အခန်း ၁၉၅

အခန်း (၁၉၅) ခွေးအချင်းချင်း ကိုက်ကြခြင်း

ထိုမိန်းမသည် လုံးဝပြာယာခတ်သွားပြီး အမြန်နောက်ဆုတ်ကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ထွက်သွားရန် သူမအိတ်များကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

လျူအာကျူးသည် မူလက ဤမိန်းမကို လွှတ်ပေးလိုက်ရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏အတိတ်ဘဝမှ နာကြည်းချက်များကို ဤဘဝအထိ သယ်ဆောင်လာရန် ဆန္ဒမရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤမိန်းမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းကပင် ဤမျှလောက် အရှက်အကြောက်ကင်းမဲ့လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့မိချေ။

ယောက်ျားရှိနေလျက်နှင့် ကြင်ဖက်တွေ့ဆုံရန် ပေကျင်းမြို့သို့ ရောက်လာခြင်းက တစ်ကဏ္ဍဖြစ်ပြီး သူမသည် သူ့အပေါ်သို့ပါ အကြံအစည်ရှိနေရန် ရဲတင်းနေခဲ့သေးသည်။

ဤသို့ဆိုလျှင်တော့ သူသည် သူမ၏ မျှော်လင့်ချက်များအားလုံးကို အပြီးတိုင် ဖျက်ဆီးပစ်ရတော့မည် ဖြစ်၏။

လျူအာကျူးသည် အဝေးမှ ဝဝတုတ်တုတ် မိန်းမကြီးတစ်ယောက်က အလုပ်သမားဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခြေဆွံ့နေသော အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်ပိန်ပါးပါး အမျိုးသားတစ်ယောက်ကို ခေါ်ဆောင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုအမျိုးသားမှာ အတော်လေးရုပ်ဆိုးပြီး မသန်မစွမ်းဖြစ်နေကာ ပြုံးလိုက်ရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သောအခါ အဝါရောင်သွားများကို အပြည့်မြင်လိုက်ရ၏။

သို့သော် သူသည် ပေကျင်းမြို့ခံတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဂုဏ်ယူဖွယ်ရာ အလုပ်သမားတစ်ယောက်ဖြစ်သောကြောင့် မိန်းမရှာရန်မှာ သူ့အဖို့ ပြဿနာမဟုတ်ပေ။ သူသည် တောနယ်မှ ငယ်ရွယ်ပြီး လှပသော မိန်းမတစ်ယောက်ကိုပင် လက်ထပ်နိုင်သေးသည်။

လျူအာကျူးသည် ထိုအမျိုးသားကို မသိသော်လည်း ဝဝတုတ်တုတ် မိန်းမကြီးကိုမူ မှတ်မိနေခဲ့သည်။

သူမသည် ရပ်ကွက်ရုံး ညွှန်ကြားရေးမှူးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အတိတ်က ဤမိန်းမယုတ်ကို သူ့အပေါ်သို့ အတင်းအဓမ္မ ထိုးအပ်ခဲ့သူလည်း ဖြစ်သည်။

ဝဝတုတ်တုတ် မိန်းမကြီးသည် ခြေဆွံ့နေသော အလုပ်သမားနှင့်အတူ လျှောက်လာပြီး ထိုမိန်းမကို အော်ပြောလိုက်သည်။

"လိုင်တိ... နင်က ဘာလို့ အပြင်မှာ စောင့်နေတာလဲ... တည်းခိုခန်းထဲသွားပြီး နားရင်းနဲ့ ရေချိုးဖို့ ငါ နင့်ကို မပြောထားဘူးလား..."

ကျောက်လိုင်တိသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောရဲဘဲ ထွက်ပြေးချင်နေသဖြင့် သူမ၏ပစ္စည်းများကိုသာ သိမ်းဆည်းနေလိုက်သည်။

ကျောက်လိုင်တိ၏ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ပုံစံနှင့် ကလေးတစ်ယောက်ကို ချီထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ခြေဆွံ့နေသော အလုပ်သမား၏ မျက်နှာထားမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ညွှန်ကြားရေးမှူး... ဒါက ခင်ဗျား ကျုပ်ကို မိတ်ဆက်ပေးမယ့် မိန်းမလား... ခင်ဗျား ကျုပ်ကို အရမ်းအထင်သေးလွန်းနေပြီ မဟုတ်ဘူးလား..."

"သူမမှာ သားတစ်ယောက်ရှိနေတာကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့... သူမက တော်တော်လေး လှပါတယ်..."

ဝဝတုတ်တုတ် ညွှန်ကြားရေးမှူးကြီးက ခြေဆွံ့နေသော အလုပ်သမားကို အမြန် ဖျောင်းဖျလိုက်သည်။

လျူအာကျူးက ဘေးမှနေ၍ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ဒီမိန်းမက တကယ့်ကို လှပါတယ်... ဒါမှမဟုတ်ရင် မလက်ထပ်ရသေးဘဲ ကိုယ်ဝန်ရနေတဲ့သူတစ်ယောက်က လက်ထပ်မယ့်သူကို ဘယ်လိုလုပ် ရှာတွေ့နိုင်မှာလဲ..."

အထုပ်အပိုးများကို သိမ်းဆည်းနေသော ကျောက်လိုင်တိမှာ တုန်လှုပ်သွား၏။

ခြေဆွံ့နေသော အလုပ်သမား၏ မျက်နှာမှာ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"မလက်ထပ်ရသေးဘဲ ကိုယ်ဝန်ရထားတာလား... သူက ဖာသည်မ တစ်ယောက်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား..."

ဝဝတုတ်တုတ် ညွှန်ကြားရေးမှူးကြီးက လျူအာကျူးကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ... ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ... သတိထား... မဟုတ်ရင် မင်းကို လူရမ်းကားမှုနဲ့ တိုင်ပစ်လိုက်မယ်..."

"ကျွန်တော်က လူရမ်းကား ဟုတ်လား... ခင်ဗျားရဲ့ ချစ်လှစွာသော တူမလေးက လက်ထပ်ပြီး ငါးလအကြာမှာပဲ ကလေးမွေးခဲ့တာလေ... သူမက အဲဒီအကြောင်း ခင်ဗျားကို မပြောပြထားဘူး မဟုတ်လား..."

လျူအာကျူးက သရော်လိုက်သည်။

ဝဝတုတ်တုတ် ညွှန်ကြားရေးမှူးကြီးသည် ကျောက်လိုင်တိဘက်သို့ ခေါင်းကို ဆတ်ခနဲ လှည့်လိုက်ပြီး သူမမျက်လုံးများက ဤသည်မှာ အမှန်ဟုတ်မဟုတ် သိချင်နေမိသည်။

ကျောက်လိုင်တိသည် ခေါင်းကိုပင် မမော့ရဲချေ။

ခြေဆွံ့နေသော အလုပ်သမားမှာ ဒေါသထွက်နေသော်လည်း သူ၏အသိစိတ်တော့ မလွတ်သွားခဲ့ပေ။ သူက လျူအာကျူးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ရဲဘော်လေး... မင်းနဲ့ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ..."

"ကျွန်တော်လား... ကျွန်တော်က ဒီနေရာက ဧည့်သည်တစ်ယောက်ပါ... ခုနလေးတင် သူမက ကျွန်တော့်အခန်းထဲသွားပြီး ရေချိုးချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်... ပြီးတော့ သူမကို ကျွန်တော် လုပ်ချင်တာ လုပ်လို့ရတယ်လို့လည်း ပြောသွားသေးတယ်..."

လျူအာကျူးက တည်ငြိမ်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ ခြေဆွံ့နေသော အလုပ်သမားမှာ ဆက်၍ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ သူသည် ဝဝတုတ်တုတ် ညွှန်ကြားရေးမှူးကြီး၏ လက်ကို ခါချလိုက်ပြီး ကျိန်ဆဲကာ ထွက်သွားတော့သည်။

ဝဝတုတ်တုတ် ညွှန်ကြားရေးမှူးကြီးသည်လည်း ဒေါသထွက်သွား၏။ သူမသည် ကျောက်လိုင်တိကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"သူပြောတာတွေအကုန်လုံးက အမှန်တွေချည်းပဲလား... ပြောစမ်း..."

ထိုသို့ပြောနေစဉ် ဝဝတုတ်တုတ် ညွှန်ကြားရေးမှူးကြီးက ကျောက်လိုင်တိကို မျက်စိမပြတ် မှိတ်ပြနေသည်။

ဤရပ်ကွက်ရုံး ညွှန်ကြားရေးမှူးသည်လည်း လူကောင်းတစ်ယောက်မဟုတ်သဖြင့် ကျောက်လိုင်တိကို ငြင်းဆန်စေချင်နေသည်။

ကြည့်ရှုနေသော လူအုပ်ကြီး စုရုံးရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူမအနေဖြင့် အနည်းဆုံးတော့ ဤလူများကို ထိုစကားများအား မယုံကြည်စေရန် လုပ်ရမည်ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ကျောက်လိုင်တိသည် နောင်တွင် ဤနေရာ၌ တကယ့်ကို နေထိုင်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

ရပ်ကွက်ရုံး ညွှန်ကြားရေးမှူးဖြစ်သော သူမသည်လည်း လှောင်ပြောင်စရာတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ကျောက်လိုင်တိသည် သူမ၏ အဒေါ်ဖြစ်သူ ဆိုလိုသည်ကို နားလည်ပြီး လျူအာကျူးကိုလည်း မုန်းတီးနေမိသည်။

သူမသည် ကလေးအတွက် လျူအာကျူးကို အသုံးချချင်ရုံသာဖြစ်သည်။ ဤလူက အဘယ်ကြောင့် သူမ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များအားလုံးကို ဖွင့်ချကာ ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ နေထိုင်နိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်အောင် လုပ်ရသနည်း။

ထိုသို့တွေးမိပြီး ကျောက်လိုင်တိက ရုတ်တရက် နာကြည်းစွာ ငိုကြွေးလိုက်သည်။

"အဒေါ်... သူပြောတာတွေအကုန်လုံးက လိမ်နေတာပါ... သူက သက်သက်မဲ့ ကျွန်မကို နှောင့်ယှက်တာ... ကျွန်မက လက်မခံတော့ သူက ကျွန်မကို ချောက်ချတာပါ..."

"ကောင်းပြီလေ... အဲဒါဆို မင်းက လူရမ်းကားလုပ်တာပေါ့... လာစမ်း... ရဲစခန်းကို ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့..."

ဝဝတုတ်တုတ် ညွှန်ကြားရေးမှူးကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ဒေါသပေါက်ကွဲသွားပြီး အသံကုန်အော်ဟစ်ကာ လျူအာကျူးကို ဖမ်းဆွဲရန် ရွေ့လျားသွားသည်။

လျူအာကျူးသည် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ပြီး ဝဝတုတ်တုတ် ညွှန်ကြားရေးမှူးကြီး၏ လက်သည်းများက သူ၏အဝတ်အစားများကို မညစ်ပတ်စေရန် ရှောင်ရှားလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လူအုပ်ထဲမှနေ၍ ပြကွင်းပြကွက်ကို စောင့်ကြည့်နေသော မို့လီသည် ဆက်၍ သည်းမခံနိုင်တော့ချေ။ သူမက ပြေးထွက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ညွှန်ကြားရေးမှူးကျောက်... ရှင်က တကယ့်ကို အကျိုးအကြောင်းမသင့်တာပဲ... ရှင့်တူမ တည်းခိုခန်းကို ရောက်လာတုန်းက ရှင်က သူမကို ကြင်ဖက်တွေ့ဆုံဖို့ စီစဉ်ပေးနေတယ်လို့ ပြောခဲ့တာလေ... ဒါပေမဲ့ သူမက ကျူးဇီမှာ ပိုက်ဆံရှိတာကို မြင်သွားတော့ သူ့အခန်းဘေးက အခန်းမှာ နေလို့ရမလားဆိုပြီး ကျွန်မကို မေးခဲ့တယ်... ခုနလေးတင် သူမက ကျူးဇီကို ဒူးထောက်ပြီး သူ့ကို ပြုစုခွင့်ပေးဖို့ တောင်းပန်နေတာကို ကျွန်မ မြင်လိုက်တယ်..."

"ရှင့်ရဲ့တူမက ပိုက်ဆံရှိတဲ့ ဘယ်သူနဲ့မဆို အိပ်မယ့် ငွေမက့်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပဲ... သူမက တကယ်ကို အရှက်မရှိတာ..."

"ဟေ့... နင်... မို့လီ... နင်က ဘယ်လိုလုပ် ခုလိုအဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေကို ပြောနိုင်ရတာလဲ... နင်တို့နှစ်ယောက်က ပေါင်းကြံနေကြတာ ဖြစ်ရမယ်..."

ဝဝတုတ်တုတ် ညွှန်ကြားရေးမှူးကြီးမှာ အနည်းငယ် ပြာယာခတ်သွားပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

မို့လီက ပြန်လည်ငြင်းခုံရန် ဟန်ပြင်လိုက်သည်။

လျူအာကျူးသည် သူမကို လက်ကာပြလိုက်ပြီး စကားတစ်ခွန်းဖြင့် ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

"ဝက်မကြီး... အော်မနေနဲ့တော့... ခင်ဗျားရဲ့တူမက ခင်ဗျားကို ရောင်းစားသွားပြီဆိုတာ သိထားလိုက်... သူမရဲ့ ယောက်ျားက မသေသေးဘူးလေ... ပြီးတော့ ခင်ဗျားက သူမကို ကြင်ဖက်တွေ့ဆုံဖို့ စီစဉ်ပေးနေတယ်... သူမရဲ့ယောက်ျားက ခင်ဗျားတံခါးဝကို ရောက်လာပြီး ရိုက်နှက်တာကိုတော့ သတိထားဦး..."

ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်နေခဲ့သော ဝဝတုတ်တုတ် ညွှန်ကြားရေးမှူးကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ကျောက်လိုင်တိကို မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ကျောက်လိုင်တိ၏ ကြောက်လန့်တကြား ရှောင်လွှဲနေသော မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝဝတုတ်တုတ် ညွှန်ကြားရေးမှူးကြီးသည် ဤသည်မှာ အမှန်ဖြစ်ကြောင်း နားလည်သွားသည်။ သူမသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ရှေ့သို့ပြေးသွားကာ ကျောက်လိုင်တိကို ပါးရိုက်လိုက်သည်။

"သေနာမလေး... နင်က ငါ့ကို ဒုက္ခရောက်အောင် လုပ်နေတာလား... ဒီကိစ္စက ဘယ်လောက်တောင် ယုတ်မာပြီး ကိုယ်ကျင့်တရား ကင်းမဲ့တယ်ဆိုတာကို နင် သိရဲ့လား..."

အခြားသူတစ်ယောက်၏ ဇနီးကို အခြားယောက်ျားတစ်ယောက်နှင့် လက်ထပ်ရန် ကြင်ဖက်တွေ့ဆုံမှုအတွက် ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းမှာ ပေါ့ပေါ့တန်တန် ပြောရလျှင် အိမ်ထောင်ခွဲခြင်းဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သည်။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် တစ်ပါးသူ၏ ဇနီးကို ပြန်ပေးဆွဲခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ကျောက်လိုင်တိ၏ ခင်ပွန်းကသာ ပြဿနာရှာချင်ပါက သူသည် ဝဝတုတ်တုတ် ညွှန်ကြားရေးမှူးကြီးကို သေသည်အထိ ရိုက်နှက်လျှင်တောင်မှ မည်သူကမျှ တစ်ခွန်းမျှ ဝင်ပြောနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဝဝတုတ်တုတ် ညွှန်ကြားရေးမှူးကြီးသည် သူမ၏ တူမဖြစ်သူကို သနားညှာတာမှု ကင်းမဲ့စွာ ရိုက်နှက်လိုက်ရာ ကျောက်လိုင်တိမှာ အော်ဟစ်ငိုယိုသွားသော်လည်း သူမက သွားကိုက်ကာ ဝန်ခံရန် ငြင်းဆန်လောက်အောင် လည်ပတ်နေသည်။

"အဒေါ်... သူ လိမ်နေတာ... သူက အဒေါ်ကို လှည့်စားနေတာ..."

"မင်းက ခုလိုပြောနေမှတော့ မင်းရဲ့ ယောက်ျားကို ငါ အကြောင်းကြားလိုက်ရင် ဘယ်လိုလဲ..."

လျူအာကျူးက နောက်ပြောင်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မလုပ်နဲ့..."

ကျောက်လိုင်တိမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လျူအာကျူးက သူမကို ခြောက်လှန့်နေခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သူမ မသိခဲ့ချေ။ လျူအာကျူးသည် သူမ၏ကိစ္စကို သိနေသောကြောင့် သူမ၏ ခင်ပွန်းကိုလည်း သိထားရမည်ဟု သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။

အကယ်၍ သူမ၏ ခင်ပွန်းသာ တကယ်ရောက်လာပါက သူသည် အသုံးမကျသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေလျှင်တောင်မှ သူမကို သေချာပေါက် သေသည်အထိ ရိုက်နှက်ပေလိမ့်မည်။

ကျောက်လိုင်တိ၏ ကြောက်ရွံ့မှုက လျူအာကျူး ပြောသမျှအားလုံး အမှန်ဖြစ်ကြောင်းကို ကြည့်ရှုနေသူများအား ချက်ချင်း နားလည်သွားစေသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ ရွံရှာသော အမူအရာများကို ပြသကြပြီး ကျောက်လိုင်တိကို လက်ညှိုးထိုးကာ အဆက်မပြတ် ဆဲဆိုကြတော့သည်။

သူတို့သည် ဝဝတုတ်တုတ် ညွှန်ကြားရေးမှူးကြီးကိုလည်း မချန်လှပ်ထားဘဲ သူမ၏ ကိုယ်ကျင့်တရား ကင်းမဲ့မှုအတွက် အဆက်မပြတ် ဆဲဆိုကြသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် မောက်မာဝင့်ကြွားလေ့ရှိသော ဝဝတုတ်တုတ် ညွှန်ကြားရေးမှူးကြီးသည် မည်သည့်အချိန်က ဤကဲ့သို့သော အရှက်ခွဲခံရမှုမျိုးကို ခံစားခဲ့ရဖူးသနည်း။

အတိတ်ကဆိုလျှင် သူမသည် အမြဲတမ်း အခြားသူများကို ဆဲဆိုနေကျဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ လူများက သူမ၏နှာခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဆဲဆိုနေကြသော်လည်း သူမသည် ပြန်လည်ပြောဆိုရန်ပင် မရဲတော့ချေ။ ဤသည်မှာ မယုံနိုင်လောက်အောင်ပင် မွန်းကျပ်စရာ ကောင်းလှသည်။

သူမသည် ဤမြိုသိပ်ထားရသော ဒေါသများအားလုံးကို ကျောက်လိုင်တိအပေါ်သို့ ပုံချကာ သူမကို ပို၍ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်တော့သည်။

သို့သော် ကျောက်လိုင်တိသည်လည်း အလွယ်တကူ အနိုင်ကျင့်ခံမည့်သူ မဟုတ်ပေ။ သူမသည် မူလက အချက်အနည်းငယ် အရိုက်ခံကာ ပြီးဆုံးသွားရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့သော်လည်း ဤမိန်းမက ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။ ထို့အပြင် ဤမိန်းမကြီးမှာ အလွန်ဝဖြိုးနေသောကြောင့် သူမ၏ ပါးရိုက်ချက်များမှာ အလွန်အားပါပြီး နာကျင်လှသည်။

ကျောက်လိုင်တိမှာ ဒေါသထွက်လာပြီး ကျိန်ဆဲကာ ဝဝတုတ်တုတ် ညွှန်ကြားရေးမှူးကြီး၏ ပေါင်ခြံကို ကန်ချလိုက်သည်။ ညွှန်ကြားရေးမှူးကြီး နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေစဉ် သူမသည် အပေါ်မှခွကာ သူမကို ဖိထားပြီး စတင် ကုတ်ခြစ်တော့သည်။

"အဒေါ်က ကျွန်မကို ဆဲရဲသေးတယ်ပေါ့လေ... အဒေါ်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လူကောင်းတစ်ယောက်လို့ ထင်နေတာလား... အဒေါ် ပေကျင်းမြို့ကို ဘယ်လို ပြောင်းလာလဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိဘူးလို့ မထင်နဲ့... နေရာအနှံ့ လူတွေနဲ့ အိပ်ပြီး ပြောင်းလာတာလေ... အဒေါ်က ကျွန်မကို ရွာသူကြီးနဲ့ အိပ်ဖို့ သွေးထိုးပေးခဲ့တာပဲ... ကျွန်မသာ သူ့နဲ့အိပ်ရင် အဒေါ့်ဆီကို စပါးတွေ ခိုးပို့ပေးလိမ့်မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ... အဲဒီတုန်းက ကျွန်မ ပို့ပေးတဲ့ ဂျုံမှုန့်ဖြူတွေ၊ ပြောင်းဖူးမှုန့်တွေကို အဒေါ် အများကြီး စားခဲ့ရတာလေ... အခုကျတော့ ကျွန်မကို အရှက်မရှိဘူးလို့ ပြောနေတယ်ပေါ့လေ..."

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ ဝန်းရံနေသော လူအုပ်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားလေတော့သည်။

လျူအာကျူးသည်လည်း ခွေးအချင်းချင်း ကိုက်နေကြသော သူတို့နှစ်ဦးကို သရော်ပြုံးဖြင့် စောင့်ကြည့်နေသည်။

ကိုယ့်ရှာသောဒုက္ခ ကိုယ်ခံရခြင်းသာ ဖြစ်၏။