အခန်း ၅၂၇

အခန်း ၅၂၇ နတ်မင်းကြီး ကျဆုံးခြင်း... တာအိုကို ရှာဖွေပြီး တာအိုကို ရရှိခြင်း

"ဒိုင်း..."

"ဘုန်း..."

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း လေဟာနယ်အထက်ရှိ ရွှေရောင်ပင်လယ်ပြင်ကြီးက ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ရွှေရောင် နတ်မိုးကြိုးများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကျဆင်းလာတော့သည်။ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကြားတွင် တောက်ပလင်းလက်သွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိုးကြိုးသံကြီးက မိုင်တစ်ထောင်အကွာအဝေးရှိ လေဟာနယ်ကိုပင် တုန်ခါသွားစေ၏။

နွားမိစ္ဆာဧကရာဇ်က အံ့အားသင့် ဒေါသထွက်သွားပြီး ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ ဖြာထွက်လာကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် လွှမ်းခြုံထားလိုက်သော်လည်း နိုင်ငံတော်၏ ကံတရား မိုးကြိုးများကို ကာကွယ်ရန် ခက်ခဲနေဆဲပင်ဖြစ်သည်။ ထို မိုးကြိုးများ ကျဆင်းလာသည်နှင့် နွားမိစ္ဆာဧကရာဇ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အရေပြားများ စုတ်ပြဲပြီး သွေးထွက်သံယို ဖြစ်သွားရတော့သည်။ အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာပင် ရွှေရောင် လျှပ်စစ်ပိုက်ကွန်ကြီး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ သူ့ကို မြဲမြံစွာ ဖမ်းဆီးပိတ်လှောင်ထားလိုက်လေသည်။

ကျီချန်တောက်၏ မျက်နှာထားက ဖြူရော်သွားပြီး ကြီးမားသော တန်ပြန်သက်ရောက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူက လက်ကိုမြှောက်ကာ နွားမိစ္ဆာဧကရာဇ်ကို ဖိနှိပ်ထားပြီး တစ်ခဏမျှ အရှေ့မတိုးနိုင် အနောက်မဆုတ်နိုင်သော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားတော့၏။

"ကျီချန်တောက်... မင်းလို အရူးက ငါ့ကိုပါ အသေခံပြီး ဆွဲခေါ်သွားချင်နေတာလား" ဟု ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

မိုးကြိုးအလင်းတန်းများ လွှမ်းခြုံခံထားရသော နွားမိစ္ဆာဧကရာဇ်က မနေနိုင်ဘဲ ဟိန်းဟောက်လိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး ရင်ထဲတွင် မကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူက နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကြာအောင် ခက်ခဲစွာ ကျင့်ကြံခဲ့ရပြီး သာမန် နွားစိမ်း တစ်ကောင် ဘဝမှ ရှေးဟောင်း မျိုးနွယ်ကွဲ ကောင်းကင်စိမ်း မိစ္ဆာနွား အဖြစ်သို့ တစ်လှမ်းချင်းစီ ပြောင်းလဲလာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ကျင့်ကြံခြင်းကို မိစ္ဆာသူတော်စင် တတိယအဆင့်အထိ မြှင့်တင်နိုင်ခဲ့ပြီး မိစ္ဆာနယ်မြေ၏ ဧကရာဇ်များထဲမှ တစ်ပါး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် ကျဆုံးသွားရန် မည်သို့လုပ် ကျေနပ်နိုင်မည်နည်း။

"မင်း က ဝိညာဉ်နယ်မြေ ထဲကို ဝင်တိုက်ချင်နေမှတော့... ဒီလို ကပ်ဘေး မျိုး ကြုံတွေ့ရတာ ထိုက်တန်ပါတယ်"

ကျီချန်တောက်၏ မျက်နှာထားက မှေးမှိန်နေသော်လည်း ဝမ်းသာခြင်း သို့မဟုတ် ဒေါသထွက်ခြင်းကို မမြင်တွေ့ရချေ။ ယခုအခါ ဆီကုန်နေသော မီးအိမ် တစ်လုံးကဲ့သို့ ဖြစ်နေလျှင်တောင် သူ၏ ကိုယ်ပတ်လည်တွင် ကြီးမားသော ခန့်ညားထည်ဝါမှု တစ်ခု လွှမ်းခြုံနေဆဲဖြစ်ပြီး တစ်ဖက်လူကို တရားစီရင်နေသည့်အလား ပင်ဖြစ်သည်။

"ငါ ကတိသစ္စာ ပြုနိုင်ပါတယ်... ဝိညာဉ်နယ်မြေ ထဲကို ဘယ်တော့မှ မဝင်တော့ပါဘူး... ငါ့ ကို အသက်ရှင်ခွင့် တစ်လမ်းလောက် ပေးပါ... နောင်တစ်ချိန် မှာ ထျန်းယွမ် ထဲကို ခြေတစ်လှမ်း တောင် မချတော့ပါဘူး... ဒါဆိုရင် မင်း လည်း အသက်ရှင် နိုင်မယ်... မင်း လည်း အသက်ရှင် နိုင်မယ်လေ"

အဆုံးအစမရှိသော မိုးကြိုးအလင်းတန်းများက နွားမိစ္ဆာဧကရာဇ်၏ အသက်စွမ်းအင်များကို ချေဖျက် ဖျက်ဆီးနေသဖြင့် သူ၏ လေသံက ပို၍ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်လာတော့သည်။

"နောက်ကျသွားပြီ"

ကျီချန်တောက်က နွားမိစ္ဆာဧကရာဇ်၏ တောင်းပန်မှုကို ဆက်လက် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ စကားလုံး အနည်းငယ်ကိုသာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

လေဟာနယ်အထက်တွင် အနက်ရောင် ယဇ်ပလ္လင် တစ်ခုက အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေပြီး မပီဝေဝါ ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် ကျီချန်တောက်၏ ဖိနှိပ်ထားမှုကြောင့် အတင်းအကျပ် ဝင်ရောက်လာရန် အခြေခံအားဖြင့် မဖြစ်နိုင်ဘဲ မိုင်ပေါင်း သိန်းနှင့်ချီ ဝေးကွာသော နေရာမှနေ၍ ကျီချန်တောက်နှင့် အချင်းချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်နေလေသည်။

"လူသား မျိုးနွယ် ရဲ့ အထွတ်အထိပ် စွမ်းအားရှင် နဲ့ တကယ်ကို ထိုက်တန် ပါပေတယ်... ကျီချန်တောက်... မင်း က တကယ်ကို သာမန် မဟုတ်ဘူး... ဒီလောက် အစွမ်းထက် တဲ့ စွမ်းအား မျိုးကို ထုတ်ယူ သုံးစွဲ နိုင်တယ်..." ဟု မပီဝေဝါ ပုံရိပ်ယောင် အတွင်းမှ အိုမင်းရင့်ရော်ပြီး ခန့်ညားထည်ဝါသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အဆုံးအစမရှိသော နှစ်ကာလများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့် အိုမင်းနေသော မိစ္ဆာဧကရာဇ် တစ်ပါး အလား ပင်ဖြစ်သည်။

"နှမြောစရာ က... မင်း က ဒီ နေရာ ကို မလာရဲ ဘဲ မိစ္ဆာဧကရာဇ် အနည်းငယ် ကို တိုက်ခိုက် ဖို့ သွေးထိုး ပေးရဲ တဲ့ သတ္တိ ပဲ ရှိတယ်... အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် ဒီနေ့ ကျဆုံး တဲ့ မိစ္ဆာဧကရာဇ် တွေ ထဲမှာ မင်း အတွက် နေရာ တစ်နေရာ သေချာပေါက် ရှိမှာပဲ" ဟု ကျီချန်တောက်က ခေါင်းကိုမော့ကာ တစ်ဖက်လူကို တည့်တည့် စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူနှင့် သိကျွမ်းနေသည့် အလား ပင်ဖြစ်သည်။

"ဟားဟားဟား... ကျီချန်တောက်... မင်း ရဲ့ ဒီ စကား က နည်းနည်း မျက်နှာလိုက် လွန်းမနေဘူးလား... ငါ က ဒီ နေရာ ကို မလာချင် လို့ မဟုတ်ဘူး... မင်း က နိုင်ငံတော် ရဲ့ ကံတရား နဲ့ ကောင်းကင် နဲ့ မြေကြီး ကို ချိတ်ပိတ် ထားလို့ ငါ ဆင်းသက် လာဖို့ ခက်ခဲ နေတာလေ... အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင်..."

အိုမင်းနေသော မိစ္ဆာဧကရာဇ်၏ စကားသံ မဆုံးမီမှာပင် ကျီချန်တောက်က ခေါင်းကိုမော့လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ကြားရှိ နိုင်ငံတော်၏ ကံတရားများကို အလိုအလျောက် လူစုခွဲ ဖယ်ရှားပစ်လိုက်ကာ တစ်ဖက်လူကို ဆင်းသက်လာမည့် အခွင့်အရေး ပေးလိုက်လေသည်။

"လာခဲ့လေ... ငါ စောင့်နေပါ့မယ်"

ကျီချန်တောက်က လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ စကားလုံးများထဲတွင် ပြတ်သားသော အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေပြီး ဆက်လက် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိနေသေးသည့် အလား ပင်ဖြစ်သည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ယဇ်ပလ္လင် အတွင်းရှိ ထို မပီဝေဝါ ပုံရိပ်က တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်သွားပြီး တစ်ခုခုကို စိုးရိမ် ကြောက်ရွံ့နေသည့် အလား ပင်ဖြစ်သည်။ ရွှေရောင် မိုးကြိုးအလင်းတန်းများ လွှမ်းခြုံခံထားရသော နွားမိစ္ဆာဧကရာဇ် ကတော့ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့သောအခါ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာပျော်ရွှင်သွားပြီး တစ်ဖက်က ရုန်းကန်နေရင်း တစ်ဖက်က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်တော့၏။

"စီနီယာ ချင်းယွမ်... မြန်မြန် လာကယ် ပါဦး... စီနီယာ သာ လှုပ်ရှား မယ် ဆိုရင် ကျီချန်တောက် ကို သေချာပေါက် အနိုင်ယူ နိုင်မှာပါ... သူ အခု မြားကုန်နေတဲ့ လေး လို ဖြစ်နေပြီ... တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအား ဘယ်လောက်မှ မကျန်တော့ပါဘူး"

ချင်းယွမ် ဟု ခေါ်ဆိုခံရသော အိုမင်းနေသည့် မိစ္ဆာဧကရာဇ်က တစ်ခဏမျှ တွေဝေသွားပြီး လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"နွားမိစ္ဆာ... မင်း နဲ့ ရွှေရောင်ပန်ငှက်... ကိုးမျက်နှာ တို့ရဲ့ စစ်အကျိုးဆောင်မှု တွေကို ငါ သေချာပေါက် မေ့ထားမှာ မဟုတ်ဘူး... မိစ္ဆာဧကရာဇ် နန်းတော် ကလည်း မေ့ထားမှာ မဟုတ်ပါဘူး... မင်းတို့ တွေ သေဆုံး ကျဆုံး သွားရင်တောင် ငါတို့ တွေ က မင်းတို့ ရဲ့ အနောက် က မျိုးနွယ်စု တွေကို ပစ်မှတ်ထား မှာ မဟုတ်ဘူး... အစွမ်းကုန် ကူညီ ထောက်ပံ့ ပေးဦးမှာပါ"

"မင်း... မင်း... ခွေးအိုကြီး ချင်းယွမ်... မင်း က ငါ့ ကို လိမ်တာလား" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

နွားမိစ္ဆာဧကရာဇ်က တစ်ဖက်လူ ဘယ်ညာ လွှဲပြောနေပြီး သူ ကျဆုံးသွားပြီးနောက် အစီအစဉ်များကိုသာ ပြောဆိုနေကာ ကိုယ်တိုင် ထွက်ပေါ်လာရန် ဆန္ဒမရှိသည်ကို ကြားလိုက်ရလေသည်။ ချက်ချင်းပင် ရင်ထဲ၌ ထက်ဝက်ခန့် အေးစက်သွားပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရင်ဘတ်ထဲရှိ ဒေါသမီးတောက်များက ပို၍ ပြင်းထန်လာတော့သည်။

သူတို့ အားလုံး အရူးလုပ် ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ ဘာ ကြီးမားတဲ့ စစ်အကျိုးဆောင်မှု လဲ... ဘာ မိစ္ဆာနယ်မြေ ထဲ ဝင်တိုက် မယ် လဲ... သူတို့ က ဝိညာဉ် ပစ္စည်းတွေကို အရင် ခံစား ပြီး မိစ္ဆာ နိုင်ငံတော် ကို အရင် တည်ထောင် ရမယ် ဆိုတာ တွေ အားလုံး က အချည်းနှီး စကား တွေ ချည်းပါပဲ... အဲဒီ ခွေးအိုကြီး တွေ က သူတို့ကို အမြောက်စာ အဖြစ် အသုံးချ ခဲ့တာပဲ... ကျီချန်တောက် နဲ့ ထျန်းယွမ် ရဲ့ စွမ်းအား တွေကို ကုန်ဆုံး သွားအောင် လုပ်ခိုင်းတာပဲ။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် နွားမိစ္ဆာဧကရာဇ်က အလွန်အမင်း နောင်တရနေတော့သည်။

"ဘာလဲ... မင်း ကို အခွင့်အရေး ပေးတာတောင် မင်း မှာ သတ္တိ မရှိဘူးလား" ဟု ကျီချန်တောက်က မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။

အကြည့်များထဲတွင် လှောင်ပြောင်မှု အချို့ ပါဝင်နေပုံ ရသော်လည်း သေချာ ကြည့်ရှုမည် ဆိုပါက ကျီချန်တောက်၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အမှန်တကယ် နှမြောတသ ဖြစ်နေမှု အချို့ ရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

"မင်း အခု မြားကုန်နေတဲ့ လေး လို သေလုမြောပါး အခြေအနေ ဖြစ်နေပြီ... ဒီ တိုက်ပွဲ မှာ မင်း က ထျန်းယွမ် ရဲ့ အခြေခံ အုတ်မြစ် တွေကို ကုန်ဆုံး စေခဲ့တယ်... လူသား မျိုးနွယ် ရဲ့ နိုင်ငံတော် ကံတရား ကို ထုတ်ယူ သုံးစွဲ ပြီး ထက်ဝက် ကျော် ကုန်ဆုံး စေခဲ့တယ်... မင်း ကိုယ်တိုင် ကလည်း ကိုယ်ပိုင် တာအို လမ်းစဉ် ကို ဖျက်ဆီး လိုက်ပြီ... မကြာခင် သေတော့မယ့် သူ တစ်ယောက် နဲ့ သတ်ဖြတ် ဖို့ ငါ စိတ်မဝင်စား ပါဘူး... မင်း သေသွား တဲ့ အချိန် ကျရင် ငါတို့ မိစ္ဆာ စစ်တပ်ကြီး က အတားအဆီး မရှိ ဝင်ရောက် လာနိုင်ပြီ... အဲဒီ အချိန် ကျရင် မင်း ကျီချန်တောက် မရှိတော့ဘူး ဆိုတော့ လေးပိုင်း ငါးပိုင်း ကွဲအက် နေတဲ့ လူသား မျိုးနွယ် ရဲ့ အင်အား နဲ့ ငါတို့ မိစ္ဆာနယ်မြေ ကို ဘယ်လို လုပ်ပြီး တားဆီး နိုင်မှာလဲ... ကျီချန်တောက်... မင်း က အရမ်း ကို ခေါင်းမာ လွန်းတယ်... တကယ်လို့ မင်း က သာ တာအို လမ်းစဉ် ကို အာရုံစိုက် ပြီး ရှာဖွေ မယ် ဆိုရင် အနှစ် တစ်ရာ အတွင်း သိုင်းသူတော်စင် အထွတ်အထိပ် အဆင့် ကို ဝင်ရောက် ဖို့ မဖြစ်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူး... အဲဒီ အချိန် ကျမှ မိစ္ဆာနယ်မြေ ကို ခြိမ်းခြောက် နိုင်မှာလေ... နှမြောစရာ ပဲ... နှမြောစရာ ပဲ..."

ယဇ်ပလ္လင် အတွင်းရှိ ချင်းယွမ် မိစ္ဆာဧကရာဇ် ၏ ပုံရိပ်ယောင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်လေသည်။ ကျီချန်တောက်၏ ရန်စမှုကို အနည်းငယ်မျှ ဂရုစိုက် လှုပ်ရှားခြင်း မရှိချေ။

"ငါ က ဒီ အဆင့် ကို ကြိုတင် မတွက်ချက် ထားဘူး လို့ ထင်နေတာလား... ဒီနေ့ ငါ ကျဆုံး သွားရင် လည်း ငါ့ ခန္ဓာကိုယ် ကို ပူဇော် ပြီး ထျန်းယွမ် ရဲ့ အခြေခံ အုတ်မြစ် ကို ဖြည့်ဆည်း မယ်... ငါတို့ လူသား မျိုးနွယ် အတွက် နောက်ထပ် ငြိမ်းချမ်းရေး တစ်ခု ကို ဖန်တီး ပေးမယ်... အတင်း ဝင်လာ ချင်ရင် တော့ မင်းတို့ စမ်းကြည့် လို့ ရပါတယ်"

"ဟားဟားဟား... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ခြောက်ရာ ကျော် က တာ့ကျိုး နိုင်ငံတော် ရဲ့ ဘိုးဘေး ကြီး နဲ့ အဲဒီ ကွန်ဖြူးရှပ် သူတော်စင် တို့ အတူတူ ပူဇော် ခဲ့တာတောင် ငါတို့ မိစ္ဆာနယ်မြေ ကို နှစ်ပေါင်း ခြောက်ရာ လောက်ပဲ တားဆီး နိုင်ခဲ့တာလေ... မင်း က အခု မြားကုန်နေတဲ့ လေး လို ဖြစ်နေပြီ ဆိုတော့ ဘယ်လောက်များ စွမ်းအား တွေ ရှိနေဦးမှာလဲ... အလွန်ဆုံး နှစ်ခြောက်ဆယ် လောက်ပါပဲ... ငါတို့ အတွက် ကတော့ မျက်တောင်တစ်ခတ်စာ အချိန် လေး သက်သက် ပါပဲ... အသေးအမွှား နှစ်ခြောက်ဆယ် လောက် အတွင်းမှာ မင်းတို့ ဝိညာဉ်နယ်မြေ ထဲကနေ မင်း နဲ့ ရင်ပေါင်တန်း နိုင်မယ့် သူ ထွက်လာနိုင်ဦးမယ် လို့ ထင်နေတာလား"

ချင်းယွမ် မိစ္ဆာဧကရာဇ်က အဆက်မပြတ် ရယ်မောနေလေသည်။

ကျီချန်တောက်၏ အကြည့်များက အနောက်ဘက်သို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိသွားပြီး လူငယ် တစ်ဦး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားကာ တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"နှစ်ခြောက်ဆယ် ဆိုရင် ဖြစ်နိုင်တာ က လုံလောက် လောက်ပါတယ်... နှမြောစရာ က... ငါ အဲဒီ မြင်ကွင်း ကို မြင်တွေ့ ရမယ့် အခွင့်အရေး မရှိတော့တာ ပဲ..."

"ကျီချန်တောက်... ဒီနေ့ တော့ ဒီလောက် နဲ့ပဲ ကျေနပ် လိုက်တော့... ငါ့ ဆီမှာ အချိန် တွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်" ဟု ပြောပြီး ယဇ်ပလ္လင် အတွင်းရှိ ပုံရိပ်ယောင်က အလင်းတန်းများ လင်းလက်သွားပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ လွှမ်းခြုံခံထားရသော နွားမိစ္ဆာဧကရာဇ် ကသာ အဆက်မပြတ် ဟိန်းဟောက် နေခဲ့ပြီး ချင်းယွမ် မိစ္ဆာဧကရာဇ် တို့၏ လုပ်ရပ်များကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် မုန်းတီး နေတော့၏။

အကြည့်များ ပြန်လည် ရွှေ့ပြောင်းသွားပြီးနောက် ကျီချန်တောက်က လက်ထဲရှိ ကောင်းကင်သားတော် ဓားကို ကြည့်လိုက်သည်။ လက်ချောင်းကို တစ်ချက် ကွေးလိုက်ရာ ပေအနည်းငယ် အရွယ်အစားရှိသော ရွှေရောင် အစစ်အမှန် နဂါး တစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာပြီး ထျန်းယွမ်မြို့၏ ဦးတည်ရာ တစ်ခုဆီသို့ ပြေးထွက်သွားလေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းချဲ့ နှင့် ထျန်းယွမ်မြို့ အတွင်းရှိ သိုင်းသူတော်စင် များစွာ က ကျီချန်တောက် အရပ်လေးမျက်နှာကို သတ်ဖြတ်ပြီး မိစ္ဆာဧကရာဇ်ကို ဖိနှိပ်လိုက်သည့် စစ်ရေး ရလဒ်များကို ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ရှိ လိုက်ကြရာ အားပေး သြဘာသံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် လူအချို့က ကျီချန်တောက်၏ ယခုလက်ရှိ အခြေအနေ က အလွန် မှားယွင်းနေကြောင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ကြ၏။ ကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပုံ ရပေသည်။

"နတ်မင်းကြီး က အကြီးအကျယ် နိုင်သွားပြီ... မိစ္ဆာဧကရာဇ် ကို ခုတ်ပိုင်း ပြီး ငါတို့ လူသား မျိုးနွယ် ရဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေ ကို မြှင့်တင် ပေးလိုက်တာပဲ"

"ဟားဟားဟား... အားရစရာ ပဲ... ဒီလို အားရစရာ ကောင်းတဲ့ ကိစ္စ မျိုး မကြုံရတာ နှစ်ပေါင်း အတော် ကြာခဲ့ပြီ"

"နတ်မင်းကြီး ရှိနေတာ ငါတို့ လူသား မျိုးနွယ် ရဲ့ ကံကောင်း မှု ပဲ"

"မိစ္ဆာ မျိုးနွယ် သန်းပေါင်းများစွာ ကို နတ်မင်းကြီး တစ်ယောက်တည်း တားဆီး နိုင်လိမ့်မယ် လို့ တကယ် ကို မထင်ထား ခဲ့ဘူး... လောက ရဲ့ နံပါတ်တစ် ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ် နဲ့ တကယ်ကို ထိုက်တန် ပါပေတယ်"

"နတ်မင်းကြီး က ဘာလို့ ပြန်မလာ သေးတာလဲ" ဟု အသံပေါင်းစုံ ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် နဂါးဟိန်းသံ တစ်ခု က လေဟာနယ်ကို တုန်ခါသွားစေသည်။ လူတိုင်းက ခေါင်းကိုမော့ကာ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြရာ ပေအနည်းငယ် အရွယ်အစားရှိသော ရွှေရောင် အစစ်အမှန် နဂါး တစ်ကောင်က တိမ်တိုက် ပင်လယ်ကို ဖောက်ထွက်ကာ ဤနေရာသို့ ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် အလွန် ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ အမှန်တကယ် ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေသနည်း ဆိုသည်ကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေကြ၏။ ကျန်းချဲ့ ကလည်း အလားတူပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် မကြာမီ မှာပင် သူ သဘောပေါက် သွားတော့သည်။ အကြောင်းရင်းမှာ ထို ရွှေရောင် အစစ်အမှန် နဂါး က သူ့ထံသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်လာသောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။ ကျန်းချဲ့က မျက်ခုံးအနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသည်။

ထို့နောက် ထို ရွှေရောင် အစစ်အမှန် နဂါး က လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ရွှေရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု အဖြစ် စုစည်းကာ ကျန်းချဲ့၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ လွှမ်းခြုံသွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျန်ရှိသော သိုင်းသူတော်စင် များကို အလွန်အမင်း အံ့အားသင့် ထိတ်လန့်သွားစေတော့သည်။ သူတို့က လှုပ်ရှား တားဆီးချင် နေသေးသော်လည်း တိုင်းပြည်ဆရာ ဝမ်ထိုက်ရှီး ၏ တားဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။

'နဂါးချီ... နဂါးချီ ပါလား...'

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ထို ရွှေရောင် အလင်းတန်း က ကိုယ်တွင်းသို့ စီးဝင်လာချိန်တွင် ဤအရာ က ဘာလဲ ဆိုသည်ကို ကျန်းချဲ့ ခံစားလိုက်ရသည်။ နဂါးသွေးကြော များနှင့် အလွန် တူညီသော နဂါးချီ စွမ်းအင်များ ပင်ဖြစ်နေပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အနည်းငယ် ခြားနားမှု များလည်း ရှိနေပေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျန်းချဲ့ က သူ၏ ကိုယ်ပိုင် သွေးချီစွမ်းအင်များ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်ကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။ ခန္ဓာကိုယ် အနှံ့ရှိ သွေးကြော အမှတ်များ က တစ်ခုပြီးတစ်ခု အလိုအလျောက် ပွင့်ဟလာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ယွမ်ချီစွမ်းအင် များကို ဝါးမြိုကာ ထို နဂါးချီ စွမ်းအင်များ နှင့် တစ်သားတည်း ပေါင်းစပ်သွားတော့သည်။ သွေးချီစွမ်းအင်များ လှိုင်းထန်နေပြီး ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများ က တောက်ပ လင်းလက် နေလေ၏။ အရွတ်များ နှင့် အရိုးများ က တုန်ခါ အော်မြည်နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး က တုန်ခါ နေကာ ကြိုတင် ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်သော ပြောင်းလဲ တိုးတက်မှု တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည့် အလား ပင်ဖြစ်သည်။

"မင်း ရဲ့ အခု လက်ရှိ ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအား နဲ့ ယောင်ယွဲ့ ရဲ့ ကိုယ်ပေါ် က ထိုက်ယင် လမင်းအနှစ်သာရ ကို ရယူ ချင်တာ သူမ က သဘောတူ မှာ မဟုတ်ဘူး... အနည်းဆုံး မင်း သိုင်းသူတော်စင် အဆင့် ကို ဝင်ရောက် တဲ့ အထိ စောင့်ရလိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီ နဂါးချီ စွမ်းအင် ခန္ဓာကိုယ် ထဲ ဝင်ရောက် လာတာ နဲ့ ယောင်ယွဲ့ ရဲ့ တောင်းဆိုချက် ကို ပြည့်မီ ဖို့ လုံလောက် သွားပြီ..."

ရင်းနှီးနေပြီး အိုမင်းရင့်ရော်သော အသံတစ်သံက ကျန်းချဲ့၏ နားထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"နတ်မင်းကြီး..." ဟု ကျန်းချဲ့က ချက်ချင်း မျက်နှာထား လေးနက်သွားတော့သည်။

"ငါ ပါပဲ"

"နတ်မင်းကြီး က ဘယ်လို လုပ်ပြီး..."

"ဒီ တိုက်ပွဲ မှာ ငါ က အခြေခံ အုတ်မြစ် တွေ အားလုံး ကုန်ဆုံး ခဲ့ပြီ... ကျင့်ကြံခြင်း တွေ ကို လည်း လောင်ကျွမ်း စေခဲ့ပြီ... မကြာခင် သေဆုံး တော့မယ်... ဒါ က ငါ မင်း ကို ကူညီ နိုင်တဲ့ မများပြား တဲ့ ကိစ္စ တွေ ထဲက တစ်ခု ပဲ... နောင်တစ်ချိန် ရှေ့ဆက် ရမယ့် လမ်း ကို မင်း ကိုယ်တိုင် ပဲ ဆက်လျှောက် ရတော့မယ်..."

"နတ်မင်းကြီး... နတ်မင်းကြီး မှာ တခြား နည်းလမ်း တွေ မရှိတော့ဘူးလား..."

"ရှိကောင်း ရှိနိုင်သလို မရှိတာ လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်... ဒီ တစ်ကြိမ် မှာ ငါ က ခန္ဓာကိုယ် ကို ပူဇော် ပြီး ထျန်းယွမ် ရဲ့ အခြေခံ အုတ်မြစ် ကို ဖြည့်ဆည်း ပေးမယ်... လူသား မျိုးနွယ် အတွက် မိစ္ဆာနယ်မြေ ကို နောက်ထပ် နှစ်ခြောက်ဆယ် တားဆီး ပေးထားမယ်... နှစ်ခြောက်ဆယ် အတွင်း မိစ္ဆာနယ်မြေ က ထျန်းယွမ် ကို ထပ်ပြီး ဖောက်ထွက် နိုင်ဖို့ ခက်ခဲ လိမ့်မယ်... မင်း မှာ ကျင့်ကြံ ဖို့ အချိန် နှစ်ခြောက်ဆယ် ပဲ ရှိတယ်... မင်း ငါ့ ကို စိတ်ပျက် အောင် မလုပ်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်... အရင်က ငါ က ဝိညာဉ်နယ်မြေ ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ရှေ့ထွက် လာတဲ့ လောကနတ်ဘုရား ဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်နယ်မြေ ကို တောင့်ခံ ပေးထားခဲ့တယ်... နောင်တစ်ချိန် ကျရင် မင်း ကိုပဲ အားကိုး ရတော့မယ်..."

ကျီချန်တောက်၏ အသံက အရင် နေ့ရက်များ ကဲ့သို့ ခန့်ညား ထည်ဝါ နေခြင်း မရှိတော့ဘဲ အားနည်းနေသော အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေကာ မကြာမီ ဆီကုန်နေသော မီးအိမ် လို ဖြစ်တော့မည့် အလား ပင်ဖြစ်သည်။ ပြောဆိုသော စကားများ ကလည်း မိဘမဲ့ ကလေးကို အပ်နှံနေသည့် အဓိပ္ပာယ် မျိုး သက်ရောက်နေပေသည်။

ဤသည်မှာလည်း ကျန်းချဲ့ က ဤကဲ့သို့သော ကျီချန်တောက် ကို ပထမဆုံး အကြိမ် မြင်တွေ့ဖူးခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။ အရင်က ဆိုလျှင် သူ က မည်သည့် အချိန်တွင် တစ်ဖက်လူကို တွေ့ဆုံပါစေ တစ်ဖက်လူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ပြင်းပြသော ယုံကြည်မှု များကို အာရုံခံ နိုင်ခဲ့လေသည်။ လောကကို အထင်သေးကာ သူရဲကောင်း များကို အထက်စီးမှ ဆက်ဆံပြီး လောကကြီး ကို တောင့်ခံ ပေးထားသော ခေါက်ရှန်းနတ်မင်းကြီး ပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် သေလုမြောပါး ဖြစ်နေသော အဘိုးအို တစ်ဦး အလား ပင်ဖြစ်နေချေပြီ။

အချိန်တိုလေး အတွင်းမှာပင် ကျန်းချဲ့၏ ရင်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးပြီး ပြောပြရန် ခက်ခဲနေတော့သည်။ အရင်က သူ က တစ်ဖက်လူကို ယုံကြည် ခဲ့သော်လည်း ချန်လှပ် ထားမှုများ ရှိနေသေးပြီး အမြဲတမ်း သတိထား စောင့်ကြည့် နေခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအချိန် အထိ ရောက်လာသောအခါ မှသာ သူ နားလည် သွားတော့သည်။ ကျီချန်တောက် က သူ့ကို ကူညီ ခဲ့သည်မှာ တုံ့ပြန်မှု ကို မမျှော်လင့် ဘဲ ဝိညာဉ်နယ်မြေ တွင် နောက်ထပ် အထွတ်အထိပ် စွမ်းအားရှင် တစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာရန် သက်သက်သာ မျှော်လင့် ခဲ့ခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

ကျီချန်တောက်က ကျန်းချဲ့၏ စိတ်အခြေအနေကို အာရုံခံ မိသွားသည့် အလား နှစ်သိမ့် ပေးလိုက်သည်။

"ငါ က လောက ကြီး ထဲမှာ နှစ်ပေါင်း ရာနဲ့ချီ လှည့်လည် သွားလာ ခဲ့ပြီး ဝိညာဉ်နယ်မြေ ထဲက နေရာ အနှံ့ ကို ရောက်ဖူး ခဲ့တယ်... မရေမတွက်နိုင်တဲ့ လှပတဲ့ မြစ်တွေ တောင်တွေ ကို မြင်တွေ့ ခဲ့ဖူးတယ်... နောက်ပိုင်း မှာ မိစ္ဆာနယ်မြေ က အလုံးအရင်း နဲ့ ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက် လာတော့ အင်ပါယာ နန်းတော် က ဆက်လက် တောင့်ခံ ထားဖို့ ခက်ခဲ လာတယ်... ဒါကြောင့် ငါ က မြို့တော် မှာ ထိုင်ပြီး ဒီနေ့ အတွက် အကြံအစည် တွေ ဆွဲခဲ့ရတာပဲ... နှမြောစရာ က... ငါ့ ရဲ့ စွမ်းအား က နောက်ဆုံးတော့ တစ်ရွေးစာ လောက် လိုနေသေးတော့ မိစ္ဆာနယ်မြေ ကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက် ဖို့ ခက်ခဲ နေသေးတယ်... ဒီ အဆင့် အထိ လုပ်နိုင် ပြီး မိစ္ဆာဧကရာဇ် သုံးပါး နဲ့ မိစ္ဆာသူတော်စင် ဆယ်ပါး ကို အတူတူ သေရွာ ကို ခေါ်သွား နိုင်တာ မရှုံးပါဘူး... လူ ဆိုတာ တစ်နေ့ သေရမှာပဲ... တောင်တန်း ကြီး တွေ ထက် ပိုပြီး လေးလံ တာ ဖြစ်နိုင်သလို ငှက်မွေး လေး လို ပေါ့ပါး တာ လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်... ငါ က တောင်တန်း ကြီး နဲ့ နှိုင်းယှဉ် ဖို့ မဝံ့ရဲ ပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ငှက်မွေး လေး ထက်တော့ ပိုပြီး လေးလံ မှာပါ... ငါ့ အတွက် ဝမ်းနည်း မနေပါနဲ့... ဒါ က ငါ ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ် ခဲ့တဲ့ လမ်း ပါပဲ..."

"နတ်မင်းကြီး..."

"ခမ်းနား ထည်ဝါ တဲ့ ကွမ်ကျွင်းနယ်စား... ဝူအန်းမြို့စားကြီး က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် သေးသိမ် နေရတာလဲ... ငါ အရင်က ပြောခဲ့ဖူး တယ်လေ... ဒီ လောက ကြီး ထဲမှာ ငါ့ ကို ခြိမ်းခြောက် နိုင်တဲ့ တည်ရှိမှု တွေ ရှိပေမဲ့ ငါ့ ကို သတ်နိုင်တဲ့ သူ မရှိသေးဘူး လို့... တကယ်လို့ ငါ သာ အသက်ရှင် ဖို့ သက်သက် အာရုံစိုက် မယ် ဆိုရင် သေချာပေါက် သေဆုံး မှာ မဟုတ်ပါဘူး... မင်း အစစ်အမှန် နတ်ဘုရား ဖြစ်လာတဲ့ နေ့ကျရင် ပြန်လည် တွေ့ဆုံ ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိကောင်း ရှိလာနိုင်ပါတယ်... ဂရုစိုက် ပါ..."

ကျီချန်တောက်၏ အသံက တဖြည်းဖြည်း တိုးညင်းသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

မျက်လုံး ဖွင့်လိုက်သည်။ မျက်စိရှေ့တွင် မြင်တွေ့ရသည်မှာ သိုင်းသူတော်စင် တစ်စု၏ ဂရုတစိုက် ကြည့်နေသော အကြည့်များ ပင်ဖြစ်သည်။ ကျန်းချဲ့၏ ရင်ထဲတွင် အလွန် ဝမ်းနည်း ကြေကွဲ နေပြီး မနေနိုင်ဘဲ စိတ်ပျက် အားငယ်မှု အချို့ ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။ အချိန်တိုလေး အတွင်းမှာပင် ကျီချန်တောက် သေဆုံး သွားပြီ ဆိုသော အမှန်တရား ကို လက်ခံရန် ခက်ခဲနေလေသည်။

"ဘယ်လို နေသေးလဲ"

"ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ"

"စောစောက အဲဒါ က..."

ဂရုတစိုက် မေးမြန်းသံများ ထွက်ပေါ်လာရာ ကျန်းချဲ့က ခေါင်းကို ခါရမ်းလိုက်သည်။

"ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး"

ပြင်ပလောက လေဟာနယ် တွင် ဖြစ်လေသည်။

ကျီချန်တောက်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး အနောက်ဘက်ရှိ ထို လူငယ် ပုံရိပ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ အရင်က ငယ်ရွယ်စဉ် အချိန်က မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် အလား ပင်ဖြစ်ပြီး အကြည့်များထဲတွင် လေးနက်သော အဓိပ္ပာယ် အချို့ ပါဝင်နေပေသည်။

ထို့နောက် အကြည့်များကို လွှဲပြောင်းကာ မိစ္ဆာနယ်မြေ ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့၏။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ရွှေရောင်ကျီးကန်း သားတော် လုဝူယာ က အန္တရာယ် တစ်ခု ကျရောက် လာပြီ ဖြစ်ကြောင်း ဝိညာဉ်အာရုံ မိလိုက်သည်။ အနည်းငယ်မျှ တွေဝေနေခြင်း မရှိဘဲ လက်ထဲတွင် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားသော နေရာရွှေ့ပြောင်းရေး ကျောက်စိမ်း အဆောင် ကို တိုက်ရိုက် ချေမွပစ်လိုက်ရာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း အလင်းတန်း တစ်ခု ၏ လွှမ်းခြုံမှုကို ခံလိုက်ရပြီး နေရာတွင်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"တော်တော် ဉာဏ်ကောင်း တာပဲ" ဟု ကျီချန်တောက်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရယ်မောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက လက်ထဲရှိ ကောင်းကင်သားတော် ဓားကို မြှောက်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်အာရုံ လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး အရောင်ပြောင်းသွားကာ အဆုံးအစမရှိသော နိုင်ငံတော်၏ ကံတရား များ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လေဟာနယ် အတွင်းတွင် ဧရာမ ဝဲကတော့ ကြီး တစ်ခု အဖြစ် တိုက်ရိုက် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ စွမ်းအားများ အားလုံး က ကောင်းကင်သားတော် ဓား အတွင်းသို့ စုစည်း သွားကြလေသည်။

မူလက ရှေးကျပြီး မှေးမှိန်နေသော ကောင်းကင်သားတော် ဓား က နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် မျက်စိကျိန်းလုမတတ် ရွှေရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး နတ်ဘုရား များနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ ရနိုင်သော စွမ်းအား တစ်ခုကို ဖုံးကွယ် ထားလိုက်သည်။ အရင်က သူ က ထို ချင်းယွမ် မိစ္ဆာဧကရာဇ် ကို လှည့်စား နေခြင်း မဟုတ်ချေ။ အမှန်တကယ် ပင် မိစ္ဆာဧကရာဇ် ကို ခုတ်ပိုင်း သတ်ဖြတ် နိုင်မည့် ဓားတစ်ချက် စွမ်းအား ကျန်ရှိနေသေးခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။ နှမြောစရာ က တစ်ဖက်လူ က လောင်းကြေးထပ် ရဲသည့် သတ္တိ မရှိခဲ့ချေ။

"နောက်ဆုံး အနေနဲ့ မင်း ကို ထပ်ပြီး လမ်းခင်း ပေးလိုက်မယ် လို့ သဘောထား လိုက်ပါ" ဟု ကျီချန်တောက်က တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်သားတော် ဓားကို လေဟာနယ် အက်ကွဲကြောင်း ထံသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်လွှင့်လိုက်ရာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

နိုင်ငံတော်၏ ကံတရား က လေဟာနယ်ကို ချိတ်ပိတ်ထားခြင်း မရှိတော့သဖြင့် ပြင်ပလောက စစ်မြေပြင် တစ်ခုလုံး ၏ အစစ်အမှန် အသွင်အပြင် ကလည်း အလိုအလျောက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ပြိုကျ ပျက်စီးပြီး စစ်မြေပြင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ် သွားကာ ဤနေရာ က ချောက်နက် ကြီး တစ်ခု နှင့် အခြေခံအားဖြင့် မကွာခြားတော့ချေ။ ရူးသွပ်နေသော လေဟာနယ် ရေစီးကြောင်းများ က ပြင်ပလောက မှနေ၍ ရူးသွပ်စွာ ဝင်ရောက်လာပြီး ဤနေရာကို သေမင်းတမန် နယ်မြေ တစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေတော့သည်။

ကျီချန်တောက်က အနောက်ဘက်ရှိ ဝိညာဉ်နယ်မြေ ကို နောက်ဆုံး အကြိမ် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အသံတစ်သံ ချန်ရစ်ခဲ့သည်။

"ငါ ရှိနေရင် နယ်မြေ ကို ကာကွယ် ပြီး နယ်မြေသစ် တွေ ချဲ့ထွင် မယ်... ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေတဲ့ လောက ကြီး ကို ဖိနှိပ် မယ်... တာ့ကျိုး နိုင်ငံတော် ကို ကာကွယ် ပြီး ငါ့ ရဲ့ နိုင်ငံတော် ကို စောင့်ကြပ် မယ်... ငါ သေရင် လည်း ခန္ဓာကိုယ် ကို ပူဇော် ပြီး ထျန်းယွမ် ကို ကာကွယ် စောင့်ရှောက် မယ်... ဝိညာဉ်နယ်မြေ က လူသား မျိုးနွယ် အတွက် နောက်ထပ် ငြိမ်းချမ်းရေး တစ်ခု ဖန်တီး ပေးမယ်... အလယ်ပိုင်း လွင်ပြင် က ပြည်သူ တွေ စစ်ပွဲ ရဲ့ ဒုက္ခ တွေ ကနေ ကင်းဝေး ဖို့ ကာကွယ် ပေးမယ်... ဒီနေ့ ကျီချန်တောက် မိစ္ဆာသူတော်စင် ကို ခုတ်ပိုင်း ပြီး မိစ္ဆာဧကရာဇ် ကို သတ်ဖြတ် ခဲ့တယ်... သေရွာ ကို အတူတူ ခေါ်သွား မယ်... အခု ကစပြီး တာအို ကို ရှာဖွေ ပြီး တာအို ကို ရရှိခဲ့ပြီ..."

ပေါ့ပါးသော်လည်း ခန့်ညားထည်ဝါသော အသံက မိုင်တစ်ထောင် အကွာအဝေးရှိ လေဟာနယ်ကို တုန်ခါသွားစေပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ကြားတွင် လွှမ်းခြုံသွားသည်။ လူသားမျိုးနွယ် ဖြစ်စေ မိစ္ဆာမျိုးနွယ် ဖြစ်စေ ကျီချန်တောက်၏ ဤ နောက်ဆုံး နှုတ်ဆက်စကားကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ရလေသည်။

စကားသံ အဆုံးတွင် ကျီချန်တောက်က ခန္ဓာကိုယ်ကို မတ်မတ် ထားလိုက်ပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို တောင့်ခံ ထားသည့် အလား ပင်ဖြစ်သည်။ လက်ဖဝါး အတွင်းတွင် ရွှေရောင် လျှပ်စီး အလင်းတန်းများ ပါဝင်နေပြီး အလင်းတန်း တစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ဖိနှိပ် ခံထားရသော နွားမိစ္ဆာဧကရာဇ် နှင့် အတူ ထျန်းယွမ် အတွင်းသို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်စာ အချိန်တိုလေး ကြာပြီးနောက် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ မူလက ဖျက်ဆီး ခံထားရသော လေဟာနယ် က လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ကုစား လာပြီး ထျန်းယွမ် ၏ အတားအဆီး က စွမ်းအား တစ်ခုခု ရရှိသွားသည့် အလား အခြေခံ အုတ်မြစ်များ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ပြည့်ဝ လာကာ အမြင့်ဆုံးသော ဖိနှိပ်မှု က အရပ်လေးမျက်နှာ သို့ လွှမ်းခြုံသွားတော့၏။ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး တွင် နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ရပ်တည် လာပြီး ဝိညာဉ်နယ်မြေ နှင့် မိစ္ဆာနယ်မြေ ကို တိုက်ရိုက် ဖြတ်တောက် တားဆီး လိုက်တော့သည်။