အခန်း ၅၃၀

အခန်း ၅၃၀ အရှေ့ဘက်မှ ဓားတစ်လက် ရောက်ရှိလာခြင်း

ကျီချန်တောက် ကျဆုံးသွားခြင်းက ကြည်လင်နေသော ကောင်းကင်တွင် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သည့်အလား လူ့လောကတစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ ဤသတင်းကို ကြားသိရသူတိုင်း၊ ကျီချန်တောက်၏ အဆင့်အတန်းကို နားလည်သူတိုင်း ကောင်းကင်ကြီး ပြောင်းလဲတော့မည်ကို ရှင်းလင်းစွာ သိရှိကြ၏။

အခြားအကြောင်းရင်း မရှိချေ။

ကျီချန်တောက်၏ အရေးပါမှုက အရမ်းကို မြင့်မားလွန်းနေသောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။ နဂါးပလ္လင်ပေါ်ရှိ ဧကရာဇ်ထက်ပင် ပို၍ အရေးပါသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေလေသည်။

ကျီဝမ်ဟောင် မရှိလျှင် တာ့ကျိုး နိုင်ငံတော်က ဧကရာဇ်အသစ်ကို တင်မြှောက်၍ ရသေးသော်လည်း ကျီချန်တောက် သာ မရှိပါက မည်မျှပင် ရှာဖွေစေကာမူ လောကကြီး တစ်ခုလုံးတွင် ဒုတိယမြောက် ကျီချန်တောက်ကို ရှာတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ သူ ရှိနေခြင်းကြောင့်သာ လောကကြီးတွင် ပရမ်းပတာ အခြေအနေများ ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း ယေဘုယျ ငြိမ်းချမ်းမှုကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့ခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

အရင်က တောင်ပိုင်းနယ်စပ် စစ်ပွဲကြီးတွင် နှစ်ဖက်စလုံးက စစ်သည် သိန်းပေါင်းများစွာနှင့် ရှန်ရှန်းအဆင့် မဟာသိုင်းသခင်ကြီး ဆယ်ပါးကျော်ကို ခေါ်ယူ စုဆောင်းခဲ့သော်လည်း အစမှ အဆုံးတိုင် အစစ်အမှန် သိုင်းသူတော်စင် စစ်ပွဲကြီး ပေါက်ကွဲထွက်လာခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ဘာကြောင့်နည်း ဟုဆိုလျှင် အရင်က သိုင်းသူတော်စင် သဘောတူညီချက်၏ ကန့်သတ်ချက်ကြောင့် မဟုတ်ပေ။

အမှန်တကယ်တော့ ထို သိုင်းသူတော်စင် သဘောတူညီချက် ဆိုသည်မှာ လူတိုင်း၏ အမြင်တွင် ဘာမှ မဟုတ်သော်လည်း ကျီချန်တောက် ရှိနေခြင်းကြောင့်သာ ဤ သဘောတူညီချက်က ဝူစုန်းနတ်ဘုရားကျောင်းကို ထိရောက်စွာ ကန့်သတ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက တောင်ပိုင်းနယ်စပ် လှုပ်ရှားလာချိန်တွင် ကျီချန်တောက် ကိုယ်တိုင် တောင်ပိုင်းနယ်စပ်သို့ တစ်ခေါက် သွားရောက်ခဲ့လေသည်။ ထိုအချိန်မှ စတင်၍ ဝူစုန်းနတ်ဘုရားကျောင်းက ကျီချန်တောက် မည်သည့် အဆင့်အတန်းတွင် ရှိနေသနည်း ဆိုသည်ကို နားလည်သွားခဲ့ကြ၏။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာသည်အထိ သဘောတူညီချက်၏ ကန့်သတ်ချက်ကို မချိုးဖောက်ရဲ ခဲ့ကြချေ။

ချင်းထျန်းမိစ္ဆာဂိုဏ်း နှင့် မြောက်ပိုင်း လူရိုင်း ဝမ်ထင် တို့ကလည်း အလားတူပင် ဖြစ်သည်။

ချင်းထျန်းမိစ္ဆာဂိုဏ်း က အလယ်ပိုင်း လွင်ပြင်တွင် အကြိမ်ကြိမ် အဓိကရုဏ်းများ ဖန်တီးခဲ့သော်လည်း သေချာ ကြည့်ရှုမည် ဆိုပါက အင်ပါယာ နန်းတော်ကို ရင်ဆိုင်ရန် ကြီးမားသော ပုန်ကန်မှုကြီးများ အခြေခံအားဖြင့် မရှိခဲ့ကြောင်းကို တွေ့ရှိနိုင်ပေသည်။ အထွတ်အထိပ် သိုင်းသူတော်စင် စာရင်း၏ ထိပ်ဆုံး အဆင့်များတွင် ပါဝင်သော ချင်းထျန်းမိစ္ဆာဂိုဏ်း ဂိုဏ်းချုပ် ပင်လျှင် တစ်ကြိမ်မျှ ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ မထွက်ပေါ်ရဲခဲ့သည်မှာ ကျီချန်တောက် ကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။

မြောက်ပိုင်း လူရိုင်း ဝမ်ထင် က အရင်က နယ်စပ်ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး ချင်းထျန်းမိစ္ဆာဂိုဏ်း ၏ အကူအညီဖြင့် အလယ်ပိုင်း လွင်ပြင်၏ နယ်မြေ မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာကို သိမ်းပိုက်ခဲ့ကာ မြောက်ပိုင်း နယ်စပ်ကို ဖောက်ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်မှာလည်း ကျီချန်တောက် ရှိနေခြင်းကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။ ဤအရာက မြောက်ပိုင်း လူရိုင်း ဝမ်ထင် ကို နောက်ဆုတ်သွားစေရန် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးနိုင်ခဲ့လေသည်။

အထင်ရှားဆုံး ကတော့ ဗုဒ္ဓဘာသာ ပင်ဖြစ်သည်။

ယခုလက်ရှိ လောကတွင် တာ့လေ့ယင် ဘုန်းကြီးကျောင်း က လောက၏ နံပါတ်တစ် နတ်အဆင့် ဂိုဏ်းကြီး အဖြစ် ရပ်တည်နေပြီး ၎င်း၏ စွမ်းအား နှင့် အခြေခံ အုတ်မြစ် က သာမန် လူများ စိတ်ကူးနိုင်သည်ထက် အများကြီး သာလွန်နေပေသည်။ ဗောဓိသတ် အဆင့် စွမ်းအားရှင် ပင်လျှင် တစ်ပါးတည်း မဟုတ်ချေ။ ကျန်းချဲ့ က ကြီးမားသော ပြစ်မှုကို ကျူးလွန်ကာ ထျန်းလုံ ဘုန်းကြီးကျောင်း ကို ဖျက်ဆီးခဲ့ပြီးနောက် ဘာကြောင့် အန္တရာယ်ကင်း နေခဲ့သနည်း။

ဗုဒ္ဓဘာသာ က သတ္တဝါများကို သနားကြင်နာပြီး ခွင့်လွှတ် သဘောထား ကြီးသောကြောင့် မဟုတ်ချေ။

အမှန်တကယ်တော့ အရင်က ဤကဲ့သို့သော ဖြစ်ရပ်မျိုး ရှိခဲ့ဖူးပြီး နောက်ဆုံး ရလဒ် မှာ တာ့လေ့ယင် ဘုန်းကြီးကျောင်း က ဗောဓိသတ် တစ်ပါး ကို တိုက်ရိုက် စေလွှတ်ကာ ဗုဒ္ဓဘာသာ ကို ဆန့်ကျင်ရဲသူများ အားလုံးကို သတ်ဖြတ်ပစ်ခဲ့ခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။ ဤအရာကသာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာသည်အထိ ဗုဒ္ဓဘာသာ ၏ အမြင့်ဆုံး ခန့်ညား ထည်ဝါမှုကို အာမခံပေးနိုင်ခဲ့လေသည်။ သို့သော် ဤသို့ ဖြစ်နေလျှင်တောင် ဗုဒ္ဓဘာသာ က ကျီချန်တောက် နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် မတိုက်ခိုက်ရဲခဲ့ဘဲ ယာယီ သည်းခံ ကာ ကျီချန်တောက် ကို ထျန်းယွမ် သို့ ရောက်ရှိသွားအောင် အကြံအစည်များ ဖြင့် အတင်းအကျပ် တွန်းပို့ခဲ့ရသည်။

အလယ်ပိုင်း လွင်ပြင် အတွင်းတွင် ဖြစ်လေသည်။ သြဇာခံ မိသားစုကြီး ခြောက်ခု နှင့် ထိပ်တန်း အင်အားစု ဆယ်ခုကျော် တို့ကလည်း အင်ပါယာ နန်းတော် ကိုသာ ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ကြခြင်း မဟုတ်ဘဲ နက်နဲ ဆန်းကြယ်သော ခေါက်ရှန်းနတ်မင်းကြီး ကျီချန်တောက် ကို ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ကြခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ကျီချန်တောက် ကျဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ဤသတင်းကို ကြားသိရသူတိုင်း လောကကြီး မကြာမီ ပရမ်းပတာ ဖြစ်တော့မည်ကို သိရှိထားကြသည်။ ကျီချန်တောက် ၏ သေဆုံးမှု က အင်ပါယာ နန်းတော် ကိုသာ တုန်လှုပ်သွားစေသည် မဟုတ်ဘဲ အလယ်ပိုင်း လွင်ပြင် တစ်ခုလုံး၊ ဝိညာဉ်နယ်မြေ တစ်ခုလုံး နှင့် လောက တစ်ခုလုံး ကိုပါ တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။ သူ၏ ကျဆုံးမှု က လောက၏ ပရမ်းပတာ အခြေအနေများ အပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိမည် ဖြစ်၏။

သတင်းများ က ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်နှင့်အမျှ လောကကြီး၏ တုန်လှုပ်မှု ကလည်း ပို၍ သိသာ ထင်ရှားလာတော့သည်။ ဤအချက်ကို နားလည်ထားသောကြောင့် ပင် ယွမ်ခန် ဧကရာဇ် ကျီဝမ်ဟောင် က ကျီချန်တောက် ၏ သေဆုံးမှု သတင်းကို ကြားပြီးနောက် လိပ်ပြာလွင့်မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်လေသည်။ အရာအားလုံး က ကျီချန်တောက် မရှိပါက သူ က ယခုလက်ရှိ လောက အခြေအနေကို မထိန်းချုပ်နိုင်သောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။

ဤသို့ ဖြစ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စစ်မီးလျှံများ အရပ်လေးမျက်နှာတွင် တောက်လောင်လာမည့် အခြေအနေ က လျင်မြန်စွာ စတင်လာတော့မည် ဖြစ်၏။

အနောက်မြောက်ပိုင်း ပြည်နယ်များ။

တာ့လေ့ယင် ဘုန်းကြီးကျောင်း။

အလင်းတန်းများ လင်းလက်နေသော ရွှေတောင်ကြီး တစ်ခု က ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ကြားတွင် မတ်မတ်ရပ်တည်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင် မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာ အတွင်း အမြင့်ဆုံး တောင်တန်းကြီး ဖြစ်ကာ အနောက်မြောက်ပိုင်း ပြည်နယ်များရှိ မရေမတွက်နိုင်သော ပြည်သူများ၏ ရင်ထဲမှ ဗုဒ္ဓဘာသာ ၏ မြင့်မြတ်သော နေရာ တစ်ခု ပင်ဖြစ်သည်။

ရွှေတောင်ကြီး အပေါ်တွင် ဗုဒ္ဓ တရားတော် ရွတ်ဆိုသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေ၏။

ကြားသိရသူတိုင်း သနားကြင်နာသော စိတ်များ မဖြစ်ပေါ်လာသူ မရှိကြချေ။ အကယ်၍ ကောင်းကင်ယံ မှနေ၍ ငုံ့ကြည့်မည် ဆိုပါက ရွှေတောင်ကြီး ၏ အောက်ခြေတွင် မရေမတွက်နိုင်သော သဒ္ဒါတရား ကြည်ညိုသူ များ က ရွှေတောင်ကြီး အပေါ်ရှိ ဗုဒ္ဓဘာသာ ၏ မြင့်မြတ်သော နေရာ သို့ ဒူးထောက် ဆုတောင်းနေကြသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

သို့သော် ရွှေတောင်ကြီး အပေါ်တွင်တော့ အလွန် ပျော်ရွှင် ချမ်းမြေ့ဖွယ် ကောင်းသော မြင်ကွင်း တစ်ခု ဖြစ်နေလေသည်။ ဘုန်းကြီး အချို့ က အောက်ဘက်ရှိ သဒ္ဒါတရား ကြည်ညိုသူ များကို ကစားစရာ အလား လှမ်းကြည့်နေကြပြီး ကံကြမ္မာ ကို ထိန်းချုပ်ခံထားရသော ပုရွက်ဆိတ် တစ်စုကို ကြည့်နေသည့် အလား အထက်စီးမှ ဆက်ဆံနေကြသည်ကို ပင် မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

ရွှေတောင်ကြီး ၏ အထွတ်အထိပ် တွင် ဖြစ်လေသည်။

ရှေးကျသော ဘုန်းကြီး ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခန္ဓာကိုယ် ပိန်လှီနေသော တာ့လေ့ယင် ဘုန်းကြီးကျောင်း ၏ ဗောဓိသတ် လေးပါး အနက် ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သော ရန်ချန် ဘုန်းကြီး နှင့် တောက်ပသော သင်္ကန်းကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ရွှီမီလဲ့ ဗောဓိသတ် တို့ က ယခုတိုင် စစ်တုရင် ကစားနေကြဆဲ ပင်ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ အခြေအနေ က လုံးဝ ရှင်းလင်း သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ရန်ချန် ဗောဓိသတ် က အသာစီး ရနေပြီး ကြီးမားသော အရှိန်အဟုန် ဖြင့် ဖိနှိပ်ကာ ရွှီမီလဲ့ ဗောဓိသတ် ကို လမ်းပိတ် သွားသည့် အခြေအနေ သို့ အတင်းအကျပ် ရောက်ရှိသွားစေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ရွှီမီလဲ့ ဗောဓိသတ် က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ထဲရှိ စစ်တုရင် ခုံကို ချထားလိုက်သည်။

"ဗောဓိသတ် ရဲ့ လှုပ်ရှားမှု တိုင်း က ကြီးမားတဲ့ အရှိန်အဟုန် တွေကို လှုံ့ဆော် ပြီး ဘုန်းကြီး ကို ဝိုင်းရံ ပိတ်ဆို့ ထားတယ်... အခု လမ်းပိတ် သွားပြီ ဆိုတော့ ဆက်ပြီး ကစား နေရင်တောင်... ဗောဓိသတ် ရဲ့ စစ်တုရင် ရုပ် အနည်းငယ် ကို စားနိုင်ကောင်း စားနိုင်ပါလိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ ကြီးမားတဲ့ အခြေအနေ ကို ပြောင်းလဲ လို့ မရပါဘူး... ဘုန်းကြီး ရှုံးသွားပါပြီ"

ရွှီမီလဲ့ ဗောဓိသတ် က တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်ခြင်း က ယခုလက်ရှိ လောက၏ အခြေအနေ ကြီးကို တင်စား နေသည့် အလား ပင်ဖြစ်သည်။

"လောက ကြီး က စစ်တုရင် ခုံ တစ်ခု လိုပါပဲ... လူတိုင်း က စစ်တုရင် ရုပ် တွေ ပါပဲ... အဲဒီ ထဲက ဟာကွက် တွေကို ရှာတွေ့ နိုင်သရွေ့ သဘာဝကျကျ အမြဲတမ်း နိုင်မှာပါပဲ" ရန်ချန် ဗောဓိသတ် က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးလိုက်ပြီး ပြုံးနေသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် နက်နဲသော အဓိပ္ပာယ် အချို့ ဖုံးကွယ်ထားပုံ ရပေသည်။

"ကိုယ်တော် ရှုံးသွားပါပြီ"

ရွှီမီလဲ့ ဗောဓိသတ် က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်၏။

"ထျန်းယွမ် ကနေ သတင်း ရောက်လာတယ်... ကျီချန်တောက် က တာ့ကျိုး နိုင်ငံတော် ရဲ့ ကံတရား ကို ငှားရမ်း အသုံးပြု ပြီး မိစ္ဆာသူတော်စင် ဆယ်ပါး... မိစ္ဆာဧကရာဇ် သုံးပါး ကို ခုတ်ပိုင်း သတ်ဖြတ် ခဲ့တယ်... နောက်ဆုံး မှာ ခွန်အား ကုန်ခန်း ပြီး သေဆုံး သွားကာ ထျန်းယွမ် မှာ ခန္ဓာကိုယ် ကို ပူဇော် သွားခဲ့ပြီ တဲ့..." ရန်ချန် ဗောဓိသတ်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

ရွှီမီလဲ့ ဗောဓိသတ် က ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သေချာပေါက် သူက ကျီချန်တောက် အစွမ်းထက် ကြောင်းကို သိရှိထားသော်လည်း ဤမျှ အစွမ်းထက် လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

မိစ္ဆာသူတော်စင် ဆယ်ပါး... မိစ္ဆာဧကရာဇ် သုံးပါး။ ဤသည်မှာ မည်သည့် သဘောတရား နည်း။

ထိုသူများ က သိုင်းသူတော်စင် စွမ်းအားရှင် ဆယ်ပါးကျော် ပင်ဖြစ်သည်။ ကျီချန်တောက် က တစ်ယောက်တည်း အင်အားဖြင့် လူများစွာကို ရင်ဆိုင်ကာ ဤကဲ့သို့သော နတ်ဘုရား အစွမ်းများ ရှိနေသေးသည် ဆိုရာ ရန်ချန် ဗောဓိသတ် က သူ့အပေါ် အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့ နေခဲ့သည်မှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ချေ။ ကျီချန်တောက် မသေသရွေ့ သူ က ဗုဒ္ဓ နိုင်ငံတော် မှ ခြေတစ်လှမ်း ပင် မထွက်ရဲ ခဲ့ခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

"ခေါက်ရှန်းနတ်မင်းကြီး နဲ့ တကယ်ကို ထိုက်တန် ပါပေတယ်" အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ် နေပြီးနောက် ရွှီမီလဲ့ ဗောဓိသတ် က လေးနက်သော အသံဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

"ဒီ လူ သေသွားပြီ ဆိုတော့ နောက်ဆက်တွဲ အနေနဲ့ အရင် က အကြံအစည် အတိုင်း ပြင်ဆင် လိုက်ကြရအောင်" ဟု ရန်ချန် ဗောဓိသတ် က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

ရွှီမီလဲ့ ဗောဓိသတ် က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ဗောဓိသတ် စိတ်ချပါ... ဘုန်းကြီး က ကျန်းချဲ့ ကို သေချာပေါက် သိမ်းသွင်း ပြီး အင်ပါယာ နန်းတော် ကို ဝင်ရောက် နိုင်အောင် လုပ်ဆောင် ပါ့မယ်"

ဗုဒ္ဓဘာသာ က အမြဲတမ်း လောကတွင် တရား ဟောကြားရန် တာဝန်ယူ ထားပြီး ယခုအခါ ဂိုဏ်းခွဲ များကို အလယ်ပိုင်း လွင်ပြင် ၏ ပြည်နယ် ဆယ့်နှစ်ခု တွင် ဖြန့်ကြက် ထားနိုင်ခဲ့သော်လည်း ကျီချန်တောက် ရှိနေခြင်းကြောင့် ဗုဒ္ဓဘာသာ က ဖိနှိပ် ခံထားခဲ့ရသည်။ နှစ်ပေါင်း တစ်ရာ နီးပါး အတွင်း အခြေခံအားဖြင့် မည်သည့် တိုးတက်မှု မျှ မရှိခဲ့ချေ။ ယခုအခါ ကျီချန်တောက် သေဆုံး သွားပြီ ဖြစ်ရာ အင်ပါယာ နန်းတော် တွင် အခြေခံ အုတ်မြစ် အချို့ ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း ဗုဒ္ဓဘာသာ က လုံးဝ မကြောက်ရွံ့ တော့ချေ။

ကျန်းချဲ့ နှင့် ပတ်သက်၍ ကတော့ အမှန်တကယ်ပင် ပြဿနာ တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူ က ကြီးထွား မလာသေးချေ။ ရွှီမီလဲ့ က သူ ကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားမည် ဆိုပါက အခြေခံအားဖြင့် မည်သည့် အပြောင်းအလဲ မျှ ရှိလာမည် မဟုတ်ဟု ထင်မြင်ထားလေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ ကလည်း ဗောဓိသတ် တတိယ အဆင့်တွင် ရှိပြီး လောကနတ်ဘုရား များနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ ရသော တည်ရှိမှု တစ်ခု ပင်ဖြစ်သည်။ ကျီချန်တောက် ကို အများကြီး မမီသော်လည်း ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ကြားတွင် မာနကြီးစွာ ရပ်တည်နိုင်သော တည်ရှိမှု တစ်ခု လုံးဝ ဖြစ်ပေသည်။

"ကောင်းပြီ"

ရန်ချန် ဗောဓိသတ် က မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများ ဖြင့် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်၏။

"ဘုန်းကြီး ခွင့်ပြု ပါဦး"

ရွှီမီလဲ့ ဗောဓိသတ် က မတ်တတ်ရပ် ကာ လက်အုပ်ချီ လိုက်ပြီးနောက် နောက်လှည့်၍ ဤနေရာမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ စတင် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး လေဟာနယ် အတွင်းမှနေ၍ ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် မှာပင် ရုတ်တရက် ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။ တစ်ခုခုကို အာရုံခံ မိလိုက်သည့် အလား ပင်ဖြစ်သည်။ အလားတူပင် အနည်းငယ်စောသော အချိန်က ပြုံးနေသော ရန်ချန် ဗောဓိသတ် က ယခုအခါ မျက်နှာထား အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ခေါင်းကို ရုတ်တရက် မော့ကာ တာ့လေ့ယင် ဘုန်းကြီးကျောင်း ၏ အပြင်ဘက် သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

လေဟာနယ် အထက်တွင် ဖြစ်လေသည်။

မူလက မိုင်တစ်သောင်း အထိ ကြည်လင် နေသော ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး တွင် ရုတ်တရက် နဂါးဟိန်းသံ နှင့် တူညီသော ဓားမြည်သံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ထို့နောက် လေဟာနယ် က တိုက်ရိုက် စုတ်ပြဲ သွားကာ ရွှေရောင် ရှေးဟောင်း ဓားရှည် တစ်လက် က ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ကြားတွင် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ၎င်း၏ အပေါ်တွင် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး နတ်ဘုရား မှော်စာလုံး များ ထိုးချုပ် ထားပြီး အမြင့်ဆုံးသော မြင့်မြတ်သည့် ခန့်ညား ထည်ဝါမှု တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားလေသည်။

ကောင်းကင်သားတော် ဓား ပင်ဖြစ်သည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း တာ့လေ့ယင် ဘုန်းကြီးကျောင်း မှ ဘုန်းကြီး များ အားလုံးက ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ကြားရှိ အပြောင်းအလဲ ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး အံ့အားသင့် ထိတ်လန့် ခြင်း မရှိသူ မရှိကြချေ။ ရန်ချန် ဘုန်းကြီး က အရင်က တည်ငြိမ်မှု များကို ဆုံးရှုံးသွားပြီး မျက်နှာထား က အလွန် လေးနက် တည်ကြည် သွားကာ အကြည့်များ က လေဟာနယ် အတွင်းရှိ ထို ကောင်းကင်သားတော် ဓား အပေါ်သို့ တည့်တည့် စူးစိုက် ကြည့်နေလေသည်။

ဘေးရှိ ရွှီမီလဲ့ ဗောဓိသတ် ကတော့ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်တော့၏။

"ဒါ... ကောင်းကင်သားတော် ဓား လား... သူ... သူ က ဘယ်လို လုပ်ပြီး ဒီ နေရာ ကို ရောက်နေတာလဲ"

ထျန်းယွမ်မြို့ တွင် ရှိနေသင့်သော ကောင်းကင်သားတော် ဓား က တာ့လေ့ယင် ဘုန်းကြီးကျောင်း ၏ အပြင်ဘက်တွင် ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။ အချိန် အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်း နေခဲ့သည့် အလား ပင်ဖြစ်ပြီး အရှိန်အဝါ က သူနှင့် ရန်ချန် ဘုန်းကြီး ကို သော့ခတ် ထားလေသည်။ သူတို့ က တာ့လေ့ယင် ဘုန်းကြီးကျောင်း မှ ခြေတစ်လှမ်း ပင် ထွက်ရဲ သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ကြားတွင် တွဲလောင်း ကျနေသော ကောင်းကင်သားတော် ဓား က မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ကျဆင်းလာမည် ဖြစ်၏။ ဤအရာ ကလည်း သူ အနည်းငယ်စောသော အချိန်က ခြေလှမ်း ရပ်တန့် သွားရခြင်း ၏ အကြောင်းရင်း ပင်ဖြစ်သည်။ တာ့လေ့ယင် ဘုန်းကြီးကျောင်း မှ ထွက်ခွာမည့် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း လျှို့ဝှက် ထက်မြက်သော အရှိန်အဝါ တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။

"ကြည့်ရတာ ဒီ ခေါက်ရှန်းနတ်မင်းကြီး က ဗုဒ္ဓဘာသာ ကို လျစ်လျူရှု ထားတာ မဟုတ်ဘဲ ငါတို့ အတွက် နယ်မြေ ကို အတားအဆီး အဖြစ် ပြောင်းလဲ ဖို့ ဓားတစ်ချက် ချန်ရစ် ခဲ့တာပဲ" ရန်ချန် ဘုန်းကြီး က တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ကျီချန်တောက် ၏ အကြံအစည် ကို မြင်တွေ့သွားတော့သည်။ သေချာပေါက် သူ သေဆုံးသွားပြီးနောက် တာ့လေ့ယင် ဘုန်းကြီးကျောင်း ဘက်က လှုပ်ရှား လာမည်ကို ကာကွယ် နေခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

"ရဲတင်း လိုက်တာ" မူလက ပြုံးနေသော ရွှီမီလဲ့ ဗောဓိသတ် ၏ မျက်နှာထား က လေးနက် သွားပြီး အလွန် ကြီးမားသော ဖိနှိပ်မှု ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။ သူ က ကျီချန်တောက် နှင့် အတူ သိုင်းသူတော်စင် တတိယ အဆင့်တွင် ရှိသော တည်ရှိမှု တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း နှစ်ဖက်စလုံး ၏ စွမ်းအား က အခြေခံအားဖြင့် အဆင့်အတန်း တစ်ခုတည်း တွင် မရှိချေ။ ဗောဓိသတ် များ ၏ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သော ရန်ချန် ဗောဓိသတ် ပင်လျှင် သူ့အပေါ် အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့ နေရသည် မဟုတ်ပါလား။

ရန်ချန် ဘုန်းကြီး ၏ မျက်လုံး နှစ်လုံး က လေဟာနယ်ကို ဖောက်ထွင်း ကာ ကောင်းကင်သားတော် ဓား အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး မပီဝေဝါ ဖြစ်သွားစဉ် အတွင်း ကျီချန်တောက် နှင့် အလွန် တူညီသော မပီဝေဝါ ပုံရိပ် တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရကာ သူ့ကို လည်း စူးစိုက်ကြည့်နေသည့် အလား ပင်ဖြစ်လေသည်။

"ဗောဓိသတ်... ငါတို့ နှစ်ယောက် ပူးပေါင်း မယ် ဆိုရင် ဒီ ဓား ကို တားဆီး နိုင်မလား" ရွှီမီလဲ့ ဗောဓိသတ် က လေးနက်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ အကယ်၍ ဓားတစ်လက် ၏ ခြောက်လှန့်မှု ကြောင့် တာ့လေ့ယင် ဘုန်းကြီးကျောင်း မှ မထွက်ရဲဘူး ဆိုလျှင် ထိုအရာက လုံးဝ အရှက်ရစရာ ကောင်းသော ကိစ္စ တစ်ခု ပင်ဖြစ်သည်။

"တားဆီး နိုင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ လိုအပ် လား" ဟု ဆိုသည်။

"ဟင်"

ရွှီမီလဲ့ ဗောဓိသတ် က ဘေးရှိ ရန်ချန် ဗောဓိသတ် ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်ခဏမျှ မှင်သက်သွားတော့သည်။

ရန်ချန် ဘုန်းကြီး က ဘာကိုမှ ရှင်းပြ နေခြင်း မရှိချေ။ လောက ၏ နံပါတ် နှစ် ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ပြီး ကျီချန်တောက် ၏ အောက်တွင်သာ ရှိသော သူ၏ စွမ်းအား ဖြင့် တစ်ဖက်လူ ၏ ဓားတစ်ချက်ကို လုံးဝ မခုခံ နိုင်ဘူး ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်ချေ။ သို့သော် ထို ကောင်းကင်သားတော် ဓား အပေါ်ရှိ သာမန် မဟုတ်သော စွမ်းအား တစ်ခုကို သူ အာရုံခံ မိလိုက်သောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။ နိုင်ငံတော် ၏ ကံတရား။ ထို့အပြင် နိုင်ငံတော် ၏ ကံတရား စွမ်းအား နှစ်ဆယ် ရာခိုင်နှုန်း ခန့်ကို စုစည်း ထားခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

ဤအရာကို အသုံးပြု ကာ ကျီချန်တောက် ချန်ရစ်ခဲ့သော စွမ်းအား များနှင့် ပေါင်းစပ် လိုက်ပါက သူ့အပေါ် အလွန် ကြီးမားသော ခြိမ်းခြောက်မှု တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေရန် လုံလောက် နေပေသည်။ အကယ်၍ အတင်းအကျပ် ခုခံ မည် ဆိုလျှင်တောင် သေချာပေါက် ဤအရာ ကြောင့် ဒဏ်ရာ ရရှိသွားမည် ဖြစ်ပြီး ဒဏ်ရာ များကို ကုသ ရန် အချိန်ယူ ရမည် ဖြစ်၏။ ဤအရာ က ကျီချန်တောက် ၏ အကြံအစည် ဖြစ်မည်ဟု သူ ထင်မြင် ထားလေသည်။ သူ့ကို ဒဏ်ရာ ရရှိစေရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

"ခေါက်ရှန်းနတ်မင်းကြီး ရဲ့ အကြံအစည် က သာမန် မဟုတ်ဘူး... သေခါနီး အချိန်မှာတောင် ဘုန်းကြီး ကို သတိရ နေသေးတယ်... နှမြောစရာ က... သူ တစ်ချက် မှားယွင်း တွက်ချက် မိသွားတယ်" ရန်ချန် ဘုန်းကြီး က ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ပြီး ရင်ထဲတွင် ကြိုတင် ပြင်ဆင်မှု ရှိထားပုံ ရပေသည်။

"ဘယ် တစ်ချက် လဲ" ရွှီမီလဲ့ ဗောဓိသတ် က နားမလည် နိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။

"ကောင်းကင်သားတော် ဓား က အင်ပါယာ နန်းတော် ရဲ့ နတ်လက်နက် ပဲ... ကျီချန်တောက် ထုတ်ယူ သုံးစွဲ နိုင်သလို ဧကရာဇ် ကလည်း ဒီ ဓား ကို ထုတ်ယူ သုံးစွဲ နိုင်တယ်... ဧကရာဇ် ကို လှုပ်ရှား ဖို့ တောင်းဆို လိုက်ရုံ နဲ့ ဒီ ဓား တစ်ချက် ရဲ့ စွမ်းအား ကို အလိုအလျောက် ပျောက်ကွယ် သွားစေနိုင်တယ်... သူ က ဒါကို အသုံးချ ပြီး ငါတို့ လှုပ်ရှား မယ့် အချိန်ကို တားဆီး ချင်တာပဲ... ဒါပေမဲ့ ဒီ လောက ကြီး က အရမ်း ကျယ်ဝန်း ပြီး ကျန်းချဲ့ ကို ကျဆုံး စေချင်တဲ့ သူ ဘယ်လောက် များများ ရှိနေလဲ ဆိုတာ သူ မသိဘူး... ဗောဓိသတ် နဲ့ ဘုန်းကြီး က အတင်းအကျပ် ခုခံ နေစရာ မလိုပါဘူး... ဗောဓိသတ် ကျာလော့ ကို ဧကရာဇ် ကို သွားရောက် နားချ ဖို့ အမိန့် တစ်ခု ပေးလိုက်ရုံ ပါပဲ... ကျန်းချဲ့ အတွက် ကတော့ နဂါးနိုင်ကိုယ်တော် က လှုပ်ရှား ပြီး တခြား လူတွေ နဲ့ ပူးပေါင်း ကာ ကျန်းချဲ့ ကို ဝိုင်းဝန်း သတ်ဖြတ် လိမ့်မယ်..." ရန်ချန် ဗောဓိသတ် က စကား ပြောပြီးနောက် တာ့လေ့ယင် ဘုန်းကြီးကျောင်း အပြင်ဘက်ရှိ ကောင်းကင်သားတော် ဓား ကို ဆက်လက် ဂရုမစိုက်တော့ချေ။

ဤနေရာတွင် ဗုဒ္ဓဘာသာ ၏ အစီအရင် ကြီး ရှိနေရာ ထို ကောင်းကင်သားတော် ဓား က ဤနေရာ သို့ အခြေခံအားဖြင့် ဝင်ရောက် လာနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ သူ နှင့် ရွှီမီလဲ့ ဗောဓိသတ် တို့ အပြင် မထွက်သရွေ့ ထို ဓားတစ်ချက် က ဘယ်တုန်းကမှ ကျဆင်း လာမည် မဟုတ်ပေ။ ယခုအခါ ကျီချန်တောက် က သေဆုံး သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ သူတို့တွင် အချိန် ဖြုန်းရန် အချိန် အများကြီး ရှိပေသည်။

ရွှီမီလဲ့ ဗောဓိသတ် က တာ့လေ့ယင် ဘုန်းကြီးကျောင်း ၏ အပြင်ဘက် ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်၏။

"ဗောဓိသတ် ရဲ့ အကြံဉာဏ် ကြီး က ကောင်းမွန် လှပါတယ်"

"တကယ်တော့... အခု မင်း အတွက် အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှု က ထျန်းယွမ်မြို့ ထဲမှာ ဆက်နေ ဖို့ပဲ... တိုင်းပြည်ဆရာ ဝမ်ထိုက်ရှီး က မင်း ကို မကူညီ ရင်တောင် လင်းကျန့်တောင် ရှိနေသရွေ့ ဘယ်သူ က မှ ဒီ နေရာ ကို ခြေတစ်လှမ်း တောင် မချရဲ ဘူး... ဒါပေမဲ့ မင်း က ပြန်သွား မယ် ဆိုရင် အန္တရာယ် က မှန်းဆ လို့ မရနိုင်ဘူး..."

ထျန်းယွမ် အပေါ်တွင် ပုံရိပ် နှစ်ခု က လေးနက် တည်ကြည်စွာ ရပ်နေကြပြီး ပုံရိပ် တစ်ခု က ဇာမဏီ ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ကာ ခေါင်းတွင် ကျောက်စိမ်း သရဖူ ဆောင်းထားပြီး ခန့်ညား ထည်ဝါသော အရှိန်အဝါ ဖြာထွက်နေကာ ကျန်းချဲ့ ပင်ဖြစ်သည်။ အခြား လူတစ်ယောက် ကတော့ အဖြူရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ထျန်းယွမ်မြို့ ၏ သိုင်းသူတော်စင် အောက်တွင် နံပါတ်တစ် ဖြစ်သော ဓားမိစ္ဆာ ကျန်းဆန်း ပင်ဖြစ်လေသည်။ ကျန်းချဲ့ က တိုင်းပြည်ဆရာ ဝမ်ထိုက်ရှီး ကို နှုတ်ဆက် ပြီးနောက် ထျန်းယွမ်မြို့ မှ အလောတကြီး ထွက်ခွာသွားခြင်း မရှိဘဲ ခေါက်ရှန်းနတ်မင်းကြီး ကျီချန်တောက် ကို ပူဇော်ရန် အတွက် ပြင်ပလောက စစ်မြေပြင် သို့ အရင်ဆုံး တစ်ခေါက် ရောက်လာခဲ့ခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။ ဓားမိစ္ဆာ ကျန်းဆန်း ကတော့ ကျန်းချဲ့ ကို ဖျောင်းဖျ နေခြင်း ဖြစ်၏။

သူ က ကျန်းချဲ့ ၏ ယခုလက်ရှိ အခြေအနေကို သိရှိထားပြီး အလယ်ပိုင်း လွင်ပြင် သို့ ပြန်သွားပါက သေချာပေါက် ဖိနှိပ် မှုကို ခံရမည် ဖြစ်ရာ ထျန်းယွမ် တွင် ဆက်နေခြင်း ထက် အများကြီး နိမ့်ကျ နေပေသည်။ သူ နှင့် ကျန်းချဲ့ တို့ က မတိုက်ခိုက်ဘဲ မသိကျွမ်း ဆိုသလို ဖြစ်ပြီး သူ့ကို လေးစား အထင်ကြီး စေသော တစ်ဦးတည်းသော အဆင့်တူ လူ တစ်ယောက် အနေဖြင့်... ကျန်းချဲ့ ကဲ့သို့သော ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင် တစ်ဦး ကို မည်သည့် အန္တရာယ် မျှ မကြုံတွေ့ စေချင်ချေ။

သို့သော် ဓားမိစ္ဆာ ကျန်းဆန်း ၏ စေတနာ ကို ကျန်းချဲ့ က အမှန်တကယ် ပင် လက်ခံ ၍ မရနိုင်ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ့တွင် မပြန်မဖြစ် ပြန်ရမည့် အကြောင်းပြချက် ရှိနေသောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။ ဓားမိစ္ဆာ ကျန်းဆန်း ကို ကြည့်ရင်း ကျန်းချဲ့ က ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ခါရမ်းလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် သေချာ ဆုံးဖြတ် ပြီးပါပြီ... အစ်ကို ကျန်း ထပ်ပြီး ဖျောင်းဖျ နေစရာ မလိုတော့ပါဘူး..."

ကျန်းချဲ့ ကို သေချာစွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းဆန်း က သက်ပြင်း တစ်ချက် ချလိုက်ပြီး လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဝိညာဉ် အရက် အိုး အချို့ ကို ထုတ်ယူ လိုက်လေသည်။ သူ က စကား ပြောကောင်းသော စရိုက် မျိုး မဟုတ်ဘဲ ဖျောင်းဖျ နိုင်မည့် စကား များကိုလည်း မပြောဆို တတ်ချေ။

ကျန်းချဲ့ က ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးပြီ ဖြစ်ရာ သူ က ထပ်ပြီး အပို စကားများ ပြောနေမည် မဟုတ်တော့ဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။

"တိုက်ပွဲ မစခင် က မင်း နဲ့ ငါ လောင်းကြေး သဘောတူညီ ချက် တစ်ခု ရှိခဲ့တယ်... ဒီနေ့ တော့ လိုက်နာ ရမယ့် အချိန် ရောက်ပြီ ပေါ့... ဒီ ဝိညာဉ် အရက် ကို နာမည် ပေးမယ် ဆိုရင် သောင်းနှင့်ချီသော မိစ္ဆာ ဝိညာဉ် အရက် လို့ ခေါ်တယ်... ဓားသင်္ချိုင်း ထဲမှာ ဖုံးကွယ် ထားတာ နှစ်ပေါင်း အတော် ကြာခဲ့ပြီ... မရေမတွက်နိုင်တဲ့ သတ်ဖြတ်လိုစိတ် တွေ စွန်းထင်း နေတယ်... သာမန် သိုင်းပညာရှင် တွေ အတွက် ဆိုရင်တော့ ဒီ အရက် က အဆိပ် လိုမျိုး ပဲ... ဒါပေမဲ့ မင်း နဲ့ ငါ့ အတွက် ကတော့ ဒီ အရက် က ပြင်းအား သက်သက် ပဲ ရှိတော့တယ်... မြည်းကြည့် လိုက်ပါ... မင်း ကို နှုတ်ဆက် ပေးလိုက်တယ် လို့ သဘောထား လိုက်ပါ..."

"ကျေးဇူးတင် ပါတယ်..."

ကျန်းချဲ့ က အရက် အိုး ကို လှမ်းယူ လိုက်ပြီး ဓားမိစ္ဆာ ကျန်းဆန်း နှင့် အချင်းချင်း ခွက်ချင်း တိုက်လိုက်ကာ ခေါင်းကို မော့၍ အရက် တစ်ငုံ ကြီး သောက်လိုက်လေသည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းရှိ သွေးချီစွမ်းအင်များ လှိုင်းထန် လာပြီး လှုံ့ဆော်မှု တစ်ခုခု ကို ခံလိုက်ရသည့် အလား ပင်ဖြစ်သည်။

"ဒီ အရက် က အရမ်း ပြင်းတာပဲ..."

"ဟားဟားဟား... စောစော ကပဲ ပြောခဲ့တယ်လေ... ဒီ အရက် က သတ်ဖြတ်လိုစိတ် တွေ နဲ့ ပြုစု ပျိုးထောင် ထားတာ... လောက မှာ နံပါတ်တစ် အပြင်းဆုံး လို့ ပြောရင်တောင် မလွန်ပါဘူး..." ကျန်းဆန်း က ထိုစကား ကို ကြားသောအခါ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ကျန်းချဲ့ ၏ အမူအရာ အတိုင်း လိုက်လုပ်ကာ အရက် တစ်ငုံ ကြီး သောက်လိုက်လေသည်။ အမူအရာ က လွင့်မျော နေပြီး အလွန် သာယာ နေသည့် အလား ပင်ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင် နှင့် မြေကြီး အကြောင်းများ ကို ပြောဆို ကြပြီး စိတ်သဘောထား ချင်း တိုက်ဆိုင် နေကြလေသည်။ ဓားမိစ္ဆာ ကျန်းဆန်း ယူဆောင် လာသော ဝိညာဉ် အရက် အိုး အချို့ က နာရီဝက် နီးပါး အချိန်တိုလေး အတွင်းမှာပင် တစ်ဝက် နီးပါးခန့် သောက်သုံး ပြီးသွားခဲ့ပြီး လူ နှစ်ယောက် စလုံး ၏ မျက်နှာ ပေါ်တွင် မတူညီသော မူးယစ် မှု အချို့ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ သူတို့၏ စွမ်းအား က သာမန် မဟုတ်သော်လည်း သောင်းနှင့်ချီသော မိစ္ဆာ ဝိညာဉ် အရက် ကလည်း သာမန် မဟုတ်ချေ။ တစ်ငုံ သောက်လိုက်ရုံ ဖြင့် သွေးချီစွမ်းအင် များကို ပေါက်ကွဲထွက် လာစေနိုင်ပြီး ဆက်တိုက် အရက် အိုး အချို့ သောက်လိုက်မည် ဆိုပါက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ် ဖြင့် ရှန်ရှန်းအဆင့် တွင် ရှိသော စွမ်းအားရှင် များကိုပင် မူးယစ် သွားစေရန် လုံလောက် နေပေသည်။

"ဝေါ့..."

ကျန်းဆန်း က လေချဉ် ရှည်ကြီး တစ်ချက် တက်လိုက်ပြီးနောက် လေပူ တစ်ချက်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ကာ အဝေးဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

"ကောင်းကင် က မြင့်ပြီး လမ်း က ရှည်လျား တယ်... မင်း သွားမယ့် အချိန် ကျရင် ငါ လိုက်မပို့ တော့ဘူး... ဒီ သောင်းနှင့်ချီသော မိစ္ဆာ ဝိညာဉ် အရက် အိုး အချို့ ကို မင်း သိမ်းထား ပြီး မြည်းကြည့် လိုက်ပါ... နောင်တစ်ချိန် ကျရင် မင်း နဲ့ ငါ အသီးသီး ကျင့်ကြံ ကြပြီး သိုင်းသူတော်စင် အဆင့် ကျရင် ပြန်တွေ့ ကြတာပေါ့..."

ပြောပြီးနောက် ကျန်းဆန်း က လက်ကို ဝှေ့ယမ်း လိုက်ပြီး ပုံရိပ် က တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာ သွားတော့သည်။

ကျန်းချဲ့ က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ပြန်တွေ့ ကြတာပေါ့…”