အခန်း ၁၇၈
Vol. 18 Ch. 178
🍅 Chapter 178
အချစ်ခံချင်၍ အပြိုင်အဆိုင်လုပ်နေသော ထိုအမူအရာလေးက သူမ သမီးဖြစ်သူ ငယ်စဉ်ကအတိုင်းပင်ဖြစ်ရာ ကျန်းချင်းဟန်၏ရင်ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။
ကလေးမလေးကို ဂရုစိုက်ရန် လစ်ဟင်းသွားခဲ့ကြောင်း သတိပြုမိသွားသဖြင့် ကျန်းချင်းဟန် အားနန်အား ဘေးတွင်ရပ်နေသော အထိန်းတော်ကွေ့ထံသို့ အလျင်အမြန် ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ချွန်းနီကိုလှည့်၍ ချီလိုက်၏။
“အို၊ အဖွားက ချွန်းနီကို ဘယ်လိုလုပ် မလွမ်းဘဲနေမှာလဲ၊ အဖွားက ချွန်းနီလေးကို အလွမ်းဆုံးပဲ၊ အဖွား သမီးအတွက် ဘာယူလာလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်ပါဦး”
ကျန်းချင်းဟန် လက်ဆန့်တန်းလိုက်ရာ ဘေးနားရှိ အစေခံမိန်းကလေးက ပြင်ဆင်ထားသော သကြားပန်းချီကားကို အလျင်အမြန်ယူလာပေးလေသည်။
“ဝိုး၊ ဒါကဘာကြီးလဲ”
“ဒါ သကြားပန်းချီကားလို့ခေါ်တယ်၊ သကြားနဲ့ လုပ်ထားတာလေ၊ မြင်လား အပေါ်မှာ ကျားကြီးတစ်ကောင် ဆွဲထားတယ်”
ကျန်းချင်းဟန် သကြားပန်းချီကို ချွန်းနီထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်၏။
ကလေးမလေး၏ ပျော်ရွှင်နေသော မျက်နှာလေးကို မြင်ရသောအခါ ပေလျိုခရိုင်မှနေ၍ ဈေးသည်ကို အတင်းခေါ်လာရသည်မှာ တန်သည်ဟု သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။
“အဖွားကသကြားပန်းချီတွေ အများကြီး ဝယ်လာတယ်၊ အားလုံးနဲ့ မျှစားကြလေ”
ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ဘေးနားရှိ အစေခံမိန်းကလေးက သကြားပန်းချီများ အပြည့်ပါသော ဗန်းနှစ်ချပ်ကို ချက်ချင်းယူဆောင်လာသည်။
ချွန်းနီ လူတိုင်းကို ပျော်ရွှင်စွာ မျှဝေပေးလေ၏။
“အမေ၊ အသားကင်ရပြီ၊ လာစားပါဦး”
လီရှို့ယွင် သူမ၏မိခင်ကို စားပွဲဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရင်း ပြောလိုက်လေသည်။
ကျန်းချင်းဟန် လေထဲမှ အသားကင်ရနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်မိပြီး မနေနိုင်ဘဲ တစ်ချောင်းလောက် မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“အင်း၊ အရသာက အရမ်းကောင်းတာပဲ”
သူမက ဟူလူမျိုးများထံမှ အသားကင်ကို အရင်က စားဖူးသော်လည်း အမြဲတမ်းညှီနံ့ထွက်နေသဖြင့် သူမ တစ်ခါမှ မနှစ်သက်ခဲ့ပေ။
ဝူယွီလန် အသားကို ဤမျှကောင်းမွန်အောင် ကင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
“ယွီလန်၊ ယွီလန်ရဲ့ဟင်းချက်လက်ရာက တကယ်ကို ပြောင်မြောက်တာပဲ”
“ဟီးဟီး၊ ကျွန်မ ဒီအတိုင်း စမ်းလုပ်ကြည့်တာပါ၊ အပြင်မှာ အေးနေတော့ မီးဖိုဘေးမှာထိုင်ပြီးကင်ရင် ပိုနွေးမယ်လို့ တွေးမိလို့လေ၊ အစ်မကြီးချင်းဟန်ရော၊ စမ်းကြည့်ချင်လား”
လူတိုင်း ဝိုင်းထိုင်ကာ အသားကင်တံများအား ကိုယ်စီကိုင်ပြီး ကိုယ်တိုင်ကင်နေကြသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းချင်းဟန်လည်း စိတ်ဝင်စားသွားသည်။
“ဒါ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းပုံရတယ်၊ အဝတ်အစား သွားလဲလိုက်ဦးမယ်၊ ပြီးရင် ငါလည်း စမ်းလုပ်ကြည့်မယ်”
“အမေ၊ သမီးအခန်းထဲမှာ သွားလဲလိုက်လေ”
လီရှို့ယွင် ကျန်းချင်းဟန်ကို သူမ၏အခန်းထဲသို့ ခေါ်သွားလေသည်။
ကျန်းချင်းဟန် ထွက်သွားပြီးနောက် ရွာလူကြီးစုန့်ကျန်းရှုက စကားစမေးလိုက်သည်။
“ယွီလန်၊ ဒါက ဘယ်သူလဲ”
“ဟုတ်သားပဲ၊ ကျွန်မကို ကြည့်ပါဦး၊ အလုပ်တွေများလွန်းလို့ သတိမေ့နေတာ”
“ဒါ ကျွန်မရဲ့ တတိယချွေးမ ရှို့ယွင်ရဲ့အမေအရင်းလေ၊ သူတို့ အခုလေးတင်မှ ပြန်တွေ့ကြတာ”
ရွာလူကြီးစုန့်ကျန်းရှုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဆိုတော့ သူက ဒီကလေးမလေးရဲ့အမေပေါ့၊ ဒီမိန်းကလေးရဲ့ နောက်ခံက သာမန်မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ အစောကြီးကတည်းက ပြောသားပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူ့အပေါ် ပိုကောင်းကောင်းဆက်ဆံဖို့ ငါပြောတုန်းက နင်မှ ဂရုမစိုက်ခဲ့တာ”
ဝူယွီလန် “......”
သူမ ဆွံ့အသွားရပြန်ပြီး မူလပိုင်ရှင်ကိုသာ ကျိန်ဆဲနေမိတော့သည်။
ကျန်းချင်းဟန် ပိုမိုရိုးရှင်းသော အဝတ်အစားများကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ပြီးနောက် မီးဖိုဘေးသို့ လာထိုင်လေသည်။
ရွာလူကြီးစုန့်ကျန်းရှုကို သတိပြုမိသွားသဖြင့် သူမ နှုတ်ဆက်သည့်အနေဖြင့် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။
“အရင်က အစ်ကိုကြီးကို မတွေ့ဖူးပါဘူး”
ကျန်းချင်းဟန် ကိုယ်တိုင်အစပြု၍ သူ့ကို နှုတ်ဆက်လာသဖြင့် ရွာလူကြီးစုန့်ကျန်းရှုမှာ ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်သွားပြီး အလျင်အမြန် မတ်တတ်ရပ်ကာ လက်သီးဆုပ်ချီလိုက်သည်။
“ရိုင်းသွားရင် ခွင့်လွှတ်ပါ”
“ဒါ ကျွန်မတို့ စုန့်မိသားစုရွာရဲ့ ရွာလူကြီး စုန့်ကျန်းရှုလေ၊ ကျွန်မကတော့ ပုံမှန်အားဖြင့် အစ်ကိုစုန့်လို့ပဲ ခေါ်တယ်”
ဝူယွီလန် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။
“ရွာလူကြီးစုန့်ကိုး၊ မယဥ်ကျေးသလိုဖြစ်သွားရင် ခွင့်လွှတ်ပါရှင်”
ရွာလူကြီးစုန့်ကျန်းရှု၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးအေးများ ပျံလာပြီး လက်ကို အဆက်မပြတ် ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။
“မဝံ့ရဲပါဘူး၊ မဝံ့ရဲပါဘူး၊ သခင်မက အစ်ကိုလို့ခေါ်ဖို့အထိ ကျွန်တော် မထိုက်တန်ပါဘူး”
“အို၊ အသက်ပိုကြီးတဲ့သူကို အစ်ကိုလို့ခေါ်ကြတာပဲလေ၊ ဒါ အမြဲတမ်း ဓလေ့ထုံးတမ်းတစ်ခုပါပဲ”
၎င်းက ကျေးလက်တောရွာရှိ ဓလေ့တစ်ခုဖြစ်သည်မှာ မှန်သော်လည်း ကျန်းချင်းဟန်မှာ အထက်တန်းလွှာအမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် တူညီနေသဖြင့် သူမ၏အစ်ကိုအဖြစ် ခံယူရန် ရွာလူကြီးစုန့်ကျန်းရှု မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။
“မဝံ့ရဲပါဘူး၊ အစ်ကိုအဖြစ် မခံယူရဲပါဘူး”
ရွာလူကြီးစုန့်ကျန်းရှု၏တောင့်တင်းနေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ဝူယွီလန် ရယ်မောလိုက်မိသည်။
“ကဲပါ အစ်ကိုစုန့်ရယ်၊ စိတ်လျှော့ထားပါ၊ သောက်ကြရအောင်”
ကျန်းချင်းဟန်လည်း ခွက်ကိုမြှောက်လိုက်သည်။
“ယွီလန်၊ ကျွန်မ ဒီသစ်သီးဝိုင်ကို တော်တော်လေး သဘောကျတယ်၊ ဒီနေ့တော့ စိတ်ကြိုက်သောက်ဖို့ရည်ရွယ်ထားတယ်”
ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ရွာလူကြီး စုန့်ကျန်းရှုလည်း သူ့အရက်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်လေ၏။
“သုံးဆောင်ပါ”
အရက်ပြင်းတစ်ခွက် သောက်ချလိုက်ပြီးနောက် ရွာလူကြီးစုန့်ကျန်းရှုမှာ အနည်းငယ် ပိုသက်သောင့်သက်သာဖြစ်သွားသည်။
“ကျွတ်၊ ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ကျွန်တော့်တစ်သက်နဲ့ တစ်ကိုယ် ဒီလောက်ပြင်းတဲ့အရက်မျိုး မသောက်ဖူးဘူး”
“ဟင်၊ ဒီအရက်ရဲ့အနံ့က တော်တော်လေးမွှေးတာပဲ၊ ရွာလူကြီး ပြောတာကို ကြားတော့ ဘယ်လောက်တောင် ပြင်းလဲဆိုတာ မြည်းကြည့်ချင်စိတ် ပေါက်လာပြီ”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝူယွီလန် ကျန်းချင်းဟန်အတွက် အရက်ပြင်းတစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။
ကျန်းချင်းဟန် ခွက်ကိုယူကာ တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီးနောက် အသက်ရှူမှားသွားသည်။
“ရှီး... ဒီအရက်က တကယ်ကိုပြင်းတာပဲ”
“ယွီလန်၊ ဒီအရက်ပြင်းကို ဘယ်ကရတာလဲ၊ ကျွန်မ ယောက်ျားက ဒီလိုအရက်မျိုးသောက်ရတာကို အရမ်းကြိုက်တာ”
ဝူယွီလန် ရိုးအီနေပြီဖြစ်သော အကြောင်းပြချက်ကိုပင် ထပ်မံပေးလိုက်သည်။
“သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ပေးတာပါ၊ အစ်မကြီး သဘောကျတယ်ဆိုရင် နောက်မှ နှစ်ပုလင်းပြန်ယူသွားဖို့ ပေးမယ်လေ”
“ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုရင်လည်း အားမနာတော့ဘူးနော်”
ကျန်းချင်းဟန် သူမ၏အတိုင်းအတာကို သူမသိသဖြင့် အရက်ပြင်းကို ထပ်မမြည်းစမ်းတော့ဘဲ ချိုမြိန်သော သစ်သီးဝိုင်ကိုသာ ပြန်သောက်နေတော့သည်။
ဝူယွီလန်လည်း ထိုသစ်သီးဝိုင်ကို အလွန်နှစ်သက်လေသည်။
အသားကင်ကို တစ်ကိုက်စားလိုက်၊ ဝိုင်တစ်ငုံ သောက်လိုက်ဖြင့် ၎င်းထက် ပို၍သာယာဖွယ်ကောင်းသည်မှာ မရှိနိုင်တော့ပေ။
သူတို့ ပျော်ရွှင်နေကြစဉ် ခြံဝင်းတံခါးခေါက်သံကို ကြားလိုက်ကြရသည်။
ဒေါက်၊ ဒေါက်၊ ဒေါက်
“ဘယ်သူလဲဆိုတာ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်”
ဝူယွီလန် ခွက်ကိုချကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သော်လည်း တံခါးဝသို့မရောက်မီမှာပင် လျှင်မြန်ဖြတ်လတ်သော စုန့်အာ့လန် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်လေပြီ။
အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသူကို မြင်သောအခါ ဝူယွီလန်မှာ အနည်းငယ် နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားရသည်။
“သခင်လေးမုချန်ကျွင်း”
“ဘာလို့... ဘာလို့ ပြန်ရောက်လာတာလဲ”
သခင်လေးမုချန်ကျွင်း အနေခက်စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။
“ဟီးဟီး၊ ကျွန်တော်ရှာနေတဲ့ မိသားစုက အဒေါ်တို့မိသားစု ဖြစ်လောက်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်”
“မေးပါရစေ အဒေါ်ဝူ၊ အဒေါ့်မှာ စုန့်ကျစ်ခန်းဆိုတဲ့နာမည်နဲ့ သားတစ်ယောက်ရှိပါသလား”