အခန်း ၁၇၃
Vol. 18 Ch. 173
🍅 Chapter 173
“ကလေးမိုက်လေး၊ အမေ့ဆီမှာ ငွေရှိပါတယ်၊ သမီးရဲ့ ငွေကို သမီးဘာသာသုံးဖို့ သိမ်းထားလိုက်ပါ၊ အမေ့ကို ပေးစရာမလိုပါဘူး”
လီရှို့ယွင် ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး ဤငွေကိုးရာကို ဝူယွီလန်အား အတင်းအကျပ် ပေးချင်နေလေသည်။
“အမေ၊ အမေက တစ်နေ့လုံး သမီးတို့ မိသားစုကို ထောက်ပံ့ဖို့ ငွေရှာဖို့နဲ့ အလုပ်များနေတာ၊ အမေ ဒီငွေကို ယူထားသင့်ပါတယ်”
ဝူယွီလန် ရယ်မောလိုက်သည်။
“ငါက အဲဒီငွေ နည်းနည်းလေးပဲ ရှာနိုင်တယ်လို့ နင်က ထင်နေတာလား”
“ဒါဆိုရင် သမီးက သမီးရဲ့အမေကို အထင်သေးနေတာပဲ”
“သေချာကြည့်ထား၊ ခဏနေရင် သမီးရဲ့အမေ တကယ် ငွေရှာတဲ့နည်းလမ်း သမီးကို ပြပေးမယ်”
လီရှို့ယွင် သယ်ဆောင်လာသော ငွေကြေးပမာဏအမြောက်အမြားကို တွေးမိပြီး ဝူယွီလန်က သခင်လေးမုချန်ကျွင်းအား သွားရှာရန် အလျင်စလိုမလုပ်တော့ဘဲ လီရှို့ယွင်အား ငွေစုဘဏ်သို့ အရင်ခေါ်သွားလေသည်။
ငွေစုဘဏ်သို့ ရောက်ပြီးနောက် သူမ လီရှို့ယွင်၏အနောက် ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် ရပ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထား၍ စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။
ဘဏ်စာရေးက သံဇကာရှေ့တွင် ရပ်လျက် ငိုက်မျဉ်းနေပြီး ရိုးရိုးယဉ်ယဉ်ဝတ်ဆင်ထားသော လီရှို့ယွင်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တစ်ချက်သာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ငွေလာအပ်တာ မဟုတ်လား၊ ငွေဘယ်နှစ်ချောင်းလဲ”
လီရှို့ယွင် သေတ္တာကို ရှေ့သို့ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“ငွေစက္ကူအချောင်း နှစ်သောင်းကိုးထောင် အပ်ချင်လို့ပါ”
“ဘာ”
ငိုက်မျဉ်းနေသော စာရေးမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။
“ငွေဘယ်လောက် လာအပ်မယ်လို့ ပြောလိုက်တာလဲ”
ငွေစက္ကူများစွာကို ကိုင်ထားရသဖြင့် လီရှို့ယွင်မှာလည်း အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။
သူမ သေတ္တာကို တင်းကျပ်စွာ ပိုက်ထားလိုက်၏။
“ငွေအချောင်း နှစ်သောင်းကိုးထောင် လာအပ်မလို့ပါလို့ ပြောတာပါ”
စာရေးမှာ လုံးဝ အိပ်ချင်ပြေသွားတော့သည်။
“ငါ ကြားတာ မမှားဘူးမလား၊ ငွေအချောင်း... နှစ်သောင်းကိုးထောင် ဟုတ်လား”
“ဟုတ်ပါတယ်၊ နားကြားမမှားပါဘူး”
လီရှို့ယွင် စာရေးကြည့်နိုင်ရန် သေတ္တာကို အနည်းငယ် ဟဟလေး ဖွင့်ပြလိုက်သည်။
အတွင်းရှိ ငွေစက္ကူအထပ်လိုက်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စာရေး၏သဘောထားမှာ ချက်ချင်း ရိုသေကိုင်းရှိုင်းသွားတော့သည်။
“ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်၊ ကျွန်တော် ပေါ့ဆသွားပါတယ်၊ ဒီမှာထိုင်ပြီး လက်ဖက်ရည် သုံးဆောင်နေပါဦး၊ ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်ရဲ့ ငွေအပ်နှံမှုကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကူညီပေးဖို့ မန်နေဂျာကို သွားခေါ်လိုက်ပါ့မယ်”
ဤမျှလောက်ငွေအများကြီး ထုတ်ပြနိုင်သူများမှာ များသောအားဖြင့် မြင့်မားသောအဆင့်အတန်းနှင့် ဂုဏ်သတင်း ရှိတတ်ကြသဖြင့် သူ လုံးဝ ပေါ့ဆ၍မဖြစ်ပေ။
စာရေးက လီရှို့ယွင်အား ဧည့်ခန်းမထဲသို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ထွက်ကြိုပြီးနောက် လက်ဖက်ရည်နှင့် မုန့်များပြင်ဆင်ရန် အလျင်အမြန် ထွက်သွားလေ၏။
ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ဝူယွီလန်ကမူ လီရှို့ယွင်၏လုံခြုံရေးအတွက် သဘာဝကျစွာပင် သူမအနောက်သို့ လိုက်ဝင်သွားခဲ့သည်။
စာရေးက လက်ဖက်ရည်နှင့် မုန့်များကို အချိုးကျစွာ တည်ခင်းပေးခဲ့ပြီး မကြာမီမှာပင် သက်လတ်ပိုင်းမန်နေဂျာတစ်ဦး ခပ်သုတ်သုတ် ရောက်လာလေသည်။
“ဂုဏ်သရေရှိဧည့်သည်တော်နှစ်ဦးကို စောင့်ခိုင်းထားရတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်”
“ရပါတယ်၊ ဒီငွေတွေကို တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန်အပ်ပေးပါ”
လီရှို့ယွင် သေတ္တာကိုဖွင့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
သေတ္တာထဲရှိ ငွေစက္ကူများကို မြင်သောအခါ မန်နေဂျာ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပိုမိုရိုကျိုးသွားတော့သည်။
“ကောင်းပါပြီ၊ အခု သေချာရေတွက်ပြီးရင် အပ်ပေးပါ့မယ်”
မန်နေဂျာ ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သေတ္တာထဲရှိ ငွေစက္ကူများကို စတင်ရေတွက်တော့၏။
“ငွေစက္ကူ စုစုပေါင်း အချောင်း နှစ်သောင်းကိုးထောင်ပါ၊
ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်၊ ဒီပမာဏ မှန်ရဲ့လားဆိုတာ စစ်ဆေးပေးပါဦး”
“ဟုတ်ပါတယ်၊ မှန်ပါတယ်”
မန်နေဂျာ စာရင်းစာအုပ်ကို ထုတ်ယူကာ လီရှို့ယွင်အတွက် အလျင်အမြန် မှတ်ပုံတင်ပေးလိုက်သည်။
“ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်၊ ငွေပမာဏ နည်းနည်းပဲအပ်နှံမယ်ဆိုရင် အတိုးမရတဲ့အပြင် သိမ်းဆည်းခကိုပါ ပေးရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငွေပမာဏ အများကြီးအပ်နှံရင်တော့ အတိုးရပါတယ်၊ လစဉ်အပ်နှံမယ်ဆိုရင် ငွေချောင်းတစ်ထောင်အတွက် တစ်လကို ကြေးပြား သုံးရာရပါတယ်၊ နှစ်စဉ်အပ်နှံမယ်ဆိုရင်တော့ ငွေတစ်ထောင်ချောင်းအတွက် တစ်နှစ်ကို ငွေခြောက်ချောင်း ရပါတယ်၊ လစဉ်အပ်နှံမှာလား ဒါမှမဟုတ် နှစ်စဉ်အပ်နှံမှာလား”
လီရှို့ယွင် တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။
သူမ လက်ထဲတွင် ငွေအချောင်း တစ်ထောင် ကျန်ရှိနေသေးပြီး လောလောဆယ်တွင် ထိုမျှလောက် ငွေအများကြီးသုံးစွဲရန် မလိုအပ်ပေ။
“နှစ်စဉ်အပ်နှံမှုအနေနဲ့ အပ်ပေးပါ”
“ကောင်းပါပြီ၊ ငွေအချောင်း နှစ်သောင်းကိုးထောင်ကို နှစ်စဉ်အပ်နှံမှုအနေနဲ့ပါ၊
နောက်နှစ် ဒီအချိန်ရောက်ရင် အတိုးအနေနဲ့ ငွေအချောင်း တစ်ရာ့ခုနစ်ဆယ့်လေးချောင်း ရရှိမှာပါ”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အတိုးနှုန်းက တကယ်ကို နည်းပါးလှသည်ဟု ဝူယွီလန် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။
သို့သော် တစ်ခုမှမရခြင်းထက်စာလျှင် ကောင်းသေး၏။
နောက်ဆုံးတွင် သာမန်လူများက ငွေစုဘဏ်တွင် ငွေအပ်နှံရန် သိမ်းဆည်းခ ပေးရသည်မဟုတ်ပါလား။
ငွေစုဘဏ်မှ ထွက်လာပြီးနောက် လီရှို့ယွင်၏လက်ထဲတွင် ငွေအပ်ပြေစာတစ်စောင် အပိုပါလာခဲ့သည်။
“အမေ... ဒီငွေအပ်ပြေစာကို ကိုင်ထားရတာ လုံခြုံတယ်လို့ မခံစားရဘူး၊ အမေပဲ သိမ်းထားပေးပါလား”
ဝူယွီလန် ငွေအပ်ပြေစာကို လီရှို့ယွင်အိတ်ကပ်ထဲသို့ လုံခြုံစွာ ထည့်ပေးလိုက်သည်။
“အမေက ဘာလို့ သိမ်းထားပေးရမှာလဲ၊ သမီးဘာသာ သေချာသိမ်းထားပါ၊ မကြောက်ပါနဲ့၊ ဒီငွေအပ်ပြေစာ အခိုးခံရရင်တောင် ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ တခြားသူတွေက ဒီငွေကို ထုတ်လို့မရပါဘူး”
“ဒီငွေကို ထုတ်ဖို့ဆိုရင် အိမ်ထောင်စုစာရင်းနဲ့အတူ ငွေစုဘဏ်ကို ကိုယ်တိုင်သွားမှ ငွေထုတ်လို့ရမှာ”
“အမေတို့မိသားစုရဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်းက အမေ့ဆီမှာ ရှိတာဆိုတော့ အရမ်းလုံခြုံတယ်၊ သမီး လိုအပ်တဲ့အခါကျရင် အမေ့ကိုပြော”
ဝူယွီလန် ထိုသို့ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ လီရှို့ယွင်မှာ တော်တော်လေး စိတ်အေးသွားတော့သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ”
ငွေအပ်ပြီးနောက် ဝူယွီလန် လီရှို့ယွင်အား သခင်လေးမုချန်ကျွင်း၏စံအိမ်သို့ ခေါ်သွားလေသည်။
အဝင်ဝရှိ အစောင့်များက ဝူယွီလန်၏မြင်းလှည်းကို မြင်သောအခါ အလျင်အမြန် လာရောက်နှုတ်ဆက်ကြသည်။
“သမားတော်ဝူ ရောက်လာပြီပဲ၊ မြင်းလှည်းကို ကျွန်တော်တို့ နေရာချထားပေးပါ့မယ်”
“ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်”
ဝူယွီလန် သေတ္တာကိုသယ်ကာ စံအိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။
လီရှို့ယွင်က အစောင့်များ ဝူယွီလန်အပေါ် ရိုသေကိုင်းရှိုင်းကြသည်ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် စပ်စုချင်စိတ်ဖြစ်ကာ မေးလိုက်လေ၏။
“အမေ၊ ဒါ ဘယ်သူ့အိမ်လဲ”
လီရှို့ယွင် အများကြီးသိသွားပါက အတွေးလွန်နေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဝူယွီလန်က သခင်လေးမုချန်ကျွင်း၏နောက်ခံကို သဘာဝကျစွာပင် ထုတ်ဖော်မပြောပြခဲ့ပေ။
“ဒါ ဆေးဝယ်တဲ့ ဆေးကုန်သည်တစ်ယောက်ပါ”
“အမေ ဒဏ်ကြေဆေး နည်းနည်းဖော်ထားလို့ သူ့ကိုရောင်းမလို့”
လီရှို့ယွင် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဝူယွီလန်၏အနောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်ပါသွားလေသည်။
သူတို့နှစ်ဦး ဧည့်ခန်းမသို့ ရောက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သခင်လေးမုချန်ကျွင်း ခပ်သုတ်သုတ် လျှောက်လာခဲ့သည်။
“အဒေါ်ဝူ၊ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ”
လီရှို့ယွင် သခင်လေးမုချန်ကျွင်းအား တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ ရွှေချည်ထိုးပိုးသားဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။