အခန်း ၆၁
Vol. 7 Ch. 61
အပိုင်း (၆၁)
“ ယုံချင်ယုံ၊ မယုံချင်နေ...”
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့မြေးချွေးမကတော့ နတ်ဘုရားမစစ်စစ်ပဲ၊ ငါ့မြေးမလေး ကြီးလာရင်လည်း တကယ့် နတ်ဘုရားမလေး ဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်၊ မင်းတို့တွေ မနာလိုဖြစ်ရင်လည်း ဖြစ်နေကြပေါ့ကွာ”
လျူယမ်က ကွဲပြားခြားနားတဲ့ မျက်နှာအမူအရာမျိုးစုံ ဖြစ်နေကြတဲ့ နတ်ဘုရားတွေကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုရင်း ပါးစပ်နားရွက်ချိတ်မတတ် ပြုံးဖြဲဖြဲ လုပ်နေတော့သည်။
ဒါတင်မကသေးဘဲ သူ့ရဲ့ မြေးကောင်းလေးကိုပါ မြှောက်ပေးလိုက်သေးသည် -
“လျူယွမ်လေး... မင်း တကယ် စွမ်းတယ်ဆိုတာကို အဖိုး ကြိုသိသားပဲကွ”
သူ့ရဲ့ ဘဝင်ခိုက်နေတဲ့ မျက်နှာပေးကို ကြည့်ပြီး နတ်ဘုရားတွေအားလုံး ဒေါသချောင်းချောင်းထွက်ကာ အော်ဟစ်ဆူညံကုန်ကြတော့သည်။
“သူ့ကို အပြင်ထုတ်ပစ်၊ အပြင်မောင်းထုတ်စမ်း”
ထိုနတ်ဘုရားတွေရဲ့ အလယ်၊ နန်းတော်ရဲ့ အမြင့်ဆုံး စင်မြင့်ထက်မှာတော့...
ဖိနပ်မပါ၊ ဆံပင်ဖားလျားနဲ့ ဝတ်ရုံဖြူဝတ်ဆင်ထားတဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ရှိနေပြီး သူ့ဘေးမှာတော့ လက်ရာမြောက်လှတဲ့ ကလေးငယ်ပုံရိပ်များစွာ ဝိုင်းရံထားသည်။
သူ့လက်ထဲမှာတော့ ကြည်လင်တောက်ပနေတဲ့ ငါးမျှားတံတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားပြီး အေးအေးလူလူ ငါးမျှားနေလေသည်။
ထိုငါးမျှားတံမှာ ငါးမျှားကြိုးလည်း မပါသလို၊ အောက်ခြေမှာလည်း မြစ်ရေပြင် မရှိချေ။
ဒါပေမဲ့ သူကတော့ ဒီအတိုင်းပဲ သဘောကျနှစ်ခြိုက်နေပုံရသည်။
ရုတ်တရက် သူက လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို ထောင်လိုက်ပြီး တိုးတိုးနေရန် အမူအရာ လုပ်လိုက်ကာ -
“ရှူး...”
“ငါးဟပ်ပြီဟေ့”
ချက်ချင်းပင် နန်းတော်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ စောစောကမှ မြေးချွေးမအကြောင်း ကြွားလုံးထုတ်နေတဲ့ လျူယမ်ပင်လျှင် ချက်ချင်း ပါးစပ်ပိတ်သွားရသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသူက [ရှီးကျန့် ကောင်းကင်နတ်ဘုရား] ဟု ဘွဲ့အမည်ရသည့် ရှီးကျန့်မြို့၏ မြို့စားမင်း ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။
သူ့ရဲ့ နတ်ဘုရားအဆင့်အတန်းက အလွန် ရှေးကျလှပြီး ခွန်အားကလည်း အတိုင်းအဆမရှိ နက်နဲလှသည်။
အားလုံးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်နေကြစဉ်မှာပဲ ထိုနတ်ဘုရားက လက်ကောက်ဝတ်ကို လှပစွာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ငါးမျှားချိတ်ကို ဆွဲတင်လိုက်သည်။
ကြိုးမျှင်တစ်မျှင်စာမျှ သာမန်မျက်စိနဲ့မမြင်နိုင်ဘဲ ကြည်လင်နေတဲ့ ကံတရားရဲ့ အကြောင်းအကျိုး ကြိုးမျှင်တစ်ခုက ငါးမျှားတံကနေ ထွက်ပေါ်လာပြီး တုန်ခါသံတစ်ခု တိုးထွက်လာခဲ့သည်။
ဖျက်..
ငါးမျှားကြိုးက ချက်ချင်း ပြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။
ဘေးနားက ကလေးငယ်တွေအားလုံး လန့်ဖျတ်သွားကြပြီး ထိုနတ်ဘုရားပင်လျှင် မျက်မှောင်အနည်းငယ် တွန့်သွားတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ထူးဆန်းတယ်... ကလေးတစ်ယောက် လူဝင်စားဖို့ ပျက်ကွက်ပြီး လေထဲမှာတင် ပျောက်ကွယ်သွားတယ်”
သူက အဖြေကို သိရှိနိုင်ရန် လက်ချောင်းလေးတွေကို တွက်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
သူက လူသားမျိုးနွယ်တွေ ရှင်သန်ပြန့်ပွားဖို့အတွက်ကိုပဲ စိတ်ရောကိုယ်ပါ မြှုပ်နှံထားသူ ဖြစ်သည်။
ကလေးလိုချင်သလား။
ပြဿနာမရှိဘူး၊ ငါ ကူညီပေးမယ်။
လူဦးရေ ပိုများလာလေလေ၊ သူ ရိတ်သိမ်းရမယ့် ကောက်ပဲသီးနှံ (လူသားတွေ) က ပိုများလာလေလေ မဟုတ်ပါလား။
ခုနလေးတင်ပဲ ကံတရားရဲ့ လမ်းကြောင်းအတိုင်း လူဝင်စားတော့မယ့် ကလေးတစ်ယောက်ဟာ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားတဲ့ စွမ်းအားတစ်ခုကြောင့် ဘာအစအနမျှမကျန်ဘဲ လုံးဝ ချေမှုန်းဖျက်ဆီးခြင်း ခံလိုက်ရသည်။
ဒါက သူ အမြတ်ထုတ်နေတဲ့ သန်းနဲ့ချီတဲ့ လယ်ကွင်းထဲက ကောက်ပဲသီးနှံတစ်ပင်တည်းမို့ ဆုံးရှုံးမှုက သိပ်မကြီးမားလှသော်လည်း...
သူ ချထားတဲ့ ကံတရားရဲ့ ကြိုးမျှင်တွေကို ဖြတ်တောက်နိုင်စွမ်း ရှိနေတာကိုတော့ လျှော့တွက်လို့မရချေ။
ဒါဟာ ကောက်စိုက်ခင်းထဲကနေ ဧရာမ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင် ပေါက်လာတာနဲ့ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။
ဒီလိုဆိုရင် သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဆက်လက် ရိတ်သိမ်းနိုင်တော့မည်နည်း။
နတ်ဘုရားတွေက တွက်ချက်ကြည့်သော်လည်း ထိုကောင်လေးရဲ့ တည်နေရာကို ရှာမတွေ့နိုင်တာကြောင့် စိတ်ပျက်သွားကြသော်လည်း...
ထိုအစား ပိုမိုကြီးမားတဲ့ အံ့သြစရာတစ်ခုကို မမျှော်လင့်ဘဲ ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။
“သက်ရှိ တားမြစ်နယ်မြေ”
“ဒါ... ဒါက... တားမြစ်နယ်မြေရဲ့ ဝင်ပေါက်က တကယ်ပဲ [အပြာရောင်ကြယ်] လို့ ခေါ်တဲ့ ဒီကမ္ဘာငယ်လေးထဲမှာ ရှိနေတာလား”
“ငါ အနှစ်တစ်ရာကျော်အောင် ရှာဖွေခဲ့တာ... နောက်ဆုံးတော့ ရှာတွေ့ပြီဟေ့”
ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ငြိမ်လှတဲ့ ကောင်းကင်နတ်ဘုရားရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲကနေ မီးတောက်မီးလျှံတွေ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အောက်က နတ်ဘုရားတွေကို ဟိန်းဟောက်တဲ့ နတ်ဘုရားအသံတော်နဲ့ မိန့်ကြားလိုက်သည် -
“ငါ့ရဲ့ တပည့်ဖြစ်တဲ့ ရတနာသယ်ဆောင်သူ ကောင်လေးဟာ [အပြာရောင်ကြယ်] လို့ ခေါ်တဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးထဲမှာ ဝိညာဉ်ပါ ချေမှုန်းခံလိုက်ရတယ်၊ မင်းတို့ ဘာလုပ်ဖို့ အကြံပြုကြမလဲ”
ထိုစကားကို ကြားရလျှင်ပင် နတ်ဘုရားတွေအားလုံးက တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ တညီတညွတ်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြသည် -
“ဒါကတော့ ရှင်းပါတယ်... ထိုကမ္ဘာကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ နတ်ဘုရား ဒဏ်ခတ်ခြင်းကိုပဲ လုပ်ရပါမယ်”
“လူတွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ ပျက်ပြားပြီး ကိုယ်ကျင့်တရားတွေ ကျဆင်းနေတာ၊ အဲ့ဒီနေရာက မကောင်းတဲ့ လူတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေမှာပဲ”
“သူတို့ရဲ့ အပြစ်တွေအတွက် ပြန်ပေးဆပ်ခိုင်းရမယ်”
နတ်ဘုရားတွေအားလုံးဟာ စိတ်လှုပ်ရှားပြီး လက်စွမ်းပြချင်နေကြသည်။ သူတို့အတွက် ရိတ်သိမ်းရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီဆိုတာ သိနေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဒါက ကြီးမားတဲ့ အခွင့်အရေး မဟုတ်ပါလား။
သို့သော် လျူယမ်တစ်ယောက်သာ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိသည်။
အပြာရောင်ကြယ် (ကမ္ဘာမြေ) ဟုတ်လား။ ဒါက သူ့ရဲ့ မိခင်ကမ္ဘာ မဟုတ်ပါလား။
သူဟာ ကမ္ဘာမြေကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် အသက်ပေး တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ပြီး၊ ကံတရားရဲ့ အလှည့်အပြောင်းကြောင့် သေဆုံးပြီးနောက် နတ်ဝိညာဉ်အဖြစ် အဆင့်တက်လာခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
အခုတော့ သူတို့က သူ့ကို ဒီနတ်ဘုရားတွေနဲ့အတူ လိုက်သွားပြီး သူ့ရဲ့ မိခင်မွေးရပ်မြေကို ပြန်လည် ရိတ်သိမ်းခိုင်းချင်နေကြတာလား။
ဒါက ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စပဲ။
“လျူယမ်... မင်း နတ်ဘုရား မဖြစ်ခင်တုန်းက [အပြာရောင်ကြယ်] ကမ္ဘာကနေ လာတာ ထင်တယ် ဟုတ်လား” သူနဲ့ အဆင်မပြေတဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါးက လှောင်ပြောင်သရော်တဲ့ လေသံနဲ့ မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်တော့ ဘာဖြစ်လဲ... ဘာဖြစ်လဲ”
လျူယမ်က တရားမျှတဟန်ဖြင့် ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။
သူ တကယ်ပဲ ကမ္ဘာမြေက လာခဲ့ရင်တောင် ဘာမှမဖြစ်ချေ။ နတ်ဘုရားနဲ့ လူသားဆိုတာ မျိုးစိတ်ချင်း တူတာမှ မဟုတ်တာပင်…
နတ်ဘုရားအဖြစ် အဆင့်တက်လာပြီးကတည်းက သူတို့က နတ်ဘုရားမျိုးနွယ် ဖြစ်သွားခဲ့ချေပြီ။
လျူယမ်အနေနဲ့ ဒီသတင်းစကားကို ကမ္ဘာမြေဆီ ပြန်ပို့နိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို ရှာဖွေဖို့သာ ကြံစည်လိုက်သည်။
ဒေသခံ အစိုးရအနေနဲ့ ကြိုတင်ကာကွယ်မှုတွေ အမြန်ဆုံး လုပ်ဆောင်နိုင်ပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းရတော့မှာပင်….
နှစ်သစ်ကူးပြီးနောက်မှာတော့ ခြံဝင်းလေးက ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။
နှစ်ပတ်အကြာ၊ တစ်နေ့သော မနက်အစောကြီး မိုးမလင်းခင်အချိန်တွင်...
လျူယွမ်နှင့် သူ၏ မိသားစု သုံးယောက်သားမှာ အိပ်မက်ကောင်းတုန်းပင် ရှိသေးသည်။
ခြံဝင်းထဲမှာတော့ အဘိုးအိုတစ်စုက တိုင်ပင်ထားသလိုမျိုး တစ်ယောက်မှ အိပ်မပျော်ကြဘဲ ပိုးစာပင်အိုကြီးအောက်မှာ စုဝေးနေကြသည်။
လူတိုင်းရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ သံသယနဲ့ လေးနက်မှုတွေ ရှိနေကြသည်။
အဘိုးချင်က အရင်ဆုံး စကားစလိုက်သည် - “ထူးဆန်းတယ်... မနေ့ညက... ငါ တကယ်ပဲ အဘိုးကြီးလျူအကြောင်း အိပ်မက်မက်တယ်ဟ”
အဘိုးဝမ်ကလည်း သူ့ပေါင်သူ ရိုက်လိုက်ပြီး - “တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ၊ ငါလည်း မက်တယ်”
အဘိုးချန် - “သူ ကောင်းကင်ဘုံမှာ မိန်းမလှလေးတွေ ဝိုင်းဝိုင်းလည်ပြီး စည်းစိမ်ခံနေတာကို ငါ မက်တာ၊ တော်တော်လေးကို ဇိမ်ကျနေပုံပဲ”
အဘိုးကျန်းကတော့ - “သူက တစ်ယောက်ယောက်ကို သူ့မြေးက နတ်ဘုရားမလေးတစ်ပါးနဲ့ အိမ်ထောင်ကျပြီး အဖိုးတန် မြေးမလေးတစ်ယောက် မွေးပေးထားတယ်လို့ ကြွားနေတာကို ငါ မက်တာ”
အဘိုးချန်းမို - “ငါလည်း မက်တယ်၊ တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ၊ သူ ဆုံးသွားတာ အနှစ် ၃၀ ကျော်နေပြီလေ”
အဘိုးအိုတွေက တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ပြောရင်း ပြောရင်းနဲ့ ပိုပြီး ထူးဆန်းနေတယ်လို့ ခံစားလာရသည်။
“ဒါက တိုက်ဆိုင်မှု ဟုတ်လို့လား၊ ဘာလို့ ငါတို့အားလုံး တစ်ချိန်တည်းမှာ အဘိုးကြီးလျူအကြောင်း မက်ရတာလဲ”
“သူ ငါတို့ကို အိပ်မက်ထဲကနေ သတင်းစကား လာပေးတာမျိုး ဖြစ်နိုင်မလား”
“အဘိုးကြီးလျူက အခု တကယ်ပဲ ဘာဖြစ်နေတာလဲ၊ သရဲလား နတ်ဘုရားလား”
အဘွားစွန်းကလည်း စဉ်းစားလိုက်ပြီး - “အဘိုးကြီးလျူက 'လူသားမျိုးနွယ်တွေ စဉ်ဆက်မပြတ် ရှင်သန်ဖို့အတွက်' ဆိုပြီး တစ်တွတ်တွတ် ရေရွတ်နေတာကို ကြားလိုက်သလိုပဲ... သူက မြေးမလေးတစ်ယောက်တည်းနဲ့ မလောက်ဘဲ မြေးယောက်ျားလေးပါ လိုချင်နေတာလား မသိဘူး”
အဘိုးချန်က သူ့နဖူးကို ရိုက်လိုက်ပြီး - “ငါ မှတ်မိပြီ၊ သူ ငါ့ကို လက်ဖက်ရည်ကရားပုံစံ ပါတဲ့ ရွှံ့ရုပ်လေးတစ်ရုပ် ပေးပြီးတော့ အရာအားလုံးက ဒီအရာကြောင့် စတင်ခဲ့တာလို့ ပြောတယ်၊ သူ ငါတို့ကို အိပ်မက်ပေးပြီး မြေးယောက်ျားလေး တောင်းနေတာပဲ”
အဘိုးကျန်းကလည်း ဝင်ပြောလိုက်သည် - “ဟုတ်တယ်၊ အဘိုးကြီးလျူက ဒီကိစ္စက အလွန်ပြင်းထန်ပြီး အသေအချာကို ကယ်တင်ရမယ်လို့ ပြောသေးတယ်... ကျန်တာတော့ ငါ သေချာမကြားလိုက်ရဘူး”
အဘိုးချင်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး သူ ရင်းနှီးနေတဲ့ အလံကို အသာအယာ ထုတ်ယူကာ မြှောက်လိုက်သည်။
[ လျူမိသားစုခြံဝင်း သားသမီးရတနာ ထွန်းကားရေး ကော်မတီ၏ ၃၂ ကြိမ်မြောက် အစည်းအဝေး ]
“ရဲဘော်တို့... ငါတို့တွေ ထပ်ပြီး စောင့်နေလို့ မရတော့ဘူး ထင်တယ်၊ အဘိုးကြီးလျူရဲ့ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးပြီး သူ့ကို မြေးယောက်ျားလေး ပွေ့ချီခွင့် ရအောင် လုပ်ပေးရမယ်”
“ဒါပေမဲ့ ချင်းရွှယ်နဲ့ လျူယွမ်တို့ အတူနေတာ အချိန်နှစ်ဝက်ကျော်သွားပြီ၊ ဘာအရိပ်အယောင်မှ မရှိသေးဘူး”
“မင်းတို့မှာ ရှိတဲ့ နည်းလမ်းမှန်သမျှ သုံးကြစို့” ဟု အဘိုးချင်က ပြောလိုက်သည်။
အဘွားစွန်းက သက်ပြင်းချကာ - “ငါကတော့ ဆေးလုံးတွေပဲ သုံးနိုင်တာ၊ ဒါပေမဲ့ သိပ်ပြီး ထိရောက်မှု မရှိသေးဘူး”
အဘိုးကျန်းက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် - “ငါ့မှာ အကြံတစ်ခု ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဘိုးချန်၊ အဘိုးချန်မိုနဲ့ အဘိုးလီတို့ရဲ့ အကူအညီ လိုလိမ့်မယ်”
အဘိုးလီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး - “ပြောပါဦး”
“ငါ့တို့တွေ ခြံဝင်းနံရံပေါ်မှာ အဆောင်တွေ တိုက်ရိုက် သွားဆွဲကြစို့” အဘိကျန်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက တောက်ပသွားပြီး - “အဘိုးလီ၊ မင်းက စာသားကို စဉ်းစားပေး၊ ဖတ်ရတာ စွဲမက်ပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ကို တိုက်ရိုက် ထိမှန်စေမယ့် အရာမျိုး ဖြစ်ရမယ်၊ ချန်းမို၊ မင်းက မင်းရဲ့ ဖြောင့်မတ်တဲ့ ချီစွမ်းအားတွေနဲ့ အဲဒီစာသားကို ရေးပေး၊ အဘိုးချန်၊ မင်းက အစီအရင်ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ ဖြည့်ဆည်းပေး၊ နောက်ဆုံး ငါက အင်မော်တယ် အဆောင်တွေရဲ့ စွမ်းအားကို ပေါင်းစပ်ပေးမယ်၊ ငါတို့ လေးယောက် ညီညွတ်ရင်တော့ ဒါက ကြီးမားတဲ့ စွမ်းအားတစ်ခု ဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်”
“အကြံကောင်းပဲ” ချန်းမိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ အဘိုးအိုတွေအားလုံး ချက်ချင်း အလုပ်စလုပ်ကြတော့သည်။
မနက်အစောကြီး၊ အိပ်ခန်းထဲမှာတော့...
စုချင်းရွှယ်က လျူယွမ်ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ မှီတွယ်ရင်း သိုးသိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“မောင်... နောက်နှစ်ပတ်ဆိုရင် ကျွန်မ မိဘတွေအိမ် ပြန်ရတော့မယ်၊ တော်တော်လေး လွမ်းနေမိမှာပဲ”
တကယ်တော့ သူမ တကယ် ပြောချင်တာက “ဘာလို့ အခုထိ ကိုယ်ဝန် မရသေးတာလဲ” ဆိုတာ ဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ လျူယွမ်ကလည်း လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်လုံး တော်တော်လေး ကြိုးစားခဲ့တာမို့ သူ့ကို အပြစ်တင်လို့တော့ မရချေ။
“မိန်းမ... စိတ်မပူပါနဲ့၊ အိမ်ကို ခဏပြန်နားလိုက်ပါ၊ မောင် စောင့်နေပါ့မယ်”
လျူယွမ်က သူမကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ထားလိုက်ပြီး မခွဲနိုင်မခွာရက် ဖြစ်နေတာကိုတော့ ထုတ်မပြောခဲ့ချေ။
စုချင်းရွှယ်ရဲ့ အိမ်က အဆုံးမဲ့ကောင်းကင်ဘုံမှာ ရှိတာမို့ သူမကို မိဘဆွေမျိုးတွေဆီ ပြန်ခွင့်ပေးရမည် ဖြစ်သည်။
ဇနီးသည်က မိဘအိမ် ပြန်တာကို တားဆီးဖို့ အကြောင်းပြချက် မရှိချေ။
“မောင်... ကျွန်မ သိပ်ပြီး မကြာစေရပါဘူး၊ မေမေ့ရဲ့ နှစ်ပတ်လည်ပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့မယ်” စုချင်းရွှယ်က လျူယွမ်ရဲ့ လက်ကို ကိုင်ပြီး လက်သန်းချင်း ချိတ်လိုက်ကာ - “လက်သန်းချင်း ကတိနော်”
“အင်း... ကတိပြုတယ်”
သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ လက်မချင်း ပူးကပ်လိုက်ကြပြီး တကယ့် ကတိသစ္စာတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်ကြသလိုမျိုး ရှိနေခဲ့သည်။