အခန်း ၆၆
Vol. 7 Ch. 66
အပိုင်း (၆၆)
ညဉ့်ဦးယံသည် ရေပြင်ကဲ့သို့ ဆိတ်ငြိမ်နေလေသည်။
ခြံဝင်းထဲက လောကတ်ပင်အိုကြီးအောက်တွင် သစ်ပင်ရိပ်များသည် လေထဲ၌ တရမ်းရမ်း လှုပ်ခါနေကြသည်။
စုချင်းရွှယ် ထွက်ခွာသွားခြင်းသည် ဤခြံဝင်းလေးထဲက သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုအချို့ကို ဆွဲထုတ်သွားသလိုပင် ရှိနေတော့သည်။
အနားယူနေကြသည့် အဘိုးအိုများသည် အခန်းထဲက ထွက်လာကြပြီး ကျောက်စားပွဲဝိုင်းတွင် စုဝေးကာ ထိုင်နေကြသဖြင့် လေထုတစ်ခုလုံးသည် အနည်းငယ် လေးလံအုံ့မှိုင်းနေလေသည်။
“ဟူး... ချင်းရွှယ်က သူ့မိဘအိမ် ပြန်သွားတော့ ငါတို့ခြံဝင်းကြီးမှာ အိမ်ရှင်မ မရှိတော့သလိုပဲကွာ” ဟု အဘိုးချင်က စိတ်ပျက်အားလျော့သော အသံဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
အဘိုးချန်က မျက်မှန်ကို ပင့်တင်ရင်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုအပြည့်ဖြင့် - “ဝေးကွာလွန်းတဲ့ အချစ်ရေး၊ တစ်ယောက်တစ်နေရာစီ နေရတာတွေက ပြဿနာတက်ဖို့ လွယ်တယ်ကွ။ ယွမ်အာ... မင်းတစ်ယောက်တည်း ဒီအထီးကျန်မှုကို ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ပါ့မလား”
သူက လျူယွမ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ရတာပေါ့” လျူယွမ်က သမီးလေးကို ရင်ခွင်ထဲ ပွေ့ပိုက်ထားပြီး တည်ငြိမ်သောမျက်နှာဖြင့် - “ချွေတာရာကနေ ဖြုန်းတီးဖို့က လွယ်ပေမဲ့၊ ဖြုန်းတီးရာကနေ ချွေတာဖို့က ခက်တယ် မဟုတ်လား”
“ဒီစကားပုံကို ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ သုံးလို့ရလို့လားဟ” အဘိုးချန်းမိုသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး မုတ်ဆိတ်မွေးကို သပ်ရင်း စဉ်းစားနေမိသည်။
“ရှောင်ယွမ် ပြောတာ မှန်တယ်ဟ” အဘိုးကျန်းက ဆိတ်မွေးမုတ်ဆိတ်ကို သပ်ရင်း - “ချင်းရွှယ်လို နတ်မိမယ်တစ်မျှ လှပတဲ့ မိန်းမမျိုးနဲ့ ပေါင်းဖက်ဖူးထားတော့ အခြား သာမန်မိန်းမတွေကို ဘယ်လိုလုပ် စိတ်ဝင်စားနိုင်တော့မှာလဲ”
လျူယွမ်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင်တော့ အသက်တစ်နှစ်နီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်သော လျူနျန်လေးသည် အဘိုးတို့၏ စကားဝိုင်းကို နားထောင်ရင်း တစ်ခုခုကို နားလည်သွားပုံရသည်။
သူတို့က ဖေဖေ အထီးကျန်နေမှာကို စိုးရိမ်နေကြတာလား။
ဘယ်လိုလုပ် အဲ့လိုဖြစ်မှာလဲ...
သူမသည် သူမ၏ ဖောင်းအိနေသော လက်မောင်းလေးများကို ဆန့်ထုတ်ကာ လျူယွမ်၏ လည်ပင်းကို ဖက်လိုက်ပြီး ပါးပြင်ကို ရွှတ်ကနဲ နေအောင် နမ်းလိုက်တော့သည်။
“ဖေဖေ... မေမေက အိမ်မှာမရှိပေမဲ့ နျန်နျန်လေးက ဖေဖေနဲ့အတူ ရှိနေပေးမှာပါ”
ထိုခဏ၌ပင် ခြံဝင်းထဲက အုံ့မှိုင်းနေသော အလွမ်းဓာတ်အားလုံး အရည်ပျော်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
အဘိုးအိုအားလုံး သဘောကျကာ ရယ်မောလိုက်ကြတော့သည်။
အဘွားစွန်းက ချီးကျူးစကားဆိုလိုက်သည် - “နျန်နျန်လေးက တကယ် လိမ္မာတဲ့ကလေးပဲ၊ ဒီလောက် အသက်ငယ်ငယ်လေးနဲ့ ဖေဖေကို ဘယ်လို ဂရုစိုက်ရမလဲဆိုတာ သိနေပြီ”
“ကံကောင်းလို့ ချင်းရွှယ်က နျန်နျန်လေးကို ချန်ထားခဲ့လို့...” အဘိုးချင်က ပြောနေရင်း ချက်ချင်းပင် တစ်ခုခုကို ဗြုန်းကနဲ သတိရသွားဟန်ဖြင့် နဖူးကို ဖြန်းကနဲ ရိုက်လိုက်ကာ - “ငါ သဘောပေါက်ပြီ၊ အော်... ဒါကြောင့်မို့လို့ကိုး ‘လျူနျန်’ ဆိုတဲ့ နာမည်က ဖြစ်လာတာ”
“အခုမှပဲ သတိထားမိတော့တယ်လား” အဘိုးချန်းမိုက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး - “ချင်းရွှယ်က သူမရဲ့ မိဘအိမ်ကို ပြန်ရမယ်ဆိုတာကို ကြိုတင်သိနေခဲ့လို့ပဲ နေမှာပေါ့၊ ဒါကြောင့် သမီးလေးကို လျူနျန် (လွမ်းဆွတ်ခြင်း) လို့ နာမည်ပေးပြီး အမှတ်တရတစ်ခု ချန်ထားခဲ့တာပေါ့”
“မင်း နှလုံးသားထဲမှာ စွဲလန်းနေတဲ့အရာက သေချာပေါက် အကောင်အထည်ပေါ်လာမှာပါ” အဘိုးလီက ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချရင်း စတုရန်းကွက်ပေါ်က စစ်တုရင်ရုပ်တစ်ခုကို ရွှေ့လိုက်သည်။
လျူနျန်လေးက ချိုသာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူမသည် ထိုစကားပုံ၏ အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို နက်နက်နဲနဲ မသိသော်လည်း ရည်ရွယ်ချက်ကိုတော့ နားလည်သည် - “နျန်နျန်က မေမေ့ကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး။ မေမေက တကယ်ပဲ ပြန်လာမှာလားဟင်”
“သေချာပေါက် ပြန်လာမှာပေါ့” လျူယွမ်က သမီးဖြစ်သူ၏ ခေါင်းကို သာသာယာယာ ပုတ်ပေးလိုက်ပြီး သူ့မျက်ဝန်းထဲတွင် နူးညံ့မှုနှင့်အတူ ခိုင်မာပြတ်သားမှုများ ယှက်သန်းနေခဲ့သည် - “မေမေ့ကို ယုံလိုက်ပါ။ တကယ်လို့ မေမေ ပြန်မလာရင်တောင် ဖေဖေက သမီးကိုခေါ်ပြီး သွားရှာမှာပေါ့”
အဘိုးဝမ်က သူ့ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး ပြတ်သားသောလေသံဖြင့် - “မှန်တာပေါ့၊ နျန်နျန်လေး... ငါတို့ အရိုးအိုကြီးတွေလည်း သမီးနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပြီး သမီးမေမေကို သွားခေါ်ပေးမယ်”
“ဟင့်အင်း...” လျူနျန်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူမ၏ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းထဲတွင် ပြတ်သားမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး - “သမီးဘာသာ သွားခေါ်မှာ၊ နျန်နျန်က သိုင်းပညာကို ကြိုးကြိုးစားစား ကျင့်ကြံမှာ”
အဘိုးအိုအားလုံး အံ့အားသင့်သွားခဲ့ကြသည်။
လျူနျန်လေး၏ ပါရမီအရ အနာဂတ်တွင် နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်လာဖို့ဆိုတာ သေချာသလောက်ပင်ဖြစ်သည်။
တကယ်လို့ စုချင်းရွှယ်သာ ပြန်မလာခဲ့ရင် ဤကလေးမလေးက အဆုံးမဲ့ကောင်းကင်ဘုံ တစ်ခုလုံးကို ဗြောင်းဆန်အောင် တကယ်လုပ်ပစ်နိုင်ခြေ ရှိသည်။
ဒီအကျိုးဆက်ကတော့ တကယ်ကို မသေးလှချေ။
“ကဲ... အချိန်ကလည်း တော်တော် နှောင်းနေပြီ လျူယွမ်က သမီးဖြစ်သူကို ပွေ့ချီလိုက်ရင်း - “ဖေဖေ သမီးကို အိပ်ရာထဲ အရင်လိုက်ပို့ပေးမယ်။ အိပ်ရေးဝဝနဲ့ အနားယူမှ သိုင်းပညာကို ပိုပြီး ကောင်းကောင်း ကျင့်နိုင်မှာပေါ့”
သူက သမီးဖြစ်သူကို ချီပြီး အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။
အဘိုးချင်က လျူယွမ်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း တစ်ခုခု ထူးခြားနေတာကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။
သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် ချီ စီးဆင်းမှုကို အလွန်အမင်း အာရုံခံနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ယခုအချိန်တွင် လျူယွမ်၏ သွေးနှင့် စွမ်းအင်များသည် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ကိန်းအောင်းနေပြီး ဆဲလ်များအထိ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေပြီ ဖြစ်ရာ... ဒါက ဆဲလ်အဆင့်အထိ ရှင်းလင်းစွာ အာရုံခံမိခြင်း မဟုတ်ပါလား။
သူက ချက်ချင်း နှုတ်ကနေ လွတ်ခနဲ ရေရွတ်လိုက်မိသည် - “ရှောင်ယွမ်... မင်း ဘယ်တုန်းက သိုင်းဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်သွားတာလဲ”
လျူယွမ်က လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာတွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့ဖြင့် - “အခုလေးတင်ပဲဆို အဘိုးတို့ ယုံလား”
အဘိုးချင်နှင့် ခြံဝင်းထဲက အနားယူနေကြသည့် အဘိုးအိုအားလုံး ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်မိကြသည်။
“မင်း... ကောင်စုတ်လေး” အဘိုးဝမ်က သူ့ကို မယုံကြည်နိုင်စွာြဖင့် - “ချင်းရွှယ် ထွက်သွားတာနဲ့ မင်းက အဆင့်တက်သွားတာလား”
“ဒါက တကယ်ကိုပဲ ‘နှလုံးသားထဲမှာ မိန်းမမရှိရင် ဓားဆွဲတာက သဘာဝအတိုင်း နတ်ဘုရားဆန်တယ်’ ဆိုတဲ့ စကားအတိုင်းပဲဟ”
လျူယွမ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး - “ဒါက အချစ်က အရမ်း နက်ရှိုင်းလွန်းလို့... အတားအဆီးကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့တာပါ”
သူ့၏ ဖော်ပြချက်ကတော့ အတော်လေးကို တိကျလှပေသည်။
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် သမီးဖြစ်သူကို ခေါ်ကာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့လေသည်။
ကျန်ရစ်ခဲ့သော အနားယူနေကြသည့် အဘိုးအိုတစ်စုကတော့ လေထဲတွင် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ရပ်ကျန်နေခဲ့ရရှာသည်။
“ဒီကောင်လေး... ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ”
“အချစ်က နက်ရှိုင်းသွားလို့ ဟုတ်လား”
“အချစ်က လူတစ်ယောက်ကို ပိုပြီး မြင့်မားတဲ့ အဆင့်ဆီ ရောက်အောင် ကူညီပေးနိုင်လို့လား”
အဘိုးအိုများသည် အိပ်ချင်စိတ် လုံးဝမရှိတော့ဘဲ ဆက်လက် စကားစမြည် ပြောနေကြသည်။
အဘိုးဝမ်က လုံးဝကို ဇဝေဇဝါဖြစ်နေဆဲပင် - “ရှောင်ယွမ်က သိုင်းဂိုဏ်းချုပ်အဆင့်ကို ဘယ်လိုများ ဖြတ်ကျော်သွားတာလဲ၊ ဒါက မြန်လွန်းတယ်”
အဘိုးချင်လည်း ရှုပ်ထွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး - “သူ့မှာ သိုင်းပညာပါရမီ အနည်းငယ်တော့ ရှိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နည်းနည်းလေးတင်ပါ။ ငါပဲ မျက်စိမှားသွားတာလား”
အဘွားစွန်းကတော့ အကျိုးသင့် အကြောင်းသင့် အရှိဆုံး အဖြေတစ်ခုကို ပေးလိုက်သည် - “ရိုးရိုးလေးပါပဲ။ ချင်းရွှယ်က နတ်ဘုရားမတစ်ပါးလေ၊ နတ်ဘုရားမတစ်ပါးရဲ့ တံထွေးတစ်စက်ကတောင် အလွန်တန်ဖိုးရှိတာ၊ ရှောင်ယွမ်နဲ့ ချင်းရွှယ်က လက်ထပ်တာ ငါးနှစ်ရှိပြီ၊ နေ့တိုင်း အတူစား အတူအိပ်နေတာက ရွှေအမြုတေဆေးလုံးကို နေ့ရောညပါ သုံးစွဲနေတာနဲ့ တူတူပဲ။ ဒါက ဘယ်နတ်ဆေးထက်မဆို ပိုထိရောက်တယ်”
အဘိုးချန်းမိုက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး - “သီအိုရီအရတော့ ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့မှာတော့ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး။ နတ်ဘုရားတွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ထွက်တဲ့ အရည်က နတ်ဆေးဖြစ်တာ မှန်ပေမဲ့ ယွမ်အာရဲ့ သာမန်လူသား ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ဆိုရင် ဒါတွေကို စုပ်ယူနိုင်စွမ်း မရှိသင့်ဘူး”
တစ်ချိန်လုံး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော အဘိုးကျိုးက ဆေးတံကို တစ်ချက်ရှိုက်လိုက်ပြီးနောက် နှေးကွေးစွာ ပြောလိုက်သည် - “မင်းတို့အားလုံး သတိထားမိသေးလား၊ ရှောင်ယွမ် သိုင်းပညာရှင် အဆင့်ကနေ သိုင်းသူရဲကောင်းအဆင့်ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ဖြတ်ကျော်ခဲ့တာ ဘယ်တုန်းကလဲဆိုတာ”
ဤအရေးကြီးသော မေးခွန်းက လူတိုင်းကို ချက်ချင်း အလင်းပွင့်သွားစေခဲ့သည်။
အဘိုးချန်က - “မှတ်မိတာပေါ့၊ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ခန့်ကလေ၊ ချင်းရွှယ်က နျန်နျန်လေးကို ကိုယ်ဝန်စရှိတုန်းကပဲ”
အဘိုးဝမ်က အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည် - “ဝိုး... နှစ်နှစ်အတွင်းမှာတင် သိုင်းသူရဲကောင်းကနေ သိုင်းဂိုဏ်းချုပ်အထိ အဆင့် ၃ ဆင့်လုံးကို ဖြတ်ကျော်သွားတာလား၊ ငါတို့ လျူယွမ်လေးကို တကယ် လျှော့တွက်ခဲ့မိတာပဲ”
“ယွမ်အာလေးက နယ်နယ်ရရတော့ မဟုတ်ဘူး” အဘိုးကျန်းက ဆိတ်မွေးမုတ်ဆိတ်ကို သပ်ရင်း နောက်ပြောင်လိုက်သည် - “သူက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ကတည်းက နတ်ဘုရားမတစ်ပါးကို ကိုယ်ဝန်ရအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တာဆိုတော့ သူက သေးမှာတော့ မဟုတ်ဘူး”
အဘိုးချန်းမိုကလည်း အကျဉ်းချုပ်လိုက်သည် - “တစ်နည်းအားဖြင့် ချင်းရွှယ်ဆီမှာ နျန်နျန်လေး ကိုယ်ဝန်ရှိတုန်းက ယွမ်အာက အဆင့်ကြီးတစ်ခု ဖြတ်ကျော်ခဲ့တယ်။ အခု ချင်းရွှယ် ထွက်သွားခါနီးမှာလည်း သူက နောက်ထပ် အဆင့်ကြီးတစ်ခုကို ထပ်ပြီး ဖြတ်ကျော်လိုက်ပြန်ပြီ...”
အဘွားစွန်းကတော့ အဖြေရှာမရသေးဘဲ - “ဒါတွေကြားထဲမှာ ဘာဆက်စပ်မှု ရှိလို့လဲ၊ ငါတော့ ဘာမှ ရှာမတွေ့ပါဘူး”
နောက်ဆုံးတွင်တော့ အားလုံး၏ အကြည့်များသည် အဘိုးကျိုးဆီသို့ ကျရောက်သွားကြသည်။
အဘိုးကျိုးက ဆေးလိပ်ငွေ့တွေကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ပြတ်သားသော လေသံဖြင့် ထိတ်လန့်စရာကောင်းသည့် ခန့်မှန်းချက်တစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်တော့သည် -
“ငါဆိုလိုတာက... ယွမ်အာက ဒီတစ်ကြိမ်မှာ နောက်ထပ် အဆင့်ကြီးတစ်ခုကို ထပ်ပြီး ဖြတ်ကျော်သွားတယ်ဆိုတော့... ချင်းရွှယ်မှာ ဒုတိယမြောက်ကလေး ကိုယ်ဝန် ရှိနေလို့များလား”
“အဘိုးကြီးကျိုး... မင်းကတော့ တကယ့်ကို အတွေးအခေါ် ဆန်းပြားတာပဲ” အဘိုးချင်က ရယ်မောရင်း ဆဲဆိုလိုက်သည် - “မင်းရဲ့ ကောက်ချက်က ရယ်စရာကောင်းပေမဲ့ ငါလည်း ဒါကို အမှန်ဖြစ်စေချင်တယ်”
အဘွားစွန်းက ချက်ချင်းပင် - “မဖြစ်နိုင်တာ၊ ဒီမနက်တင် ငါ ချင်းရွှယ်ရဲ့ သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်ခဲ့တာ၊ ကိုယ်ဝန်ရှိတဲ့ လက္ခဏာ တစ်စက်မှ မရှိပါဘူး”
အဘိုးလီက - “မင်း စမ်းသပ်ခဲ့တာက ဒီမနက်လေ၊ သူမ ထွက်သွားတာက ညဉ့်နက်မှဆိုတော့ ၁၀ နာရီကျော်လောက် ကွာသွားပြီ။ ဒါက ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိပါသေးတယ်”
“မဖြစ်နိုင်တာ၊ မင်းတို့က ကလေးမွေးတာကို ဂေါ်ဖီထုပ် စိုက်ရသလိုမျိုး လွယ်တယ်လို့များ ထင်နေကြတာလား” အဘိုးချန်းမိုက ပြန်လည်ချေပလိုက်သည် - “ချင်းရွှယ်က နတ်ဘုရားမတစ်ပါးလေ၊ လျူယွမ်ရဲ့ သာမန်လူသားအဆင့်နဲ့ ကလေးရဖို့ ဖြစ်နိုင်ခြေက ဘယ်လောက်တောင် ရှိမှာမလို့လဲ”
အဘိုးကျန်းကလည်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး - “မင်းတို့တွေ လေကုန်ခံမနေကြနဲ့တော့။ ချင်းရွှယ်မှာ တကယ် ကိုယ်ဝန်ရှိနေရင်တောင် သူမက အဆုံးမဲ့ကောင်းကင်ဘုံကို ပြန်ရောက်သွားပြီပဲ။ ကလေးက ကမ္ဘာမြေရဲ့ စာရင်းထဲ ဝင်လာမှာ မဟုတ်တော့ဘူး”
အဘိုးကျိုးက ဆက်ပြီး မေးလိုက်သည် - “ဒါဆို ငါ မင်းတို့ကို မေးမယ်၊ ဒီမှာ ကလေးမွေးဖို့ ၁၀ လ ကြာတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဆုံးမဲ့ကောင်းကင်ဘုံမှာကော ဘယ်လောက် ကြာမလဲ”
ဒါက လူတိုင်းကို ဆွံ့အသွားစေခဲ့သည်။
အငြိမ်းစားမယူခင်က ထိပ်တန်းလျှို့ဝှက်ဖိုင်များစွာကို စစ်ဆေးခဲ့ဖူးသော ဝန်ကြီးဟောင်း အဘိုးလီကသာ အဖြေပေးနိုင်ခဲ့သည် - “ငါ အဆုံးမဲ့ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ဖိုင်တွေကို မြင်ဖူးတယ်။ အဲ့ဒီကလူတွေ ကလေးမွေးဖို့ တစ်နှစ် ကြာတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီက တစ်နှစ်က ရက်ပေါင်း ၃၀၀ ပဲရှိတာဆိုတော့ ဒီက ၁၀ လလောက်နဲ့ အတူတူပါပဲ”
အဘိုးချန်ကလည်း စဉ်းစားလိုက်ရင်း - “ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ တစ်ရက်က ဒီက တစ်နှစ်နဲ့ ညီမျှတာပဲ။ တကယ်လို့ ချင်းရွှယ်က သုံးရက်နေလို့ ပြန်လာရင် ကလေးက သေချာပေါက် မမွေးသေးဘူးပေါ့၊ ငါတို့ဘက်ကတော့ သုံးနှစ်ပဲ ကြာဦးမှာ”
“ဒါပေမဲ့ ချင်းရွှယ်က ကလေးမွေးပြီးမှ ပြန်လာရင်ကော၊ အဆုံးမဲ့ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ တစ်နှစ်က ဒီမှာ နှစ်ပေါင်း ၃၀၀ ကြာမှာလေ” အဘိုးဝမ်က ပြောလိုက်လေသည်။
အဘိုးချင်က သက်ပြင်းချရင်း - “ဒါဆိုရင်တော့ ပြီးပြီပဲ။ ချင်းရွှယ် ပြန်လာတဲ့အချိန်ဆို ငါတို့ မြေကြီးထဲ ရောက်နေလောက်ပြီ”
အဘိုးအို ၈ ယောက်သည် စုချင်းရွှယ်တွင် ကိုယ်ဝန်ရှိနေသည်ဟု ယူဆကာ အချိန်စီးဆင်းမှုအကြောင်းကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆွေးနွေးနေကြတော့သည်။
ခွေးအိမ်ထဲက ခွေးဝါကြီးပင်လျှင် ၎င်း၏ ဝိညာဉ်ခေါင်းတစ်ဝက်ကို ပြူထွက်လာပြီး နှစ်ချက် အကျယ်ကြီး ဟောင်လိုက်လေသည်။
ဝုတ် ဝုတ်....
၎င်းသည် မျောလွင့်နတ်ဝိညာဉ်ကို စားသုံးပြီးနောက် ဝိညာဉ်အဆင့်အတန်းတစ်ခုကို ရရှိခဲ့ကာ၊ ယင်ဝိညာဉ် ကနေ မျောလွင့်ဝိညာဉ် အဖြစ်သို့ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ပြီး ယခုအခါ ၎င်း၏ခွေးအိမ်ထဲကနေ ထွက်ကာ လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ခွေးဝါကြီးကတော့ သူ့အိမ်လေးကို အတော်လေး သံယောဇဉ်ကြီးလှသည်။
၎င်းက သေချာပေါက် ထွက်သွားမှာ မဟုတ်ဘဲ၊ သူ့သခင်အတွက် အိမ်ကို သစ္စာရှိရှိ ဆက်လက် စောင့်ရှောက်မည်မှာ သေချာနေသည်။