အခန်း ၁၅၆၆

အခန်း (၁၅၆၆) ကောင်းကင်ယံတိုင် ပြည့်လျှံသွားသည့် သတ်ဖြတ်လိုသည့်ဆန္ဒ။

"ဂျူနီယာ ညီငယ်ချင်၊ ဒါက မင်းအပြစ်ပဲ။ ငါတို့က ငါတို့ရဲ့ညီငယ်ကို ငါတို့ရဲ့ နှလုံးသား အောက်ခြေကနေ ချီးမွမ်းကြတာပါ။ ငါတို့က မြှောက်ပင့်ပြောဆိုနေတာ မဟုတ်ဘူး။" ယုထန်းနူက ချက်ချင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"မှန်တယ်။ ညီမငယ်က နဂိုကတကည်းက လှတယ်လေ။ ငါတို့ပြောတာက အမှန်တရားပဲ" လျှိုဖန်းဟွာက နောက်ကနေ အထိုက်အလျောက် လိုက်ပါပြောဆိုရင်း ချင်ယွင်ကို အထင်အမြင်သေးစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ချင်ယွင်သည် ကူကယ်ရာမဲ့ ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ကြမ်းတမ်းသည့် တစ်ကွက်ကို တိုက်ရိုက် လှုပ်ရှားလိုက်သည် "သူမ ဘယ်လောက်ပဲ လှနေပါစေ, သူက ကျွန်တော့်မိန်းမပဲ"။

ထိုစကားများ ပြောပြီးသည်နှင့် ယုထန်းနူနှင့် လျှိုဖန်းဟွာတို့သည် လက်မြှောက်ကာ အရှုံးပေးလိုက်ပြီး အခြားမည်သည့်စကားမှ မပြောသလောက်ပင်။

တစ်ဖက်မှ ကျိုးလင်သည် သူမပါးစပ်ကိုအုပ်ပြီး မရပ်မနား ရယ်မောလိုက်သည်။ သူတို့ သုံးယောက်သည် အခုအချိန်အထိ တလမ်းလုံး ရန်ဖြစ်နေကြသော်လည်း, ဤအရာက ချင်ယွင်တို့၏ ယုထန်းနူနှင့် လျှိုဖန်းဟွာတို့ကြား ဆက်ဆံရေးကို တိုးမြင့်လာစေသည်ကို သူမ သိပါသည်။ သူမသည် အမှန်တကယ် ခွဲခြားဆက်ဆံလိုသည့် အတွေးမျိုး မရှိခဲ့ပါ။

ဤနယ်ပယ်ဤအဆင့်တွင်၊ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အလှတရားသည် အခြေခံအားဖြင့် သွေးဆောင်ခံရမည် မဟုတ်ပေ။ လူတစ်ယောက်၏ အသွင်အပြင်ထဲ နက်ရှိုင်းသည့် စိတ်ခံစားချက်တွေ လောင်းထည့်မထားဘူးဆိုရင် စိတ်က အလိုအလျောက် ပြောင်းလဲသွား နိုင်ပါသည်။

"ကဲ စီနီယာ အစ်ကိုနှစ်ယောက် သွားရအောင်၊ အစ်ကို့ကို သွားတွေ့ဖို့ ခေါ်သွားပေးမယ်။" ကျိုးလင်က ယုထန်းနူနှင့် လျှိုဖန်းဟွာတို့ကို ပြောလိုက်သည်။

ယုထန်းနူနှင့် လျှိုဖန်းဟွာ နှစ်ယောက်စလုံး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် ကျိုးလင်သည် ချင်ယွင်ကို ဆွဲခေါ်ကာ ယုထန်းနူနှင့် အခြားသူများကို လွင့်မျောနှင်းမြို့တော်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

လွင့်မျောနှင်းမြို့တော်၏ မြို့သခင်စံအိမ်သည် လွင့်မျောနှင်းမြို့တော်၏ ကောင်းကင်ဘုံ မြူနှင်းစံအိမ်တွင် တည်ရှိသည်။ စံအိမ်သည် ဇိမ်ခံအိမ်မဟုတ်သော်လည်း ဂန္တဝင် မြောက်ပြီး လက်ရာမြောက်လှသည်ဟု ယူဆနိုင်ပါသည်။

ကျိုးယွမ်သည် ကျိုးလင်၏ အသံဖြင့်သတင်းပေးမှုကို လက်ခံရရှိပြီး ဖြစ်သည်။ သူသည် စံအိမ်ကြီး အဝင်ဝမှာ စောင့်နေတာ ကြာမြင့်လှပြီ။ ချင်ယွင်နှင့် အခြားလူများ ဤနေရာသို့ ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူက ချက်ချင်းပင် ပြုံးပြကာ ကြိုဆိုလိုက်သည်။

လေဟာနယ်နှင့်အချိန်နတ်ဘုရားနန်းတော်မှ ယုထန်းနူနှင့် လျှိုဖန်းဟွာတို့၏ အဆင့်တန်း ကို မဆိုထားနှင့် ၎င်းတို့၏ ကျင့်ကြံမှုကပင် ကျိုးယွမ်ကို အာရုံစိုက်ရစေရန် လုံလောက်ပါ သည်။

လွင့်မျောနှင်းမြို့တော်သည် မြင့်မြတ်သော ကောင်းကင်ဘုံနတ်ဘုရားနန်းတော်နှင့် သက်ဆိုင်သော်လည်း၊ လေဟာနယ်နှင့်အချိန် နတ်ဘုရားနန်းတော်၏ ထူးကဲသော သဘောသဘာဝကြောင့် အခြားသော နတ်ဘုရားနန်းတော်သုံးခုမှ ထိပ်တန်း အကြီးအကဲ များသည် လေဟာနယ်နှင့်အချိန်နတ်ဘုရားနန်းတော်မှ လူများကို ရန်မစဝံ့ပေ။ ကျိုးယွမ်လို သေးငယ်သည့် မြို့သခင်တစ်ပါးသည် သဘာဝအတိုင်း မစော်ကားဝံ့ပေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ ဤမျှကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ပုဂ္ဂိုလ်များ လွင့်မျောနှင်းမြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာရခြင်းမှာ ချင်ယွင်ကြောင့်ဖြစ်သည်ကို ကျိုးယွမ်လည်း သိပါသည်။

ထို့နောက်, ကျိုးယွမ်၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ယုထန်းနူနှင့် လျှိုဖန်းဟွာတို့သည် လွင့်မျောနှင်းမြို့တော်၏ မြို့တော်သခင် နေထိုင်ရာနေရာသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် ကျိုးယွမ်သည် ရှေးရှေးကတည်းက ပြင်ဆင်ထားခဲ့သော နတ်ဘုရားဝိုင်များနှင့် အရသာရှိသော အစားဖွယ်ရာများ အားလုံးကို ယူဆောင်လာရန် အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး၊ ယုထန်းနူနှင့် လျှိုဖန်းဟွာနှင့် အခြားသူများနှင့်အတူ သောက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ပါသည်။

ယုထန်းနူနှင့် လျှိုဖန်းဟွာတို့သည် ချင်ယွင်နှင့် ကျိုးလင်တို့၏ရှေ့တွင် ဂုဏ်သိက္ခာ အနည်းငယ်မျှပင် မရှိသော်လည်း သူတို့သည် အပြင်လူများရှေ့တွင် ဂုဏ်သိက္ခာရှိစွာ နေထိုင်ကြပြီး ကျိုးယွမ်အား လေးစားမှုများစွာဖြင့် ဆက်ဆံကြသည်။

သောက်စားပြီးသောအခါ ယုထန်းနူနှင့် လျှိုဖန်းဟွာတို့သည် စစ်တုရင်ကစားရန် သွားကြသည်။

ချင်ယွင်ကတော့ ကျိုးလင်ကို ဆွဲခေါ်လာပြီး သူ့ဆရာသခင် ရှေးဟောင်းတာအိုကို သွားတွေ့ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ပါသည်။

သူသည် ရှေးဟောင်းတာအို၏ နေအိမ်အကြောင်းကို မေးမြန်းပြီးနောက် ချင်ယွင်သည် ကျိုးလင်ကို ရှေးဟောင်းတာအို နေထိုင်ရာ နေအိမ်ဆီသို့ တည့်တည့်ခေါ်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် ချင်ယွင်သည် ရှေးဟောင်းတာအို၏ နေအိမ်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါတွင် ရှေးဟောင်းတာအိုသည် နေအိမ်အတွင်း၌ မရှိကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ချင်ယွင်သည် အလွန်အမင်းစဉ်းစားမနေဘဲ ချူယွန်နေထိုင်သည့် အိမ်သို့ တန်းတန်း မတ်မတ်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ချူယွန်နေထိုင်သည့်အိမ်တွင်လည်း အမှန်တကယ်ပင် မည်သူမျှ မရှိပေ။

ဤအရာက ချင်ယွင်ကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။ သူသည် အရင်ကတည်းက ကျိုးယွမ်ကို မေးမြန်းထားပြီး ရှေးဟောင်းတာအိုသည် ဒီအချိန်အတွင်းမှာ သူ့မစ်ရှင်များကို ထမ်းဆောင်ခြင်းမရှိဘူးဆိုသည်ကို သူသိထားပြီး၊ ချူယွန်လည်း သူ့မစ်ရှင်ကို ထမ်းဆောင် ပြီးသွားပြီ။ ယုတ္တိကျကျပြောရရင် သူတို့နှစ်ယောက်သည် ယခုအချိန်မှာ လွင့်မျော နှင်းမြို့တော်မှာ ရှိနေသင့်သည်။

ချင်ယွင်၏ မြို့ထဲသို့ ရောက်ရှိလာမှုသည် အလွန်ကြီးမားသောကြောင့် ရှေးဟောင်းတာအို သည် ဤသတင်းကို လက်ခံရရှိသင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ခြံထဲမှာ သူ့ကို စောင့်နေသင့် သည်။ သူသည် ချူယွန်နှင့်အတူ မည်သို့ ပျောက်သွားရသနည်း။

ဟုတ်ပါသည်, ချင်ယွင် သံသယဖြစ်စရာ အကောင်းဆုံးချက်ကတော့ ရှေးဟောင်းတာအို ဆရာသခင်နှင့် ချူယွန်တို့ဆီ သူ သတင်းပို့ခဲ့သော်လည်း နှစ်ယောက်စလုံး ပြန်မဖြေခဲ့ကြပါ ဘူး။

သူတို့နှစ်ဦးသည် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေခြင်း မရှိသောကြောင့် သူ၏သတင်းစကားကို တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် ပြန်ကြားသင့်သည်။ သူတို့ ဘယ်လိုအကြောင်းကြောင့် မတုံ့ပြန်နိုင် ကြသနည်း။ ယင်းက ချင်ယွင်ကို ပို၍ပင် သံသယဖြစ်စေခဲ့သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ ဆရာကြီးနဲ့ တခြားသူတွေ တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်နေရမယ်။ မဟုတ်ရင် ငါ့ကို ရှောင်နေဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး" ချင်ယွင်သည် ရှေးဟောင်းတာအိုဆရာ၏ ခြံဝင်းထဲတွင် ရပ်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့ တစ်ခုခုဖြစ်လို့ မြို့ထဲကနေ ခေတ္တ ထွက်ခွာသွားတာများ ဖြစ်နိုင်မလား" ကျိုးလင် နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

တကယ်တော့ သူမလည်း ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားမိပါသည်။ သို့သော်, သူမသည် ချင်ယွင်ကို သိပ်ပြီး မတွေးမလွန်စေချင်ပါဘူး။ ထို့အပြင် ရှေးဟောင်းတာအိုနှင့် အခြား လူများသည် လွင့်မျောနှင်းမြို့တော်မှာ ရှိနေသည့်အတွက် ဘာမှ ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူးဟု လည်း သူမ ယုံကြည်ထားသည်။ ထိုသို့မဟုတ်ရင်, သူ့အစ်ကိုက သူမကို သေချာပေါက် ပြောပါလိမ့်မည်။

သို့သော် ချင်ယွင်က ခေါင်းယမ်းပြီး အတိအကျ ပြောသည် "ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ထူးဆန်း တာ တစ်ခုခုတော့ ရှိမှာ သေချာတယ်။ ဆရာကြီးက ငါ့ကို ရှောင်နေတာ သေချာတယ်။ သူ လွင့်မျောနှင်းမြို့တော်မှာ ရှိနေတယ်လို့ ငါ ခံစားရတယ်"။

ချင်ယွင်သည် စူးစမ်းရှာဖွေရန် သူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံကို မထုတ်ဖော်ခဲ့သော်လည်း၊ သူသည် ရှေးဟောင်းတာအိုနှင့် အချိန်အတော်ကြာ အတူရှိနေခဲ့ဖူးပြီး၊ သူတို့ကြားတွင် အထူးခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေပြီဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ချင်ယွင်သည် ရှေးဟောင်း တာအိုက လွင့်မျောနှင်းမြို့တော်တွင်ရှိနေသည်ကို ခံစားနိုင်သည်။

ရှေးဟောင်းတာအိုသည် လွင့်မျောနှင်းမြို့တော်တွင် ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိဘူးဆိုကတည်း က, သူသည် သူ့ကို ရှောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျိုးလင်သည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ သူမ၏မျက်ခုံးများက တွန့်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ချင်ယွင်၏ဇာတ်ကြောင်းကို ကြားသိဖူးသောကြောင့် ချင်ယွင်သည် ရှေးဟောင်း တာအိုကို မိဘအသစ်တစ်ယောက်လို ဆက်ဆံခဲ့သည်ကို သူမ သိသည်။ ချင်ယွင်က အရမ်းစိုးရိမ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရတော့ သူမ၏နှလုံးသားက ဆိုးဝါးသည့်အရာ တစ်ခုခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"လီဟောင်၊ ထွက်လာပြီး ငါ့ကို မြန်မြန်ပြောစမ်း။" ချင်ယွင်သည် သူ့စိတ်ထဲတွင် ကျယ်လောင်စွာ ဟစ်အော်လိုက်ပြီး လီဟောင်ထံသို့ စိတ်ဝိညာဉ်အသံကို တိုက်ရိုက် ပေးပို့လိုက်သည်။

လီဟောင်သည် ထိုအချိန်တုန်းက သူလက်ခံခဲ့သော ကျွန်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တုန်း က ဝူဝမ်နယ်မြေတွင် ချင်ယွင်သည် ညီအစ်ကိုသုံးယောက်ထဲမှ တစ်ဦးကို သတ်ပစ်ခဲ့ပြီး၊ လီဟောင်ကို ကျွန်အဖြစ် ခေါ်ဆောင်ထားကာ လီဘအား သူ၏အမည်ခံ တပည့်အဖြစ် လက်ခံခဲ့သည်။

လီဟောင်သည် လွင့်မျောနှင်းမြို့တော်တွင် အမြဲနေထိုင်ခဲ့သည်။ ရှေးဟောင်းတာအို ဆရာသခင်နှင့် တခြားသူတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို သူသိရမည်။ ထို့ကြောင့် ချင်ယွင်သည် လီဟောင်ကို သေလုမျောပါး တိုက်ရိုက် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ချင်ယွင်၏အမိန့်ကို ကြားသောအခါ လီဟောင်သည် ချင်ယွင်ထံမှ ပုန်းအောင်းမနေဝံ့တော့ ဘဲ ချင်ယွင်သို့ အမြန်ပြေးလာရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့ပါသည်။

"ပြောစမ်း၊ ငါ့ရဲ့ဆရာသခင် ရှေးဟောင်းတာအို ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့လဲ။ သူက ငါ့ကို ဘာလို့ ရှောင်နေတာလဲ။ အခု သူ ဘယ်မှာလဲ" ချင်ယွင်သည် သူ့ရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေသော လီဟောင်ကို ကြည့်ကာ တင်းမာစွာ ပြောသည်။

ခြံထဲသို့ဝင်သွားသောအခါ လီဟောင်၏မျက်နှာပေါ်မှ ခါးသီးသော အမူအရာကြောင့် ချင်ယွင်သည် ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်ပြီး ထူးဆန်းတာ တစ်ခုခုရှိနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း ပြောနိုင် သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ စီနီယာ ရှေးဟောင်းတာအို... သူ မြို့အပြင် ရောက်နေလို့ပါ" လီဟောင်က လိမ်ညာပြောသည်။

ချင်ယွင်သည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ သူ့မျက်လုံးများသည် အလွန်မင်း ခက်ထန်လာ သည်။ “မင်း အမှန်အတိုင်း မပြောဘူးဆိုရင်, မယုံမရှိနဲ့။ မင်းရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို အခု ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားအောင် ငါ လုပ်ပစ်မယ်” သူက သတ်ဖြတ်လိုသည့် အမူအရာ ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လီဟောင်၏နှလုံးသည် တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူသည် မည်သည့်အရာကိုမှ ဖုံးကွယ်ထား၍ မရတော့ဘူးဆိုသည် သိသွားပါသည်။ ထို့ကြောင့်, သူသည် အရာအားလုံးကို ပြောပြရုံသာ တတ်နိုင်ပါတော့သည်။

ချင်ယွင် နားထောင်လေလေ၊ ပို၍ ဒေါသထွက်လာလေဖြစ်ပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် သူ့မျက်လုံးတစ်စုံက အနှိုင်းမဲ့ နီမြန်း​နေ၏။

ရှေးဟောင်းတာအိုသည် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရပြီး သူ့ကျင့်ကြံမှုကိုပါ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပါ သည်။ နောက်ဆုံးတွင် တစ်ဖက်လူက သူ့ကိုသတ်ရန် အထင်သေးသောကြောင့်သာ သူ့ကို မသတ်ခဲ့ပေ။ ချင်ယွင်သည် ဒေါသမထွက်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

"ပြောပါ ငါ့ဆရာသခင်က အခု ဘယ်မှာလဲ။ အခု ဘိုင်လင်ကရော ဘယ်မှာလဲ" ချင်ယွင် သည် ဒေါသကြောင့် ဟိန်းဟောက်လုမတတ်ပင်။ ဒေါသကြောင့် သူ့တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါနေသည်။

ရှေးဟောင်းတာအိုသည် သူ့အပေါ် ကျေးဇူးအကြွေးတင်နေခဲ့ပြီး၊ ယခု သူ ထိုကဲ့သို့ အရှက်ခွဲခံလိုက်ရသဖြင့် ချင်ယွင်သည် မည်သို့ ဒေါသမထွက်ဘဲ နေမည်နည်း။

ချင်ယွင်၏ အမေးကိုကြားတော့ လီဟောင်သည် ဘာမှ ဖုံးကွယ်မထားတော့ပေ။ ရှေးဟောင်းတာအို၏ လိပ်စာနှင့် ဘိုင်လင်၏ လက်ရှိတည်နေရာကို တိုက်ရိုက် ပြောပြပါ သည်။

ချင်ယွင်သည် ထိုစကားကိုကြားပြီးနောက်တွင် သူ၏မျက်လုံးများမှ ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ့လက်သီးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ့ဘေးက ကျောက်စားပွဲပေါ်ကို ရိုက်ချလိုက်ကာ ကျောက်စားပွဲကို တိုက်ရိုက် ဖြိုခွဲ ပစ်လိုက်သည်။

"ဘိုင်လင်၊ ဒီလောကထဲ ရောက်လာတဲ့အတွက် မင်း နောင်တရအောင် ငါလုပ်ပြဦးမယ်။ မင်း ငါ့ဆရာသခင်အပေါ် လုပ်ခဲ့သမျှ တစ်ခုမကျန် ပြန်ပေးဆပ်ရမယ်" ချင်ယွင်က ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။