အခန်း ၆၂
Vol. 7 Ch. 62
အပိုင်း (၆၂)
“မောင်... ကျွန်မတို့ ငါးနှစ်တုန်းက အမှတ်တရကောင်းလေးတွေကို ပြန်ပြီး အသက်သွင်းကြရအောင်လေ”
စုချင်းရွှယ်မှာ လွမ်းဆွတ်တမ်းတမှု၊ မျှော်လင့်ချက်တို့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ မျက်ဝန်းနဲ့အတူ ဘီရိုအောက်ခြေထဲကနေ လပြည့်ဝန်းလို ဖြူစင်ဝင်းပနေတဲ့ ဂါဝန်ရှည်တစ်ထည်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
ဒီဂါဝန်မှာ ဆန်းပြားတဲ့ ပန်းထိုးလက်ရာတွေ၊ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အဆင်တန်ဆာတွေ မပါဝင်ဘဲ ရိုးရှင်းအခြေခံကျလွန်းလှသော်လည်း အလင်းရောင်အောက်မှာတော့ ဖျတ်ခနဲ ဖျတ်ခနဲ လျှို့ဝှက်စွာ တောက်ပနေသည်။
ပိုလျှံတဲ့ အလှဆင်မှုတွေ မရှိသလို၊ တံဆိပ်ပင် မပါချေ။ ကော်လာနဲ့ လက်မောင်းဝတွေမှာတော့ ငွေချည်မျှင်နဲ့ ထိုးထားတဲ့ အမည်မသိ ဖူးပွင့်စ ပန်းပွင့်လေးအချို့သာ ရှိသည်။
သူမ ထိုဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်လိုက်တဲ့အခါ ဂါဝန်အောက်နားစက ခြေသလုံးအထိ ကျဆင်းသွားပြီး သူမရဲ့ လှပတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အကောက်အကွေးကို ပေါ်လွင်စေသည်။
ဖြူစင်ပြီး ကျောက်စိမ်းတုံးလေးလို လှပတဲ့ ခြေဖဝါးလေးနှစ်ဖက်က တစ်ပတ် လည်လိုက်သည်။
နက်မှောင်စိုပြည်နေတဲ့ ဆံနွယ်ရှည်ကြီးက ကျောပြင်ထက် စီးကျနေပြီး ဆံပင်အချို့က ပါးပြင်ပေါ် ဝဲကျနေတာမို့ သူမရဲ့ လှပတဲ့မျက်နှာလေးကို ပိုပြီး အပြစ်ကင်းစင်သွားစေသည်။
ဒီအချိန်မှာတော့ သူမဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်တုန်းက ကောင်းကင်ပေါ်ကနေ ရုတ်တရက် ကျဆင်းလာခဲ့တဲ့၊ အသည်းယားစရာကောင်းလှပြီး အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်အဖြစ် ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားသလိုပင် ရှိနေတော့သည်။
လျူယွမ်က ထိုအဝတ်အစားကို ကောင်းကောင်းကြီး မှတ်မိတာပေါ့။
သူမကို အမှိုက်ပုံဘေးမှာ သတိလစ်နေတာကို တွေ့ခဲ့စဥ်က စုချင်းရွှယ် ဝတ်ဆင်ထားခဲ့တဲ့ အဝတ်အစား ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။
“မိန်းမ... ဒီငါးနှစ်အတွင်းမှာ မင်းက ဘာမှမပြောင်းလဲသွားသလိုပဲနော်”
လျူယွမ်က ရှေ့တိုးသွားပြီး သူမရဲ့ နားနောက်က ဆံနွယ်လေးတွေကို သာသာယာယာ သပ်တင်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်တွေက သူမ၏ ဖြောင့်စင်းနေတဲ့ နှာတံလေးကနေ တစ်ဆင့် ချယ်ရီသီးလို နှုတ်ခမ်းသားလေးဆီ၊ ထိုမှတစ်ဆင့် သွယ်လျလှပတဲ့ လည်တိုင်ကျော့ကျော့ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
စုချင်းရွှယ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အကြောင်းကို အသိဆုံး အမျိုးသားတစ်ယောက်အနေနဲ့၊ သူဟာ ဇနီးသည်ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့တဲ့ အမှတ်အသား တစ်ခုတစ်လေမျှကိုပင် ရှာမတွေ့ခဲ့ချေ။
“ဒါပေါ့...” စုချင်းရွှယ်က သူမရဲ့ ရင်ဘတ်ကို မာန်ပါပါနဲ့ ကော့လိုက်ပြီး - “ကျွန်မက နတ်ဘုရားတစ်ပါးလေ၊ ကျွန်မတို့တွေ အတူတူနေတာ ငါးနှစ်ရှိပြီဆိုပေမဲ့ အဆုံးမဲ့ကောင်းကင်ဘုံမှာတော့ တကယ်တမ်း ငါးရက်ပဲ ရှိသေးတာ”
သူမက ကမ္ဘာမြေပေါ်မှာ ရှိနေပေမဲ့ သူမရဲ့ ဇီဝနာရီကတော့ အဆုံးမဲ့ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ နိယာမအတိုင်း လည်ပတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ငါးနှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်က သူမအတွက် အချိန်ကွာခြားမှုကို ညှိယူဖို့တောင် မလောက်ငှချေ။
အပြာရောင်ကြယ် (ကမ္ဘာမြေ) မှာ အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးသွားပေမဲ့ သူမကို အိုမင်းရင့်ရော်အောင် မလုပ်နိုင်သလို၊ ကိုယ်ပေါ်က ဆံပင်တစ်ပင်တောင် ကျွတ်မကျစေနိုင်ချေ။
သူတို့နှစ်ယောက်က အချင်းချင်း ပြုံးပြလိုက်ကြပြီး လက်ချင်းချိတ်ကာ ချိန်းတွေ့ဖို့ အပြင်ထွက်ခဲ့ကြသည်။
သူတို့ ထွက်သွားတာနဲ့...
ခြံဝင်းထဲက အနားယူနေတဲ့ အဘိုးအိုတစ်စုက ချက်ချင်းပဲ လုပ်လက်စတွေကို ပစ်ချပြီး စုဝေးလိုက်ကြတော့သည်။
“ရဲဘော်တို့... အလုပ်စကြစို့” အဘိုးချင်က အသံတိုးတိုးနဲ့ ဟိန်းလိုက်သည်။
“မြန်မြန်၊ မြန်မြန်၊ မြန်မြန် လုပ်ကြ၊ ယွမ်အာနဲ့ ချင်းရွှယ်တို့ အပြင်သွားတုန်း အပြတ်ရှင်းရမယ်”
“ကောင်းကင်ဘုံက အဘိုးကြီးလျူ မျက်နှာအတွက်ရော၊ ငါတို့တွေ မြေးချီချင်တဲ့ ဆန္ဒအတွက်ရောပေါ့ကွာ”
စာပေဆရာကြီး ချန်းမိုက လက်တစ်ဖက်မှာ မင်ရည်အိုးအပြည့် သယ်လာပြီး နောက်လက်တစ်ဖက်မှာတော့ တံမြက်စည်းထက်တောင် ကြီးတဲ့ စုတ်တံကြီးကို ကိုင်ထားသည်။ သူက အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ကာ သူ့ရဲ့ ဖြောင့်မတ်တဲ့ ချီစွမ်းအားတွေကို စုစည်းပြီး ခြံဝင်းရဲ့ အဖြူရောင်နံရံပေါ်မှာ လက်ရေးကြမ်းကြီးတွေနဲ့ စတင်ရေးသားလိုက်တော့သည်။
အဘိုးကျန်း၊ အဘိုးချန်နဲ့ အဘိုးလီတို့က ဘေးကနေ ကူညီပေးနေကြသည်။
မလှမ်းမကမ်းက သစ်ပင်အောက်မှာတော့ လျူနျန်လေးက သိုင်းပညာ အခြေခံအချက်တွေကို သေသေချာချာ လေ့ကျင့်နေသည်။
နံရံပေါ်က စာလုံးတွေကို ကြည့်ပြီး သူမက အဘိုးချင်ကို စပ်စုတဲ့မျက်လုံးလေးနဲ့ မေးလိုက်သည် - “အဘိုးချင်... အဘိုးချန်းက ဘာတွေ ရေးနေတာလဲဟင်”
သူမက ခေါင်းလေးစောင်းပြီး အသံထွက်ဖတ်ဖို့ ကြိုးစားကြည့်လိုက်သည် -
“စင်မြင့် ၁... စင်မြင့် ၂... စင်မြင့် ၃...” (မှတ်ချက် - တရုတ်လို စင်မြင့်နှင့် ကိုယ်ဝန်ဆောင်ခြင်း စာလုံးမှာ အရေးအသားနဲ့ အသံထွက် အနည်းငယ် ဆင်တူသည်ကို ကလေးက မှားဖတ်ခြင်း ဖြစ်သည်)
“ဒါက ဂါထာမန္တန်တစ်ခုခုလားဟင်” လျူနျန်လေးက သူမရဲ့ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးတွေကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်ရင်း စပ်စုလိုက်သည်။
“အဟမ်း...” အဘိုးချင်၏ မျက်နှာရဲသွားပြီး ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်မိသည်။ တစ်နှစ်သားအရွယ် ကလေးတစ်ယောက်ကို ဒါကို ရှင်းပြဖို့က တကယ့်ကို ခက်ခဲလွန်းလှသည်။
ချန်းမိုက ပြုံးပြီး လျှောက်လာကာ ကလေးမလေးရဲ့ ခေါင်းကို ပွတ်ပေးလိုက်ရင်း - “နျန်နျန်လေး... ဒီစာလုံးက 'ယွဲ့ထိုင်' (စင်မြင့်) လို့ မဖတ်ဘူးကွ၊ အဘိုးက ဘယ်လိုဖတ်ရမလဲ သင်ပေးမယ်၊ 'ထိုင်' ( ကိုယ်ဝန်) လို့ ဖတ်တယ်”
သူက နံရံပေါ်က စာလုံးကြီးတွေကို ထောက်ပြပြီး တစ်လုံးချင်း သင်ပေးလိုက်သည် - “ကလေးတစ်ယောက်တည်းဆို နည်းတယ်၊ နှစ်ယောက်ဆို ပိုကောင်းတယ်၊ သုံးယောက်ဆို ဂုဏ်ယူစရာပဲ”
လျူနျန်လေးက နားမလည်ဘဲ ပြန်မေးသည် - “အဲဒီစာစုက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဟင်”
ဆရာကြီး ချန်းမိုက စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြလိုက်သည် - “ဒါက လူသားမျိုးနွယ်တွေ စဉ်ဆက်မပြတ် ရှင်သန်ဖို့အတွက် ကလေးတစ်ယောက်တည်းနဲ့ မလောက်ဘူး၊ အနည်းဆုံး နှစ်ယောက် ရှိရမယ်လို့ ပြောတာ၊ သုံးယောက်၊ လေးယောက်ဆိုရင်တော့ ပိုတောင် ကောင်းသေးတာပေါ့”
လျူနျန်လေးမှာ နားလည်သလိုလို ဖြစ်သွားသည်။
သူမကိုယ်တိုင်ကလည်း ကလေးတစ်ယောက် မဟုတ်ပါလား။
တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် သူမတစ်ယောက်တည်းနဲ့ မလောက်ဘဲ ဖေဖေနဲ့ မေမေက ဒုတိယမြောက်၊ တတိယမြောက် ကလေးတွေ ထပ်လိုတယ်ပေါ့...
သူမက ရုတ်တရက် လက်မောင်းလေးကို မြှောက်ပြီး အလွန်နက်နဲတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးလိုက်သည် - “အဘိုးချန်း... ဒါဆို... သမီးက ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲဟင်”
“အဲဒါကတော့...”
ချန်းမိုက ဒီရုတ်တရက်ဆန်တဲ့ ဒဿနမေးခွန်းကြောင့် ဆွံ့အသွားခဲ့သည်။
“ဒီ... ဒီပြဿနာက နည်းနည်း ရှုပ်ထွေးတယ်ကွဲ့” သူ၏ မျက်လုံးတွေက ဟိုဟိုဒီဒီ ဝေ့ဝဲသွားပြီးနောက် တာဝန်ကို အဘိုးလီဆီ ချက်ချင်း လွှဲချလိုက်သည် - “မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ အဘိုးကြီးလီ”
ရေနွေးခွက်ကို ကိုင်ပြီး ပွဲကြည့်နေတဲ့ အဘိုးလီက ရယ်မောလိုက်ကာ - “ဒါက ဇီဝသိပ္ပံပညာရပ်ထဲမှာ ပါတာမို့ အဘိုးလည်း အများကြီး မသိဘူးကွဲ့၊ နျန်နျန်လေး... အဘွားစွန်းက ဆေးပညာရှင်ဆိုတော့ သမီးကို သေချာပေါက် ဖြေပေးနိုင်လိမ့်မယ်”
လျူနျန်လေးက ချက်ချင်းပဲ အဘွားစွန်းဆီသို့ သူမ၏ စပ်စုတတ်တဲ့ အကြည့်တွေကို ပို့လိုက်သည်။
အဘွားစွန်းက ကြိုးစားပြီး ပြုံးလိုက်ကာ အခက်အခဲကြီးစွာဖြင့် ဖြေလိုက်ရသည် - “နျန်နျန်လေး... သမီးက... သမီးမေမေ မွေးပေးခဲ့တာလေ”
“အဘွားစွန်း... မေမေက သမီးကို ဘယ်လိုမျိုး မွေးပေးတာလဲဟင်” လျူနျန်က ထပ်မေးလိုက်သည်။
အဘွားစွန်းက အဘိုးချန်ဆီ အကူအညီတောင်းတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်ပြီး - “မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ အဘိုးကြီးချန်”
အဘိုးချန်ကလည်း အဘိုးကျန်းဘက်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး - “အဘိုးကြီးကျန်း... မင်းက စာအုပ်အစုံဖတ်ဖူးတာပဲ၊ နျန်နျန်လေးကို ရှင်းပြလိုက်စမ်းပါဦး”
အဘိုးကျန်းကလည်း တစ်ဆင့် အဘိုးချင်ကို ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။
အဘိုးချင်က လည်ချောင်းတစ်ချက် ရှင်းလိုက်ပြီး တည်ကြည်တဲ့ လေသံနဲ့ - “နျန်နျန်လေး... သမီးက သမီးမေမေ မွေးပေးလို့ လူဖြစ်လာတာ၊ အဲဒါကြောင့် သမီးမေမေက သမီးကို မွေးပေးခဲ့တာပေါ့”
လျူနျန်လေးက ခေါင်းကို တရစပ် ညိတ်လိုက်ပြီး - “ဟုတ်သားပဲ၊ အကျိုးအကြောင်း အမှန်ပဲ”
ဒါပေမဲ့ သူမက ချက်ချင်း ပြန်ချေပလိုက်သည် - “ဒါဆို အတိအကျကြီး... မေမေက သမီးကို ဘယ်လို မွေးပေးတာလဲဟင်”
အဘိုးချင်က အဘိုးဝမ်ကျန့်ကော်ရဲ့ ပုခုံးကို လှမ်းဖက်လိုက်ပြီး - “အဘိုးကြီးဝမ်... မင်းက ဒီလိုကိစ္စမျိုးမှာ အတွေ့အကြုံ အရှိဆုံးပဲ၊ ကလေးကို ရှင်းပြလိုက်စမ်းပါ”
အဘိုးဝမ်က အဘိုးကျိုးကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ အဘိုးကျိုးကလည်းက တာဝန်ကို ချန်းမိုဆီ ပြန်လွှဲလိုက်ပြန်သည်။
ဉာဏ်ပြေးတဲ့ ချန်းမိုက တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပြီး မြှောက်ပေးလိုက်သည် - “နျန်နျန်လေးက တော်လိုက်တာ၊ အဘိုးတို့အားလုံး အဖြေမသိတဲ့ မေးခွန်းကို မေးနိုင်တယ်ဟေ့၊ သမီးဖေဖေနဲ့ မေမေကို သွားမေးကြည့်၊ သူတို့ သေချာပေါက် သိလိမ့်မယ်”
“ဟူး...”
အဘိုးအိုတွေအားလုံး တပြိုင်နက်တည်း သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ နောက်ဆုံးတော့ ကလေးကို လှည့်စားပြီး ပတ်ချော်နိုင်ခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။
လျူနျန်လေးက စဉ်းစားဟန်နဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဒီညကျရင် မိဘတွေကို “သူမ ဘယ်ကလာသလဲ” ဆိုတဲ့ လမ်းကြောင်းအကြောင်း အကြံဉာဏ်တောင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
မွန်းလွဲပိုင်းတွင် လေထုထဲတွင် မင်ရည်နံ့ သင်းသင်းလေးက လွင့်ပျံနေသည်။
လျူယွမ်နှင့် စုချင်းရွှယ်တို့က လက်ချင်းချိတ်ပြီး အပြင်ကနေ အိမ်ပြန်လာကြသည်။ ခြံဝင်းထဲ ခြေချလိုက်တာနဲ့ လျူယွမ်ရဲ့ ခြေလှမ်းတွေ တုန့်ခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
သူ့အပေါ်ကို မမြင်နိုင်တဲ့ ဖိအားတစ်ခု သက်ရောက်လာသလို ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သူ မော့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ မျက်ခုံးတွေပါ တုန်ခါသွားရတော့သည်။
အိမ်ရဲ့ ခြံဝင်းနံရံတွေပေါ်မှာ စာလုံးကြီးတွေနဲ့ ဆောင်ပုဒ်တွေကို အပြည့်ရေးထားချေပြီ ဖြစ်သည်။
[ ပျော်ရွှင်တဲ့ဘဝဆိုတာ ကလေးတွေ အများကြီးရှိတာကို ပြောတာပင် ]
[ ဒီကလေးကို မယူရင် မင်း တစ်သက်လုံး နောင်တရလိမ့်မယ် ]
[ အေးချမ်းစွာ နေထိုင်ဖို့ ကလေးတွေ အများကြီးမွေး၊ ဒါက သစ်ပင်စိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ ]
[ တစ်ယောက်ဆို နည်းတယ်၊ နှစ်ယောက်ဆို အနေတော်၊ သုံးယောက်ဆို သိပ်မများဘူး၊ လေးယောက်ဆို ပိုကောင်းတယ် ]
[ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ပါ၊ မွေးဖွားပါ၊ ကလေးကို ပြုစုပျိုးထောင်ပါ၊ ကိုယ်ဝန်တော့ ဖျက်မချပါနဲ့ ]
‘ဒါ ဘာကြီးတွေလဲဟ’
ဒီအဘိုးကြီးတွေကတော့ တကယ်ကို ပါရမီရှင်တွေပဲ။
စာသားတွေထဲမှာ စာပေရဲ့ ဖြောင့်မတ်တဲ့ချီစွမ်းအား၊ အစီအရင်တွေနဲ့ အဆောင်တွေရဲ့ စွမ်းအား၊ ပြီးတော့ အင်မော်တယ်တွေရဲ့ အငွေ့အသက်တွေပါ ပေါင်းစပ်နေပြီး စွမ်းအားမြှင့်တင်မှုတွေကတော့ အပြည့်ပင် ဖြစ်နေချေပြီ။
ခင်ဗျားတို့အားလုံး ခင်ဗျားတို့ အလုပ်အကိုင်ဟောင်းတွေဆီပဲ ပြန်သွားကြပါတော့ဗျာ။
“ဒါပေမဲ့ ပြောရရင်တော့... ကာရန်လေးတွေက တော်တော်လေး စီးဆင်းမှုရှိသားပဲ”
လျူယွမ်က ရိုးရိုးသားသား ချီးကျူးလိုက်မိသည်။ သူ၏ အသံက စုချင်းရွှယ်ရဲ့ နားထဲ ရောက်သွားတဲ့အခါ သူမက ကိုယ်ဝန်ဆောင်ခြင်းရဲ့ သော့ချက်စာလုံးတွေကို ဖမ်းမိသွားပုံရပြီး နုနယ်တဲ့ နားရွက်လေးတွေ နီမြန်းသွားကာ -
“မောင်... ခုနက ဘာပြောလိုက်တာလဲ”
“မောင် ပြောတာက...” လျူယွမ်က ပြန်ပြောဖို့ လုပ်စဉ်မှာပဲ သူ့ဇနီးသည်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လေးက ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသလိုမျိုး အနည်းငယ် တုန်ခါသွားတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။
စုချင်းရွှယ်ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ အလင်းရောင်တစ်ခု တောက်ပသွားပြီး ပြုံးလိုက်သည် -
“ဟီးဟီး... ကိုယ်ဝန်ကျိန်းသေရဖို့ ကျွန်မ လောင်းကြေးထပ်လိုက်ပြီ”
လျူယွမ်က သူ့လက်ကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး - “မိန်းမ... သတိထားဦး၊ မင်း ရူးနေပြီလား”
ခွေးအိမ်ထဲမှာတော့ ယွန်းမြောင်က ဒါကို ကြည့်ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
ဒီလူသား အသုံးမကျတဲ့ အဘိုးကြီးတစ်စုက ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေ သုံးပြီး ရေးထားတဲ့ အစီအရင်တွေ၊ အဆောင်တွေနဲ့ ကလေးမွေးဖွားရေး ဆောင်ပုဒ်တွေ သုံးပြီး နတ်သမီးတစ်ပါးကို သက်ရောက်မှုရှိအောင် လုပ်ဖို့ ကြံစည်နေကြတာလား။
မိုက်မဲလိုက်တာ….
တကယ်လို့ သာမန်မိသားစုတစ်ခုသာ ဒီစွမ်းအားရဲ့ သက်ရောက်မှုကို ခံရရင် တတိယမြောက် ကလေးတင်မကဘူး၊ ဘောလုံးအသင်း တစ်သင်းစာလောက်တောင် မွေးဖွားနိုင်စွမ်း ရှိသည်။
ဒါပေမဲ့ ချင်းရွှယ်က နတ်သမီးတစ်ပါးလေ၊ ဒီလို သေးဖွဲတဲ့ လှည့်ကွက်လေးတွေနဲ့ သူမကို ကိုယ်ဝန်ရအောင် လုပ်နိုင်မယ်လို့ တကယ်ပဲ ထင်နေကြတာလား။
ယွန်းမြောင်က စိတ်ထဲမှာ နည်းနည်း သဘောကျနေသည်။
တစ်နှစ်နီးပါး ရှိသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး လျူယွမ် ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားကြိုးစား ချင်းရွှယ်ရဲ့ ဗိုက်က ဘာအရိပ်အယောင်မှ ရှိမလာသေးချေ။
ဒါက နျန်နျန်လေး မွေးဖွားလာခဲ့တာဟာ သာမန် တိုက်ဆိုင်မှုသက်သက် ဖြစ်ပြီး ထပ်မံ ပုံတူကူးချလို့ မရနိုင်ဘူးဆိုတာကို သက်သေပြနေတာပဲ ဖြစ်သည်။
“သူမ ကိုယ်ဝန်မရှိသရွေ့၊ ချင်းရွှယ်က ငါနဲ့အတူ အဆုံးမဲ့ကောင်းကင်ဘုံကို ပြန်သွားတဲ့အခါ အားလုံက အားကျရတဲ့ ဖြူစင်သန့်ရှင်းတဲ့ အဆုံးမဲ့ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ လမင်းဖြူလေးအဖြစ် ရှိနေဦးမှာပဲ”
အိမ်ထဲ ပြန်ရောက်တော့ လျူနျန်လေးက သူ့ဆီ ချက်ချင်း ပြေးကပ်လာပြီး မျက်နှာလေး မော့ကာ မေးလိုက်သည် - “ဖေဖေ... သမီး ဘယ်က လာတယ်ဆိုတာကို ဖေဖေ သိလားဟင်”
လျူယွမ်မှာ ကြောင်အသွားခဲ့လေသည်။ တကယ်တော့ ဒီမေးခွန်းအတွက် စံပြအဖြေတစ်ခု ရှိပြီးသား ဖြစ်သည်။
သူက ပြန်ဖြေလိုက်သည် - “သမီးကို ဖေဖေက အမှိုက်ပုံးထဲကနေ ကောက်ရလာတာလေ”
လျူနျန်လေးမှာ ဆွံ့အသွားပြီး သူမရဲ့ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးတွေထဲမှာ ထိတ်လန့်မှုတွေ ပြည့်နှက်သွားကာ - “ဒါပေမဲ့ အဘိုးတို့က သမီးကို မေမေ မွေးပေးခဲ့တာလို့ ပြောကြတယ်လေ”
ဒါကို ကြားတော့ စုချင်းရွှယ်က ပြုံးပြီး လျှောက်လာကာ သမီးဖြစ်သူရဲ့ ခေါင်းလေးကို ပွတ်ပေးလိုက်ရင်း - “နျန်နျန်လေး... သမီးအဘိုးတို့ ပြောတာ မမှားပါဘူး၊ သမီးကို မေမေက တကယ်ပဲ မွေးပေးခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ သမီးဖေဖေ ပြောတာလည်း မမှားဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဖေဖေက မေမေ့ကို အမှိုက်ပုံထဲကနေ ကောက်ရခဲ့တာမို့လို့လေ”
“ဟင်...”
လျူနျန်လေးမှာ ခေါင်းရှုပ်သွားရသည်။
သူမက လက်ချောင်းလေးတွေကို ရေတွက်ပြီး ဆက်စပ်မှုတွေကို သေသေချာချာ စဉ်းစားခန်း ဝင်လိုက်သည်။
သမီးကို မေမေက မွေးတယ်...
မေမေ့ကို ဖေဖေက အမှိုက်ပုံထဲက ကောက်ရတယ်...
ဒါကြောင့် အကျိုးအကြောင်းအရ တွက်ချက်ကြည့်ရင်... သမီးကိုလည်း အမှိုက်ပုံးထဲကပဲ ကောက်ရတာပေါ့။
ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ယုတ္တိဗေဒ ကွင်းဆက်ကြီးပင် ဖြစ်သည်။
စုချင်းရွှယ်က နို့ဘူးကို ကလေးပါးစပ်ထဲ ထိုးထည့်ပေးလိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်ထဲသို့ လှည့်ဝင်သွားခဲ့သည်။
မိသားစု သုံးယောက် ညစာစားပြီးတဲ့နောက်၊ စုချင်းရွှယ်က လျူယွမ်ကို ဆွဲခေါ်ပြီး တောက်ပနေတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့တော့သည်။
“ဖေဖေကတော့ ထပ်ပြီး အလုပ်ကြိုးစားပြန်ပြီ”
လျူနျန်လေးက ပိတ်သွားတဲ့ တံခါးကို စိုက်ကြည့်ရင်း လက်သီးလေးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်မိသည် - “မဖြစ်ဘူး၊ သမီးက ဖေဖေထက် ပိုပြီး ကြိုးစားရမယ်”
သူမက လှည့်ထွက်ပြီး ခြံဝင်းထဲ ပြေးထွက်သွားကာ တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်လိုက်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်လိုက်တော့သည်။
သူမရဲ့ သေးငယ်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လေးထဲမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ စွမ်းအင်တွေ ပြည့်နှက်နေပုံရသည်။
လျူနျန်လေးက သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက တစ်စုံတစ်ခုသော အတားအဆီးတစ်ခုက မကြာခင်မှာပဲ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မယ်လို့ ခံစားလိုက်ရသည်။