အခန်း ၁၉၄

အခန်း (၁၉၄) အရှက်မရှိသော မိန်းမ

လျူအာကျူး၏ စကားများကြောင့် စားပွဲဝိုင်းရှိ လူတိုင်းသည် ဦးလေးချီအား လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဦးလေးချီမှာမူ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏။

အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ဦးလေးချီက လျူအာကျူးအား မေးလိုက်သည်။

"ဖေးတန်ပါ့ဖာ အပ်စိုက်ကုသရေးနည်းစနစ် အပြည့်အစုံက ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြနိုင်မလား..."

"မပြောပြနိုင်ပါဘူး..."

လျူအာကျူးက ပြတ်သားစွာ ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုပညာရပ်သည် သူ၏ပိုင်ဆိုင်မှုမဟုတ်ဘဲ သူ၏ဆရာထံမှ လက်ဆင့်ကမ်း အမွေရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သောကြောင့်ပင်ဖြစ်၏။

သူသည် ဆရာဖြစ်သူထံမှ အမွေအနှစ်များကို လက်ခံရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က ပညာသင်တပည့်အဖြစ် ခံယူလိုပါက လျူအာကျူးအနေဖြင့် ထိုပညာရပ်ကို လက်ဆင့်ကမ်း သင်ကြားပေးနိုင်သည်။

သို့သော် ဟန်ရေးပြရန်သက်သက်အတွက် သို့မဟုတ် ထိုလူသည် သူနှင့် ပတ်သက်မှုတစ်ခုခု ရှိနေရုံမျှဖြင့် သူ၏ဆရာထံမှရရှိသော မိသားစုအမွေအနှစ်ကို ပေးအပ်လိုက်ခြင်းသည် သူ၏ဆရာနှင့် အမွေအနှစ်များအပေါ် အမှန်တကယ် ရိုသေမှုကင်းမဲ့ရာ ကျပေလိမ့်မည်။

ဦးလေးချီသည် လျူအာကျူး ငြင်းဆန်မည်ကို ခန့်မှန်းမိပြီးဖြစ်ကာ အနည်းငယ် နောင်တရသွားသော်လည်း မည်သည့်စကားကိုမျှ ထပ်မပြောတော့ပေ။

သူတို့ဘေးရှိ မန်နေဂျာမှာမူ ဆေးပညာအကြောင်းကို နားမလည်ပေ။ လျူအာကျူးက ထိုမျှပြတ်သားစွာ ငြင်းဆန်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူက သံသယဖြစ်စွာဖြင့် မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"မင်းက မသိတာကို သိချင်ယောင်ဆောင်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

ဦးလေးချီက သူ့အား စိတ်အိုက်စွာဖြင့် စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းလည်း မသိတာကို သိချင်ယောင်ဆောင်ကြည့်ပါလား... ငါက ဒီအပ်စိုက်ကုသခြင်းကို အကြိမ်များစွာ သုံးခဲ့ပြီး ဘယ်သူကမှ ပြဿနာကို မရှာတွေ့ခဲ့ဖူးဘူး... ဒီကောင်လေးတစ်ယောက်တည်းကသာ ပြဿနာဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာကို မြင်ပြီး ထောက်ပြနိုင်ခဲ့တာ... အဲဒါက အတုလုပ်လို့ ရနိုင်မလား..."

မန်နေဂျာသည် ထိုကဲ့သို့ ပြန်လည်အငေါက်ခံရမည်ဟု မထင်ထားခဲ့သောကြောင့် အနည်းငယ် ကြက်သေသေသွားခဲ့သည်။

"ဦးလေးချီ... ကျွန်တော်က ဦးလေးဘက်ကနေ ဝင်ပြောပေးနေတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"သွားစမ်း... သွား... ထွက်သွားစမ်း... ဘယ်သူက မင်းကို အကူအညီတောင်းနေလို့လဲ..."

ဦးလေးချီက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် သူ့အား နှင်ထုတ်လိုက်သည်။

မန်နေဂျာသည် ဤအချိန်တွင် မျက်နှာသာမရဖြစ်သွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့သောကြောင့် နာခံစွာဖြင့်သာ ဆုတ်သွားခဲ့ရသည်။

ကျန်ရှိနေသော လူအနည်းငယ်က ထမင်းစားပွဲတွင် ထိုင်ရင်း လျူအာကျူးအား ကြည့်နေကြသည်။

လျူအာကျူးကလည်း သူတို့အား ပြောလိုက်သည်။

"လူကြီးမင်းတို့... ကျွန်တော်တို့မိသားစုက အရင်ကလောက် မတောင့်တင်းတော့တာ မှန်ပေမဲ့ အဲဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အမြင့်ဆုံးအချိန်နဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင်ပါ... ကျွန်တော်တို့မှာ အမွေအနှစ်တွေနဲ့ လက်ဆင့်ကမ်းပညာတွေ ရှိနေဆဲပါပဲ... ဒါတွေက ဘယ်တော့မှ ပျောက်ကွယ်သွားမှာ မဟုတ်တဲ့တဲ့အတွက် ကျွန်တော်က ဆက်ပြီး ကြီးပွားတိုးတက်နိုင်ပါသေးတယ်..."

"လူကြီးမင်းတို့အားလုံး ကျွန်တော့်ကို ကူညီချင်ကြတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အတင်းအကျပ် ကြီးထွားခိုင်းလို့လည်း အသုံးမဝင်ပါဘူး... ကျွန်တော်က ကိုယ့်နည်းကိုယ့်ဟန်နဲ့ပဲ ဘဝကို ဖြတ်သန်းချင်ပါသေးတယ်..."

"အနာဂတ်မှာ ပေကျင်းမြို့မှာ အခြေချဖို့ အမှန်တကယ် အခွင့်အရေးရလာတဲ့အခါ လူကြီးမင်းတို့အားလုံးဆီ ကျွန်တော် လာလည်ပါ့မယ်... အကယ်၍ အခက်အခဲအစစ်အမှန်နဲ့ ကြုံတွေ့လာရရင်လည်း ကျွန်တော် အကူအညီတောင်းမှာဖြစ်ပြီး လူကြီးမင်းတို့နဲ့ အားနာနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

လျူအာကျူး၏ စကားများကြောင့် အဘိုးကြီးသုံးယောက်မှာ သက်ပြင်းချလိုက်မိကြသည်။

သူတို့သည် ကောင်လေး၏ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားမှုကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး သူတို့၏ အကူအညီကို တကယ်တမ်း မလိုအပ်ကြောင်း သိရှိသွားကြသည်။

"ကောင်းပြီလေ... မင်းဘာသာမင်း တော်တော်လေး အဆင်ပြေနေတဲ့ပုံပါပဲ... တစ်နေ့နေ့ကျရင် ငါတို့တောင် မင်းရဲ့အကူအညီကို လိုအပ်လာနိုင်သေးတယ်..."

အဘိုးကြီးဝမ်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီလိုတော့လည်း မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့က စိုက်ပျိုးရေးနဲ့ မွေးမြူရေးလုပ်ငန်းကို လုပ်ကိုင်တော့မှာပါ... အကယ်၍ လူကြီးမင်းတို့မှာ လိုအပ်တာတွေရှိရင် ကျွန်တော်တို့ လာပို့ပေးလို့ ရပါတယ်..."

လျူအာကျူးသည် သူ၏စီးပွားရေးလုပ်ငန်းကို ရုတ်တရက် စတင်မိတ်ဆက်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ ဟိုမှာ မွေးမြူရေးလုပ်တယ်ဆိုရင် ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ကို အပ်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား... အဲဒါက တစ်ပေါင်းတစ်စည်းတည်း ဝယ်ယူရေးနဲ့ ဈေးကွက်ရှာဖွေရေးစနစ် မဟုတ်ဘူးလား..."

အဘိုးကြီးဝမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ရွာအတွက် အမြဲတမ်း ခွဲတမ်းလက်မှတ်အချို့ ကျန်ရှိနေမှာပါ... ကျွန်တော်တို့လည်း အဲဒီလောက်အများကြီး မစားနိုင်တာ သေချာတဲ့အတွက် လူကြီးမင်းတို့ကို အချို့ရောင်းပေးလို့ ရပါတယ်..."

လျူအာကျူးက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါက မွေးမြူရေးအကြောင်းကို နားမလည်တာ မဟုတ်ဘူး... အခုလို မွေးမြူရေးလုပ်ရတာ ခက်ခဲတဲ့အခြေအနေမှာ ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ကို အပ်ပြီးရင် ဘယ်လောက်တောင် ကျန်မှာမို့လို့လဲ... မင်းက ပေကျင်းမြို့ကို တကယ်ပို့မယ်ဆိုရင်တောင် ခရီးစရိတ်တောင် ကာမိမှာ မဟုတ်ဘူး..."

အဘိုးကြီးဝမ်က စိတ်အိုက်စွာဖြင့် ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

ဦးလေးချီကလည်း သူ့အား သတိပေးလိုက်သည်။

"ကောင်လေး... ရှုပ်ထွေးတဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေထဲမှာ မပါဝင်ပါနဲ့... မင်းက မင်းရဲ့ဆေးပညာစွမ်းရည်နဲ့တင် ကောင်းမွန်တဲ့ဘဝကို ဖြတ်သန်းနိုင်ပါတယ်... မထင်မှတ်ထားတဲ့ ဆုံးရှုံးမှုမျိုး မခံစားရပါစေနဲ့..."

အသက်ကြီးသူ သုံးဦးစလုံးက သူ့အား မယုံကြည်ကြသည်ကို မြင်သောအခါ လျူအာကျူးက ထပ်ပြောရန် ပျင်းရိသွားသည်။

သူသည် ကိစ္စရပ်များကို ဦးစွာ ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်မည်ဖြစ်ပြီးမှ ထိုအရာများကို ယူဆောင်လာခြင်း သို့မဟုတ် သူတို့ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ လာရောက်ကြည့်ရှုရန် ဖိတ်ခေါ်ခြင်းများ ပြုလုပ်မည်ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်ရောက်လျှင် သူတို့ မယုံကြည်ဘဲ မနေနိုင်ဖြစ်သွားမည်ဟု သူက ယုံကြည်ထားသည်။

လျူအာကျူးသည် အခြားသူများ စားသောက်ပြီးစီးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဟင်းလျာအနည်းငယ်ကို တမင်တကာ ထပ်မှာလိုက်ပြီး အထူးသဖြင့် ရေခဲမုန့်များကို ပိုမှာကာ ထမင်းချိုင့်ထဲသို့ ထည့်ပိုး၍ သူ၏အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

မန်နေဂျာသည် လျူအာကျူး ထွက်ခွာတော့မည်ကို မြင်သောအခါ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"မင်း ဒီနေရာမှာ စားရတာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ရမယ်..."

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

လျူအာကျူးက နားမလည်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ဧည့်သည်များသည် စားသောက်ဆိုင်၏ ငွေဇွန်းခက်ရင်းများကို သူတို့၏ အိတ်ကပ်များထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ထိုးထည့်နေကြသော ဘေးဘက်စားပွဲဆီသို့ မန်နေဂျာက ခေါင်းဆတ်ပြလိုက်သည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

လျူအာကျူးက နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်သည်။ ပေကျင်းမြို့မှ လောင်မိုတွင် လာရောက်စားသောက်ကြသူများသည် ငွေဇွန်းခက်ရင်းအချို့ကို ယူဆောင်သွားလေ့ရှိကြောင်း သူ ကြားဖူးခဲ့သည်။

သူသည် ထိုအရာကို နောက်ပြောင်မှုတစ်ခုဟုသာ ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ယနေ့တွင်မူ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်လိုက်ရပြီဖြစ်သည်။

မန်နေဂျာကမူ အခြားသူများ ပစ္စည်းယူနေသည်ကို မြင်ပြီးနောက် လျူအာကျူးလည်း အတုခိုးလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း သူက တစ်ချက်သာ ကြည့်ပြီး ထွက်သွားခဲ့သည်။

ဤကောင်လေးသည် ကျေးလက်ဒေသတွင် အမှန်တကယ် အဆင်ပြေနေပုံရသည်။ ယူသွားလျှင်ပင် မည်သူကမျှ ဂရုမစိုက်သော ငွေဇွန်းခက်ရင်းများကိုပင် သူက စိတ်မဝင်စားပေ။

လောင်မိုမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် လျူအာကျူးက မန်နေဂျာအား ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ပေကျင်းဒေသရှိ စာအုပ်ဆိုင်ကို သွားပြီး စာအုပ်တွေ အရင်သွားယူလိုက်ဦးမယ်..."

"မင်းက ဒီမော်တော်ဆိုင်ကယ်ကို သုံးမှာလား... အကုန်လုံးကို ပြန်သယ်သွားနိုင်ပါ့မလား..."

မန်နေဂျာက အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွားသည်။

"ရပါတယ်... ဒီတစ်ကြိမ် ကျွန်တော်တို့က ကြိတ်စက်ကို လာယူဖို့ ကျဲ့ဖန်ထရပ်ကားကြီး တစ်စီးကို ငှားလာခဲ့တာပါ... ပေကျင်းဒေသထဲကို မောင်းဝင်ဖို့ ခက်ခဲတဲ့အတွက် သူတို့ဆီကို စာအုပ်တွေ ယူသွားပေးဖို့ ကျွန်တော်က တာဝန်ယူထားတာပါ..."

လျူအာကျူးက ဖြစ်ကတတ်ဆန်း လျှောက်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက တော်တော်လေး စွမ်းဆောင်နိုင်တာပဲ... ကောင်းပြီလေ..."

မန်နေဂျာက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လျူအာကျူး မော်တော်ဆိုင်ကယ် မောင်းထွက်သွားသည်ကို မနာလိုစွာဖြင့် ကြည့်နေရင်း သူသည်လည်း သူ၏စက်ဘီးကို နင်းကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

မန်နေဂျာတစ်ယောက်ဖြစ်လာပြီး စက်ဘီးတစ်စီး ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းမှာ တော်တော်လေး အထင်ကြီးစရာကောင်းသည်ဟု အရင်က သူ တွေးထင်ခဲ့ဖူးသည်။

လျူအာကျူးကဲ့သို့ ငယ်ရွယ်သော အရွယ်ဖြင့် မော်တော်ဆိုင်ကယ်တစ်စီး စီးနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

မန်နေဂျာ စာအုပ်ဆိုင်သို့ ပြန်ရောက်ချိန်တွင် လျူအာကျူးသည် စာအုပ်များကို အသုတ်လိုက် သယ်ဆောင်သွားပြီး လူသူကင်းမဲ့သော နေရာတစ်ခုတွင် သူ၏ နေရာလွတ်ထဲသို့ အားလုံး ပို့ဆောင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

လျူအာကျူးသည် ငွေရှင်းပြီးနောက်တွင် နောက်ဆုံး၌ ပေကျင်းဒေသရှိ ကုန်တိုက်သို့ သွားနိုင်ပြီဖြစ်ကာ သူသည် ပစ္စည်းများစွာကို ဝယ်ယူရင်း ဟန်ကျကျဖြင့် လျှောက်သွားနေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ၏လက်ထဲ၌ ယွမ်တစ်ရာသာ ကျန်ရှိတော့သည့်အခါမှ ငွေသုံးခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်၏။

ဤငွေမှာ ဓာတ်ဆီဖိုးအတွက် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ငွေကုန်သွားလျှင် ဘာလုပ်ရမည်နည်း။

သူသည် ကောက်ပဲသီးနှံအချို့ ရောင်းချရန် ချန်ဟုန်ယွင်ထံသို့ နောက်မှသွားမည်ဖြစ်ပြီး ပေကျင်းမြို့ရှိ အသိအကျွမ်းများထံမှ ရရှိလာသည်ဟုသာ အကြောင်းပြလိုက်မည်ဖြစ်သည်။

လျူအာကျူးသည် နေ့လယ်ခင်းတစ်လျှောက်လုံး စျေးဝယ်ထွက်ခဲ့ပြီး ညနေခင်းရောက်မှသာ တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့လေသည်။

အဝင်ဝတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသော ဖရိုဖရဲနှင့် မိန်းမတစ်ယောက်ကို အဝေးမှနေ၍ သူ မြင်လိုက်ရသည်။

*ဒီမိန်းမက ဘာဖြစ်လို့ မထွက်သွားသေးတာလဲ*

*တည်းခိုဖို့အတွက် ငွေကုန်သွားလို့များလား*

လျူအာကျူးက ထိုသို့တွေးလိုက်သော်လည်း သူမကို လျစ်လျူရှုထားကာ တည်းခိုခန်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားလိုက်သည်။

သူ အဝင်ဝသို့ ရောက်သည်နှင့်တပြိုင်နက် ထိုမိန်းမသည် ရုတ်တရက် သူ့အား သနားစဖွယ် မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မောင်လေး... ကျေးဇူးပြုပြီး သနားညှာတာတဲ့အနေနဲ့ အစ်မနဲ့ အစ်မရဲ့ ကလေးလေးကို ကယ်တင်ပေးပါ... မင်းသာ ငါတို့ကို တစ်ညလောက် လက်ခံပေးမယ်ဆိုရင် မင်းပြောသမျှစကားကို ငါ နားထောင်ပါ့မယ်... မင်းကို သေချာပြုစုပါ့မယ်လို့ ငါ ကတိပေးပါတယ်... ငါက ဟင်းချက်၊ ခြေထောက်ဆေး၊ အိမ်မှုကိစ္စလုပ်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အကုန်လုပ်ပေးနိုင်ပါတယ်... မင်းသာ သဘောတူမယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့အခန်းထဲမှာ ငါ့ကို ရေချိုးခွင့်ပေးပါ... မင်းလုပ်ချင်တာမှန်သမျှ အကုန်လုပ်ခွင့်ပေးပါ့မယ်..."

လျူအာကျူးသည် ခြေလှမ်းတန့်သွားပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် လှောင်ပြောင်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ခင်ဗျားက အဲ့တာတွေအားလုံးကို လုပ်နိုင်တယ်ပေါ့... တံမြက်စည်းကိုင်လိုက်ရင် ပခုံးနာတယ်ဆိုတဲ့လူ၊ ဟင်းချက်တဲ့အခိုးအငွေ့ကြောင့် နှာခေါင်းပိတ်တယ်ဆိုတဲ့လူ၊ ပြီးတော့ ကောင်းကင်ဘုံက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ခြေထောက်ကိုပဲ ဆေးပေးမယ်ဆိုတဲ့လူက ခင်ဗျား မဟုတ်ဘူးလား..."

ဤအရာများအားလုံးမှာ သူ၏ယခင်ဘဝက ထိုမိန်းမ သူ့အား ပြောခဲ့ဖူးသော စကားများဖြစ်ပြီး သူမက အသက်တာကို ပျော်ရွှင်စွာ ဖြတ်သန်းရန်အတွက် သူ့ကို လက်ထပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကာ လူများကို အလုပ်အကျွေးပြုရမည့် အိမ်ဖော်တစ်ယောက်ဖြစ်လာရန် မဟုတ်ကြောင်း လျူအာကျူးအား သတိပေးခဲ့ဖူးသည်။

ထိုမိန်းမသည် ဤစကားများကြောင့် မှင်သက်သွားခဲ့ပြီး မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် သူမ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

*ဒီကောင်လေးကလည်း ခေါင်ရှန်းတွန်းရွာကများ ဖြစ်နေမလား*

သူမ အိမ်မှာရှိစဉ်က ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို အမြဲပြောလေ့ရှိသည့် စကားများကို သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သိနေရတာလဲ။

လျူအာကျူးသည် ထိုအရာကို သိရုံသာမကဘဲ အခြားကိစ္စတစ်ခုကိုလည်း သိနေသေးသည်။ သူသည် ထိုမိန်းမကို တိုက်ရိုက်စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

"ခင်ဗျားက မုဆိုးမ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကိုလည်း ကျွန်တော် သိတယ်... ခင်ဗျားက ယောကျ်ားဖြစ်သူရဲ့ ကွယ်ရာမှာ ထွက်ပြေးလာခဲ့တာ မဟုတ်လား..."

ဤအချိန်တွင်မူ ထိုမိန်းမမှာ အမှန်တကယ် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ၏ ခင်ပွန်းမှာ အမှန်တကယ် သေဆုံးသွားခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူမအဒေါ်က မိသားစုအသစ်တစ်ခု ရှာဖွေပေးရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် သူမ၏ ခင်ပွန်းသေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း အဒေါ်ဖြစ်သူအား လှည့်စားရန်အတွက် တမင်တကာ စာတစ်စောင် ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ပေကျင်းမြို့သည် သူမ၏ မွေးရပ်မြေနှင့် မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ကွာဝေးသောကြောင့် မည်သူကမျှ သူမကို မှတ်မိမည်မဟုတ်သလို သူမ၏ ကိစ္စများကိုလည်း သိရှိမည်မဟုတ်ဟု သူမက တွေးထင်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် ဤစိမ်းသက်နေသော ရုပ်ရည်ချောမောသည့် လူငယ်လေးက သူမ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ချက်ချင်း ဖော်ထုတ်လိုက်လိမ့်မည်ဟု သူမ ဘယ်တုန်းကမှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။