အခန်း ၁၉၂

အခန်း (၁၉၂) ထပ်မံဖမ်းမိခြင်း

မိန်းမဖြစ်သူမှာ မောင်းထုတ်ခံလိုက်ရသည်။

မော်တော်ဆိုင်ကယ်စီးကာ ထွက်ခွာသွားသော လျူအာကျူး၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း သူမသည် မူလက ထွက်သွားရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း တွေးကြည့်ပြီးနောက် သူမသည် လက်လျှော့လိုက်ရန် ဆန္ဒမရှိသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

သူမသည် ကျောပေါ်တွင်ပိုးထားသော သားဖြစ်သူကို ခေါင်းစောင်းကြည့်လိုက်ပြီး ရက်စက်စွာ တွေးလိုက်သည်။

"သားလေး... အမေ မင်းအတွက် ဖခင်ကောင်းတစ်ယောက်ကို သေချာပေါက် ရှာပေးမယ်... ကိုယ့်ဘာသာ တံခါးဝအထိ လာပို့ပေးတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ကို စိတ်မဝင်စားတဲ့ ယောက်ျားရှိမယ်လို့ ငါမယုံဘူး... သူ ငါနဲ့အိပ်ပြီးတာနဲ့ ငါ့ကို ဖယ်ရှားပစ်ဖို့ဆိုတာ မေ့ထားလိုက်တော့..."

ဤသို့တွေးရင်း ထိုမိန်းမသည် တည်းခိုခန်းဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ လျူအာကျူးပြန်လာမည့်အချိန်ကို ခေါင်းမာမာဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေလေတော့သည်။

သူတို့၏ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျသော ဆက်နွှယ်မှုမှာ ဤမျှနက်ရှိုင်းကြောင်းကို လျူအာကျူးမှာ လုံးဝမသိခဲ့ပေ။ ယခင်ဘဝက သူတို့သည် တစ်သက်လုံး ရစ်ပတ်ရှုပ်ထွေးခဲ့ကြပြီး ဤဘဝတွင်မူ ထိုမိန်းမသည် သူနှင့် တစ်ချက်အကြည့်ဆုံရုံမျှဖြင့် သားဖြစ်သူကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန် သူ့ကို အသုံးချမည်ဟု ရည်ရွယ်ထားပြန်သည်။

လက်ရှိတွင် သူသည် သူ၏မော်တော်ဆိုင်ကယ်ကို စီးကာ ယုံကြည်အပ်နှံရေးစတိုးဆိုင်သို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားလိုက်သည်။

ယုံကြည်အပ်နှံရေးစတိုးဆိုင်သည် တစ်ပတ်ရစ်ပစ္စည်းများကို ရောင်းချသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် ကောင်းမွန်သော ပစ္စည်းများစွာ ရှိသည်။ အရေးအကြီးဆုံးမှာ မည်သည့် လက်မှတ်များမှ မလိုအပ်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

သူသည် ယုံကြည်အပ်နှံရေးစတိုးဆိုင်သို့ ရောက်ရှိပြီး အထဲသို့ ဝင်သွားသောအခါ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသော ပစ္စည်းများစွာကို တကယ်ပင် တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ဓာတ်ပြားဖွင့်စက်များ၊ ကင်မရာများ၊ လက်ပတ်နာရီများ၊ စက်ဘီးအပိုပစ္စည်းများနှင့် ဂစ်တာကဲ့သို့သော ပစ္စည်းများပင် ရှိသည်။

လျူအာကျူးသည် ဆိုင်ထဲတွင် လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေသော်လည်း မည်သူကမျှ သူ့ကို ဂရုမစိုက်ကြပေ။

မကြာမီတွင် သူသည် ရှားပါးသော ပစ္စည်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လျှပ်စစ်မုတ်ဆိတ်ရိတ်စက်ပင်ဖြစ်၏။

ဤသည်မှာ ရှားပါးသော တွေ့ရှိမှုဖြစ်ပြီး သန့်စင်သော ပြည်ပသွင်းကုန်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

လျူအာကျူးသည် ဤနေရာတွင် ထိုကဲ့သို့သော ပစ္စည်းကို တွေ့ရမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘဲ ၎င်းမှာ ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့် အသစ်ဖြစ်နေသေးသည်။ သူသည် စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"ဒီလျှပ်စစ်မုတ်ဆိတ်ရိတ်စက်က အတော်လေး အသစ်ဖြစ်နေသေးတယ်... ဘာလို့ ရောင်းတာလဲ..."

"မင်းက ပစ္စည်းဝယ်မှာလား ဒါမှမဟုတ် သန်းခေါင်စာရင်း လာကောက်နေတာလား... ဘာလို့ အဲ့လောက်တောင် ဝင်ပါနေရတာလဲ..."

စာရေးက စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာဖြင့် ပြန်အော်လိုက်သည်။

သူ့အမေးမှာ တကယ်ကို မလိုအပ်ကြောင်း လျူအာကျူး သူ့ဘာသာ တွေးလိုက်မိသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယုံကြည်အပ်နှံရေးစတိုးဆိုင်ကတော့ သေချာပေါက် လိမ်ညာမည်မဟုတ်ပေ။

ပစ္စည်းတစ်ခုခုကို ဝယ်ယူသောအခါ တစ်ခုခုချို့ယွင်းနေပါက သူတို့က သင့်ကို တိုက်ရိုက်ပြောပြမည် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ နိုင်ငံပိုင် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများ၏ အကျိုးကျေးဇူးများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်၏။

"ဘယ်လောက်လဲ..."

လျူအာကျူးက မေးလိုက်၏။

"တစ်ရာ့ရှစ်ဆယ်..."

စာရေးမှာ ပို၍ပင် စိတ်မရှည်ဖြစ်လာသည်။ လျူအာကျူးသည် သူ၏အမြင်ကျယ်စေရန်အတွက်သာ ဤနေရာသို့ လာရောက်ခြင်းဖြစ်သည်ဟု သူက ခံစားလိုက်ရ၏။

ယုံကြည်အပ်နှံရေးစတိုးဆိုင်တွင် တစ်နေ့လျှင် ထိုကဲ့သို့သော လူငယ်ရှစ်ရာခန့်ကို တွေ့နိုင်သည်။

သူတို့သည် အရာအားလုံးကို လာရောက်မေးမြန်းကြပြီး အသုံးပြုပုံနှင့် စျေးနှုန်းကို သိသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ထိုမိန်းကလေးငယ်များ အံ့အားသင့်သွားစေရန် အပြင်ထွက်ကာ ကြွားလုံးထုတ်ကြမည်ဖြစ်သည်။

သူ၏ဖခင်ဖြစ်သူသည် ကုတင်ပေါ်တွင် မုတ်ဆိတ်ရိတ်ရသည်မှာ မည်မျှခက်ခဲကြောင်း နေ့တိုင်းညည်းညူနေသည်ကို လျူအာကျူး တွေးမိသွားပြီး ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဖြတ်ပိုင်းရေးလိုက်ပါ... ကျွန်တော် ယူမယ်..."

စာရေးမှာ အံ့အားသင့်သွားသော အမူအရာကို ပြသလိုက်သည်။

“မင်း ဝယ်မှာလား... အဲ့ဒါ တစ်ရာ့ရှစ်ဆယ်နော်... မင်းမှာ ပိုက်ဆံရော ပါလို့လား..."

လျူအာကျူးက အမည်းရောင် ဆယ်တန်ငွေစက္ကူကြီးများ တစ်ထပ်ကို ထုတ်ယူကာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဘာပြဿနာရှိလို့လဲ..."

သူ့တွင် တကယ်ငွေရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ စာရေးသည် မနာလိုမုန်းတီးမှု အနည်းငယ်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"ဟမ့်... မကြာခင် ဒါမှမဟုတ် နောက်ပိုင်းမှာ မင်းတို့လို ခွေးမသား အရင်းရှင်တွေ အကုန်လုံး သေနတ်နဲ့ အပစ်ခံရမှာပဲ..."

"..."

စျေးဝယ်နေစဉ် ကျိန်ဆဲခံရမည်ဟု လျူအာကျူး မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူက ချက်ချင်း ပြန်အော်လိုက်၏။

"ပိုက်ဆံရှိတာနဲ့ပဲ အရင်းရှင် ဖြစ်သွားရောလား... မင်းရဲ့ မဖွယ်မရာပုံစံကို ကြည့်ရတာ မင်းက လူရမ်းကားလို့ ငါပြောရလိမ့်မယ်..."

စာရေးသည် ချက်ချင်း ဒေါသထွက်သွားကာ လျူအာကျူးကို လက်ညှိုးထိုးပြီး သူ့အမေကို ကျိန်ဆဲတော့မည့်ဆဲဆဲ ဖြစ်သွားသည်။

လျူအာကျူး၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သိုင်းဆရာကြီးတစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်များက သူ့အလိုလို စိမ့်ထွက်လာသည်။

"ကောင်လေး... နောက်တစ်ခွန်းလောက် ထပ်ပြောကြည့်လိုက်စမ်း..."

ဤအော်သံသည် ပဲ့တင်ထပ်နေသော ခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး စာရေးကို မျက်နှာဖြူရော်သွားသည်အထိ ထိတ်လန့်သွားစေသည်။ သူသည် အကြိမ်ကြိမ် နောက်ဆုတ်သွားစဉ် သူ၏နှလုံးမှာ ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်နေတော့သည်။

မူလက ဤလူမှာ လူငယ်လေးတစ်ယောက်သာဖြစ်သည်ဟု သူက ထင်ထားခဲ့ပြီး အလေးအနက် မထားခဲ့ပေ။

တစ်ဖက်လူက ဤမျှကြမ်းတမ်းလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

နိုင်ငံပိုင် ဝန်ထမ်းများအားလုံးသည် အလွန်မာနကြီးကြသော်လည်း အရိုက်ခံရမည်ကိုလည်း ကြောက်ရွံ့ကြသည်။

သူတို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မနိုင်နိုင်သော သူတစ်ဦးနှင့် တွေ့သောအခါ သူတို့က နောက်ဆုတ်သွားတတ်ကြသည်။

စာရေးသည် စူးရဲစွာ ကြည့်နေသော လျူအာကျူးကို ကြည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်လေသည်။

“ငါက မင်းကို နောက်နေတာပါ... ဘာလို့ အဲ့လောက် လောနေရတာလဲ..."

"နောက်ဆိုရင် လူတွေနဲ့ လျှောက်မနောက်နဲ့... မင်းကိုယ်မင်း ဘယ်သူလို့ ထင်နေတာလဲ..."

လျူအာကျူးသည် အေးစက်စက်စကားတစ်ခွန်းကို ပြောချလိုက်ပြီး ပစ္စည်းများကို ဆက်လက်ကြည့်ရှုနေသည်။

ဤစကားများကြောင့် စာရေးက မကျေနပ်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသော်လည်း ထပ်မပြောရဲတော့ပေ။ လျူအာကျူးဖြစ်သည်ဟု မြင်ယောင်ကာ စားပွဲကို ကုတ်ခြစ်ခြင်းဖြင့်သာ သူ၏စိတ်ပျက်မှုကို ဖြေဖျောက်နိုင်လေတော့သည်။

မကြာမီ လျူအာကျူးသည် နောက်ထပ် ကောင်းမွန်သော ပစ္စည်းအနည်းငယ်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

စစ်သုံးအဝေးကြည့်မှန်ပြောင်းတစ်ခု၊ ဖျံမွေးကုတ်အင်္ကျီတစ်ထည်နှင့် မြေခွေးမွေးလည်စီးတစ်ခုတို့ ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့အားလုံးကို တောင်ပေါ်သို့ တက်သည့်အခါ အသုံးပြုနိုင်သည်။ အထူးသဖြင့် ဖျံမွေးကုတ်အင်္ကျီမှာ အလွန်နွေးထွေးပြီး မော်တော်ဆိုင်ကယ်စီးသည့်အခါ အသုံးပြုနိုင်သည်။

ဤပစ္စည်းသုံးခုက လျူအာကျူးကို နောက်ထပ် ယွမ်နှစ်ရာနီးပါး ကုန်ကျစေခဲ့သည်။

ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် လျူအာကျူးက အေးစက်သောမျက်နှာဖြင့် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်သွားခဲ့သည်။

စာရေးသည် သူ၏နေရာတွင် ခြေဖျားထောက်ကာ ကြည့်နေသည်။ လျူအာကျူး မော်တော်ဆိုင်ကယ်စီးကာ ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ နောက်ဆုံးတွင် သူက မုန်းတီးစွာဖြင့် ကျိန်ဆဲလိုက်၏။

"မင်းက ဘာဖြစ်လို့ အဲ့လောက်တောင် ခက်ထန်နေရတာလဲ... မကြာခင် ဒါမှမဟုတ် နောက်ပိုင်းမှာ မင်းလည်း အပစ်ခံရမှာပဲ..."

လျူအာကျူးသည် ပစ္စည်းများကို သူ၏ စိတ်အာရုံနေရာလွတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ဝယ်စရာ သိပ်မရှိတော့ဟု သူက ခံစားလိုက်ရ၏။ ကျန်ရှိနေသေးသည်မှာ ထိုစာအုပ်ရာဂဏန်းအနည်းငယ်ကို သွားယူရန်၊ လောင်မိုတွင် သွားစားရန်နှင့် ထို့နောက် အိမ်ပြန်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။

မွန်းတည့်ချိန်နီးပါး ရောက်နေပြီဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ လျူအာကျူးသည် လောင်မိုသို့ အရင်သွားစားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ ကလေးတွေ စားဖို့အတွက် ရေခဲမုန့်အချို့ကို အိမ်သို့ ယူသွားချင်မိသည်။

သူသည် မော်တော်ဆိုင်ကယ်ကို စီးကာ ပေကျင်းမြို့သူမြို့သားများက 'လောင်မို' ဟု အများအားဖြင့် ခေါ်ဝေါ်ကြသော မော်စကိုစားသောက်ဆိုင်သို့ တဘုတ်ဘုတ်မြည်လျက် ထွက်လာခဲ့သည်။

သူက ဤနေရာတွင် စားချင်သည်ဟု ပြောသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ ပြည်တွင်းမှ လူအများစုမှာ ဤနေရာရှိ အစားအစာများနှင့် တကယ့်ကို အသားမကျနိုင်ကြပေ။

လျူအာကျူးသည် ယခင်ဘဝက နောင်တတစ်ခုအတွက် အစားထိုးချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

သူသည် မီနူးကို ကြည့်လိုက်ပြီး စိုးရိမ်ပူပန်မှု တစ်စုံတစ်ရာကို အဆက်မပြတ် ခံစားနေရ၏။

သကြားမုန်လာဥ၊ ကြက်သွန်နီ၊ အာလူး၊ မုန်လာဥနီနှင့် မုန်ညင်းထုပ်တို့အပြင် အသားအနည်းငယ်ပါဝင်သော ထိုဘော့ရှ်စွပ်ပြုတ်မှာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် စတူးတစ်ခွက်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူတို့က အချဉ်ဖောက်ထားသော ခရင်မ်အနည်းငယ်ကို ထည့်ရန် အတင်းအကြပ် လုပ်ကြရာ ၎င်းသည် လူတစ်ယောက်၏ ခံတွင်းပျက်စေရန် ချက်ချင်းပင် လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။

ဂဏန်းစွပ်ပြုတ်တွင်လည်း ခရင်မ်ကို ထည့်ထားပြန်သည်။

ရုရှားဘော့ရှ်စွပ်ပြုတ်မှာ အနည်းငယ် ပိုကောင်းသောကြောင့် လျူအာကျူးက တစ်ပွဲမှာလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် အိုးဖြင့်ပေါင်းထားသော အမဲသားရှိသည်။

ထို့အပြင် ကော့ကေးဆပ်သိုးသားအသားလုံးများလည်း ရှိ၏။

ရုရှားလီဘာပေါင်မုန့်ကြီးပင် ဖြစ်သည်။

မက်ကရိုနီ တစ်ပွဲလည်း ပါဝင်လေသည်။

နောက်ဆုံးအနေဖြင့် အချိုပွဲမှာ သဘာဝအတိုင်း ရေခဲမုန့်ဖြစ်ပြီး နိုင်ငံအတွင်းတွင် အလွန်ရှားပါးလှသည်။

လျူအာကျူးသည် ဤအရာများကို မှာယူပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူ့နောက်ကျောမှ လူတစ်ယောက်က မေးလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

"မင်းက အများကြီးမှာထားတာပဲ... အကုန်လုံး စားနိုင်ပါ့မလား..."

*အဟက်... ဘာဖြစ်လို့ နေရာတိုင်းမှာ စိတ်အနှောင့်အယှက်ပေးတဲ့လူတွေ ရှိနေရတာလဲ*

*ငါ စားနိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ မစားနိုင်သည်ဖြစ်စေ မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ*

လျူအာကျူးသည် မပျော်မရွှင်ဖြင့် ကျိန်ဆဲရန် လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း မည်သူဖြစ်သည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရပြီးနောက် သူသည် ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကာ အနည်းငယ် ကူကယ်ရာမဲ့သလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

"အဘိုးဝမ်... ခင်ဗျားက ဘာလို့ ဒီနေရာကို ရောက်နေတာလဲ..."

ခုနက စကားပြောခဲ့သူမှာ တခြားသူမဟုတ်ဘဲ လျူအာကျူး အဘေးဖြစ်သူ၏ တပည့်၊ စာအုပ်ဆိုင်မန်နေဂျာ၏ ဖခင်ဖြစ်သော အဘိုးကြီးဝမ်ပင် ဖြစ်သည်။

အဘိုးကြီးဝမ်သည် လျူအာကျူးကို ကြည့်ကာ စိတ်တိုစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မင်းကောင်လေးက အဲ့ဒီတုန်းက သိပ်မြန်မြန်ပြေးသွားတော့ မင်းဘယ်မှာနေလဲဆိုတာ ငါမသိလိုက်ဘူး... ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ မင်း ဒီနေရာကို သေချာပေါက် လာစားမယ်ဆိုတာ ငါသိလို့ မင်းကို ဒီနေရာမှာ လာစောင့်ခိုင်းလိုက်တာ..."

"ခင်ဗျားလူတွေက ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လိုလုပ် မှတ်မိမှာလဲ..."

လျူအာကျူးက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"သူတို့က မမှတ်မိပါဘူး... ဒါပေမဲ့ မင်းက ဟိုမော်တော်ဆိုင်ကယ်ကိုစီးပြီး ဟိုနေရာဒီနေရာ သွားနေတော့ တော်တော်လေး ကြွားလွန်းတယ်လေ... သူတို့က မော်တော်ဆိုင်ကယ်ကို မြင်တာနဲ့ မင်းပဲဖြစ်ရမယ်လို့ ငါပြောလိုက်တာ..."

အဘိုးကြီးဝမ်က ရယ်မောကာ ထိုင်ချလိုက်သည်။

လျူအာကျူးမှာ ဆွံ့အသွား၏။

ဤအချိန်တွင် မန်နေဂျာသည်လည်း သက်ကြီးရွယ်အိုနှစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်ကာ အပြင်မှ ဝင်လာသည်။

၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ဦးမှာ ထိုနေ့က သူမြင်တွေ့ခဲ့ရသော ဦးလေးချီ ဖြစ်သည်။ အခြားတစ်ဦးမှာမူ ပို၍အသက်ကြီးပြီး သူစိမ်းတစ်ယောက်ဖြစ်၏။

ထိုသူစိမ်းအဘိုးကြီးမှာ တုန်ရီစွာဖြင့် ထိုင်ချလိုက်ပြီး လျူအာကျူးကို အကဲခတ်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောသည်။

"သူတို့က တကယ့်ကို တူတာပဲ..."

"ဒီတစ်ယောက်က..."

လျူအာကျူးက မန်နေဂျာကို ကြည့်လိုက်သည်။

မန်နေဂျာက ရှင်းပြ၏။

“ဒီလူက ဆရာမရှဲ့ရဲ့ ကူညီထောက်ပံ့မှုကို ခံခဲ့ရတဲ့သူပါ... သူ့ကို အဘိုးစွန်းလို့ပဲ ခေါ်လို့ရပါတယ်... သူက လက်ရှိမှာ ဘာသာပြန်ဗျူရိုမှာ အလုပ်လုပ်နေတာ... မင်းက နိုင်ငံခြားဘာသာစကားတွေကို တတ်တယ်မဟုတ်လား... မင်းသာ ဘာသာပြန်ဗျူရိုထဲကို ဝင်နိုင်ရင် မင်းရဲ့နောက်ခံက ပြဿနာဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ပြဿနာက ကျွန်တော့်ရဲ့နောက်ခံက ဘာသာပြန်ဗျူရိုထဲကို ဝင်ခွင့်မပြုတာပဲ..."

လျူအာကျူးက မျက်လုံးလှန်လိုက်သည်။

ယခင်ဘဝက တက္ကသိုလ်မှ ဘွဲ့ရပြီးနောက် ဘာသာပြန်ဗျူရိုသို့ မကြိုးစားခဲ့ဘူးဟု သူတို့က ထင်နေကြသလား။

သူ့ဆရာပင်လျှင် သူ့ကို နိုင်ငံခြားဘာသာစကားများကို ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်ချင်သော ကလေးကောင်းတစ်ယောက်ဟု ထင်ခဲ့သဖြင့် သူ့ကို မိတ်ဆက်ပေးရန် အသိမိတ်ဆွေတစ်ဦးကို အထူးတလည် ရှာဖွေပေးခဲ့သေးသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ နောက်ခံကြောင့် သူက ပိတ်မိနေခဲ့ရသည်။

ထိုနှစ်များက အထူးသဖြင့် တင်းကျပ်လွန်းသောကြောင့် ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ နောက်ခံဖြင့် ဘာသာပြန်ဗျူရိုသို့ ဝင်ရောက်၍မရနိုင်ကြောင်းကို လျူအာကျူး နားလည်သွားစေခဲ့သည်။

မန်နေဂျာက အဘိုးကြီးစွန်းကို ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

အဘိုးကြီးစွန်းကလည်း ယုံကြည်မှုရှိသော အမူအရာကို ပြသကာ အာမခံလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ အင်္ဂလိပ်စာက တကယ့်ကို စံချိန်မီနေသရွေ့ ဘာသာပြန်ဗျူရိုထဲကို မင်းကို မိတ်ဆက်ပေးဖို့ဆိုတာ ပြဿနာမရှိပါဘူး..."

"ခင်ဗျားရဲ့ စေတနာအတွက် ကျွန်တော် အရင်ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့က ဒီနေရာကို စားဖို့လာတာဆိုရင် ကိုယ့်ဘာသာပဲ ကိုယ်မှာစားကြ..."

"စကားပြောဖို့လာတာဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် စားလို့ပြီးတဲ့အထိ စောင့်ကြ... ကျွန်တော် ဗိုက်အရမ်းဆာနေပြီ..."

လျူအာကျူးသည် ဆက်ပြောရန် ငြင်းဆန်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်တွင် အပြည့်ရှိနေသော အစားအစာများကို စတင်စားသောက်လေတော့သည်။

ထိုလူအနည်းငယ်မှာ သူ့ကို ကယ်တင်၍မရနိုင်တော့သည့်အလား စိတ်ပျက်သွားသော အမူအရာများဖြင့် ချက်ချင်းပင် ကြည့်လိုက်ကြလေတော့သည်။