အခန်း ၄၃

🌱 Chapter 43

တောင်ပေါ်စံအိမ်ရှိ လော့ကွတ်ပင်များသည် အသီးသီးနေပြီး လူတိုင်းက ၎င်းတို့ကို ငေးမောကြည့်ရှုရုံသာ ကြည့်ရှုကြကာ ရံဖန်ရံခါတွင် အစေခံအချို့ကသာ အနည်းငယ် ခူးစားတတ်ကြသည်။

ဟွမ်ယမ်သည် တွန့်တိုတတ်သူ မဟုတ်ပေ။ သူမသည် အစေခံတစ်ဦးကိုခေါ်ချင်သဖြင့် ဘယ်ညာကြည့်လိုက်စဉ် အိမ်တော်အစေခံတစ်ဦး ဖြတ်လျှောက်လာခဲ့သည်။

ဟွမ်ယမ် "လှေကားသွားယူခဲ့ "

သို့သော်လည်း အစေခံမှာ မလှုပ်ရှားဘဲ အထက်သို့ မော့ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဂျင်ဂိုရွက်များအားလုံး အောက်တွင် ပြန့်ကျဲနေသည်ကို ဟွမ်ယမ် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ပိုင်ချောင်ရှီသည် အိမ်မြှောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လော့ကွတ်ပင်ပေါ်သို့ တွယ်တက်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် ခြေလှမ်းတိုင်းကို အလွန်သတိထားကာ သူမ ခြေအောက်ရှိ သစ်ကိုင်းများ၏ ခံနိုင်ဝန်ကို စမ်းသပ်နေခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ သူမအတွက် မလွယ်ကူလှသဖြင့် သူမ မောဟိုက်နေသံကို ကြားနိုင်ပေသည်။

သူမ လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

စိမ်းစိုနေသော အရွက်များနှင့် ရွှေရောင်လော့ကွတ်သီးအခိုင်များကြားတွင် မိန်းကလေးငယ်၏အပြုံးမှာ ပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး အလွန် မျက်စိကျိန်းစရာ ကောင်းလှသည်။

သူမသည် လော့ကွတ်သီးတစ်လုံးကို ခူးကာ သူမ၏အဝတ်နှင့် သုတ်လိုက်ပြီး တစ်ကိုက် ကိုက်စားလိုက်သည်။

၎င်းသည် လုံးဝသဘာဝအတိုင်းဖြစ်ပြီး အန္တရာယ်ကင်းကာ သူမ နှုတ်ခမ်းများနှင့် သွားများပေါ်တွင် ချိုမြိန်သောရနံ့ကို ချန်ရစ်ထားခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရှေးခေတ်သို့ ကူးပြောင်းရောက်ရှိလာခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးတစ်ခုကို သူမ ရှာတွေ့သွားခဲ့သည်။

ပိုင်ချောင်ရှီ "မမဟွမ်ယမ်၊ ဖမ်း "

သူမသည် နောက်ထပ်တစ်လုံးကို ခူးကာ အောက်သို့ပစ်ချလိုက်ရာ ဟွမ်ယမ်ကမူ သူမ၏လက်ကို တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းပြီး ကျက်သရေရှိစွာ ဖမ်းယူလိုက်သည်။

သူမကရော ထိုအတိုင်း စားမည်လား။ ဟွမ်ယမ်၏အဆင့်အတန်းနှင့် ကျင့်ဝတ်အရ သူမသည် ဤကဲ့သို့သောအရာကို အမှန်တကယ် မလုပ်နိုင်ပေ။

ပိုင်ချောင်ရှီသည် သူမ၏ဟန်ဆောင်နေသော အမူအရာကြောင့် ရယ်ချင်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်လိုက်ကာ သစ်ပင်ပင်စည်ကို ဆုပ်ကိုင်၍ နောက်ပြောင်လိုစွာ လှုပ်ရမ်းလိုက်သည်။

လော့ကွတ်သီးများသည် မိုးရွာချသကဲ့သို့ ကျဆင်းလာပြီး ဟွမ်ယမ်အား ထိမှန်တော့မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ပိုင်ချောင်ရှီ၏အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးသွားပြီး ဟွမ်ယမ်မှာ သစ်ပင်အောက်မှ ငါးမီတာ သို့မဟုတ် ခြောက်မီတာခန့် အကွာသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ပိုင်ချောင်ရှီ "အို အရမ်းအံ့ဩစရာကောင်းတာပဲ "

ဟွမ်ယမ်သာမက အိမ်တော်အစေခံလေးပင် ရှောင်တိမ်းသွားနိုင်ခဲ့သည်။

ဟွမ်ယမ် ရယ်မောလိုက်သည်။

ဟွမ်ယမ် "နှလုံးသားမရှိတဲ့ ကောင်မလေး "

ပိုင်ချောင်ရှီ "မမဟွမ်ယမ်၊ ကျွန်မက အစ်မကို နောက်ပြောင်ရုံသက်သက်ပါ၊ စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့၊ ဒီည လော့ကွတ်သာကူပြုတ် စားမလား ဒါမှမဟုတ် လော့ကွတ်ဆန်မည်းပြုတ် စားမလား "

ပိုင်ချောင်ရှီကဲ့သို့ အရာအားလုံးကိုစားသုံးနိုင်သည်ဟု ထင်မှတ်နေသူမျိုးကို သူမ တစ်ခါမှမမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

သို့သော်လည်း အဘယ်ကြောင့် ရွေးချယ်ရမည်နည်း။

ဟွမ်ယမ် "ကျွန်မ နှစ်မျိုးစလုံး မြည်းစမ်းကြည့်ချင်တယ် "

ပိုင်ချောင်ရှီ "... "

'ဘာလို့ ဇာတ်ညွှန်းအတိုင်း မသွားရတာလဲ'

သူမသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အလုပ်ရှာရန်အတွက် အိုးဖုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်မိသဖြင့် အတော်လေး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

စိတ်ပျက်အားငယ်နေသော ပိုင်ချောင်ရှီသည် သတိလက်လွတ်ဖြစ်သွားသော အခိုက်အတန့်တွင် ခြေချော်ကျသွားကာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လွတ်လပ်စွာ ပြုတ်ကျခြင်းကို လုပ်ဆောင်လျက် မြေပြင်နှင့် ရင်းနှီးစွာထိတွေ့တော့မည်ဖြစ်သည်။

ဟွမ်ယမ်သည် ငြိမ်သက်စွာနေပြီး သူမ လက်ဖဝါးကို နောက်ဘက်တွင် လိမ်လိုက်သည်။

အိမ်တော်အစေခံလေးသည်လည်း ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း လူတစ်ယောက်က သူတို့ထက်အရင် လက်ဦးသွားခဲ့သည်။

မကြည့်ရဲဘဲ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်ပြီဖြစ်သော ပိုင်ချောင်ရှီသည် ရင်ခွင်တစ်ခုထဲသို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

ကျစ်ရှု၏မြင့်မားသော ထင်းရှူးနှင့် ဝါးရနံ့တို့နှင့်မတူဘဲ ၎င်းမှာ ဂျင်ဂိုကဲ့သို့သော ရနံ့တစ်ခုဖြစ်သည်။

သူမသည် ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် မျက်လုံးတစ်ဖက်ကိုဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် နှစ်ဖက်စလုံး ဖွင့်လိုက်ရာ ယွမ်ရှန်း၏အကြည့်များနှင့် ဆုံတွေ့သွားခဲ့သည်။

၎င်းတို့မှာ လူတို့၏နှလုံးသားများကို ပြုစားနိုင်သော မျက်လုံးများဖြစ်သည်။

ယွမ်ရှန်း "မိန်းကလေးပိုင်၊ သတိထားရမယ်လေ "

သူ့ အသံထဲတွင် ကျေနပ်ဂုဏ်ယူမှုနှင့် ရယ်မောချင်စိတ် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေသလား။

ပိုင်ချောင်ရှီ အလျင်စလို ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး သုံးလှမ်းခန့်နောက်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။

ပိုင်ချောင်ရှီ "စံအိမ်ပိုင်ရှင် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ရှင့်ရဲ့လော့ကွတ်ပင်ကို နင်းမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်တဲ့အနေနဲ့ ဒီည သကြားခဲ သစ်တော်သီး လော့ကွတ်ဆန်ပြုတ် လုပ်ပေးပါ့မယ် "

သူ့ ရင်ခွင်ထဲရှိ အလေးချိန်မှာ ရုတ်တရက်ဆိုသလို ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ယွမ်ရှန်းသည် သူ့ လက်ချောင်းများကို ပွတ်သပ်လိုက်ရာ သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာပြီး လက်ချောင်းသုံးချောင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

ယွမ်ရှန်း "သုံးမျိုး၊ ကျွန်တော် အကုန်လိုချင်တယ် "

'ဘယ် သုံးမျိုးလဲ '

'ဖွီး၊ တကယ်ကို သခင်နဲ့တူတဲ့ အစေခံပဲ '

'ဆန်ပြုတ် သုံးမျိုး ' ဟု ပိုင်ချောင်ရှီ တွေးလိုက်သည်။

'အခုမှ ကိုယ့်ကိုကိုယ် မြေမြှုပ်ဖို့ အရမ်းနောက်ကျသွားပြီလား '

ဤအချိန်တွင် ဟန်ချင်းမဏ္ဍပ်၌ ယင်းကျစ်ဖုန်းသည် ဤမြင်ကွင်းကို အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်နေခဲ့သည်။

ယင်းကျစ်ဖုန်း "ယွမ်ရှန်း၊ ဒါက မင်း ငါ့ကို သူမကို ခေါ်မသွားစေချင်တဲ့ အကြောင်းရင်းလား "

ယွမ်ရှန်းသည် သူ့ကျောဘက်တွင် စူးရှသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ ရုတ်ခြည်းလှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သစ်ပင်အောက်တွင် သူ၊ ဟွမ်ယမ်နှင့် ပိုင်ချောင်ရှီတို့သာ ရှိနေခဲ့သည်။

'ဒီထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက်က ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ '