်နိုင်မည် မဟုတ်သောကြောင့် ယခုဝယ်ထားခြင်းက ပိုကောင်းသည်။

လျူအာကျူးသည် ကောင်းမွန်သော အဝတ်အထည်များကိုလည်း အတော်များများ ဝယ်ယူခဲ့သည်။ လျူအာကျူးက မျက်တောင်တစ်ချက် မခတ်ဘဲ ယွမ်ဆယ်ဂဏန်းများစွာ အသုံးပြုကာ ပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူနေသည်ကို မြင်သောအခါ မို့လီသည် သူ၏ နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းကို ပို၍ပင် သိချင်စိတ်ပြင်းပြလာပြီး ဆွဲဆောင်ခံရမှု ခံစားချက်တစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

အမှန်တကယ်တွင် ဤခေတ်ကာလရှိ မြို့နေလူထုသည် သေရမည်ဆိုလျှင်တောင်မှ ကျေးလက်ဒေသခံတစ်ဦးနှင့် ဘယ်တော့မှ လက်ထပ်မည် မဟုတ်ပေ။ အကြောင်းမှာ ကျေးလက်ဒေသခံများတွင် ရိက္ခာမှတ်တမ်းစာအုပ်များ မရှိသောကြောင့် အစားအသောက် ဖူလုံရေးမှာ ပြဿနာတစ်ရပ် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ မိသားစု၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို မရရှိသော သမီးများပင်လျှင် ထိုလမ်းကြောင်းကို လျှောက်လှမ်းရန် ဆန္ဒမရှိကြပေ။

သို့သော် လျူအာကျူး၏ အခြေအနေနှင့်ဆိုလျှင် ရိက္ခာမှတ်တမ်းစာအုပ် မရှိခြင်းက အရေးပါသေးသလား။ သူသည် သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်ဆင်ထားပြီး မော်တော်ဆိုင်ကယ်ကို စီးကာ ယွမ်ဆယ်ဂဏန်းများစွာကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် သုံးစွဲနိုင်သည်။

မို့လီသည် လက်ရှိတွင် ပညာသင်တပည့်တစ်ဦးသာဖြစ်ပြီး တစ်လလျှင် ၁၅ ယွမ်သာ ရရှိသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တည်း သုံးစွဲလိုက်သော ငွေပမာဏမှာ သူမလစာ၏ လတော်တော်များများ ဖြစ်သည်။

အဝတ်အစားများ ဝယ်ယူပြီးနောက် လျူအာကျူးသည် နာမည်ကြီးစားသောက်ဆိုင်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ်ပင် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

လျူအာကျူးက သူမကို ဤနေရာသို့ တကယ်ခေါ်လာခဲ့သည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး အနည်းငယ်လည်း စိုးရိမ်သွားသည်။

"ငါ ဒီနေရာမှာ တစ်ခါမှ မစားဖူးဘူး ငါက နင့်ကို အရှက်ခွဲသလိုများ ဖြစ်သွားမလား..."

"ဘယ်လိုလုပ် အရှက်ခွဲတာ ဖြစ်ရမှာလဲ..."

လျူအာကျူးက အလိုအလျောက်ပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

မို့လီသည် လျူအာကျူးကိုကြည့်ကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို အနည်းငယ် စေ့လိုက်သည်။ ဤလူက တုံးအလွန်းနေသလား သို့မဟုတ် သူမအပေါ် အမှန်တကယ် စိတ်မဝင်စားတာများလား။ သူက စိတ်ဝင်စားလို့သာဖြစ်ရမည် မဟုတ်လျှင် သူမကို ဤမျှကောင်းမွန်သော စားသောက်ဆိုင်တွင် အဘယ်ကြောင့် လိုက်ကျွေးရမည်နည်း။

သူတို့နှစ်ဦးသည် နာမည်ကြီးစားသောက်ဆိုင်ထဲသို့ အတူတကွ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ ယခုအခါမှာ ဆောင်းရာသီဖြစ်ပြီး နာမည်ကြီးစားသောက်ဆိုင်မှာ အလွန်ပင် လူစည်ကားနေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် လွတ်နေသော ခုံနေရာတစ်ခု ရရှိရန်အတွက် အမှန်တကယ်ပင် ခဏကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသည်။

လျူအာကျူးသည် ဟင်းလျာများကို မှာယူရန်အတွက် မီနူးစာအုပ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်စဉ် သူ၏ ယခင်ဘဝမှ ဟာသတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး အခမဲ့ဟော့ပေါ့နှင့်အတူ အခမဲ့သူဌေးကတော်တစ်ဦးပါ အတူတကွ စားသောက်ရန် တကယ်လိုချင်ခဲ့မိသော်လည်း အကယ်၍ သူသာ ထိုသို့တောင်းဆိုလိုက်ပါက အပြင်သို့ ကန်ထုတ်ခံရမည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။