အခန်း ၄၄

🌱 Chapter 44

တုန်းလီတောင်ပေါ်စံအိမ်တွင် ဒုတိယနေ့၌ ပိုင်ချောင်ရှီ အလွန်အလုပ်များနေခဲ့သည်။

သူမသည် ဂျင်ဂိုရွက်များ၊ လော့ကွတ်ရွက်များ၊ လော့ကွတ်သီးများနှင့် မြက်နှစ်မျိုးအပါအဝင် တန်ဖိုးကြီးသော ဆေးဖက်ဝင်အပင် ငါးမျိုး သို့မဟုတ် ခြောက်မျိုးခန့်အတွက် ဥယျာဉ်ကို မွှေနှောက်ရှာဖွေခဲ့ပြီး စနစ်ထဲသို့ မှတ်တမ်းတင်ကာ အသားတင်အမြတ်အစွန်းအဖြစ် အမှတ်တစ်ရာ့ငါးဆယ့်ရှစ်မှတ် ရရှိခဲ့သည်။5

ယခင်ကျန်ရှိနေသော အမှတ်များနှင့် ပေါင်းလိုက်ပါက သူမတွင် စုစုပေါင်းအမှတ် တစ်ရာ့ခြောက်ဆယ့်သုံးမှတ်ရှိလာခဲ့သည်။

နေ့ခင်းဘက်တွင် သူမသည် ယင်းကျစ်ဖုန်းအတွက် ဆေးကျိုပေးရမည်ဖြစ်ပြီး ဆန်ပြုတ် သုံးမျိုး လုပ်ပေးမည်ဟုလည်း ကတိပေးထားခဲ့သည်။

တောင်ပေါ်စံအိမ်ရှိ လူနှစ်ဦးအပါအဝင် ပွဲ ငါးပွဲစာအတွက် သူမ စီစဉ်ထားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ဘေးကင်းစေရန်အတွက် သူမ အနည်းငယ် ထပ်ထည့်လိုက်သည်။

ယင်းကျစ်ဖုန်းသည်လည်း ထိုညတွင် ဆန်ပြုတ်လိုချင်သောကြောင့် ၎င်းမှာ အလွန်ပညာရှိကျကြောင်း သက်သေပြနိုင်ခဲ့သည်။

အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်များ စားသုံးပြီးသွားသောအခါ သူမသည် မြေအိုးနှစ်လုံးကိုယူကာ လုထုံဝမ်၏ခြံဝင်းဆီသို့ တိုက်ရိုက်သွားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ထူးဆန်းစွာပင် ကျစ်ရှု ထိုနေရာတွင် မရှိတော့ပေ။

ပိုင်ချောင်ရှီ "အကြီးအကဲဟွာ၊ ကျွန်မရဲ့ခင်ပွန်း ဘယ်မှာလဲ "

လုထုံဝမ်သည် သူ့အတွက် ပန်းကန်လုံးကြီးတစ်လုံးကိုယူလိုက်ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ၎င်း၏မွှေးရနံ့ကို ချီးကျူးလိုက်သည်။

လုထုံဝမ် "သူ အနောက်မြောက်လေကို ဖမ်းဖို့ တစ်နေရာရာကို ထွက်သွားတာများလား "

'အနောက်မြောက်လေကို ဖမ်းဖို့လား '

ပိုင်ချောင်ရှီ၏နှလုံးသားမှာ လည်ချောင်းထဲ ရောက်လာသကဲ့သို့ စိုးရိမ်ပူပန်သွားခဲ့သည်။

ယနေ့ ဥယျာဉ်ထဲတွင် လမ်းလျှောက်နေစဉ် တောင်ပေါ်စံအိမ်မှာ ရိုးရှင်းမှုမရှိကြောင်း သူမ ပိုမိုခံစားလာရသည်။ ၎င်းမှာ ပြေလျော့နေပုံရသော်လည်း အမှန်တကယ်တော့ တင်းမာနေပြီး ကျစ်ရှုသည် ဖျားနာနေသော လူတစ်ဦးဖြစ်သည်။

သူ့တွင် ဇာတ်လိုက်မင်းသား၏ကံကောင်းခြင်း လက်ဖွဲ့ ရှိနေသော်လည်း အဆုံးတွင် သူ့ကိုယ် သူ အန္တရာယ်ထဲကျရောက်သွားမည်ကို သူမ မလိုလားပေ။

ပိုင်ချောင်ရှီ "အကြီးအကဲ အရင်စားနှင့်ပါ၊ ကျွန်မ သူ့ကို သွားရှာလိုက်ဦးမယ် "

လုထုံဝမ် "သူ့ကို အထင်မသေးနဲ့၊ သူက အရမ်းပါးနပ်တယ် "

ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်လုံးကြီးတစ်လုံးမှာ လျင်မြန်စွာကုန်စင်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်ကသာ သူ့အတွက် တစ်နှစ်ပတ်လုံးမတူညီသော ဟင်းလျာများကို ချက်ပြုတ်ပေးမည်ဆိုပါက အတော်လေးကောင်းမွန်မည်ဟု လုထုံဝမ် ခံစားလိုက်ရသည်။

ပိုင်ချောင်ရှီ ဂရုမစိုက်နိုင်ပေ။ သူမ အထိတ်တလန့်ဖြင့် အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားကာ ပေါ်တင် ရှာဖွေ၍ မရသောကြောင့် လော့ကွတ်သီး ထပ်ခူးဟန် ဆောင်ကာ လမ်းပျောက်နေသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် မှောင်မည်းနေသော ညဉ့်ယံတွင် သူမ အမှန်တကယ်ပင် လမ်းပျောက်သွားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း တောင်များနှင့် မြစ်များက လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားပြီး ထွက်ပေါက်မရှိတော့ဘူးဟု ထင်ရချိန်တွင် သူမသည် မိုးမခပင်များနှင့် ပန်းများရှိသော ရွာသစ်တစ်ခုသို့ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ လူတစ်ဦးမှ သူမကိုတားဆီးလိုက်သည်။ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သက်တော်စောင့် "မိန်းကလေး၊ လမ်းမှား လာပြီ၊ မီးဖိုချောင်က ဒီလမ်း မဟုတ်ဘူး "

ပိုင်ချောင်ရှီသည် လော့ကွတ်သီးနှစ်လုံးကို ကမ်းပေးကာ အပြုံးဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ပိုင်ချောင်ရှီ "တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်မ လော့ကွတ်ဆန်ပြုတ် လုပ်နေတာ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေ ကုန်သွားလို့ နည်းနည်း သွားခူးတာပါ၊ ဒါပေမဲ့ တောင်ပေါ်စံအိမ်က အရမ်းကြီးလွန်းတော့... ကျွန်မ လမ်းမှားသွားတယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး သခင်လေးတို့ ကျွန်မကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့ "

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူများသည် သဘာဝအားဖြင့် သူမကို အပြစ်မတင်ရဲကြပေ။ ဤသူမှာ ၎င်းတို့၏သခင် ခေါ်ဆောင်သွားလိုသော သူဖြစ်ကြောင်းကို သူတို့အားလုံး သိထားကြသည်။

သက်တော်စောင့် "လာခဲ့တဲ့ လမ်းအတိုင်း ပြန်သွားပါ၊ ပြီးတော့ လော့ကွတ်သီးတွေကို ယူသွားပါ "

ပိုင်ချောင်ရှီ "ကောင်းပါပြီ ကောင်းပါပြီ "

ပိုင်ချောင်ရှီသည် သူမ လာခဲ့သောလမ်းအတိုင်း နောက်ကြောင်းပြန်လှည့် လျှောက်သွားသော်လည်း ရုတ်တရက် သူမ နားထဲ ကူကူမြည်သံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

၎င်းတို့မှာ ခိုများပင်။

ပိုင်ချောင်ရှီသည် နေရာအနှံ့ ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ကျစ်ရှုအား မတွေ့ခဲ့ပေ။

သူမ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပိုမိုကြီးထွားလာခဲ့သည်။

မသိစိတ်မှ သူမသည် ကိုယ့်အခန်းဆီသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

'ဟင်၊ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ'

သူမ ထွက်သွားစဉ်က ပြတင်းပေါက်အား ပိတ်ခဲ့သည်ကို ရှင်းလင်းစွာမှတ်မိနေသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ဟောင်းလောင်းပွင့်လို့နေသည်။

မည်သူ ဝင်လာခဲ့သနည်း။

သူမ ခြေဖျားထောက်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ဝင်သွားခဲ့သည်။ အခန်းမှာ မှောင်မိုက်နေပြီး သူမ ထိုသူခိုးလေးအား သတိပေးမိသလိုဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဖယောင်းတိုင်ထွန်းရန်ပင် မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။

ရုတ်တရက် လက်တစ်စုံက သူမ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး မြင့်မားသော ထင်းရှူးနှင့် ဝါးရနံ့တို့ဖြင့် သူမ နှာခေါင်းထဲသို့ပြည့်နှံ့သွားခဲ့သည်။

"မအော်နဲ့ ငါပါ"

ကျစ်ရှုပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူ ပျောက်ဆုံးနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူမ အခန်းထဲသို့ လာခဲ့ခြင်းသာ။

အပြင်ဘက်မှ လရောင်ကိုအသုံးပြု၍ ပိုင်ချောင်ရှီသည် သူမ ရှေ့ရှိ လူကိုမြင်လိုက်ရပြီး သူ့ မျက်လုံးများက ညအချိန်တွင် တောက်ပနေခဲ့သည်။

ပိုင်ချောင်ရှီ၏လက်က မြင့်တက်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ့ ပခုံးပေါ်သို့ ညင်သာစွာ တင်လိုက်သည်။

ပိုင်ချောင်ရှီ "လန့်သေတော့မှာပဲ၊ ရှင် လူမိသွားပြီလို့ ကျမ ထင်နေတာ"

သူမ အသံမှာ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့နေပြီး သူမ ကျယ်လောင်စွာ မပြောရဲခဲ့ပေ။

ကျစ်ရှု ကုလားကာများအား ဆွဲပိတ်လိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

ကျစ်ရှု "ဖယောင်းတိုင် ထွန်းလိုက်"